Publieke vs. privésector

Maar bon, de discussie verzandt hier weer in nietszeggende anekdotes. Een veel interessantere discussie is deze die handelen over de kern-oorzaken. En wat daarmee moet gebeuren. De meest logische oplossing (het stoppen met ambtenaren statutair te benoemen) zal alvast niet lukken, want zelfs met N-VA en VLD in de regering bleef men bij de Vlaamse Overheid opnieuw kwistig de statutaire benoemingen rondstrooien alsof het niets is.

Het hardnekkige probleem is dus opnieuw een volledige generatie bestendigd en vastgeroest. Cadeautjes zijn snel uitgedeeld. Maar de daarmee gepaard gaande problemen? Neen, laat maar etteren.

De vaste benoemingen bij de Vlaamse Overheid zijn afgeschaft, met ingang vanaf 2024.

 
Daarnaast zal er ook wel meer idealisme zijn maar blijft dat een hele carrière duren? Compenseert idealisme voor de verminderde stok & wortel?
Ik denk dat de jobs waar onder andere @Guazala en ik het over hadden, gewoon niet te doen zijn zonder idealisme. Alle mensen waarmee ik al heb samen gewerkt, die werken met ménsen, die zouden doodongelukkig zijn als ze dat idealisme verliezen - en dan zouden ze iets anders gaan doen. Dat zijn mensen die vol voor hun passie gaan, in hun werk geloven dat is gewoon niet vol te houden als je dat allemaal verliest. Dan kan je even goed aan de band gaan staan, qua arbeidsvreugde.

Ik heb er gekend hé, die ontevreden waren over dan bijvoorbeeld logge procedures, bureaucratie of ergens teleurgesteld waren in eeuwige projecten en nooit eens iets écht kunnen veranderen (want je werkt nog steeds met mensen). Maar ofwel gaan die iets anders doen (waar ze weer diezelfde passie in terugvinden), ofwel moeten ze eerst met hun kop tegen de muur lopen om dan alsnog iets anders te gaan doen. En dat is waarschijnlijk niet ergens in een groot kantoor in Brussel iets abstracts zitten doen. Ik zie wel vaak de omgekeerde beweging.

(En ik denk dat je ook onderschat hoeveel idealisme gevoed wordt, in dat soort functies, door fijne mensen en lieve reacties en een sociale omgeving. Wij krijgen lieve e-mails en bedankkaartjes en blije mensen. En de collega's zullen zeker niet overal zo zijn, maar in de zachtere sectoren heb ik alleen maar met idealistische superlieve mensen gewerkt.)

Ik ben zelf ook nog heel idealistisch zoals je merkt, haha.
 
Laatst bewerkt:
Zelfs al zou het nog kunnen, officieel is er geen recup te nemen. Het zit als volgt.
  1. Je moet al uw gewerkte uren bijhouden en toekennen aan een project.
  2. Voor elk project krijg je slechts een vooraf bepaald aantal uur om het project daarin af te ronden.
  3. Het aantal uren die je krijgt per project wordt zonder jouw tussenkomst beslist, daar zijn bepaalde richtlijnen voor maar het is uiteindelijk de sales die het project verkoopt aan x-aantal uur. Die sales zitten altijd in competitie met andere bedrijven en krijgen hun loon grotendeels op basis van commissie. Die willen dus koste wat kost projecten binnenhalen en proberen het aantal gebudgetteerde uren steeds zo laag mogelijk te zetten om competitief te zijn en te verkopen.
  4. Eens het verkocht is, moeten wij het project zien uit te voeren in dat aantal uur.
  5. Loonsverhoging of niet wordt (mede) bepaald hoe goed je uw projecten kan afronden binnen budget.
Dus wat denk je dat er gebeurt? Ga je uw effectief gewerkte overuren ook werkelijk registreren en dus ook officieel over budget gaan waardoor je minder kans maakt op loonsverhoging? Of ga je toch stiekem nog maar vlug dat uurtje overwerken zodat uw projecten blijven lopen en binnen budget blijven, zonder deze te registreren? Juist ja.
Officieel draait dus niemand overuren bij ons en valt er niets te claimen, maar zit je 's avonds op uw laptop dan zie je verschillende mensen nog online en off the record hoor je de achterliggende realiteit.

Maar jouw job is niet dé privé. Dus dat doet er niet toe.
Heel veel jobs, zelfs de meerderheid, in de privé hebben amper overuren of ze kunnen gerecupereerd worden of ze worden correct vergoed.

Dat ze jouw een uitvoerende job als kader verkocht hebben, zodat je ongecompenseerde overuren kan/mag/moet doen, omdat je voor een firma werkt die mensen als persappelsientjes ziet, maakt dat niet de standaard.
Een kaderfunctie is niet dé standaard.
Uren die rechtstreeks gefactureerd worden is niet de standaard.

Het is niet omdat er ergens ter wereld een paar blauwe koala's zitten, dat alle koala's blauw zijn en dat dé koala blauw is.
Het is niet omdat een mac-bc een geperst citroentje is, dat alle werkmensen in de privé een citrusvrucht zijn.
 
De vaste benoemingen bij de Vlaamse Overheid zijn afgeschaft, met ingang vanaf 2024.


Blablabla. Dat wordt al jaren beloofd en daar komt nooit iets van in huis. Al van in de tijd dat ik statutair geworden ben, was het al van "vlug vlug, mac-bc, we gaan u nog vlug statutair maken (aan de hand van een fake vacature) want straks is het te laat!".

Want dat is het:
1) Door die aankondigingspolitiek en steeds opnieuw daaraan te verzaken, maak je net nog méér statutairen. Dat is net zoals de aankondigingspolitiek van de bouwstop, betonstop, bouwshift, betonpauze, ... (of hoeveel keer is het al aangekondigd?). Het zorgt er ironisch genoeg alleen maar voor dat mensen nog vlug-vlug gaan bouwen.
2) Let ook op de fraude die daar telkens bij gepaard gaat. Officieel moet een statutaire functie altijd openbaar zijn en moet iedereen er kans op maken. In de realiteit worden die vacatures steeds op maat geschreven van de beoogde persoon. Zo was het ook bij mij.
- Wat zijn de competenties van mac-bc? x, y en z? *schrijft op jobomschrijving met grote letters: "competentie x, y en z zijn vereist!".
- Hoeveel jaar ervaring heeft mac-bc? x jaar? *schrijft op jobomschrijving met grote letters: "X jaar ervaring vereist!".
- Etc.
- Resultaat van de recrutering: "Mac-bc is het geworden! Verrassing!". :sarcastic:
 
Maar jouw job is niet dé privé. Dus dat doet er niet toe.
Heel veel jobs, zelfs de meerderheid, in de privé hebben amper overuren of ze kunnen gerecupereerd worden of ze worden correct vergoed.

Dat ze jouw een uitvoerende job als kader verkocht hebben, zodat je ongecompenseerde overuren kan/mag/moet doen, omdat je voor een firma werkt die mensen als persappelsientjes ziet, maakt dat niet de standaard.
Een kaderfunctie is niet dé standaard.
Uren die rechtstreeks gefactureerd worden is niet de standaard.

Het is niet omdat er ergens ter wereld een paar blauwe koala's zitten, dat alle koala's blauw zijn en dat dé koala blauw is.
Het is niet omdat een mac-bc een geperst citroentje is, dat alle werkmensen in de privé een citrusvrucht zijn.

Ah, dus iedereen mag hier anekdotes en ervaringen posten, maar mac-bc niet. Ok.

Misschien is dit dan het ideale moment voor jou om eens inhoudelijk in te gaan op mijn argumenten i.p.v. op anekdotes?
 
Blablabla. Dat wordt al jaren beloofd en daar komt nooit iets van in huis.

Ik werk zelf voor een organisatie die onderdeel uitmaakt van de Vlaamse Overheid, zij het in een aparte juridische entiteit. Ik ben dus geen Vlaams ambtenaar (noch statutair, noch contractueel), maar mijn loon als bediende wordt wel gespiegeld aan de loonschalen van de VO. Voor de maand oktober heb ik reeds de loonsverhoging (in mijn geval 47 euro bruto) ontvangen die beloofd werd ter compensatie van die afschaffing van de vaste benoemingen. Het staat op mijn bankrekening.

Het lijkt me science fiction dat de VO haar loonschalen zou aanpassen zonder dat het andere deel van de package deal is geland, i.e. die afschaffing van de vaste benoemingen van 2024. Ik geloof dus liever wat onze algemeen directeur naar ons communiceert dan jouw "blablabla komt niks van in huis".
 
Zelfs al zou het nog kunnen, officieel is er geen recup te nemen. Het zit als volgt.
  1. Je moet al uw gewerkte uren bijhouden en toekennen aan een project.
  2. Voor elk project krijg je slechts een vooraf bepaald aantal uur om het project daarin af te ronden.
  3. Het aantal uren die je krijgt per project wordt zonder jouw tussenkomst beslist, daar zijn bepaalde richtlijnen voor maar het is uiteindelijk de sales die het project verkoopt aan x-aantal uur. Die sales zitten altijd in competitie met andere bedrijven en krijgen hun loon grotendeels op basis van commissie. Die willen dus koste wat kost projecten binnenhalen en proberen het aantal gebudgetteerde uren steeds zo laag mogelijk te zetten om competitief te zijn en te verkopen.
  4. Eens het verkocht is, moeten wij het project zien uit te voeren in dat aantal uur.
  5. Loonsverhoging of niet wordt (mede) bepaald hoe goed je uw projecten kan afronden binnen budget.
Dus wat denk je dat er gebeurt? Ga je uw effectief gewerkte overuren ook werkelijk registreren en dus ook officieel over budget gaan waardoor je minder kans maakt op loonsverhoging? Of ga je toch stiekem nog maar vlug dat uurtje overwerken zodat uw projecten blijven lopen en binnen budget blijven, zonder deze te registreren? Juist ja.
Officieel draait dus niemand overuren bij ons en valt er niets te claimen, maar zit je 's avonds op uw laptop dan zie je verschillende mensen nog online en off the record hoor je de achterliggende realiteit.
Maar dat is toch gewoon vragen om na x aantal keren helemaal uitgeperst te worden?

Wat als jullie bedrijf wil gaan concurreren met buitenlandse bedrijven waar de mensen 14u per dag moeten werken voor een loon die gelijk staat aan jij die dat in 8u kan verdienen. Ga je daar dan ook in mee gaan?

Wat ik wil zeggen, waar stopt het? Sales gaat zien van "ah mac bc kan dat project doen binnen die uren, mooie winst. We gaan daar bij het volgende project nog eens 10u vanaf doen dan hebben we nog meer winst." En jij kan dan mss blij zijn met je opslag, maar het zou je rap vergaan moest je zien wat voor premie je baas krijgt omdat jouw project een paar weken eerder klaar is dan de datum die de klant eigenlijk echt gevraagd had.

Je ergert je bijgevolg aan de trage molen van overheid die niet mee werkt op dat tempo, maar de echte oorzaak is eigenlijk je werkgever die je zodanig onder druk zet.

Dat is dezelfde uitbuiting zoals bij die pakjesdiensten. Die krijgen een 7-tal uur om hun ronde te doen en geraken ze er niet, dan moeten ze het in hun vrije uren rondbrengen. En we zien dat dan ook terug aan hun manier van werken.
 
Laatst bewerkt:
Uiteindelijk hebben beide sectoren hun voor- en nadelen. Ik heb ook nog voor de VO gewerkt, in kmo's gewerkt, in multinationals, en nu in het onderwijs.

Elke job/sector bracht mii andere inzichten bij. Ik kan hier tal van annekdotes schrijven over KMO's, de overheid, multinationals en het onderwijs. Aan elke sector zijn er wel pro's en contra's.

Ik denk dat iedereen voor zich moet uitmaken wat hij zoekt in een job. Ik merk wel een algemene tendens naar meer vrije tijd, thuiswerk, flexibiliteit. Mensen hechten meer belang aan vrije tijd en willen niet zomaar gratis overuren doen. Zelf vind ik vakantie zeer belangrijk, omdat ik met kleine kinderen zit en mijn vrouw al eerder in het onderwijs stond. Ik bekjjk mijn job per jaar, omdat ik ook nog niet benoemd ben. Ik maak de afweging: inhoud-vrije tijd- loon(al dan niet met extra's)- te presteren dagen/uren. Dit is een afweging die je voor iedere job kan maken. Ik heb mijzelf ook voorgenomen om niet te lang te blijven hangen in een job die mij geen goed gevoel meer geeft. Ik kan nog niet met zekerheid zeggen of ik volgend jaar nog in het onderwijs sta of niet. Anderzijds kan ik wel beamen dat het overal wel iets is en dat dé perfecte job of sector niet bestaat.
 
Blablabla. Dat wordt al jaren beloofd en daar komt nooit iets van in huis. Al van in de tijd dat ik statutair geworden ben, was het al van "vlug vlug, mac-bc, we gaan u nog vlug statutair maken (aan de hand van een fake vacature) want straks is het te laat!".

Want dat is het:
1) Door die aankondigingspolitiek en steeds opnieuw daaraan te verzaken, maak je net nog méér statutairen. Dat is net zoals de aankondigingspolitiek van de bouwstop, betonstop, bouwshift, betonpauze, ... (of hoeveel keer is het al aangekondigd?). Het zorgt er ironisch genoeg alleen maar voor dat mensen nog vlug-vlug gaan bouwen.
2) Let ook op de fraude die daar telkens bij gepaard gaat. Officieel moet een statutaire functie altijd openbaar zijn en moet iedereen er kans op maken. In de realiteit worden die vacatures steeds op maat geschreven van de beoogde persoon. Zo was het ook bij mij.
- Wat zijn de competenties van mac-bc? x, y en z? *schrijft op jobomschrijving met grote letters: "competentie x, y en z zijn vereist!".
- Hoeveel jaar ervaring heeft mac-bc? x jaar? *schrijft op jobomschrijving met grote letters: "X jaar ervaring vereist!".
- Etc.
- Resultaat van de recrutering: "Mac-bc is het geworden! Verrassing!". :sarcastic:
Hier dezelfde ervaring bij VO.
Pan, deze selectie is voor u. Het enige wat ik moest doen was opdagen op het selectiegesprek. Tegen de 40° koorts, enkele dagen ervoor was het uitgeraakt met m'n lief omdat ze me bedroog. Dus als een hoopje ellende me ernaartoe gesleept in m'n ziekteverlof. En twas in orde.
 
Ah, dus iedereen mag hier anekdotes posten, maar mac-bc niet. Ok.

Misschien is dit dan het ideale moment voor jou om eens inhoudelijk in te gaan op mijn argumenten i.p.v. op anekdotes?


Omdat ik dit een non-discussie vind, wat ik al eerder zei. Privé is zo breed en divers en overheid is zo breed en divers dat je discussieert in het niets, want niets is van toepassing voor heel de privé of heel de overheid.

Maar ik geloof ook niet dat je persé een wortel aan een touwtje (opslag of promo) of een stok achter de deur (snel ontslag mogelijk) nodig hebt om gemotiveerde mensen te hebben. Dat zijn extrinsieke motivaties die tijdelijk en op korte termijn werken, maar die verankerd zitten in de organisatie en niet in de personen die er werken.

Ik vind mensen die intrinsiek gemotiveerd zijn om hun job goed te doen belangrijk. En dat krijg je door het creëren van een positieve werksfeer, teamspirit, zorgzaamheid voor elkaar in een team, open communicatie, goed opgeleide mensen die weten wat ze doen en waarom ze dat moeten doen, betrokkenheid bij de job, waardering geven en krijgen.... want dan willen mensen gewoon goed werk leveren ipv dat ze het enkel moeten.
En dat zijn dingen die meer afhangen van een goeie teamlead, dan van de ruimere organisatie. En zowel binnen privé als overheid heb je mensen die dat kunnen creëren en mensen die daar totaal in falen.

En op beide plaatsen heb je teams waar verdeel en heers, angst en terreur de dagelijkse realiteit zijn. En ook dat werkt voor een tijdje. Maar op een bepaald moment haken mensen af en als er dan geen intrinsieke redenen zijn om hun job te doen, ben je de volledig kwijt. Je krijgt dan personeelsverloop, slechte sfeer, burn outs, stress.....

Jij pleit duidelijk voor dat tweede. Dus daar verschillen wij essentieel. Dus wij gaan elkaar nooit vinden, waardoor ingaan argumenten gewoon zinloos is. Nog los van dat je zo overtuigd bent van de veralgemeningen die je spuit, dat geen enkel argument je kan overtuigen. Dus waarom proberen?
 
Principes. Mijn liberale inborst. Mijn maatschappelijk verantwoordelijkheidsgevoel. In zekere zin uit passie dus.

Het voelt gewoon niet goed om in een land waar méér dan de helft van de jobs (!) betaald wordt met overheidsmiddelen, om daar mee in die carrousel te gaan zitten. Dat is gewoon een f*cked up situation. Dat is niet duurzaam. Dat is als maatschappij uw eigen graf delven.

En ik heb erin gezeten. Ik heb zelf gezien hoe het geld met bakken uit ramen en deuren wordt gegooid. Ik kon het niet langer aanzien.

Maar als je het puur individualistisch bekijkt moet je inderdaad goed zot zijn om, zoals ik, uw statutaire job bij de overheid op te zeggen. Het gebeurt dan ook niet veel want ze hoorden het donderen in Keulen toen ik het aankondigde. Ik had daar op mijn gemak kunnen blijven zitten, geen stress, al mijn privé-zaken op het werk blijven regelen zodat ik thuis geen werk meer had, zelfs nog wat geld bijverdienen links en rechts omdat ik actiever zou kunnen handelen op de beurs, bepaalde offertes beter kon vergelijken, meedoen met acties en wedstrijden waar ik nu geen tijd voor heb, ...
Want time is money. En als statutair ambtenaar krijg je het allebei.

Soms voel ik me dus nog altijd een dwaze kloot. Maar mijn principes zijn mij ook veel waard. En ik leer meer bij dan vroeger. En ik ervaar nu de échte wereld waar voor elke verdiende euro, een toegevoegde waarde moet tegenover staan. Niet de beschermde virtuele wereld bij de overheid waar geld van bovenaf komt binnenvallen. Is dat het allemaal waard? Geen idee.
In grote lijnen kan ik mac-bc hierin volgen.

Ik heb zelf bijna 10 jaar gewerkt in een semi-overheidsbedrijf (monopolistische nutsmaatschappij) en daar ging het toch ook een stuk anders aan toe dan in de kleine KMO waar ik nu al een paar jaar werk. En dit is te verklaren door de argumenten die hier al uitvoerig besproken zijn. Het probleem is dat je op den duur zo lang in dat soort omgeving zit, dat je denkt dat dat allemaal maar normaal is:
  • Per jaar werd er één iemand ontslagen (dit op +500 werknemers); wanneer dat naar buiten kwam was dat talk of the town en stond heel het bedrijf bij wijze van spreken op stelten. Waar ik nu werk is het "om een boom gezond te houden moet je de slechte takken eruit snoeien". Aan fouten/slechte prestaties/... wordt effectief gevolg gegeven. Je krijgt nog wel een kans, maar als er geen verandering komt lig je effectief buiten.
  • Op die 10 jaar kwamen er altijd maar tussenmanagers bij, zonder dat de performantie of kostenefficiëntie steeg, integendeel zelfs. Performantie werd gemeten met indicatoren maar dit was ook maar inhoudsloos en zonder gevolg (verplicht nummertje van de managers omdat dit bij 'modern' management hoort), kostenefficiëntie werd zelfs niet gemeten, want tjah... het geld blijft toch komen van bovenaf. Heel de financiering van bovenaf werd amper besproken en nooit in die 10 jaar werd ook maar door enige manager de vraag gesteld: kunnen we onze kerntaak niet met minder VTE's uitvoeren? Integendeel, er moest altijd maar volk bijkomen omdat het toch zo "druk druk druk" was.
  • Tussenmanagers die amper op kantoor komen, want ze zijn altijd "op de baan", geen controle whatsoever, geen aanspreekcultuur. Het moest allemaal happy zijn en "wat zijn wij toch een fun bedrijf, a happy place to work".
  • Eén keer heb ik de aanspreekcultuur proberen te veranderen: door een presentatie te geven van 'vaak gemaakte fouten' en 'zaken die we beter kunnen doen door beter te communiceren', dit met echte voorbeelden van zaken die misgelopen waren en waar ik collega's met naam en toenaam vermeldde. Hierna werd ik door een manager bij hem geroepen en bleek dat er heel wat consternatie rond mijn presentatie was geweest. Hijzelf zag er geen graten in, maar was dan ook één van de weinige professionele, ambitieuze managers.
Waar ik nu werk is het toch wel hemel en aarde verschil. Een echte no-nonsense buck for the dollar omgeving. Soms is het hard en op het randje, maar het voelt veel echter. Zoals bij mac-bc worden overuren niet uitbetaald en ik heb twee jaar lang gehad dat ik vaak maanden aan een stuk 55 à 60 uur per week werkte. Gelukkig is dit het laatste jaar beter doordat er volk is bijgekomen. Maar anderzijds is de motivatie nu totaal anders omdat ik gewoon rechtstreeks impact heb op het bedrijfsresultaat. Wat u op een bepaalde manier een veel grotere voldoening geeft. Ik heb ook enorm veel bijgeleerd op die paar jaar.
Ik begrijp wel volledig mensen die liever in een overheids-omgeving willen werken. Ik erken ook dat het daarin makkelijker is om een goede work-life balance te hebben.
 
Omdat ik dit een non-discussie vind, wat ik al eerder zei. Privé is zo breed en divers en overheid is zo breed en divers dat je discussieert in het niets, want niets is van toepassing voor heel de privé of heel de overheid.

Maar ik geloof ook niet dat je persé een wortel aan een touwtje (opslag of promo) of een stok achter de deur (snel ontslag mogelijk) nodig hebt om gemotiveerde mensen te hebben. Dat zijn extrinsieke motivaties die tijdelijk en op korte termijn werken, maar die verankerd zitten in de organisatie en niet in de personen die er werken.

Ik vind mensen die intrinsiek gemotiveerd zijn om hun job goed te doen belangrijk. En dat krijg je door het creëren van een positieve werksfeer, teamspirit, zorgzaamheid voor elkaar in een team, open communicatie, goed opgeleide mensen die weten wat ze doen en waarom ze dat moeten doen, betrokkenheid bij de job, waardering geven en krijgen.... want dan willen mensen gewoon goed werk leveren ipv dat ze het enkel moeten.
En dat zijn dingen die meer afhangen van een goeie teamlead, dan van de ruimere organisatie. En zowel binnen privé als overheid heb je mensen die dat kunnen creëren en mensen die daar totaal in falen.

En op beide plaatsen heb je teams waar verdeel en heers, angst en terreur de dagelijkse realiteit zijn. En ook dat werkt voor een tijdje. Maar op een bepaald moment haken mensen af en als er dan geen intrinsieke redenen zijn om hun job te doen, ben je de volledig kwijt. Je krijgt dan personeelsverloop, slechte sfeer, burn outs, stress.....

Jij pleit duidelijk voor dat tweede. Dus daar verschillen wij essentieel. Dus wij gaan elkaar nooit vinden, waardoor ingaan argumenten gewoon zinloos is. Nog los van dat je zo overtuigd bent van de veralgemeningen die je spuit, dat geen enkel argument je kan overtuigen. Dus waarom proberen?
Deze post zegt imo alles.

Ik werk voor de federale overheid aan een vrij groot project met enorm veel stakeholders. Met ons team hebben we daar best veel directe zeggenschap en verantwoordelijkheid over, en iedereen stuwt elkaar voort. Zelf sta ik ermee op en ga ik ermee slapen, en ik weet met zekerheid dat het bij sommigen nog een pak erger gesteld is, o.a. bij onze teamlead. Je ziet elke dag waarom dat de "leider" is: breedste kennis van iedereen, enorme gedrevenheid, heeft een langetermijnvisie en is tegelijkertijd zéér menselijk waardoor er ook een zeer open en egalitaire werksfeer heerst.

Ik werk méér uren dan nodig (ja zelfs meer dan die waarvoor ik ADV krijg :sarcastic: ) puur omdat ik mij persoonlijk betrokken voel bij wat ik doe en omdat ik kwaliteit wil kunnen afleveren. En omdat ik weet dat mijn werk rechtstreeks dat van vele anderen beïnvloedt. Ik heb op dit moment geen uitzicht op promotie of loonsverhoging, toch vind ik dat prima. Ik wil voorlopig blijven doen wat ik graag én goed doe. Verder is mijn loon hoog genoeg om mac-bc een volgende zenuwinzinking te bezorgen, en ik heb niet het gevoel dat ik voor meer geld iets anders zou willen doen.

Heeft iedereen binnen onze bredere dienst diezelfde drive? Nee, maar ik kan ook niet zeggen dat ik echte klaplopers ken. De meeste mensen leveren gewoon goed werk af, binnen de verwachte werkuren. Dat is prima en wie beweert dat het anders moet, is een gek die terugwil naar de tijd van Daens.

Ik wens alle cynici in deze thread dat soort werkomgeving en intrinsieke motivatie toe. Ik heb oprecht medelijden met mensen die slechts geloven in werken uit vrees voor ontslag of voor meer geld.
 
2) Let ook op de fraude die daar telkens bij gepaard gaat. Officieel moet een statutaire functie altijd openbaar zijn en moet iedereen er kans op maken. In de realiteit worden die vacatures steeds op maat geschreven van de beoogde persoon. Zo was het ook bij mij.
Vaak is dat ook de enige manier om goede werkkrachten te bevorderen. De fameuze wortel waar jij zo'n fan van bent.

Hier dezelfde ervaring bij VO.
Pan, deze selectie is voor u. Het enige wat ik moest doen was opdagen op het selectiegesprek. Tegen de 40° koorts, enkele dagen ervoor was het uitgeraakt met m'n lief omdat ze me bedroog. Dus als een hoopje ellende me ernaartoe gesleept in m'n ziekteverlof. En twas in orde.
Vanuit eigen ervaring kan ik enkel het tegendeel verkondigen. Ik ben tweemaal gepromoveerd en dat was in de eerste plaats telkens een "beloning" voor jarenlange inzet. Verder waren er altijd wel enkele andere deelnemers aan de vacature en heb ik er iedere keer voor gezorgd dat ik terdege was voorbereid (degelijke motiveringsbrief schrijven (de laatste keer was dat een serieuze paper), instuderen van wetgeving en andere relevante domeinkennis, enz.). Ook werd het mij op het interview zeker niet makkelijk gemaakt.

Dus ja, wees eerlijk: had je die promotie verdiend en heb je er wel degelijk voor gewerkt, of ben je bevorderd omwille van pure ons-kent-ons? In het eerste geval: proficiat, maar wees dan ook zo volledig in je posts in plaats van nog wat koren op sommigen hun haatmolen te gooien. In het laatste geval verdien je geen respect en ben je deel van het probleem dat je wil aankaarten.
 
Vanuit eigen ervaring kan ik enkel het tegendeel verkondigen. Ik ben tweemaal gepromoveerd en dat was in de eerste plaats telkens een "beloning" voor jarenlange inzet. Verder waren er altijd wel enkele andere deelnemers aan de vacature en heb ik er iedere keer voor gezorgd dat ik terdege was voorbereid (degelijke motiveringsbrief schrijven (de laatste keer was dat een serieuze paper), instuderen van wetgeving en andere relevante domeinkennis, enz.). Ook werd het mij op het interview zeker niet makkelijk gemaakt.

Dus ja, wees eerlijk: had je die promotie verdiend en heb je er wel degelijk voor gewerkt, of ben je bevorderd omwille van pure ons-kent-ons? In het eerste geval: proficiat, maar wees dan ook zo volledig in je posts in plaats van nog wat koren op sommigen hun haatmolen te gooien. In het laatste geval verdien je geen respect en ben je deel van het probleem dat je wil aankaarten.
Dat was verdiend maar ga nu toch niet verkondigen dat het ok is om xx-aantal kandidaten te laten afkomen (verlof nemen, voorbereiden, jury samenstellen...) als het een vacature is waar de uitkomst op voorhand bekend was.
Jouw verhaal bevestigt dat ook. Je promotie was een beloning voor je inzet maar tegelijk heeft daar weer een hele hoop mensen komen opdagen voor de vorm.
 
Laatst bewerkt:
Dat was verdiend maar ga nu toch niet verkondigen dat het ok is om xx-aantal kandidaten te laten afkomen (verlof nemen, voorbereiden, jury samenstellen...) als het een vacature is waar de uitkomst op voorhand bekend was.
Jouw verhaal bevestigd dat ook. Je promotie was een beloning voor je inzet maar tegelijk heeft daar weer een hele hoop mensen komen opdagen voor de vorm.

Voor de vorm is dat toch niet. Ik zie bij ons lokaal bestuur het regelmatig gebeuren dat personen aangeworven worden met een tijdelijk contract, dat tot een jaar of 2 getrokken wordt voor dat er een formele aanwervingsprocedure georganiseerd wordt en die mensen, die de job dan al 2 jaar doen, het uiteindelijk toch niet halen.

Zelf heb ik zo ook al langs een interne promotie gegrepen en het moeten afleggen tegen een externe kandidaat (die op dat moment ook gewoon beter gekwalificeerd was).

Wat natuurlijk wel zo is is het feit dat aanwervingsprocedures binnen de ambtenarij doorgaans log zijn en veel te lang duren. Tegenwoordig moet je daar veel flexibeler mee kunnen omspringen. Het spreekt dan nogal voor zich dat een persoon die al geruime tijd een functie uitoefent en op een later moment pas een examen moet afleggen, doorgaans een grote voorsprong heeft op externe kandidaten. Dat is echter geen zekerheid. Daar is ook niks mis mee m.i.. Is net een zeer flexibele manier om kandidaten aan te werven en indien het tegenvalt afscheid te nemen (wat bij ons ook zeer regelmatig gebeurt i.t.t. de teneur in dit topic). Gelukkig beginnen die aanwervingsprocedures ook flexibeler te worden. Bij ons zijn in ieder geval de schriftelijke examens (recent) afgeschaft.
 
Dat was verdiend maar ga nu toch niet verkondigen dat het ok is om xx-aantal kandidaten te laten afkomen (verlof nemen, voorbereiden, jury samenstellen...) als het een vacature is waar de uitkomst op voorhand bekend was.
Jouw verhaal bevestigd dat ook. Je promotie was een beloning voor je inzet maar tegelijk heeft daar weer een hele hoop mensen komen opdagen voor de vorm.
Of je het OK vindt of niet doet soms weinig ter zake. Er zijn genoeg vacatures bij de overheid die uitgeschreven worden waarop iedereen in theorie kan intekenen. Ik heb zelf een jaar een project gedaan bij de Informatie Vlaanderen (IV). Dat waren contracten per 6 maanden dus mijn contract is éénmaal verlengd nadat ik er gestart was als externe.

Ik kende iemand die al lang actief was bij IV en het was via hem dat ik die vacature doorgespeeld kreeg. Hij vroeg of ik interesse had en of ik mijn cv wou opsturen. "Toevallig" verscheen 3 weken later een vacature op Solvus (platform waarop IV toen IT vacatures plaatste) wat 1:1 matchte met mijn cv. Dat wil lukken he! En raad eens wie uit alle kandidaten geselecteerd werd? Inderdaad!

6 maanden later kreeg ik van mijn manager bij IV letterlijk de vraag "we gaan uw vacature terug openzetten want de 6 maanden zijn op. In uw mailbox zit een template. Vul die aub in conform wat je doet en zorg dat het 100% overeen komt met uw cv". Daar heb ik dus zelf de vacature mogen schrijven voor mijn functie met enkele kernwoorden die zeker ook in mijn cv vermeld staan. Raad eens wiens cv goed matchte met de vacature op Solvus? En raad eens wie gekozen werd? Inderdaad.

Daar staat wel tegenover dat er uiteraard ook andere kandidaten solliciteren. Die komen ook op gesprek. Er zijn dus mensen van HR bij IV geweest die meerdere sollicitatiegesprekken afgenomen hebben met mensen die, op papier althans, een eerlijke kans hadden.
- Nutteloze tijd verloren bij HR
- Nutteloze tijd verloren bij Solvus
- Nutteloze tijd verloren van kandidaten die effectief op gesprek kwamen
- Nutteloze tijd verloren van IT bedrijven allerhande die opeens hard beginnen zoeken naar mensen met zo'n specifiek profiel

Ik ga hier niet generaliseren zoals sommige wel doen, maar wat ik daar in die dienst bij IV gezien heb tart wel alle verbeelding. Dat wordt daar draaiende gehouden door externen. Elk mogelijk vooroordeel wat je kunt hebben van ambtenaren is daar ontstaan. Het zal zeker niet overal zijn, maar daar op die dienst effectief wel.
 
@DarK-OnE idd en dat gebeurt in de privé ook. Hoe hoger je gaat op de ladder, hoe meer alles al op voorhand beslist werd.
Netwerken heet dat.

Er is nog niks veranderd op dat vlak buiten bv 30/40 jaar terug. Men verpakt het gewoon anders en het lijkt eerlijker.

Mooie posities worden officieus beslist en officieel gecommuniceerd nadien.
 
@DarK-OnE idd en dat gebeurt in de privé ook. Hoe hoger je gaat op de ladder, hoe meer alles al op voorhand beslist werd.
Netwerken heet dat.

Er is nog niks veranderd op dat vlak buiten bv 30/40 jaar terug. Men verpakt het gewoon anders en het lijkt eerlijker.

Mooie posities worden officieus beslist en officieel gecommuniceerd nadien.
Ik heb dat in de privé zeker ook meegemaakt. Dat ontken ik ook nergens.

Maar het verschil is daar wel daar een hoop tijd bespaard wordt: daar moeten de mensen van HR geen gesprekken afnemen met mensen die de functie toch niet krijgen, daar moeten geen andere kandidaten nutteloos voor op gesprek komen, daar moeten geen andere bedrijven tijd mee verliezen.
 
@DarK-OnE : idd een hele show voor niks steeds.
Allemaal in het kader van transparantie terwijl het gewoon een hypocriet gedoe is.
Ik versta zeker wat je wil zeggen. Is niet efficiënt.
 
@DarK-OnE idd en dat gebeurt in de privé ook. Hoe hoger je gaat op de ladder, hoe meer alles al op voorhand beslist werd.
Netwerken heet dat.

Er is nog niks veranderd op dat vlak buiten bv 30/40 jaar terug. Men verpakt het gewoon anders en het lijkt eerlijker.

Mooie posities worden officieus beslist en officieel gecommuniceerd nadien.

Netwerken yes, uiteraard.
Maar daar komen verder geeneens vacatures of andere kandidaten aan te pas. Waarom veel tijd verdoen als de juiste kandidaat al gekend is?
 
Terug
Bovenaan