Vrijwillig kindvrij

[willydrama]

Maar is dat respect er dan ook? Want uw laatste voorbeelden geven net aan dat kinderloze eigenlijk beter geschikt zouden zijn als werknemer want zij zijn (in theorie) flexibeler en hebben minder andere zaken die prioriteit kunnen opeisen.

Zij zijn in sommige gevallen geschikter, een robot is dan nog beter geschikt want die moet niet slapen. Hoe dichter je komt bij een functie voor, sorry voor het cliché, een echte man, dan zal het feit of hij al dan niet gezinshoofd is zeker doorwegen.

 

[Gromker]

Zij zijn in sommige gevallen geschikter, een robot is dan nog beter geschikt want die moet niet slapen. Hoe dichter je komt bij een functie voor, sorry voor het cliché, een echte man, dan zal het feit of hij al dan niet gezinshoofd is zeker doorwegen.

OK, ik volg, wat is dan een functie voor een echte man? Want,weeral, uw beschikbaarheid voor het werk zal, in mijn ervaring, meer doorwegen naar carrière dan eventuele kinderen en hier scoren kinderlozen nu eenmaal beter. (Dat gezinssituatie hier kan helpen om het wat gelijk te trekken is iets anders en kan ik inkomen)

En nog tussendoor: wat is uw visie, die erg "nageslacht" gericht is, dan op iemand die, op professioneel gebied, bewust een stap terug neemt om voor ouders te zorgen?

 

[Lulplayer]

Echte mannen hebben thuis toch een huisvrouwtje dat voor de kinderen zorgt.

 

[willydrama]

Mantelzorg ken ik niks van. Paradoxaal misschien, maar gezin iet of wat verwaarlozen ten voordele van carrière is vaak de norm, wie de perfecte balans vindt heeft dan de beste organisatieskills. In general hè gasten. Soit mijn grootste bezorgdheid ging dus uit naar vrouwen 28-33 die zitten te twijfelen over kinderen kopen en dan uiteindelijk het toch maar niet doen, zonde.

 

[Gromker]

Soit mijn grootste bezorgdheid ging dus uit naar vrouwen 28-33 die zitten te twijfelen over kinderen kopen en dan uiteindelijk het toch maar niet doen, zonde.

Waarom alleen de vrouwen? Ok, mannen hebben een iets ruimere time-frame maar dan nog....


PS: ik wil niet op u kap zitten ofzo he maar ik kan mijn ervaringen, tot nu toe, heel moeilijk aankoppelen met uw posts dus ik probeer aansluitpunten te vinden.

 

[TNTim]

Een bevriend koppel dat na zoveel onderzoeken onvruchtbaar bleek te zijn had zich aangemeld voor adoptie maar nadat ze alle info hadden gekregen en met de wachttijd en de duur van de procedures hebben ze alsnog afgehaakt. Beide tegen de 40 aan en tegen dat alles rond zou zijn zouden de tussen de 45 en 50 zijn wat ze niet zagen zitten.
Jammer want er zijn zoveel kinderen die hunkeren naar een warm en liefdevol nest en veel mensen die doodgraag kinderen willen.

Is pleegouder worden dan niets voor hen?

Mochten kinderen niet mogelijk geweest zijn voor ons, had ik eerder die weg genomen ipv adoptie denk ik. Er is een groot tekort aan pleegouders in Vlaanderen. Die kinderen een deftige thuis geven, al is het soms maar voor ff, lijkt me onschatbaar zowel voor hen als voor uzelf.
(Je moet mentaal wel sterk in uw schoenen staan, want waarschijnlijk ook een pak uitzichtloze en schrijnende situaties waarmee je geconfronteerd wordt.)

Als onze kinderen ouder zijn en minder actieve zorg nodig hebben, misschien alsnog...

 

[Maple.leaf]

Wij (30 en 31) zijn ook bewust kinderloos. Mijn man wilt absoluut geen kinderen, hij raakt ook heel erg geïrriteerd als hij kinderen van anderen hoort krijsen. Ikzelf heb niet echt een kinderwens, voel die behoefte niet, en dan krijg je beter geen kinderen vind ik. Ook denk ik dat ik geen goede moeder zou zijn, ik zie bij mezelf ook dezelfde neurotische trekken (depressie enz) als bij mijn ouders en wil dat liever niet doorgegeven. Als ik een partner zou hebben die wel echt heel graag kinderen wilt, zou ik daar waarschijnlijk wel voor open staan.
Wij gebruiken ook dubbele anticonceptie (pil en condoom). Ik wil absoluut niet zwanger raken, want dat zou een abortus betekenen. En ik weet niet of ik die beslissing wel zou kunnen maken als ik effectief zwanger zou zijn, dan zou ik toch beginnen twijfelen en zou het emotioneel erg zwaar zijn...

 

[StBernardus]

nog nooit de behoefte gehad om kinderen te hebben. ook een relatie hebben met iemand lijkt me een te grote beperking op mijn vrijheid.
ik heb een kat en dat is zowat het verste wat ik wens te gaan in verantwoordelijkheid.

ik ben het zodanig gewoon om te leven zoals ik het wil zonder echt rekening te moeten houden met iemand en ben daarin ook zodanig gelukkig dat ik het niet anders zou willen.

nu, ik ben geen knorrige kluizenaar hoor. ik heb een uitgebreide vriendenkring en een druk sociaal leven.
ik heb ook enkele goede single vriend(in)en waar ik veel mee uitga, op reis ga, uitstappen doe,...

Ik ben nu 43 en zie toch meerdere mensen in mijn vriendenkring die van hetzelfde gedacht zijn. nu, komt misschien ook omdat je automatisch meer contact begint te hebben met single mensen aangezien het moeilijker wordt om met vrienden die getrouwd zijn en kinderen hebben af te spreken.

misschien dat ik ooit nog zou overwegen om een LAT relatie aan te gaan. elk zijn eigen huis en eigen plek en elkaar relatief vrij laten.

 

[mac-bc]

Ik heb zelf ook wel even getwijfeld of ik kinderen wou. Ik ben iemand die graag zijn vrijheid heeft, het liefst dagen heb waarop niets gepland staat, heb altijd mijn bezigheden, ik heb altijd tijd tekort, ik ben niet zo georganiseerd, ... Enfin, allemaal zaken die niet compatibel zijn met kinderen.

Maar na lang twijfelen bij mezelf heb ik toch besloten om kinderen te willen een jaar of 3 geleden. Vorig jaar is het er dan van gekomen. Omwille van existentiële redenen en om zo ergens een hoger doel te hebben in uw leven. De filosoof in mij zou zich anders teveel vragen beginnen stellen à la: "voor wie of wat doe jij het hier eigenlijk allemaal?". Verder ben ik ervan overtuigd dat je bewuster in het leven staat wanneer je veel ups en downs kent. En dan heb je met kinderen wel een stuk meer normaal gezien.

Maar ik heb veel respect voor mensen zonder kinderen en begrijp ook perfect hun keuze. De laatste twijfelaars in onze vriendengroep hebben recent ook al te kennen gegeven kinderen te willen. Stiekem had ik ook liever wat mensen in mijn omgeving gehad zonder kinderen omdat die diversiteit mij wel interessant leek (en om altijd iemand te hebben waarmee je last-minute kan uitgaan bijvoorbeeld ).

 

[Avondland]

nog nooit de behoefte gehad om kinderen te hebben. ook een relatie hebben met iemand lijkt me een te grote beperking op mijn vrijheid.
ik heb een kat en dat is zowat het verste wat ik wens te gaan in verantwoordelijkheid.

ik ben het zodanig gewoon om te leven zoals ik het wil zonder echt rekening te moeten houden met iemand en ben daarin ook zodanig gelukkig dat ik het niet anders zou willen.

nu, ik ben geen knorrige kluizenaar hoor. ik heb een uitgebreide vriendenkring en een druk sociaal leven.
ik heb ook enkele goede single vriend(in)en waar ik veel mee uitga, op reis ga, uitstappen doe,...

Ik ben nu 43 en zie toch meerdere mensen in mijn vriendenkring die van hetzelfde gedacht zijn. nu, komt misschien ook omdat je automatisch meer contact begint te hebben met single mensen aangezien het moeilijker wordt om met vrienden die getrouwd zijn en kinderen hebben af te spreken.

misschien dat ik ooit nog zou overwegen om een LAT relatie aan te gaan. elk zijn eigen huis en eigen plek en elkaar relatief vrij laten.

Uw leven was mijn plan B als ik geen langdurige relatie had aangegaan. Dan was ik in centrum Antwerpen blijven wonen waar ik regelmatig couchsurfers ontvang en voor de rest mijn vrolijke leventje kon leiden: reizen, lezen, wat cultuur opdoen, vriendenkring uitbouwen ...

Ik mis die vrijheid soms wel, al zou ik nooit mijn kind willen opgeven. Mijn leven is nu gewoon in een bepaalde fase beland en daar horen verantwoordelijkheden bij die ik niet ga ontlopen. Een kind leert je om je ego even opzij te zetten. Een relatie in principe ook, maar een kind is echt afhankelijk van jou. Ik heb die verantwoordelijkheid nooit verpletterend gevonden, maar ik neem die met ontzettend veel liefde op. Ik ben echter het type dat graag soms "op zichzelf" is en als ik een tijdlang zonder eenzaamheid zit loop ik tegen de muren op. Ik kan enorm genieten van een dag alleen rondlopen in Antwerpen. Mijn schoonzus is een héél ander type: die wordt onrustig van eenzaamheid en wil altijd iemand bij zich en iets "doen". Een film alleen uitkijken kan die bijvoorbeeld amper.

 

[anonymousMF]

Ben als eerste in mijn 'studietijd vriendengroep' met kinderen begonnen.
Het eerste is nog onder de 2 jaar, en het tweede is nu onderweg.

Daardoor is er automatisch wel wat minder contact met die vrienden, maar ik probeer het toch te onderhouden.
Waarschijnlijk ben ik vanuit hun perspectief 'slaaf van mijn kind', maar zo voelt het zeker niet aan.
Wel ga ik nu veel meer om met andere koppels met kinderen omdat dat nu eenmaal veel praktischer is.

Met kinderloze vrienden moet ik ofwel zonder partner gaan en de kinderen bij de partner 'dumpen' (wat gaat, maar niet zo vaak), ofwel moet ik afspreken op 'mijn terms' bij mij thuis waar het veel simpeler is om voor de kleine te zorgen dan op een vreemde locatie. Ze gaan ook veel liever uit op cafe/resto/events', waar kinderen ook niet echt welkom zijn.

Terwijl bij koppels met kinderen zijn er veel meer opties. Zo gaat bijvoorbeeld niemand vrijwillig op wandeling met de kinderen tenzij hij er zelf heeft .

Maar kwaliteit boven kwantiteit denk ik. Het is volgens mij perfect mogelijk vriendschappen te onderhouden met af en toe intensieve momenten samen zoals bijvoorbeeld een verlengd weekendje per jaar met enkel de vrienden.

 

[JanusDR]

Hoe dichter je komt bij een functie voor, sorry voor het cliché, een echte man, dan zal het feit of hij al dan niet gezinshoofd is zeker doorwegen.

Werk jij in Afghanistan?

 

[willydrama]

Werk jij in Afghanistan?

Als er 100 millennials denken dat ze de uitzondering op de regel zijn en het wel zestig jaar kinderloos zullen trekken zonder psychische/sociale/morele problemen, hoeveel daarvan gaan bedrogen uitkomen ?

Het antwoord kunnen we al raden: je kent iemand met kinderen die psychische/sociale/morele problemen heeft (mogelijk in Afghanistan): nog meer bewijs dat je gelijk hebt.

 

[Put_met_keren]

Ik heb een tiental jaar verkondigd dat ik absoluut geen kinderen wou. Maar dan was er de combinatie metekindje, werd ik 30 en kreeg ik een partner die wél enorm graag kinderen wou en BAM, kinderwens!
De ironie wil dat we via een fertiliteitstraject zijn moeten gaan, een zware periode maar met de eerste ICSI-poging hadden we prijs. Ondertussen een zoontje van bijna 10 maand.
Het leven ziet er enorm anders uit, het is een serieuze aanpassing. Wat ik mis is spontaniteit. Zomaar eens gaan eten of ergens naartoe gaan zonder te plannen. Of zonder ik-weet-niet hoeveel spullen te moeten meesleuren, moet het reisbedje mee, een eetstoel, speelgoed en eten?
Maar het is ook bijzonder hoe snel je wel niet gehecht bent aan dat mannetje. We zeiden dat hier wel eens tegen elkaar: bizar toch, ook al hebben we al langer geleefd zonder hem en is hij nu nog maar enkele maanden in ons leven, dat we hem toch niet meer zouden kunnen missen. Ik betrap mij er wel eens op dat ik kijk hoe vredig hij ligt te slapen

 

[DiffieHM]

Het leven ziet er enorm anders uit, het is een serieuze aanpassing. Wat ik mis is spontaniteit. Zomaar eens gaan eten of ergens naartoe gaan zonder te plannen. Of zonder ik-weet-niet hoeveel spullen te moeten meesleuren, moet het reisbedje mee, een eetstoel, speelgoed en eten?

Ja dat is in het begin wel een struggle. Maar uiteindelijk moet je u daar gewoon overzetten en zo snel mogelijk uw "normale" leven terug oppakken. En zowiezo wanneer ze wat ouder zijn, beterde dat toch ook heel fel vond ik.

Maar het is ook bijzonder hoe snel je wel niet gehecht bent aan dat mannetje. We zeiden dat hier wel eens tegen elkaar: bizar toch, ook al hebben we al langer geleefd zonder hem en is hij nu nog maar enkele maanden in ons leven, dat we hem toch niet meer zouden kunnen missen. Ik betrap mij er wel eens op dat ik kijk hoe vredig hij ligt te slapen

Exact dit. Ik had dat ook niet zien aankomen. Ik ben helemaal niet het emotionele type, maar toen ik voor de eerste keer mijn kind in mijn armen had, overviel me toch ook een gevoel dat ik nog nooit had meegemaakt. Ongelofelijk hoe je direct zo'n connectie daar mee hebt. En als moeder is dat nog intenser (dixit mijn madam, al het is natuurlijk moeilijk om gevoelens te "vergelijken").

 

[Deleted member 621]

Mijn vriend en ik hebben ook geen kinderwens. Omdat we elkaar heel graag zien kan het idee van samen een kind te hebben wel spannend en fijn lijken, maar dat is puur de gedachte zonder al het gedoe erbij natuurlijk. Uiteindelijk willen we het toch niet. Ook zijn we beiden gesteld op onze rust en vrije tijd.
Als vrouw lijkt het mij ook allemaal zo verschrikkelijk zwaar: zwanger zijn, bevallen, hormonen, borstvoeding ...
Ook heb ik al veel te veel aan mezelf zeg ik altijd. Nogal stressgevoelig vooral. Soms heb ik zelfs al genoeg aan mijn jonge huiskat. :') (Al zou ik haar voor geen geld van de wereld willen missen!)
Ook heb ik niks met kinderen. Voel er geen affirmiteit mee en weet mezelf er geen houding bij te geven. Mijn schoonzus heeft een zoontje en - het is misschien ook omdat ik hem nog heel weinig gezien heb, maar toch - ik weet mij dus nooit een houding te geven bij mijn stiefneefje. Het is dan ook nog een vrij extravert jongetje en dat helpt ook al niet mee, want ik heb zelf die spontaniteit totaal niet in mij, laat staan met kinderen. Ik klap gewoon dicht.
De nogal drukke neefjes van mijn vriend werken ook niet bepaald motiverend, al zijn het nog zulke lieve jongetjes.

Ik merk net zoals @Tanuki_ dat het zeker als vrouw zonder kinderen en/of kinderwens lastig is om vriendinnen te maken (sowieso is het al zo moeilijk). Ze zijn heel zwart-wit gezegd gewoon over niks anders meer bezig en dan sta je er als kinderloze maar bij en kijk je ernaar...

 

[Mulan]

Ik merk net zoals @Tanuki_ dat het zeker als vrouw zonder kinderen en/of kinderwens lastig is om vriendinnen te maken (sowieso is het al zo moeilijk). Ze zijn heel zwart-wit gezegd gewoon over niks anders meer bezig en dan sta je er als kinderloze maar bij en kijk je ernaar...

Ik ga niet zeggen dat ik er "enkel" maar mee bezig ben/over praat maar je praat natuurlijk wel veel en graag over waar je hart vol van is.
Of dat nu een kat, een nieuwe partner of een nieuwe job is.
En hoe kleiner ze zijn, hoe meer je erover praat omdat die kleine baby's zoals vampiertjes je ziel eruit zuigen en je echt 80% van je wakkere tijd ermee in je hoofd zit.

Maar daar moet je je van beide kanten overheen kunnen zetten:
Als ouders zwijg je na een tijdje over je kinderen als je merkt dat er weinig reactie komt en als je als bewust kinderloze wat genoeg hebt gehoord over het formidabele, hoogbegaafde talentje van je gesprekspartner, kan je ook zelf een ander gespreksonderwerp aansnijden. In de hoop dat ook Stephen King, de benzineprijzen en nagellak niet terug naar het allerschattigste boertje/drolletje/kwijltje ooit leiden...

 

[Deleted member 621]

@Mulan Ik begrijp dat het een onderwerp is waar je eindeloos over kunt praten, maar dat was ook niet mijn punt. Het gaat erom dat als je zelf geen kinderen hebt/wil je gewoonweg niet kan meepraten en dat toch de sociale contacten voor een deel beperkt lijkt mij.

 

[Mulan]

@Mulan Ik begrijp dat het een onderwerp is waar je eindeloos over kunt praten, maar dat was ook niet mijn punt. Het gaat erom dat als je zelf geen kinderen hebt/wil je gewoonweg niet kan meepraten en dat toch de sociale contacten voor een deel beperkt lijkt mij.

Goh, ik zie het een beetje als wanneer anderen praten over zaken die me niet interesseren.
Dan is het efkes "zone out" tot het gepasseerd is. Beetje zoals wanneer een deel van het gezelschap jeugdherinneringen ophaalt waar je zelf niet bij was.
Ik heb zowel kinderloze als kinderrijke mensen in mijn sociale kring, ofwel kan ik het niet correct inschatten, ofwel is jullie angst/vrees hierin groter dan de realiteit zou uitwijzen?

 

[Deleted member 621]

Goh, ik zie het een beetje als wanneer anderen praten over zaken die me niet interesseren.
Dan is het efkes "zone out" tot het gepasseerd is. Beetje zoals wanneer een deel van het gezelschap jeugdherinneringen ophaalt waar je zelf niet bij was.
Ik heb zowel kinderloze als kinderrijke mensen in mijn sociale kring, ofwel kan ik het niet correct inschatten, ofwel is jullie angst/vrees hierin groter dan de realiteit zou uitwijzen?

Afgelopen zomer ontmoette ik via mijn vriend twee vrouwen (vriendinnen van vrienden) en die waren daar dus praktisch een heel weekend over bezig. (Die hebben een kinderwens.) Dan kun je niet zomaar even "zone out" doen...
Maar goed, ik weet wel dat niet iedereen zo is.