Nee, om haar 3 jaar durende relatie te redden of eerder duidelijkheid te geven over de toekomstkansen ervan. Relatietherapie gaat niet per se over het redden van een relatie.
Niets mis met professionele hulp trouwens.
Heb jij een lief?
- Onderwerp starter glashelder
- Startdatum
-
- Tags
- break-ups lief relatie vriend(in)
Niets mis met professionele hulp trouwens.
D
Deleted member 1888
Guest
En in die 3 jaar relatie was die eigenschap van uw vriend nooit eerder naar boven gekomen? Zo te lezen wilt die persoon feedback van u ontvangen, maar jij negeert het of minimaliseert het of bedekt het met de mantel der liefde.(ik weet natuurlijk ook niet wat de onderwerpen zijn)
Als uw vriend nog met iets afkomt, zou ik juist daarop ingaan, meer communiceren dus. Ik ben zelf geen voorstander van uw methode. Je kunt niet alles negeren. Wat als je botst ivm de opvoedingsmethodes van de kinderen? Je moet toch overeenkomen of toch een compromis zoeken?
Klopt, been there done that. Maar als het niet in die persoon zit om constant te communiceren, dan gaat die héél hard z'n best moeten doen. Constant er bewust mee bezig zijn en er zullen momenten zijn dat hij het vergeet of te moe is of gewoon te stressed out is, want het zit niet in zijn karakter.Ik zie daar toch ook niets verkeerd in hoor om een extern iemand in te schakelen om je als koppel beter te laten communiceren waardoor je relatie meer kans op slagen maakt. Met huwelijk of zonder
Het wordt pas ècht lastig als je nog een stapje verder bent en getrouwd bent
Jij "moet" niets doen om hem te verlossen van zijn twijfels, dat moet HIJ doen aangezien het voor hém niet goed zit.
Dat wil niet zeggen dat jij dan maar achterover moet leunen en niets doen, maar wel dat het initiatief van hem hoort te komen...
Ik wil hem gewoon doen inzien dat het allemaal wel meevalt als hij gewoon eens dingen laat varen ipv er een gans punt van te maken telkens.
Ik wil het net gemakkelijker voor hem maken en ik ben van mening dat ik al veel doe, door net geduldig te zijn. Maar het werkt precies niet.
Het is niet zozeer beschuldigen, maar eerder dat wij elkaar soms echt niet begrijpen. Ik vind dat dat niet zo erg is want er zijn genoeg andere leuke en mooi momenten geweest, maar hij begint dit wel allemaal in twijfel te trekken. Feit dat ik niet praat over bepaalde dingen ziet hij als: ja maar je ziet dat er een probleem is en je moffelt het weg. Nee, ik moffel het niet weg, het is het gewoon niet waard. Hij heeft nog nooit van “Let It Go” gehoord denk ik soms.
Voilà, ik zie die jongen doodgraag echt waar, en ik geef wel feedback maar het stoort hem dat hij altijd degene is die met de issues komt. En zo komt hij natuurlijk ook over als een grote zaag. Feit dat ik niet boos word om die dingen maakt hem dan weer ambetant want het geeft hem het gevoel dat ik hem for granted neem. Want ja: “ik ga toch trouwen dus het is in de pocket”. Ik heb hem doen verstaan dat dat absoluut niet zo is en het mij speet als ik hem dat gevoel gaf. Ik breek mijn hoofd niet over zo’n dingen en ben meer van: het waait wel over. Als hij er nood aan heeft dan bespreken we alles, dus het is niet zo dat ik zijn gevoelens negeer. Maar van mijn kant probeer ik gwn voor zo min mogelijk discussies te zorgen, omdat ik weet dat het zal uitmonden in ruzies, net omdat de zo verschillend zijn van elkaar.
Simpel voorbeeld: waarom zeg ik te veel dat ik hem heb gemist.
- “Zeg het minder vaak want das een turnoff”
- hij vroeg me naar het gemeentehuis te bellen ivm de afspraak voor onze trouw. Wat later heb ik mijn vriend aan de lijn en we vragen elkaar kort hoe en gaat en ik zeg meteen dat ik gebeld had naar het gemeentehuis en geef verslag van dat er werd gezegd. Hij werd er ambetant van omdat ik hem de kans niet heb gegeven van er zelf achter te vragen en het te snel snel heb gezegd met alle info ineens, waardoor hij geen vragen mee kon stellen. Dit specifieke voorbeeld heeft dus effectief de ruzie van vandaag veroorzaakt. Want het zou niet de eerste keer zijn. Ja ik ben nu eenmaal zo en ik probeer erop te letten maar het is niet elke x een succes.
Strijkijzer
Redactiechef
Op je 2de voorbeeld:
Mss zijn jullie gewoon niet compatibel maar dit lijken me toch echt non-issues?
Maar zoals hierboven al aangehaald is zou ik toch gewoon eens gaan babbelen met iemand daarover (liefst een professional).
PolletPoulet_OG
Well-known member
D
Deleted member 1888
Guest
Indien het gaat om kleine issues(trouwstress?), dan zou ik dit zeker eens bespreken met hem. Jij hebt een "het waait wel over " mentaliteit.
Misschien trekt uw partner zich van veel details aan omdat jij dit niet doet en voelt hij zich gestresseerd hierdoor?
Qua communicatie zou ik ook niet wachten tot "als hij er nood aan heeft", ik zou dit eerder op het moment zelf doen, die persoon verwacht dat. De "het waait wel over" mentaliteit zorgt voor de tegenpartij méér stress, want die verwacht meer communicatie terwijl jij het omgekeerde doet.(waarschijnlijk met goede bedoelingen)
Is uw vriend toevallig ook communicatiever dan jij?
Dat vind ik nu eens echt flauw en amper te geloven. Trouwstress zeker? Het kan bijna niet anders dan dat er een andere onderliggende reden is hiervoor.
Laatst bewerkt door een moderator:
Mulan
Well-known member
Kortom: je wil dat hij zijn denkpatroon verandert en hij hetzelfde van jou.
Zolang je gefocust bent op wat de ander beter hoort te doen, zonder ZELF veranderingen te maken WAAR DE ANDER IETS AAN HEEFT, zijn jullie niet bepaald aan trouwen toe.... Want beide voelen jullie zich tekort gedaan door de ander en die irritatie zal enkel groter worden.
Je best doen om a/b/c te veranderen heeft weinig zin als de ander die inspanning niet ziet of als een verbetering ervaart. Als jullie ècht een kans willen maken, zal je echt wel externe hulp nodig hebben.
... ?
Wel, ik twijfel hier ook over want mss ben ik onbewust ook bang om hem los te laten. We hebben onze ups en downs gehad zoals elk koppel maar het is altijd goed gekomen. Alleen begin ik het deze keer echt beu te worden dat we zo’n (imo) kinderachtige discussies moeten voeren.
Op je 2de voorbeeld:
Mss zijn jullie gewoon niet compatibel maar dit lijken me toch echt non-issues?
Maar zoals hierboven al aangehaald is zou ik toch gewoon eens gaan babbelen met iemand daarover (liefst een professional).
Exactly
... ?
ik ben zelf een echte babbeltrien (nog iets dat hij vindt dat ik moet minderen) terwijl hij eerder een rustiger type is. Maar zich opwinden om kleine dingen kan hij als de beste. Dingen waarbij ik bvb niet eens zou stilstaan of wel een opmerking bij zou geven, maar zonder meer. Ik ga daar niet aan vasthouden.
ik vind dat ook flauw. Ook al is het niet de eerste keer dat hij dat zegt, ik weet dat en probeer eraan te werken maar ja, soms floept er al eens iets rapper uit en dan is het weer alsof ik dat de hele tijd doe en “ja maar het is niet de eerste keer en ik vind dit echt irritant” als reactie krijg. Ik snap ook gewoon niet dat iemand zwaar ambetant kan worden door zoiets. En ik wou dat het een grap was maar dit scenario heeft zich dus eergisteren voorgedaan.
Ik denk dat je het hier opsomt. Ik vind dat ik geduld heb maar het wordt niet gezien. En hij denkt geduld te hebben maar het heeft grenzen en blijkbaar zijn die grenzen bereikt.
Hoe oud zijn jullie?
@Organza, allereerst wil ik even meedoen met @Strijkijzer en @PolletPoulet_OG hun reacties op uw post:
... 
...
Dat gezegd zijnde zijn er altijd 2 kanten, en het zou met niet verbazen dat hij dezelfde gedachten heeft t.o.v. jou?
Ten tweede vind ik @Mulan wel wat slimme dingen zeggen:
Hij lijkt zich (opeens?) te storen aan zaken die nogal ingebed in jouw persoonlijkheid zitten (veel praten, geen zorgen attitude). Dit kunnen toch geen nieuwe zaken zijn voor hem? Is het mogelijks gevolg van 1 jaar corona op elkander lip te zitten?
En dan vraag ik me af hoe lang jullie al samen zijn, wanneer jullie "hevige verliefdheid" is gepasseerd, en of jullie niet te snel schakelen met trouwen. Misschien eerst die "hevige verliefdheid" fase laten passeren, de roze bril droppen, en eens goed elkaar bekijken of jullie wel matchen.
En dit lukt enkel met deftig & open communicatie, al dan niet met externe hulp als jullie dat nooit geleerd hebben.
... ... Dat gezegd zijnde zijn er altijd 2 kanten, en het zou met niet verbazen dat hij dezelfde gedachten heeft t.o.v. jou?
Ten tweede vind ik @Mulan wel wat slimme dingen zeggen:
Ik ben niet helemaal akkoord met de "echt wel externe hulp nodig hebben" (dat kan, en daar is niks mis mee, maar het is imo fout om dat zo stellig te beweren op basis van 3 posts). Maar ik denk wel dat ze de nagel op de kop slaat ... het draait om wat structurele zaken (denkpatroon) en jullie voelen je beide tekort gedaan ... al dan niet terecht.
Hij lijkt zich (opeens?) te storen aan zaken die nogal ingebed in jouw persoonlijkheid zitten (veel praten, geen zorgen attitude). Dit kunnen toch geen nieuwe zaken zijn voor hem? Is het mogelijks gevolg van 1 jaar corona op elkander lip te zitten?
En dan vraag ik me af hoe lang jullie al samen zijn, wanneer jullie "hevige verliefdheid" is gepasseerd, en of jullie niet te snel schakelen met trouwen. Misschien eerst die "hevige verliefdheid" fase laten passeren, de roze bril droppen, en eens goed elkaar bekijken of jullie wel matchen.
En dit lukt enkel met deftig & open communicatie, al dan niet met externe hulp als jullie dat nooit geleerd hebben.
D
Deleted member 1888
Guest
Kan het zijn dat uw partner een perfectionist is? Is dit de eerste keer in jullie relatie dat hij stress heeft? Hoe goed ging hij om met eerdere stress?
Het maakt eigenlijk niet uit wat het onderwerp is. Zolang er stress is en je niet kunt omgaan met stress komen pietluttige zaken naar boven via 1001 stomme onderwerpen. Je moet dus eerder kijken naar het onderliggende probleem. Professionele hulp lijkt me wel aan te raden.
Onderschat het verschil tussen "babbelen" en "communiceren" niet.
Het lijkt mij ook dat hij wat koudwatervrees krijgt. Plots wordt alles echter door die nakende trouw en hij stelt waarschijnlijk even alles in vraag.
Op zich niets mis mee, maar de manier waarop duidelijk wel.
Van buitenaf klinkt het als "projectie". Hij ergert zich aan zichzelf, maar verhaalt het op jouw gedrag.
Ik zit ook in een relatie waar m'n partner meer een "plots komt er iets uit, al dan niet ontploft het en dan is het weer weg" is en ikzelf ben ook eerder een "trage/lange denker" die hem veel meer aantrekt. Maar we praten daar veel over en er is aan weerszijden begrip voor de ander z'n denkpatroon en dat helpt enorm.
Wees zeker niet bang van professionele hulp.
Relatietherapie moet je niet zien als "laatste redmiddel", maar eerder is een indexatie van jullie relatie en beiden goed doen nadenken over de toekomst.
Gaan praten met iemand (kan een psycholoog zijn, maar even goed goede vriend of ouders) voor hem kan ook wel louterend werken denk ik. Zeker in deze corona tijden kunnen kleine zaken die thuis gebeuren plots een heel prominente rol in je leven innemen, puur ze es uitspreken en horen van een ander "maar dat is toch niet zo erg" kan ook deugd doen.
D
Deleted member 1888
Guest
Ik vind dit toch wel raar. Je vermijdt discussies als het kan, maar je ziet jezelf als een "babbeltrien"? Een babbeltrien gaat de discussies toch niet uit de weg? Integendeel die praat juist té veel. Of doe je dit nu de laatste tijd bewust om ruzie te vermijden?
Noscoped420
Well-known member
Ondertussen 8 maanden single, ging eigenlijk verrassend goed gezien ik de gedumpte was ( nooit gedacht als iemand die 10 jaar lang met borderline heeft geworsteld ) al vang ik mezelf weer meer en meer in een net waar ik weer steeds vaker terug denk aan hoe slecht het ervoor was, omwille van hoe het momenteel weer is.
Ik heb een geweldige tijd van 5 jaar gehad met mijn vorige vriendin maar dan eigenlijk de 10 jaar daarvoor was niets anders dan fails, heartbreaks, sissers, whatever you wanna call it.
En nu ik mezelf s'nachts weer stilaan jaloers terug vind op degene die momenteel wel iemand hebben moet ik tegelijk ook terug denken aan slechte momenten die ik had voor de voorbije 5 jaar, dus voor 2015.
Eigenlijk moet ik gewoon opletten dat ik me weer niet nacht na nacht ga afvragen waar het uiteindelijk fout liep, of wat er in die 10 jaar ervoor is gebeurd of waarom mijn bed leeg is, you know just things that keep you up till morning light.
Gelukkig vanaf volgende week rijschool dus dan moet de focus bril weer even op en de oogjes toch tegen middernacht dicht, tis nie veel maar het is een doel.
en aangezien het na 4 is : “From midnight to 4: 00 AM is the loneliest time in the world. Because for those of us too sad to sleep, the only thing we have to look at is an empty bed, and the only thing we have to think of is every single person who didn't want to fill it tonight.”
Ik heb een geweldige tijd van 5 jaar gehad met mijn vorige vriendin maar dan eigenlijk de 10 jaar daarvoor was niets anders dan fails, heartbreaks, sissers, whatever you wanna call it.
En nu ik mezelf s'nachts weer stilaan jaloers terug vind op degene die momenteel wel iemand hebben moet ik tegelijk ook terug denken aan slechte momenten die ik had voor de voorbije 5 jaar, dus voor 2015.
Eigenlijk moet ik gewoon opletten dat ik me weer niet nacht na nacht ga afvragen waar het uiteindelijk fout liep, of wat er in die 10 jaar ervoor is gebeurd of waarom mijn bed leeg is, you know just things that keep you up till morning light.
Gelukkig vanaf volgende week rijschool dus dan moet de focus bril weer even op en de oogjes toch tegen middernacht dicht, tis nie veel maar het is een doel.
en aangezien het na 4 is : “From midnight to 4: 00 AM is the loneliest time in the world. Because for those of us too sad to sleep, the only thing we have to look at is an empty bed, and the only thing we have to think of is every single person who didn't want to fill it tonight.”
Mensen, ik moet eventjes iets kwijt. Ik zit momenteel vrij diep op emotioneel vlak.
Sinds begin vorige maand ben/was ik samen met mijn vriendin. Wij kennen elkaar via het werk en konden eigenlijk al vrij snel goed met elkaar opschieten. Dat is dan een tijd verder gegaan via sms/messenger en op den duur was het wel duidelijk dat we allebei een boontje voor elkaar hadden. Uiteindelijk hebben we begin vorige maand gekust en zijn/waren we samen sindsdien.
In het begin ging het goed, het was natuurlijk nog pril en dergelijke, maar dan was ik op een avond (mijn verjaardag) bij haar en is zij eigenlijk slachtoffer geworden van een gasexplosie. Ik heb dit van dichtbij meegemaakt, maar alleen zij raakte gewond. Meerdere tweedegraads brandwonden over haar voeten/armen en eerstegraads in haar gezicht.
Sindsdien is het jammer genoeg bergaf beginnen gaan. Wij hoorden en zagen elkaar nog wel, maar onze gesprekken werden korter en saaier. En dan vorige week woensdag mocht ze naar huis en had ik haar gevraagd of ik haar 's avonds na m'n werk nog kon bellen, maar daar heb ik geen antwoord op gehad en daarna heb ik haar zelfs twee dagen niet meer gehoord.
Ik heb toen vrijdag gevraagd om eens af te spreken omdat ik voelde dat er iets scheelde en ze bevestigde dat er inderdaad iets scheelde. Gisteren had ze gestuurd of ik kon afkomen en toen vertelde ze mij dat ze vond dat ze we te snel zijn samen gegaan en ze even (of definitief?) een stap terug wil doen. Ze zei dat er wel iets was, maar ze ook iets 'miste'. Ze zei ook dat het totaal niet aan mij lag, want ik heb een heel weekend nagedacht over wat ik eventueel verkeerd zou gedaan hebben of gezegd. Ik ben natuurlijk erg bezorgd geweest sinds die explosie en dergelijke, dat ik haar misschien te veel heb willen horen, maar ze zei dat het aan haar lag. Dat ze eerst honderd procent zeker wil zijn vooraleer ze er echt voor wil gaan, omdat ze in het verleden die fout te vaak heeft gemaakt.
Uiteindelijk was het wel een goed gesprek en weet ik nu wel wat er scheelde, maar na een nachtje slapen heeft het toch de nodige onzekerheid met zich meegebracht. Ze zei dat we zeker nog zouden sturen en afspreken, maar ik weet eigenlijk niet goed hoe ik dit moet interpreteren. Ik ben namelijk bang dat het gewoon definitief is... Ik voel mij op dit moment ook gewoon gedumpt, ik heb de hele dag met tranen op 't werk gestaan en echt een absolute rotdag achter de rug. Ik slaap ook al dagen heel slecht omdat ik dagenlang heb liggen piekeren, mijn eetlust is ook compleet weg. Ik ben een beetje bang dat ze mij gewoon valse hoop heeft gegeven...
Wat zouden jullie nu doen in mijn situatie? Mochten er vragen zijn over eventuele onduidelijkheden wil ik deze gerust verder verhelderen.
Alvast bedankt alleszins.
Sinds begin vorige maand ben/was ik samen met mijn vriendin. Wij kennen elkaar via het werk en konden eigenlijk al vrij snel goed met elkaar opschieten. Dat is dan een tijd verder gegaan via sms/messenger en op den duur was het wel duidelijk dat we allebei een boontje voor elkaar hadden. Uiteindelijk hebben we begin vorige maand gekust en zijn/waren we samen sindsdien.
In het begin ging het goed, het was natuurlijk nog pril en dergelijke, maar dan was ik op een avond (mijn verjaardag) bij haar en is zij eigenlijk slachtoffer geworden van een gasexplosie. Ik heb dit van dichtbij meegemaakt, maar alleen zij raakte gewond. Meerdere tweedegraads brandwonden over haar voeten/armen en eerstegraads in haar gezicht.
Sindsdien is het jammer genoeg bergaf beginnen gaan. Wij hoorden en zagen elkaar nog wel, maar onze gesprekken werden korter en saaier. En dan vorige week woensdag mocht ze naar huis en had ik haar gevraagd of ik haar 's avonds na m'n werk nog kon bellen, maar daar heb ik geen antwoord op gehad en daarna heb ik haar zelfs twee dagen niet meer gehoord.
Ik heb toen vrijdag gevraagd om eens af te spreken omdat ik voelde dat er iets scheelde en ze bevestigde dat er inderdaad iets scheelde. Gisteren had ze gestuurd of ik kon afkomen en toen vertelde ze mij dat ze vond dat ze we te snel zijn samen gegaan en ze even (of definitief?) een stap terug wil doen. Ze zei dat er wel iets was, maar ze ook iets 'miste'. Ze zei ook dat het totaal niet aan mij lag, want ik heb een heel weekend nagedacht over wat ik eventueel verkeerd zou gedaan hebben of gezegd. Ik ben natuurlijk erg bezorgd geweest sinds die explosie en dergelijke, dat ik haar misschien te veel heb willen horen, maar ze zei dat het aan haar lag. Dat ze eerst honderd procent zeker wil zijn vooraleer ze er echt voor wil gaan, omdat ze in het verleden die fout te vaak heeft gemaakt.
Uiteindelijk was het wel een goed gesprek en weet ik nu wel wat er scheelde, maar na een nachtje slapen heeft het toch de nodige onzekerheid met zich meegebracht. Ze zei dat we zeker nog zouden sturen en afspreken, maar ik weet eigenlijk niet goed hoe ik dit moet interpreteren. Ik ben namelijk bang dat het gewoon definitief is... Ik voel mij op dit moment ook gewoon gedumpt, ik heb de hele dag met tranen op 't werk gestaan en echt een absolute rotdag achter de rug. Ik slaap ook al dagen heel slecht omdat ik dagenlang heb liggen piekeren, mijn eetlust is ook compleet weg. Ik ben een beetje bang dat ze mij gewoon valse hoop heeft gegeven...
Wat zouden jullie nu doen in mijn situatie? Mochten er vragen zijn over eventuele onduidelijkheden wil ik deze gerust verder verhelderen.
Alvast bedankt alleszins.
