Midlife crisis

[anders.]

Inderdaad, en de boutade van het sterfbed klopt ook niet altijd zomaar.
Persoonlijk meerdere mensen gekend die op hun oude dag met veel fierheid terugblikten op hun professionele carriere.
Iedereen moet de juiste balans zoeken, maar heus niet iedereen heeft achteraf spijt.

Of die spijt hebben dat ze hun kinderen niet beter financieel hebben kunnen ondersteunen.
Natuurlijk is tijd spenderen met je gezin een hoge prioriteit, maar het lijkt hier alsof carrière/geld/materiële zaken helemaal geen belang hebben, en dat klopt ook niet.

 

[Sloan]

Het valt me ook op dat hier vooral verkondigd wordt om minder te werken en dus ook minder te verdienen want "je hebt dat toch niet nodig" of "tijd met uw gezin is het belangrijkste!"

Ik weet niet in welke realiteit hier geleefd wordt, maar kinderen gaan overdag gewoon naar school hoor. Het is niet dat je daar plots dingen mee kan doen als je niet werkt. Daarnaast maakt de situatie "ik kan mijn dochter alles geven wat ze wil" mij net gelukkig. Of het feit dat ik met mijn gezin mooie reizen kan maken wanneer we dat willen. Of het feit dat ik weet dat mijn dochter nooit gaat moeten strugglen voor geld.
En het geld van te werken terwijl ze op school zit, gaat ook deels naar huishoudhulp waardoor er meer vrije tijd samen over schiet.

En daarnaast heb ik gewoon een heel chille 9-5 job,

Zoals @Sylverscythe al zegt, het gaat hier over mensen die buiten hun uren nog steeds mails beantwoorden, dingen in de gaten moeten houden, werken tijdens vakanties, in het weekend brandjes blussen, luisterend oor zijn naar iemand van je team want de hond is ziek, loon is niet goed doorgekomen -> 15 berichten en telefoontjes binnen de 2min, vervanging zoeken in het weekend want iedereen pakt een baaldag voor een feestdag,..

Er zijn er die er goed op gaan en work hard play hard willen leven maar dat is niks voor mij, of anderen hier.

Je krijgt ervoor betaald (of niet, met belofte op stappen in carrière) maar dat weegt dus dikwijls niet op tegen de slapeloze nachten en uw kinderen die weer zeuren want papa is weer aan het bellen of is niet te genieten van de stress. (Waar TS dus over spreekt)

Het verschil tussen 3500 verdienen of 3000 gaan de kinderen niks van merken.

 

[Sloan]

Of die spijt hebben dat ze hun kinderen niet beter financieel hebben kunnen ondersteunen.
Natuurlijk is tijd spenderen met je gezin een hoge prioriteit, maar het lijkt hier alsof carrière/geld/materiële zaken helemaal geen belang hebben, en dat klopt ook niet.

Hoeveel geld heb jij nodig voor je kinderen te steunen dan? Dat is ook maar een mening hé.

Je draagt dat duidelijk hoog in het vaandel, maar gewoon deuren openhouden kwa onderwijs en hobby is voor veel mensen genoeg hoor. Niet elk kind gaat de dieperik in zonder een schenking van 50k om een huis te kopen.

 

[Arthas]

Midlife crisis is niet de juiste benaming, is het niet vrij normaal dat je tegen je 40 is gaat reflecteren van “zit ik op het juiste spoor”. Wat heb ik al gerealiseerd.

Zelf komt de 40 ook heel dichtbij, en tja zoals de meeste teveel gewerkt, offers gebracht, en nu nadenken of er een omslag kan gemaakt worden.

Eigenlijk ben ik al in de uitbol fase, werk is minder belangrijk, gezondheid en hobby’s mogen wat meer op de voorgrond.

 

[CaseBlue]

Inderdaad, en de boutade van het sterfbed klopt ook niet altijd zomaar.
Persoonlijk meerdere mensen gekend die op hun oude dag met veel fierheid terugblikten op hun professionele carriere.
Iedereen moet de juiste balans zoeken, maar heus niet iedereen heeft achteraf spijt.

Voila, balans. Dat is het juiste woord.

Dat gezegd zijnde: ik amuseer me op mijn werk oprecht. Ik doe dat graag. Ik heb nog maar zelden gedacht van: "o nee, ik moet naar de bureau"

Integendeel, zelfs.

Maar dat wil zeker niet zeggen dat je dan geen work/life balans mag hebben. Het zijn 2 elementen die in balans moeten zijn, hoe leuk de eene of andere kant wel niet is. Maar de insteek van "hoe minder werk, hoe beter" getuigd ook wel van een bepaalde manier van naar het werk kijken.

Terecht of onterecht, laat ik in het midden. Maar als ik dan toch moet werken, heb ik graag iets waar ik me in amuseer. De dag dat het mij tegensteekt, ga ik ook een andere richting uit. Geld is eigenlijk echt een heel slechte drijfveer om iets goed te doen. Als dat je enige reden is dat je werkt, vind ik het maar een zielige keuze.

 

[KingNine]

Het punt is gewoon dat je voor jezelf keuzes moet maken en uweigen niet moet vergelijken met anderen.

Iedereen is anders en je kan iemand zijn geluk niet bepalen (al een geluk!).

Ik heb ne maat die bewust single/kinderloos/amper hobby's/nooit reizen/ veel thuis, maar dolgelukkig is in zijn job, en daar alles insteekt en energie uithaalt. good for him, ik zou zot worden.

Dan ken ik nog mensen die een shitty factory job hebben zonder enige carrieremogelijkheid, maar zich uitleven buiten het werk, rondtoeren met bands, stuk van de wereld zien en die zijn zeker even gelukkig.

Ikzelf vind vrijheid enorm belangrijk en ben bewust kinderloos (thankgod), wel een relatie en we reizen best wel veel, heb maar een gewone 9/5 baan zonder veel uitdaging, maar met veel voordelen/verlof waar ik dan weer goe op ga en alles kan doen buiten mijn werk zonder veel financiële zorgen. Ik heb gekozen wat het belangrijkste is voor mij en waar ik mij wel in kan vinden.

Alles draait om balans en uitzoeken wat jou gelukkig maakt, iemand anders gaat het niet in jou plaats doen.

Ik ben 35j en reflecteer ook wel eens, maar ik blijf daar allemaal niet zo in hangen, ben gelukkig en mag niet klagen. Relativeren is ook een kunst, het perfecte plaatje bestaat niet en uiteindelijk kan alles beter, maar overdenken wordt je ook niet gelukkiger van...

 

[Tijdloos]

Ik wil hier als jonge knaap toch ook even inspringen.

Een midlifecrisis lijkt me een normaal gegeven. Je gaat terugdenken aan tijd die je zogezegd beter had kunnen spenderen, geld wat je had kunnen sparen, ladieda. Ik heb het in zekere zin ook al gehad, maar dan terugkijkende op de afgelopen 10 jaar. En dan moet ik me toch elke keer even rechttrekken en beseffen dat het bs is. Als ik nooit die fouten had gemaakt, had ik ook nooit die oplossingen leren kennen. In zo breed als je het wil zeggen, nieuwe skills, nieuwe mensen, ervaringen, zelfkennis, ...

Het voelt een beetje als die cartoons waar iemand aan de geest in de fles een wens doet, maar dan beseft dat je nooit gewoon 1 ding kan beïnvloeden zonder allemaal andere factoren mee te nemen.

Ik zeg niet dat je geen spijt mag hebben van een jarenlange verslaving of wat dan ook, maar spijt hebben heeft geen nut. Gelijk Nijntje zei, het verleden is toch wat het is, de toekomst kan je nog maken.

Nu ga ik ook even spijt hebben van een quarterlifecrisis, en dan terug uren kloppen omdat ik een Porsche wil. En btw, ik wil die Porsche omdat ik autofanaat ben, niet voor de status.

 

[June]

Volledig mee akkoord, rationeel zou dit een quick fix moeten zijn. Zet een stap terug en ga bvb part-time werken.
Probleem is dat ik een typisch voorbeeld ben van 'mijn job is mijn leven en vice versa'. Dus de beslissing is redelijk fundamenteel

Als ik jouw werkgever was, en ik zou jou voor het bedrijf willen behouden en kunnen behouden, dan hoopte ik dat je dat zou komen bespreken zodat part time verbonden kan blijven aan het bedrijf.
Wat je beschrijft klinkt ook wat richting een burn out. En de tijd die je vooraf steekt in je herstel is minimaal de helft van dat als je dat pas erna doet.
Dus als je nu part time gaat werken, heb je toch enigszins structuur en regelmaat én tijd om eens te ontdekken wat er meer is naast werk. En dat kan je op veel manieren doen, met hulp of zonder, met plan of zonder. Al dan niet afhankelijk of je denkt in een zwart gat te vallen of niet goed weet waar je moet beginnen.

Het lijkt mij een mooie ontdekkingsreis. Ik denk vele zich er zo een zouden wensen.

 

[berenod]

Zoals @Sylverscythe al zegt, het gaat hier over mensen die buiten hun uren nog steeds mails beantwoorden, dingen in de gaten moeten houden, werken tijdens vakanties, in het weekend brandjes blussen, luisterend oor zijn naar iemand van je team want de hond is ziek, loon is niet goed doorgekomen -> 15 berichten en telefoontjes binnen de 2min, vervanging zoeken in het weekend want iedereen pakt een baaldag voor een feestdag,..

Er zijn er die er goed op gaan en work hard play hard willen leven maar dat is niks voor mij, of anderen hier.

Je krijgt ervoor betaald (of niet, met belofte op stappen in carrière) maar dat weegt dus dikwijls niet op tegen de slapeloze nachten en uw kinderen die weer zeuren want papa is weer aan het bellen of is niet te genieten van de stress. (Waar TS dus over spreekt)

Het verschil tussen 3500 verdienen of 3000 gaan de kinderen niks van merken.

Zolang de verschillen niet extreem zijn moet de balans zeker naar famillie etc overhellen.

Maar er lijken veel mensen te zijn die de baten van een "rijk" leven willen hebben maar niet de lasten.

M.a.w. er moet wel een dikke wagen op de oprit van de mooie villa staan, enkele mooie verre vliegtuigreizen per jaar, volle dag per week poetshulp voor de was en plas, niets te kort voor de kinderen, maar wel steen en been klagen dat in de huidige maatschappij dit niet meer kan met een 9 to 5 4/5de job.

Het lijkt me soms dat de gulden middenweg een beetje zoek is!

 

[Sylverscythe]

Zolang de verschillen niet extreem zijn moet de balans zeker naar famillie etc overhellen.

Maar er lijken veel mensen te zijn die de baten van een "rijk" leven willen hebben maar niet de lasten.

M.a.w. er moet wel een dikke wagen op de oprit van de mooie villa staan, enkele mooie verre vliegtuigreizen per jaar, volle dag per week poetshulp voor de was en plas, niets te kort voor de kinderen, maar wel steen en been klagen dat in de huidige maatschappij dit niet meer kan met een 9 to 5 4/5de job.

Het lijkt me soms dat de gulden middenweg een beetje zoek is!

Volgens mij is wat jij in het vet zegt ook nooit mogelijk geweest de laatste 100 jaar of meer.

Ik lees hier ook niet echt dat mensen alles willen voor weinig moeite, het gaat steevast over ofwel een zekere levensstandaard die ook met minder werk/stress kan behouden worden of gewoon "consuminderen", om een modeterm te gebruiken. Sterker, daarna kwam zelfs een soort tegenreactie alsof er hier werd gezegd dat mensen niet meer mogen werken. En dan één iemand die het probleem niet ziet, want je kan toch bakken geld scheppen met een 9-5 tijdens de schooluren

 

[cege]

Volgens mij is wat jij in het vet zegt ook nooit mogelijk geweest de laatste 100 jaar of meer.

Ik lees hier ook niet echt dat mensen alles willen voor weinig moeite, het gaat steevast over ofwel een zekere levensstandaard die ook met minder werk/stress kan behouden worden of gewoon "consuminderen", om een modeterm te gebruiken. Sterker, daarna kwam zelfs een soort tegenreactie alsof er hier werd gezegd dat mensen niet meer mogen werken. En dan één iemand die het probleem niet ziet, want je kan toch bakken geld scheppen met een 9-5 tijdens de schooluren

Ik denk dat "M.a.w. er moet wel een dikke wagen op de oprit van de mooie villa staan, enkele mooie verre vliegtuigreizen per jaar, volle dag per week poetshulp voor de was en plas, niets te kort voor de kinderen, maar wel steen en been klagen dat in de huidige maatschappij dit niet meer kan met een 9 to 5 4/5de job." een karikatuur is die veel gebruikt wordt, maar die in realiteit niet EEN of DE reden is.

Als ik in mijn omgeving kijk, zie ik allemaal koppels met deftige job, deftig huis, niks tekort en 2 of 3 kinderen. Op de uitzondering na is er niemand die een zwembad (er is 1) heeft of een vliegtuig of whatever. En er is ook niemand die continu zit te neuten over 'ik wil een groter huis' of 'ik wil een nieuwe Porsche'. Misschien heb ik gewoon goede vrienden gekozen. That being said, het is al dezelfde vriendengroep van een man of 5-6 van toen we in het 1-2-3e middelbaar zaten, we go long time.

Ik denk dat het voor velen, los van geld en werk, de realiteit is dat tijd eindig is. Zeker met kinderen. Ik heb nu zelf zo goed als 6 maanden bijna niet gewerkt wegens hestructurering op het werk. Ik kan je zeggen. Met vrouw en 3 kinderen thuis, vallen er nog altijd niet veel zottigheden te doen. Je doet ze naar school om 8h, je gaat ze halen om 15h. Daartussen probeer ik zoveel mogelijk de madam te ontstressen door wat was en plas en boodschappen te doen.

Eens je een gezin hebt, en zeker met kinderen, dan kun je gewoon niet anders dan wat structuur, stabiliteit en aanwezigheid creeren voor die monstertjes. En dan is de implicatie dat er niet te veel zottigheden meer zijn. Geen roadtrips op een zomerse mei donderdagavond naar de Alpen om 4d te klimmen. Geen random vliegreizen naar een of andere national park in USA. Geen 2d na elkaar comateus feesten in het weekend. Geen ongeplande trips met de madam just because you can.

En een zak geld zal die problemen niet oplossen. Je kunt nu eenmaal tijd niet kopen. Ja, je kunt tijd kopen door je kinderen op internaat te steken of een nanny alles te laten doen, maar dat is zoals een moestuin hebben en naar de colruyt gaan en die groenten in de grond steken 1sec voor je ze oogst (pretty useless dus). Welke ouder van 2-3 kinderen heeft er geen todo-lijstje van 50 dingen liggen waar de eerste 48 er al 7y op staan ? Ik heb een lange lange lange lijst met kleine prutsen die wsch nooit gedaan gaan worden. "Schilderen plank boven dampkap", "schilderen plint kast bureau", "weghalen buis berging en kast tegen muur schuiven". Allemaal geen hol werk, maar het stoort me niet echt en het is niet prioritair. Idem met wandelingen en avonturen die ik ooit nog wil doen. GR5, Tour Mont Blanc, Tour de Combin .... - ik heb een tour of 20 gedaan vroeger, ik zal er niet veel meer doen.

Ik heb vrienden die zich daar kapot aan ergeren. "Ik krijg niks gedaan", "alles is routine", "vroeger deden we X Y Z en nu niet meer". It's all about expectation management.

Ik heb ze gekend hoor, koppels met 2-3 kinderen die roadtrippen door Azie, die voor 6mnd naar weet ik veel waar verhuizen, die 3mnd door Zweden kayakken. Maar eens de kinders bij verstand zijn en naar school moeten, staan ze bijna allemaal terug in Belgie en blijven ze hier.

En ja, er is 1 koppel waar de madam altijd meer meer meer meer wil. Ze hebben 2 kinderen, 4 slaapkamers, tuin in centrum stad, goede buurt, alles wat ze willen. Net hun kot van 600k verkocht om een bouwgrond 500m verder te kopen waar ze een nieuwbouw gaan opsmijten. Totaalprijs > 1M. Gaan ze op hun 40 zich diep in de schulden proppen tot hun 65 om ... ja, waarom. "Cege, wil jij je niet blijven 'verbeteren' ?". Neen, eigenlijk niet - comfortabel gevoel. "Het zal wel een paar jaar pijn doen want blablabalabla kost zo veel".

 

[mac-bc]

Nu dat ik tegen de 40 aan het schurken ben begin ik meer en meer vragen te stellen waar ik op professioneel en persoonlijk vlak mee bezig ben, de typische reflectie die komen met ouder worden.

Professioneel eigenlijk altijd kunnen doen wat ik wou doen, heb een high profile job met bijhorende verloning. Dit hangt echter 1 op 1 samen met een een hoog stress niveau. Dat stress niveau begint nu zo hoog te worden dat dit ook invloed begint te hebben op mijn persoonlijk leven, slapeloze nachten en constant het gevoel hebben dat ik kan ontploffen voor het minste. Ik moest me sowieso al weinig zorgen maken op financieel vlak maar door een recente erfenis staat er er ineens nog een extra som geld op de rekening te blinken die ik rationeel gezien niet nodig heb.

Nu zit ik mij al een aantal weken af te vragen is dit nu eigenlijk het leven wat ik wil hebben, constant stress en slaaptekort die dan ook direct invloed hebben op mijn gezin.
Hoe meer ik erover nadenk zit ik in een midlife crisis maar die ik eerder opgelost zie worden door professioneel een stap terug te nemen ipv te blijven deelnemen aan de ratrace, iets wat ik 5-10 jaar geleden nooit had kunnen denken.

Geen idee wat ik eigenlijk verwacht met dit neer te pennen, misschien mensen die iets gelijkaardig hebben meegemaakt? Ideeën of ervaringen?

Ik herken me ook wel in de TS en veel andere verhalen hier.
Dit gevoel wordt nog versterkt omdat ik al voor de tweede maal een grote leegloop meemaak in het bedrijf waar ik werk. En dan zie je pas echt dat je gewoon een nummertje bent. Na een paar weken is men jou vergeten en staat er een nieuwe schoolverlater klaar. Zelfs top-performers in mijn team werden gewoon aan de kant geschoven voor (in mijn ogen) banale redenen. Dat zijn de steunpilaren van het bedrijf waarvan je denkt dat ze onvervangbaar zijn. Maar er zijn (blijkbaar) geen scrupules om die gewoon te laten vallen. Ik waarschuwde mijn baas dat de kwaliteit van ons werk drastisch achteruit zou gaan. Mijn voorspelling kwam ook uit.
Maar ach, die stront wordt nu gewoon opgevangen door anderen in het team, gelukkig slechts in beperkte mate door mij. En we hebben een paar issues maar dat wordt wel opgevangen door onze verzekering. En we verliezen klanten. Maar dat wordt gewoon toegeschreven aan andere factoren: "Een nieuwe structuur, een nieuwe strategie, ... en het komt allemaal wel in orde!".

De leegheid van het corporate wereldje. De zinloosheid van een job. Ongelofelijk hoe hard dit binnengekomen is. Je mag nog de beste zijn in uw job, ook jij bent voltooid verleden tijd het moment dat je de deur achter u sluit.

Anderzijds, zelfs al mocht ik de lotto winnen, zou ik ook niet ganser dagen op mijn luie kont willen zitten. Ik heb ook wel wat uitdaging nodig. Ik wil meerwaarde creëren. Ik filosofeer veel en ik filosofeer graag, maar teveel nadenken over het (zinloze?) leven is misschien ook niet altijd het beste idee. In zekere zin is de dagdagelijkse actie ook mentaal gezond.

Daarom heb ik de stap gezet naar zelfstandigheid. Ik verwacht er geen jackpot van, maar het draait vooral rond het opbouwen van een eigen project. Zelf impact creëren. Heel veel uitdaging, maar niet langer opgelegd door een externe partij die je behandelt als een "human resource" maar uitdaging die je jezelf oplegt en zelf vormgeeft.

 

[mac-bc]

Ik denk dat "M.a.w. er moet wel een dikke wagen op de oprit van de mooie villa staan, enkele mooie verre vliegtuigreizen per jaar, volle dag per week poetshulp voor de was en plas, niets te kort voor de kinderen, maar wel steen en been klagen dat in de huidige maatschappij dit niet meer kan met een 9 to 5 4/5de job." een karikatuur is die veel gebruikt wordt, maar die in realiteit niet EEN of DE reden is.

Als ik in mijn omgeving kijk, zie ik allemaal koppels met deftige job, deftig huis, niks tekort en 2 of 3 kinderen. Op de uitzondering na is er niemand die een zwembad (er is 1) heeft of een vliegtuig of whatever. En er is ook niemand die continu zit te neuten over 'ik wil een groter huis' of 'ik wil een nieuwe Porsche'. Misschien heb ik gewoon goede vrienden gekozen. That being said, het is al dezelfde vriendengroep van een man of 5-6 van toen we in het 1-2-3e middelbaar zaten, we go long time.

Ik denk dat het voor velen, los van geld en werk, de realiteit is dat tijd eindig is. Zeker met kinderen. Ik heb nu zelf zo goed als 6 maanden bijna niet gewerkt wegens hestructurering op het werk. Ik kan je zeggen. Met vrouw en 3 kinderen thuis, vallen er nog altijd niet veel zottigheden te doen. Je doet ze naar school om 8h, je gaat ze halen om 15h. Daartussen probeer ik zoveel mogelijk de madam te ontstressen door wat was en plas en boodschappen te doen.

Eens je een gezin hebt, en zeker met kinderen, dan kun je gewoon niet anders dan wat structuur, stabiliteit en aanwezigheid creeren voor die monstertjes. En dan is de implicatie dat er niet te veel zottigheden meer zijn. Geen roadtrips op een zomerse mei donderdagavond naar de Alpen om 4d te klimmen. Geen random vliegreizen naar een of andere national park in USA. Geen 2d na elkaar comateus feesten in het weekend. Geen ongeplande trips met de madam just because you can.

En een zak geld zal die problemen niet oplossen. Je kunt nu eenmaal tijd niet kopen. Ja, je kunt tijd kopen door je kinderen op internaat te steken of een nanny alles te laten doen, maar dat is zoals een moestuin hebben en naar de colruyt gaan en die groenten in de grond steken 1sec voor je ze oogst (pretty useless dus). Welke ouder van 2-3 kinderen heeft er geen todo-lijstje van 50 dingen liggen waar de eerste 48 er al 7y op staan ? Ik heb een lange lange lange lijst met kleine prutsen die wsch nooit gedaan gaan worden. "Schilderen plank boven dampkap", "schilderen plint kast bureau", "weghalen buis berging en kast tegen muur schuiven". Allemaal geen hol werk, maar het stoort me niet echt en het is niet prioritair. Idem met wandelingen en avonturen die ik ooit nog wil doen. GR5, Tour Mont Blanc, Tour de Combin .... - ik heb een tour of 20 gedaan vroeger, ik zal er niet veel meer doen.

Ik heb vrienden die zich daar kapot aan ergeren. "Ik krijg niks gedaan", "alles is routine", "vroeger deden we X Y Z en nu niet meer". It's all about expectation management.

Ik heb ze gekend hoor, koppels met 2-3 kinderen die roadtrippen door Azie, die voor 6mnd naar weet ik veel waar verhuizen, die 3mnd door Zweden kayakken. Maar eens de kinders bij verstand zijn en naar school moeten, staan ze bijna allemaal terug in Belgie en blijven ze hier.

Helemaal mee eens.

Ik kan me zelf ook nog wel eens ergeren aan het feit dat ik niks gedaan krijg. Soms kan ik mij moeilijk ontspannen met de kinderen erbij omdat ik overal werk zie rond mij. Maar misschien moeten we er ons gewoon bij neerleggen dat dat de nieuwe standaard is.

En ja, er is 1 koppel waar de madam altijd meer meer meer meer wil. Ze hebben 2 kinderen, 4 slaapkamers, tuin in centrum stad, goede buurt, alles wat ze willen. Net hun kot van 600k verkocht om een bouwgrond 500m verder te kopen waar ze een nieuwbouw gaan opsmijten. Totaalprijs > 1M. Gaan ze op hun 40 zich diep in de schulden proppen tot hun 65 om ... ja, waarom. "Cege, wil jij je niet blijven 'verbeteren' ?". Neen, eigenlijk niet - comfortabel gevoel. "Het zal wel een paar jaar pijn doen want blablabalabla kost zo veel".

Deels mee eens.

Mocht je nu zeggen: ze steken zich diep in de schulden voor een extra opbrengsteigendom zou ik het volledig eens zijn met uw kritiek. Maar als het gaat om een leuke omgeving te creëren waar je met de kinderen leuke dingen kan doen, zou ik dit eerder beschouwen als een kwalitatieve meerwaarde voor je leven. Niet?

Schulden zijn niet per definitie slecht. Zolang het geen blok aan je been is (lees: dat je er een job moet voor doen die je eigenlijk niet wil doen), houdt het je scherp. Het zorgt ervoor dat je geen voeling verliest met de economische realiteit.

 

[pardal]

Helemaal mee eens.

Ik kan me zelf ook nog wel eens ergeren aan het feit dat ik niks gedaan krijg. Soms kan ik mij moeilijk ontspannen met de kinderen erbij omdat ik overal werk zie rond mij. Maar misschien moeten we er ons gewoon bij neerleggen dat dat de nieuwe standaard is.

FTFY

En in een huishouden ga je altijd werk zien. Maar moet het dan ook altijd gedaan worden? Of onmiddellijk gedaan worden?

 

[kay-gell]

Dat is nu ook iets wat ik merk dat je met ouder te worden dat precies allemaal meer ziet dat werk.
Gisteren ook 1.5 uurtje door de dag tijd.
Dan moest ik dus naar de winkel, komt ge thuis
- " Ah de wasmand zit vol" dus ja dat moest ingestoken.

De was van gisteren moest nog afgehaald, de inkomhal lag zand dus ja "dat moet ook snel weg" en eigenlijk is die spiegel daar ook schandalig vuil dus "die kunt ge ook nog snel afvegen."

"Ah, morgenvroeg is het afval. Mja de kattenbak zou nu ook ineens leeg gemaakt moeten worden doe dat snel dan kan die mee in deze vuile zak"

En zo zijt ge dus 1.5 uur kwijt en redelijk opgejaagd omdat ge dat snel allemaal nog wilt doen.
Voordeel is dan wel dat ik 's avonds niets meer moest doen buiten koken.

 

[Avondland]

FTFY

En in een huishouden ga je altijd werk zien. Maar moet het dan ook altijd gedaan worden? Of onmiddellijk gedaan worden?

Je hebt mensen die niet kunnen rusten voor al het huishoudelijk werk gedaan is en je hebt mensen die het huishoudelijke werk kunnen laten voor wat het is om te kunnen rusten. Mijn vrouw is de eerste, ik ben de tweede. Gelukkig hebben we daarin een compromis gevonden om het voor elkaar draaglijk te maken.

 

[Sylverscythe]

Ik zie de link tussen een huishouden en midlife crisis nu wel niet, buiten dan misschien dat je vandaag de dag vaak rond je "midlife" zit wanneer er jonge kinderen rondlopen

 

[Avondland]

Ik zie de link tussen een huishouden en midlife crisis nu wel niet, buiten dan misschien dat je vandaag de dag vaak rond je "midlife" zit wanneer er jonge kinderen rondlopen

Link huishouden aan dagelijkse sleur en je zit niet ver van die midlife crisis van "is dit het nu?".

 

[Nijntje]

Link huishouden aan dagelijkse sleur en je zit niet ver van die midlife crisis van "is dit het nu?".

De sleur is iets dat iedereen wel zal herkennen.

Ik ben door jaren van men leven opofferen aan een extreem werkritme en een goede dosis geluk met beslissingen nemen financieel eigenlijk settled. Mijn vrouw wou echter altijd kinderen en ik stond er niet voor te springen. Enige dat ik me nu soms toch nog op betrap is dat ik dan nadat ik eindelijk mijn financiële vrijheid bereikt had, bij wijze van spreken kan stoppen met werken, ik mijn jarenlange verantwoordelijkheden professioneel heb ingeruild voor andere verantwoordelijkheden. Ergens was het altijd mijn droom om veel geld te verdienen, op relatief jonge leeftijd 'pensioen' en dan doen en laten wat je wil, wanneer je het wil. Dat is helaas iets dat nu natuurlijk stevig beperkt geworden is met de komst van een kindje.

Begrijp me niet verkeerd, ik zou mijn leven geven voor mijn dochtertje, maar als ik finale exit zou doen uit mijn bedrijf bijvoorbeeld is het niet meer zo evident om te zeggen: ''en nu ga ik enkele maanden reizen'' of tijdens het jaar gewoon boeken en vertrekken aangezien spookje nu naar de creche gaat en binnenkort dan ook schoolplichten krijgt.

Met mijn job en mijn vrouw haar job hebben wij ook de eerste maanden een inwonende nanny gehad. We hebben uitgebreide poetshulp, strijk en was wordt gedaan, ... Allemaal vrijheden die we hebben door de financiële mogelijkheden. Was ook heel moeilijk om mijn vrouw te overtuigen voor een nanny maar uiteindelijk heeft dit er voor gezorgd dat we net MEER quality time hadden met de dochter omdat je dan echt elk moment dat je vrij thuis bent, je ook kan spenderen aan haar en niet naar de winkel moet gaan voor pampers, opruimen, etc.
Allemaal zeer grote luxes maar er is ook een keerzijde. Ik weet nog toen we getrouwd waren 3 jaar geleden, vanaf de week volgend op de trouw ben ik bijna 3 maanden na elkaar geen enkel weekend thuis geweest. Geen huwelijksreis kunnen doen door werk, etc.
Alles heeft een keerzijde.

Ik ben echt wel 1 van de zogenaamde lucky few en besef dat ook dus je gaat me nooit zien klagen in het algemeen. Ik ken letterlijk niemand met wie ik zou willen ruilen in mijn positie. Het enige dat ik soms wel is denk is 'spijtig, had wel echt leuk geweest om dit nog even kinderloos te kunnen doen' maar als rationele mens zie je altijd voor- en nadelen. Nu kijk ik bijvoorbeeld uit naar de eerste keer is samen met dochtertje en petekindje naar Disneyland te kunnen gaan bijvoorbeeld!

 

[Horse]

Zoveel geld moet dat toch niet kosten? Allé, ik ben nu al een 10x in andere continenten geweest (canada, w-usa, australie, latijns, centraal amerika, afrika, ...) en je ziet toch altijd mensen die naar daar trekken zonder geld en er dan een leven opbouwen. Ik denk wel dat veel mensen daar een rooskleurig beeld van hebben, terwijl het irl vaak tegenvalt.


Ga er dan voor en baat eens een zomer een strandbar uit in een ander continent, dan heb je ineens iets anders voor handen. Tijdens die zomer ga je die deprimerende gedachten alleszins niet hebben. Zelfs als het flopt of tegenvalt heb je tenminste de stap nog gezet.

Ik droomde al jaren ervan om naar het buitenland te verhuizen en daar te gaan werken. Ik ben blij dat ik die stap eindelijk gezet heb, terwijl ik nog niet weet of dit definitief is of niet. De stap alleen al zetten is al een prestatie en maakt komaf met die deprimerende "waarom heb ik het niet gewaagd?"-gedachten.

Ik wil dat doen, maar dat kost toch bakken geld? Ofwel moet je kiezen voor veel minder luxe.

Je kan niet ontbijten op locatie, dat kost teveel. Je moet thuis ontbijten.

Je moet ‘s middags goedkoop eten. ‘‘s avonds ook liefst thuis ipv op restaurant. Anders hou je dat leven niet uit in het buitenland.

Maar nu komt het: waar ga je wonen? Als je wil rondtrekken moet het al ergens zijn waar je na een week bv makkelijk kan vertrekken. Dan zijn hostels toch de enige oplossing? En die zijn niet top, en kunnen ook €40 per dag kosten. We spreken hier al snel over €2000 netto per maand, om dan arm te leven.

En dan zwijgen we nog over hoe je alles zal verhuizen tijdens het rondtrekken. In 1 handbagage steek je niet zoveel hè.

Rondtrekken in het buitenland is alleen mooi en fantastisch als je de lotto hebt gewonnen vrees ik.