Vrijwillig kindvrij

[Mulan]

Als "buitenstaander" direct een weekend moeten doorbrengen bij mensen die elkaar heel goed kennen en een heel goede band hebben is absoluut kak!
Maar zelf zou ik er ook uit de toon vallen als moeder. Ik zou ze waarschijnlijk snel van die kinderwens proberen afhelpen met allerlei horrorverhalen!
(Neen, grapje, ik zou me ook absoluut een buitenstaander voelen in die situatie.)

 

[Oldskooler]

Er zijn te veel leuke dingen te doen.

Gisteren een kasteel gaan afzien, een wandeling gemaakt en goed gaan eten. 's avonds een film gezien.
Ik had de keuze uit tig activiteiten gisteren.

Vorig weekend een verre reis gemaakt.

Je ziet telkens andere mensen, je leert ook nieuwe kennen.

And so on. Mensen smeden nu al plannen voor volgend jaar dat ik tijd tekort ga hebben als ik alles wil meedoen.
"En komde niet mee? En komde niet mee?"

Nee die totale vrijheid eens je de smaak te pakken hebt, geef je niet meer op.

Zelfs tijdens corona, maar 2 dagen thuisgezeten in het totaal van alle weekends tezamen.
Veelal met de wandelschoenen in de Ardennen etc vertoefd, maar mweh ik heb echt niet geklaagd.


Een kind, en die vrijheid stopt.
Dan start een sleur van verantwoordelijkheid en stress.

En al de bedenkingen daarbij:
-die relaties blijven toch niet meer duren
-het toekomstperspectief van de planeet is niet bepaald rooskleurig meer. (En wordt het roze, gegarandeerd een gevaarlijke chemische stof.)
-velen nemen kinderen om later iemand te hebben die voor hun zorgt, maar die garantie is ver zoek.
(Het kan ook omgekeerd eindigen, als uw kleine ziek valt, wie zal er later voor zorgen...)
-...

Of die kleine geluk geeft in uw leven, ik betwijfel het. Mss op kortstondige momenten.
Ik ken genoeg kinderloze 40+ mensen en zelfs ouder, die het geluk gewoon uitstralen gewoon omdat ze doen wat ze willen.
Die uitstraling zie ik niet terug bij de rest, dat is (over)leven van dag tot dag.
De maatschappij is op zoveel vlakken complexer geworden, en op de momenten dat je rust nodig hebt staat er een kleine gereed, ik denk dat velen het niet meer zien zitten gewoon.
Ook al felicitaties gehad over mijn manier van leven. Zo van groot gelijk heb je, als zij opnieuw konden beginnen ze zouden het nu ook wel weten.

 

[Avondland]

Er zijn te veel leuke dingen te doen.

Gisteren een kasteel gaan afzien, een wandeling gemaakt en goed gaan eten. 's avonds een film gezien.
Ik had de keuze uit tig activiteiten gisteren.

Vorig weekend een verre reis gemaakt.

Je ziet telkens andere mensen, je leert ook nieuwe kennen.

And so on. Mensen smeden nu al plannen voor volgend jaar dat ik tijd tekort ga hebben als ik alles wil meedoen.
"En komde niet mee? En komde niet mee?"

Nee die totale vrijheid eens je de smaak te pakken hebt, geef je niet meer op.

Een kind, en die vrijheid stopt.
Dan start een sleur van verantwoordelijkheid en stress.

En al de bedenkingen daarbij:
-die relaties blijven toch niet meer duren
-het toekomstperspectief van de planeet is niet bepaald rooskleurig meer. (En wordt het roze, gegarandeerd een gevaarlijke chemische stof.)
-velen nemen kinderen om later iemand te hebben die voor hun zorgt, maar die garantie is ver zoek.
(Het kan ook omgekeerd eindigen, als uw kleine ziek valt, wie zal er later voor zorgen...)
-...

Of die kleine geluk geeft in uw leven, ik betwijfel het. Mss op kortstondige momenten.
Ik ken genoeg kinderloze 40+ mensen en zelfs ouder, die het geluk gewoon uitstralen gewoon omdat ze doen wat ze willen.
Die uitstraling zie ik niet terug bij de rest, dat is (over)leven van dag tot dag.
De maatschappij is op zoveel vlakken complexer geworden, en op de momenten dat je rust nodig hebt staat er een kleine gereed, ik denk dat velen het niet meer zien zitten gewoon.
Ook al felicitaties gehad over mijn manier van leven. Zo van groot gelijk heb je, als zij opnieuw konden beginnen ze zouden het nu ook wel weten.

Het is natuurlijk: als niemand nog kinderen wil, heeft de mensheid geen toekomst meer. In die zin ben ik zéker geen tegenstander van een pronataliteitsbeleid waarin mensen die voor kinderen gaan daar ook voor ondersteund worden.

Maar mensen moeten met gerust gelaten worden in hun keuze. Het begint al met de puberteit: "En, hebt ge nog geen lief?". En van zodra je een lief hebt, een job en een woning: "En nu kunnen de kindjes komen zeker?" of "Ge gaat me toch oma laten worden hé!". Je kan mensen niet dwingen om kinderen te maken en het is beter dat een kind geboren wordt in een warm nest waar het welkom geheten wordt dan dat het uit plicht wordt geboren en de ouders met tegengoesting hun plicht gaan opnemen.

Ik mis mijn vrijheid ook soms, absoluut. Maar dat gemis begon al zodra ik een relatie kreeg. Toen ik single was ervoer ik het gemis van een relatie. Het is altijd wat zoeken naar een balans en beseffen dat je niet alles kan hebben. En dat is oké. Zolang je maar tevreden bent met je huidige leven moet niemand anders daar iets aan te zeggen hebben.

 

[Sylverscythe]

Het is natuurlijk: als niemand nog kinderen wil, heeft de mensheid geen toekomst meer. In die zin ben ik zéker geen tegenstander van een pronataliteitsbeleid waarin mensen die voor kinderen gaan daar ook voor ondersteund worden.

Maar mensen moeten met gerust gelaten worden in hun keuze. Het begint al met de puberteit: "En, hebt ge nog geen lief?". En van zodra je een lief hebt, een job en een woning: "En nu kunnen de kindjes komen zeker?" of "Ge gaat me toch oma laten worden hé!". Je kan mensen niet dwingen om kinderen te maken en het is beter dat een kind geboren wordt in een warm nest waar het welkom geheten wordt dan dat het uit plicht wordt geboren en de ouders met tegengoesting hun plicht gaan opnemen.

Ik mis mijn vrijheid ook soms, absoluut. Maar dat gemis begon al zodra ik een relatie kreeg. Toen ik single was ervoer ik het gemis van een relatie. Het is altijd wat zoeken naar een balans en beseffen dat je niet alles kan hebben. En dat is oké. Zolang je maar tevreden bent met je huidige leven moet niemand anders daar iets aan te zeggen hebben.

Dat is ook wel typisch voor de Vlaamse kleinburgerlijkheid vind ik, zo opgroeien in de typische gemeente waar het de bedoeling is om ergens rond je 20ste iemand "op te doen" op de scoutsfuif om tegen je 25ste te trouwen en aan kinderen te beginnen. Ik overdrijf hé, maar ik ken wel wat mensen waar dat zo een beetje de duidelijke wens van de ouders was. Op dat vlak zijn wij gewoon redelijk conservatief.

Het is aan ons om die cirkel te doorbreken en onze kinderen daarmee niet lastig te vallen zeker

 

[Avondland]

Dat is ook wel typisch voor de Vlaamse kleinburgerlijkheid vind ik, zo opgroeien in de typische gemeente waar het de bedoeling is om ergens rond je 20ste iemand "op te doen" op de scoutsfuif om tegen je 25ste te trouwen en aan kinderen te beginnen. Ik overdrijf hé, maar ik ken wel wat mensen waar dat zo een beetje de duidelijke wens van de ouders was. Op dat vlak zijn wij gewoon redelijk conservatief.

Het is aan ons om die cirkel te doorbreken en onze kinderen daarmee niet lastig te vallen zeker

Is dat in andere landen dan helemaal anders? En je kan een onderscheid maken tussen dorpsmentaliteit en stadsmentaliteit, maar dat is ook maar relatief omdat veel jongeren nu eenmaal verhuizen naar de stad als ze jong zijn en terug verhuizen zodra ze aan een gezin willen beginnen. Enfin, zo is dat bij mij toch gebeurd. En ik heb ook die verwachtingen aangevoeld dat ik een lief "moet" gaan zoeken en kinderen "moet" krijgen, al is dat nooit echt een dwangmatig iets geweest. Wellicht had ik mij meer moeten verantwoorden als ik single en kinderloos in de stad was blijven wonen, maar mijn omgeving zou het uiteindelijk wel hebben aanvaard.

Die verwachtingen kan je nooit helemaal uit de maatschappij bannen. Het is normaal dat er "ideaalbeelden" zijn die verwachtingspatronen genereren. Ik vind dat op zich niet problematisch, zolang je omgeving daar maar tolerant mee omgaat en je beslissingen respecteert.

 

[Sylverscythe]

Is dat in andere landen dan helemaal anders? En je kan een onderscheid maken tussen dorpsmentaliteit en stadsmentaliteit, maar dat is ook maar relatief omdat veel jongeren nu eenmaal verhuizen naar de stad als ze jong zijn en terug verhuizen zodra ze aan een gezin willen beginnen. Enfin, zo is dat bij mij toch gebeurd. En ik heb ook die verwachtingen aangevoeld dat ik een lief "moet" gaan zoeken en kinderen "moet" krijgen, al is dat nooit echt een dwangmatig iets geweest. Wellicht had ik mij meer moeten verantwoorden als ik single en kinderloos in de stad was blijven wonen, maar mijn omgeving zou het uiteindelijk wel hebben aanvaard.

Die verwachtingen kan je nooit helemaal uit de maatschappij bannen. Het is normaal dat er "ideaalbeelden" zijn die verwachtingspatronen genereren. Ik vind dat op zich niet problematisch, zolang je omgeving daar maar tolerant mee omgaat en je beslissingen respecteert.

Het is vooral anekdotisch moet ik zeggen. Ik denk dat in het Noorden van Europa men daar eigenlijk gemiddeld allemaal vroeger mee is, terwijl in het Zuiden men toch langer wacht.

Ik zeg het, louter anekdotisch van met mensen te praten. Spaanse vriendin die met een Belg getrouwd is vond dat iedereen hier toch wel vroeg trouwde en aan kinderen begon. Zij was er bijvoorbeeld ook vroeg bij en kreeg tijdens haar vrijgezellen in Spanje van oude dametjes de commentaar dat ze veel te jong was en nog wat van het leven moest genieten.

Wat ik ook al bij een paar zaken het gemerkt is dat in veel andere landen er een opdeling geschoold/ongeschoold bestaat, waar die laatste meer heeft wat je een dorpsmentaliteit kan noemen. Hier in België lijkt dat echter met scholing weinig te maken te hebben. Algemeen vind ik het gewoon opvallen hoe wij op sommige vlakken relatief conservatief zijn.

 

[coldplayke]

Mijn ma heeft me ooit gezegd dat ze opgelucht was dat ik geen kinderen wil.

Druk van thuis uit heb ik dus alleszins niet ervaren. Van de schoonouders wel, maar die hebben er intussen ook vrede mee.

 

[Sylverscythe]

Mijn ma heeft me ooit gezegd dat ze opgelucht was dat ik geen kinderen wil.

Druk van thuis uit heb ik dus alleszins niet ervaren. Van de schoonouders wel, maar die hebben er intussen ook vrede mee.

Ik heb halverwege de 20 eens de vraag van mijn vader gekregen of ik misschien "nen homo" was omdat ik geen vrouwen aan hem voorstelde. Want een vent was niet gemaakt om alleen te zijn, en dan zou ik minder kortaf tegen hem zijn ook, zo met minder frustraties...

Na mijn vraag of hij aan mijn nicht X ook al had gevraagd of ze lesbisch was (zijn favoriete vrouw uit de familie en een lichtend voorbeeld, maar wel single én 2 jaar ouder dan mij), was het wel gedaan daarmee.

 

[Mulan]

Mijn ma heeft me ooit gezegd dat ze opgelucht was dat ik geen kinderen wil.

Druk van thuis uit heb ik dus alleszins niet ervaren. Van de schoonouders wel, maar die hebben er intussen ook vrede mee.

En was dat goedbedoeld van uw ma of net als sneer genre "God zij dank dat ge uzelf niet wilt voortplanten!"?

 

[Zubrowka]

Wel fascinerend dat oldskooler het zo over zijn totale vrijheid heeft, maar anderzijds blijkbaar wel de (impliciete) druk voelt om toch maar elk weekend vol te proppen.

 

[Mulan]

Ik heb halverwege de 20 eens de vraag van mijn vader gekregen of ik misschien "nen homo" was omdat ik geen vrouwen aan hem voorstelde. Want een vent was niet gemaakt om alleen te zijn, en dan zou ik minder kortaf tegen hem zijn ook, zo met minder frustraties...

Na mijn vraag of hij aan mijn nicht X ook al had gevraagd of ze lesbisch was (zijn favoriete vrouw uit de familie een lichtend voorbeeld, maar wel single én 2 jaar ouder dan mij), was het wel gedaan daarmee.

Ik was 23 toen ze mij voorzichtig zeiden "dat als ik dat wil, ik gerust met een meiske thuis mag komen ook hoor!"
Ongeveer een jaar nadat ze uitvoerig geprotesteerd hadden tegen het mannelijke lief dat ik toen had!

 

[coldplayke]

En was dat goedbedoeld van uw ma of net als sneer genre "God zij dank dat ge uzelf niet wilt voortplanten!"?

Ik denk vooral omdat ze de kinderen van mijn broers niet mag zien, dat ze daarom opgelucht was dat ze niet nog eens de onbestaande oma zou zijn.

En ook wel een halve sneer.

 

[Kas de Kalebas]

Respect voor mensen die de keuze maken kinderloos (ok dan, 'kindervrij') te blijven, maar soms vind ik het ook wel wrang als ik hun redenen hoor. Meestal gaat het over de vrijheid die verloren zou gaan, de tijdsinvestering die nodig is, en het feit dat kinderen voor enorm veel stress kunnen zorgen.

Da's allemaal effectief zo, het is een serieus offer. Maar het aspect dat ik altijd mis is een soort erkenning van het maatschappelijk verantwoordelijkheidsgevoel om een nieuwe generatie mensen op de wereld te zetten die het later van ons kan overnemen. Iemand gaat ervoor moeten zorgen dat alle kinderlozen ook een comfortabele oude dag kunnen hebben. Wat ouders doen is infeite een onbetaalde arbeid leveren om kinderen op te voeden waar zogenaamde kindervrije mensen enorm van profiteren.

Kindergeld dekt niet eens de kosten die sowieso gemaakt moeten worden voor eten en onderdak, dus al helemaal niet de tijdsinvestering die je als ouder maakt. De keuze voor niet-rijke mensen om kindervrij te zijn en je geen zorgen te maken over je oude dag is een fenomeen dat alleen maar kan bestaan dankzij de welvaartstaat die ervoor zorgt dat er allerhande jonge mensen (verzorgers, verplegers) klaarstaan om je op je oude dag op een min of meer betaalbare manier te assisteren. En de mensen die kindervrij gebleven zijn zijn dan nog het meest kapitaalkrachtig ook, dus kunnen ze er vaak nog meer gebruik van maken dan anderen.

En da's allemaal niet erg en zelfs fantastisch, want het zorgt ervoor dat iedereen die geen kinderen kan krijgen een waardig leven kan leiden. Alleen lees ik steeds vaker opinies over mensen die maar blijven doorbomen over hoe vrij ze wel niet zijn en hoe ze niet kunnen snappen dat eenderwie ooit kinderen zou willen. Dan denk ik toch stiekem af en toe "kzal u eens de échte factuur van uw levenskeuzes sturen".

Niet dat ik me de illusie maak dat dat maatschappelijk verantwoordelijkheidsgevoel de hoofdreden is dat mensen kinderen maken, natuurlijk. (Bij mij speelt dat wel, ik geloof ook niet dat ik gelukkiger ben met kinderen dan zonder, ook al zie ik mijn dochter doodgraag) Maar als we devolueren naar een situatie waar steeds meer mensen die keuze maken zullen we toch eens de incentives moeten herevalueren. overbevolking is één ding, een gigantische vergrijzingsgolf opvangen een ander.

 

[derp]

Ik vind dat een hele rare redenering eerlijk gezegd. Als ge bezorgd zijt om vergrijzing lijkt migratie mij een betere manier om dat maatschappelijk probleem tegen te gaan, eerder dan zelf nog eens kinderen op de wereld te gaan zetten op een zo al overbevolkte planeet.

Ik zou er zelf ook wel willen hoor maar kinderen op de wereld zetten is op het einde van de rit toch meer een daad van egoïsme dan van altruïsme. Vind het prima om toe te geven dat ik gewoon ene zou willen die wat van mij en mijn vriendin wegheeft en dat dat eigenlijk een soort bizarre egotrip is.

 

[Oldskooler]

Mijn ma heeft me ooit gezegd dat ze opgelucht was dat ik geen kinderen wil.

Druk van thuis uit heb ik dus alleszins niet ervaren. Van de schoonouders wel, maar die hebben er intussen ook vrede mee.

Was je dan zelf al zo erg?
Die menskes willen niet nog meer afzien

Wel fascinerend dat oldskooler het zo over zijn totale vrijheid heeft, maar anderzijds blijkbaar wel de (impliciete) druk voelt om toch maar elk weekend vol te proppen.

De enige (impliciete) druk is dat mijn leven ingekleurd moet zijn, aka er zoveel mogelijk van geprofiteerd hebben.
Zonder dat ik effectief veel rekening moet houden met anderen.

Het alternatief is nietsen en/of de dag vullen met passieve hobby's.
(Dat is voor in de week 's avonds )

 

[Avondland]

Ik vind dat een hele rare redenering eerlijk gezegd. Als ge bezorgd zijt om vergrijzing lijkt migratie mij een betere manier om dat maatschappelijk probleem tegen te gaan, eerder dan zelf nog eens kinderen op de wereld te gaan zetten op een zo al overbevolkte planeet.

Ik zou er zelf ook wel willen hoor maar kinderen op de wereld zetten is op het einde van de rit toch meer een daad van egoïsme dan van altruïsme. Vind het prima om toe te geven dat ik gewoon ene zou willen die wat van mij en mijn vriendin wegheeft en dat dat eigenlijk een soort bizarre egotrip is.

Migratie als quick-fix tegen vergrijzing lijkt logisch op het eerste zicht, maar of dat een duurzame oplossing is betwijfel ik. Vergeet ook niet dat migratie eigen problemen en uitdagingen met zich meebrengt omdat je die nieuwkomers ook nog dient in te bedden in de lokale cultuur en sociaal-economisch ook moet kunnen opvangen.

Het lijkt me dan logischer op lange termijn dat landen "zichzelf" bevolken dan dat "oude" landen een noodzakelijke instroom nodig hebben van "jonge" landen (die dan ook zelf leeglopen). En dan zit je ook met het gegeven dat het aantal kinderen per gezin zou dalen bij een hogere welvaart?

Ik begrijp je stelling wel dat kinderen krijgen een "egoïstische" daad is, al vind ik "egoïsme" een te sterke uitdrukking omdat het tot slot de mensheid wel ten goede komt. Mensen die bewust NIET voor kinderen kiezen, kiezen ook heel bewust voor zichzelf (als een daad van egoïsme). Zo bekeken is haast elke menselijke handeling een egoïstische handeling en is zuiver altruïsme slechts een theoretisch concept. Want een goede altruïstische daad stellen levert je nog altijd een soort morele beloning op. Als niemand nog kinderen wil krijgen is het immers gedaan met de mensheid, maar die "als"-stelling lijkt me onmogelijk en onrealistisch. Ik las ooit eens over een Frans kind dat zijn ouders aankloeg omdat hij helemaal geen vragende partij was om te bestaan. Dat is filosofisch-existentieel erg interessant, maar ook een (prachtige) absurde stelling.

 

[kay-gell]

Overpopulatie is zo een overroepen argument.
Overigens doet het zogezegde probleem van de overpopulatie zich niet voor in de Westerse Wereld en we hebben reeds een piek in toenames bereikt ergens eind jaren '60 waar sindsdien de toename steed afneemt.
De verwachting is ook dat we binnen 40-60 jaar zullen pieken op 10 miljard. En er is toch een redelijk grote consensus dat we dat zeker aan kunnen.

Het is overigens door meer mensen die in betere economische omstandigheden opgroeien dat we meer denkkracht hebben om mogelijke problemen te tackelen.
En we doen het goed, de voorbije 30 jaar hebben we meer dan 1.2 miljard mensen uit extreme armoede gehaald. Van 36% naar 9.2% sinds 1990.

Dat wil niet zeggen dat we op onze lauweren mogen rusten maar past niet in dat nihilistisch beeld dat velen vaak willen schetsen.

Soit overbevolking:
In de jaren '50 en verder dachten ze ook dat de wereld ging vergaan.
In 1970 zei nobelprijs winnaar George Wald ook dat de wereld ging vergaan binnen 30 jaar.
In '68 voorspelde Paul Ehrlich dat binnen 10 jaar er 100den miljoenen mensen per jaar gingen sterven door hongersnood en dat eind jaren '80 4 miljard mensen zouden sterven in the great die off
In de VS dachten ze ook dat ze de jaren '80 niet gingen halen door een tekort aan petroleum. Ondertussen is de VS net de grootste exporteur van petroleum. (wat los staat van het feit dat hernieuwbare energie zeker verder moet onderzocht worden)

Enfin de lijst is eindeloos en dat soort doemdenken zit vaak in de weg om een oplossing te bieden voor de problemen omdat het aanleiding geeft tot nihilistische onzin waarbij "de mens" bestempeld wordt als de grote veroorzaker van alle problemen en bijgevolg beter kan stoppen met bestaan want ze doen toch niets anders dan de planeet verwoesten, in oorlog te gaan met mekaar,...
Terwijl we eigenlijk op alle vlakken enorme stappen voorwaarts maken.
Ik hoop dat oa het afstappen van vleesconsumptie (door oa laboratorium vlees) één van de belangrijkste omwentelingen zal zijn die ik nog mag meemaken.

Maar dat nihilisme vind ik dus maar een gevaarlijke piste eerlijk gezegd.
Ze vergeten bewust ook hoe snel we als mensheid een oplossing vinden voor problemen (en hoe veel sneller die toename steeds gebeurt door technologie en meer en hoger opgeleide mensen) en houden nooit met die factor rekening. Terwijl menselijke innovativiteit net wel een heel belangrijke factor is.

 

[eniac]

Nee die totale vrijheid eens je de smaak te pakken hebt, geef je niet meer op.

Vind ik toch een rare opmerking. De meesten onder ons die kinderen hebben, waren ooit wel kinderloos hoor, en kunnen meespreken over "totale vrijheid"

-velen nemen kinderen om later iemand te hebben die voor hun zorgt

Echt? Nooit in me opgekomen.

Of die kleine geluk geeft in uw leven, ik betwijfel het.

Dit is van hetzelfde niveau als "ik betwijfel of je echt zo gelukkig kan zijn zonder kinderen", of iets dergelijks. Een houding die mensen met kinderen vaak wordt aangewreven, waarom ze dan omkeren? Dit is het respect dat van 2 kanten moet komen.

 

[Lulplayer]

Mensen die bewust NIET voor kinderen kiezen, kiezen ook heel bewust voor zichzelf (als een daad van egoïsme).

Zou het zo erg zijn als de mensheid stopt met bestaan ?

Vroeg of laat is het toch gedaan met de mensheid.

 

[eniac]

Zou het zo erg zijn als de mensheid stopt met bestaan ?

Vroeg of laat is het toch gedaan met de mensheid.

Ja, dan komen we uit bij existentiële vragen als "wat is de zin van ons bestaan". In de geschiedenis van het heelal is onze aanwezigheid nog geen stipje, dus nee, dat maakt op zich geen bal uit. Het probleem met die redenering is dat je eender wat dan als inherent futiel kan beschouwen.