Wanneer de jaren beginnen te tellen

[makila]

Ik ben 48 jaar

- Ik heb glaucoom in beide ogen. Maar ik heb daar 0% last van, want ik was er net op tijd bij waardoor mijn zicht nog steeds 100% is.
Dat is wel elke dag druppels in de ogen doen, maar zo erg is dat niet.

- Ik heb epileptie, maar dat is al even in remissie. Mijn laatste aanval dateert van ergens in 2018 en ik heb alleen aanvallen gehad in mijn slaap. Dus ik weet daar niks van. (buiten de video's die vrouwlief toont)

- Ik heb regelmatig last van extreme vermoeidheid. Dat is nog een gevolg van het BOF virus en sarcoïdose (wegens onbehandeld in maart 2020). Maar bon, dat doet geen pijn dus ca va zeker? Zolang ik voldoende slaap, heb ik het wel onder controle.

- Geestelijk ben ik nog altijd tiptop. Jong dementie heb ik dus (voorlopig) niet.

- Fysiek ben ik nog altijd even slecht als ooit. Maar ook niet slechter dan dat. Dus of ik fysiek beter KON zijn in mijn jonge jaren? Ik weet dat dus niet.
- Verrassend genoeg toen we met vakantie gingen naar Napels met de firma, konden de jonge snaken van 20+ en 30+ mij fysiek niet volgen op de Vesuvius. Ik was al lang boven een terraske aan het doen toen de jongere garde al hijgend boven kwam. Dus ik mag eigenlijk niet klagen denk ik dan. Ik werk nu wel in de IT en de gemiddelde IT'er zijn conditie is dus blijkbaar gewoon **shitty**.

- Sinds dit jaar heb ik last van de rug, en soms wat pijn in de schouder. Dat zijn de eerste signalen van effectief ouder te worden. Maar als het dat maar is ?? (buiten in maart toen de rugpijn echt niet te harden was, maar dat is nu onder controle)

+ Krakende wagens bollen het langst

 

[recipe4hate]

Ik geloof trouwens niet in het “nu hard presteren voor later”-principe.
Wat als de bom valt? Wat als de wagen je grijpt tijdens een wandeling? Wat als de kanker groeit?
Geniet ook NU van het leven. Niet enkel als je oud bent en spijt hebt dat je toch niet meer zo jong bent om datgene waar je naar uitkeek nog goed te doen.

En ik ben ook geen voorstander van in een dagelijkse sleur komen en er voor de rest van je carriere in blijven hangen.

Ik heb natuurlijk gemakkelijk praten, want niet voor iedereen is het gemakkelijk om die patronen te doorbreken. Ik heb geen kinderen om voor te zorgen.

Maar ik heb het voor mezelf wel gedaan.
Hier 10+ jaren als IT consultant, freelancer en inhouse dev gewerkt en dat viel me steeds zwaarder.
Lange uren, veel te veel op de baan en veel te veel draaiend om prestige.

Ik heb eigenlijk gewoon in een vlaag gezegd “fuck it”, ontslag genomen en daarna enkele maanden op mijn spaargeld geleefd.
Dan de stap gemaakt naar de creatieve sector (waar ik sowieso al heel veel affiniteit mee had) en sindsdien terug beginnen opbouwen.

Het is hard werk en ik heb nog nooit zo moeten worstelen om mijn maand rond te komen.
Anderszijds ben ik nog nooit zo gelukkig geweest op de werkvloer als nu…

Ik word 35 en heb nog een stevige weg te gaan. Maar met een positieve mindset en doorzettingsvermogen twijfel ik er niet aan dat ik de juiste beslissing heb gemaakt.

Ik raad het iedereen aan die gevangen zit in een dead-end job en toch niet de sprong durft wagen.
Ga je op je bek? Fuck ja, keihard!
Maar soms moet je de laagtes opzoeken om de hoogtes te leren appreciëren.

 

[NemesisBE]

Toevallig sinds een week een boek aant lezen over langer (en beter) leven. Doet je ogen wel opengaan als je ziet waar je overal percentjes kan winnen en ook nu al (ik ben 37) naar een goeie oude dag kan toewerken.
Natuurlijk spelen de genen uiteraard een rol, maar je hebt echt wel veel zelf in de hand.
Ik kan het iedereen aanraden om Outlive van Peter Attia te lezen. Na kijken van Limitless op National Geographic (Disney+) bij deze wetenschapper/dokter terechtgekomen en veel van wat ik momenteel zoek in m'n (sport)leven, haal ik uit zijn expertise.

 

[Preske]

42. ik kan wel zeggen dat mijn "spectaculairste" jaren achter mij liggen, ook al zijn ze weinig en tame in vergelijking met de meeste anderen. Mijn "piek" was 21. Ik was relatief gelukkig dan. Ik had een lief, ik had vrienden, ik had een sociaal leven, ik was relatief gezond.

Zoals de meesten hier wel weten (en indien niet, hallo ) ben ik chronisch ziek en invalide. Alle jaren ga ik achteruit, elk jaar kan ik minder, elk jaar is er een extra probleem of uitval, en de vooruitzichten zijn *niet* goed. Ik heb alle mijlpunten gemist waarvan een gemiddeld persoon toch enkele bijeenspaart op hun leven. Ik heb geen +1, ik heb geen eigendom, ik heb geen kinderen, ik woon nog bij mijn ouders thuis die over 70 zijn/naderen. Ik zou graag willen reizen, maar het gaat niet. Ik heb niets van mijn leven gehad en ik zal het nooit hebben.

Hoe kan ik terugkijken op een leven dat ik niet gehad heb? hoe kan ik vooruitkijken wetende wat komt?

Ik moet eigenlijk beginnen na te denken over mijn mogelijke/eventuele euthanasie vast te leggen. Hersenstumor, verlamming, blind worden, is allemaal een mogelijkheid en eerlijk gezegd, dat wil ik niet, niet opnieuw. Er is niemand die zich over mij gaat/kunnen/willen ontfermen en wegkwijnen in een of ander centrum of ziekenhuisbed, nee dank u. Ik heb dat al genoeg gezien. Niet voor mij.

 

[willydrama]

Deze week voor 't eerst last van aambeien gehad, da's miniscuul maar 't is alsof er permanent een stuk glas in uw gat steekt.