Ik vraag me af waar die drang toch vandaan komt om de acties van Putin steeds maar te proberen verklaren aan de hand van een logische opbouw van antecedenten. Hebben we dan echt niets geleerd uit de 20ste eeuw?
Met de regelmaat van de klok krijgt de mensheid te maken met figuren die erin slagen dusdanig veel macht te vergaren dat ze ertoe in staat komen om het eigen geostrategisch waanbeeld in de realiteit uit te drukken. Het gaat om macht, het bekomen van meer macht, en de perverse drang om zichzelf in de geschiedenisboeken te laten opnemen.
De zogezegde rechtvaardiging die dan aan de basis van die perversiteit ligt, of het nu de NAVO is, het Bolschevisme van de 20ste eeuw, of de kolonisatie van de wilde volkeren in de 19de eeuw, het is allemaal maar gewoon gespin om de boel wit te wassen.
Nu koppel je de machthebber los van historische tendenzen. Als we Poetins drijfveren simpelweg afschuiven als irrationele illusies van een waanzinnige gek, geraken we ook nergens. Mogelijk is dat een van de redenen waarom we tot deze climax zijn gekomen: we hebben nooit kunnen doordringen tot elkaar en we praten naast elkaar. En dat heeft te maken met het feit dat we alles bekijken vanuit ons eigen standpunt. Hoe deze oorlog ook uitdraait: we gaan vroeg of laat met elkaar moeten praten en uiteindelijk moet Rusland weer geïntegreerd worden in de wereldgemeenschap. Dat vraagt moeite van ons, maar ook van Rusland. Oekraïne een NAVO-land maken is een brug te ver voor Rusland, maar als Rusland zich verstikt voelt door NAVO-landen moet hij ook demilitariseren, mogelijk in een bredere regio en onder toezicht van onafhankelijke waarnemers (voor zover die nog te vinden zijn ...). Toegevingen zijn er aan beide kanten te doen.
Het is ook een optie om het erbij te laten en te aanvaarden dat er een nieuw IJzeren Gordijn is neergedaald en dat Rusland een internationale paria wordt, dat in leven wordt gehouden door een zogenaamd neutraal China. Maar ik vind dat een defaitistische houding en de wereld wordt daar niet beter van. Alles hangt af van de komende weken: stuikt het Russische offensief in elkaar, wordt de wil van het Oekraïense verzet gebroken, raakt de NAVO dan toch betrokken in een directe interventie, gebeurt er een paleisrevolutie in Rusland, wat gaat China doen, ... Dat is nu koffiedik kijken. Ik weet wel zeker dat Poetin hier niet zomaar mee wegkomt.
Maar je hebt wel gelijk dat autocraten die lang aan de macht hebben waanbeelden gaan krijgen. Mogelijk is dat een van de redenen dat het Russische offensief tegen Oekraïne in eerste instantie een teleurstelling was: net zoals Hitler geloofde Poetin (en de Hitlervergelijking is hier echt gerechtvaardigd - de benaming
Poetler vind ik ronduit belachelijk en niet serieus te nemen) dat zijn tegenstander een rotte voordeur had die je maar hoefde in te stampen. Pas nu lijkt hij bereid te zijn om de gaspedaal in te duwen en de volle macht van zijn leger in de strijd te werpen. De perceptieoorlog heeft Poetin al lang verloren, niemand gaat hem geloven dat Oekraïne een etnische oorlog heeft gevoerd tegen Russische minderheden. Ja, er zijn Russische kinderen omgekomen in het Donetsbekken maar wie gelooft er nu werkelijk dat Oekraïne een opzettelijke systematische genocidecampagne heeft opgezet tegen Russische minderheden?
@dunno Ik ben inderdaad altijd een voorstander geweest van het loskoppelen van Europa van Washington en de ontbinding van de NAVO en in theorie ben ik daar nog altijd een voorstander van. Ik heb echter nooit de wens gehad om Washington zomaar in te wisselen voor Moskou. Als ik naïef ben zou ik het huidige triomfalisme van de EU dat eindelijk eens krachtdadig overkomt kunnen begrijpen als het begin van een doortastende EU, maar ik vrees dat het verenigde Europa nog altijd een mak lam is dat even een leeuw pretendeert te zijn. In theorie zou een sterk Europa een grootmacht kunnen zijn, maar daarvoor heeft het absoluut een verenigde legermacht voor nodig.
Ben ik pro-Poetin? Ik vind hem een enigmatisch figuur dat zijn plaats in de geschiedenis definitief heeft verworven en hij heeft Rusland ook weer op de kaart gebracht na de schaamtelijke jaren '90 onder Jeltsin. Maar zijn autocratische richting heeft hem echter waanbeelden bezorgd die hun climax vinden in deze gruwelijke oorlog met Oekraïne. Wat ik hoop voor Rusland is dat hij wordt opgevolgd door iemand die Rusland weer nader tot de Westerse wereld kan brengen en dat er een deal wordt uitgewerkt dat het revanchisme in Rusland in de kiem smoort. Vrede in Europa, geen broederoorlogen meer en Europa én Rusland als twee samenwerkende grootmachten en dat in balans met de VS die uit Europa een stap terugneemt en zich meer op zichzelf kan richten.
De EU hangt nog altijd teveel zijn kar aan de VS. Hebben we dan niets geleerd van de Trump-jaren? Ondanks dat triomfalisme zijn we op dat vlak weer ingedommeld. Biden scoort momenteel goede punten bij alle Amerikanen door zijn doortastende optreden tegenover Rusland, maar dat is slechts een tijdelijk wegmoffelen van de vele interne problemen die zijn land heeft.
.
