De grote spaarvermogen en spaargeld enquête!

Heeft de Covid crisis je vermogen beïnvloed?

  • Ja, heel negatief

    Stemmen: 12 2,5%
  • Ja, enigszins negatief

    Stemmen: 52 10,7%
  • Nee

    Stemmen: 206 42,4%
  • Ja, enigszins positief

    Stemmen: 138 28,4%
  • Ja, heel positief

    Stemmen: 78 16,0%

  • Totaal aantal stemmers
    486
Waarom iets veranderen als je in een gouden kooi zit?
Bijt 10 à 15 jaar door en je hoeft geen enkele job meer te doen om rond te komen.

Position of fuck you wordt elk jaar dat je doorbijt groter.
Dit is dus wat ik bedoel... Ik doe mijn job enorm graag en heb nooit zoiets gehad van "amai, ik zit wel in een fuck you positie"...

Als je voelt dat je zoiets hebt van "ze kunnen allemaal mijn voeten kussen, wat gaan ze mij doen?" dan doe je de job toch niet graag?? Waarom niet een job zoeken waarvan je voldoening krijgt en niet een "ik tegen de wereld" gevoel moet hebben?
 
Dit is dus wat ik bedoel... Ik doe mijn job enorm graag en heb nooit zoiets gehad van "amai, ik zit wel in een fuck you positie"...

Als je voelt dat je zoiets hebt van "ze kunnen allemaal mijn voeten kussen, wat gaan ze mij doen?" dan doe je de job toch niet graag?? Waarom niet een job zoeken waarvan je voldoening krijgt en niet een "ik tegen de wereld" gevoel moet hebben?

Ik herken mezelf soms in Cege's werkmentaliteit naar n+ management toe waarbij ook openlijk kritiek wordt gegeven op interne policy en allerlei andere procedures/topics.
Dat wilt echter niet zeggen dat ik mijn job niet graag doet. Persoonlijk haal ik daar eigenlijk veel voldoening uit door hier en daar tegen de schenen van incompentent management te schoppen (belangrijk wel dat je effectief gelijk moet hebben vooraleer je zoiets doet), of door inefficienties aan te kaarten en te beïnvloeden in hoe dat wordt aangepakt.
 
Mag ik vragen wat jullie doel uiteindelijk is? Als ik het zo hoor hebben jullie met jullie levensstandaard ruimschoots genoeg om van de passieve inkomsten te leven tot aan het einde van jullie dagen (en daarna nog wat).

In de toekomst toch wat luxueuzer gaan leven of wat duurdere reizen doen? Collectie oldtimers aanschaffen?

Wat is het doel van in 13e provinciale elk weekend te voetballen? Of het doel van een hond te hebben? Niet alles heeft een doel.

The game is about the number. De centen interesseren mij maar zeer matig.


Ik heb een kot met 4 slaapkamers, 2 badkamers, 4000m tuin, een serre, 2 kinderen en een 3e onderweg. Ik werk 3d van thuis. Waarom zou ik luxueuzer moeten gaan leven? Dat veronderstelt dat ik het gevoel heb dat ik iets te kort heb nu, quod non. De enige reden dat ik kan bedenken is om fancy pancy te doen tegenover anderen. Interesse 0,0.

Oldtimers aanschaffen, 0,0 interesse. Lijkt me a) niet leuk, b) kostelijk en c) tijdrovend --> slechte deal.

Ik werk graag in de tuin, als ik zot wil doen, koop ik mij een kettingzaag of haagschaar instrumentje van 200 of 300 euro. Daar word ik gelukkig van. Van een Ferrari of een kunstwerk niet.

De denkfout is dat je nadenkt over "waarom" je iets doet? Ik ben niet mee... Uiteraard ga je denk ik werken met een doel... Of doe je dat "omdat het moet" ofzo?

De denkfout is dat je denkt dat heel de dag geen kloten doen leuk is. Nieuwsflash, ik heb die centen grotendeels bij elkaar geharkt door hard te studeren en werken. Denk je nu echt dat ik het type ben dat gelukkig wordt van in bed te liggen tot 11h, pinten drinken heel de dag, geen kloten doen en terug in bed kruipen ? Ook betrekkelijk moeilijk met kinderen overigens.

Nee, ik word gelukkig van te wroeten in corporate life en links en rechts een gevechtje te winnen.

Ondanks alle shit op het werk, ga ik niet met tegenzin werken. Het is een beetje zoals een marathon loper. Ik denk ook niet dat die super gelukkig zijn als ze aan het afzien zijn en een kotsje leggen na 30km. Maar ze lopen uit en starten 4w een nieuwe marathon.

Opbouwen zonder doel is, pardon my french, gatachterlijk.

Nieuwsflash 2. Opbouwen is dus niet echt moeilijk of vermoeiend. Je gaat werken, krijgt de cash, investeert. Je kunt dus investeren met minimale inspanning en 7% return halen. Elke maand 1000 in IWDA of S&P of DOW of DAX of whatever smijten. Is elke maand letterlijk 30sec werk en je kunt je centen tellen.

Ik ga er aan denken om ze te verbrassen om ze te verbrassen.

Tenzij je werk je hobby is, mag je in mijn ogen niet gewoon "verdienen om te verdienen, we zien wel". Alé, mag wel hé... Maar ik zie cege nogal eens vaak "tegen" het corporate BS, tegen het management, tegen de N+1/N+2/N+3/N+4 posten waardoor ik denk "tsjien, zo super happy wordt die toch niet van z'n job".

Zij hierboven. Je veronderstelt dat ik daar intens ongelukkig van wordt. Dat is dus niet zo. It's not my money, he. Als ze in corporate HQ debiel doen, maar mij ondertussen de centen geven. Fine by me.

Ik zit er nu in totaal 10y (waarvan 5y post acquisition in de multinational). Ik heb in die 5y al 3 of 4 general managers zien passeren, waarschijnlijk al 20-30-40 senior managers zien komen en gaan. Er zijn er juist weer 2 buiten geflikkerd/vertrokken. Ik zit er ondanks alle reshuffles nog altijd, en stevig op de stoel. Ik denk toch dat ik iets goed moet doen en dat mijn kritiek op de interne structuur en hoger mgmt toch wel enigszins terecht is.

Door mijn stevig op de stoel zitten, doe ik binnen wat aanvaardbaar is gewoon mijn zin. Ik heb het al in andere topics gezegd. Als je gewoon je zin doet zonder angst om buitengeflikkerd te worden, dan kun je goed presteren. Het is soms grappig/triestig om te zien hoe verlamd hoger mgmt is uit angst fout te beslissen. Liever niks beslissen dan fout beslissen uit een vergezochte angst om buiten te vliegen. Ik mag dat grappig/triestig/debiel vinden. Maar ik doe gewoon verder en that's it.

Als je dan weet dat hij uiteindelijk ongeveer 1 Mio. in cash/beleggingen heeft en perfect zou kunnen leven van de passieve inkomsten, stel ik mij dus de vraag, "waarom?".

Ik zie niet in waarom je de kip met de gouden eieren zou moeten slachten als het niet nodig is. De investeringen geven een comfortabel gevoel om gewoon te doen wat ik wil op het werk.

Waarom zou ik dat opofferen om iets anders te doen wat ik graag doe wat niks opbrengt ? Lijkt me slechte deal. Ik ben niet zo naief om te denken dat er iets anders is dat me gelukkiger zou maken terwijl ik niks verdien. Ik zou waarschijnlijk mijn job kunnen quiten en me 1 of 2 of 3 maanden bezig houden. Maar wat daarna ? Ik wandel en tuinier graag. Maar pretty convinced dat dat na een paar maanden ook "meh" wordt. En dan sta je daar zonder job, geen inkomen, niks. En wat dan? In de Carrefour gaan werken?

Nah. Ik ben goed in wat ik doe, ik kom vroeg of laat toch weer terecht waar ik altijd terecht kom (dus waarom zou ik weg gaan?). Dit is al mijn 4e functie binnen het bedrijf. Het is altijd hetzelfde verhaal hoor. Cege start in nieuwe functie als "specialist"/uitvoerder. Na paar maanden heeft hij de disfuncties in de smiezen, hij begint processen te hervormen en non-performers onder de bus te flikkeren. Hij krijgt van zijn baas wat extra mannetjes en mag al de dikke shit beginnen oplossen. Streamline streamline streamline. Al mijn bazen in mijn carriere hebben me altijd al quasi 0,0 moeten (micro)managen en ik heb al van elke baas retention packages gekregen. Moet toch zijn dat er iets functioneel in me zit.


En de jobs die ik telkens doe, dat zijn geen jobs die je kunt doen aan 50%. Je kunt geen dysfuncties doen functioneren door er niet continue te zijn. Je kunt geen teams in een bepaalde richting blijvend doen lopen of teams van richting doen veranderen door er niet continue op te "knuppelen". Je kunt niet functioneren in een soms-toxische omgeving waar je heilige huisjes moet slopen/oude gewoontes moet veranderen/processen moet veranderen door er niet altijd te zijn. Dan word je gebackstabbed of politiek onmiddellijk buiten spel gezet.

Dus het is crossen aan 100 per uur 100% of niks voor mij.


800K was enkel het gedeelte ETF's van cege, ook nog een stuk cash etc., allicht dus tegen het Mio., zonder rekening te houden met onroerend goed...

Ik heb juist de kwartaal update in de excel gestoken. Als het je echt interesseert, totaal incl onroerend goed equity: 1.185.032.

En ik zeg niet "stop met werken en doe een ganse dag niks" hé... Maar verwijzend naar wat ik hiervoor zei, als je niet meer moet werken voor de centen maar eerder om "iets" binnen te krijgen, waarom niet ineens je hobby als job nemen? Iets waar je warm van wordt ipv iets waarvan je nogal vaak met de irritaties van het corporate leven zit, ook al ben je waanzinnig goed in je job. Mijn vrouw heeft bvb. al vaak gezegd dat als ze later niet meer hoeft te werken omdat ze "binnen" is, ze gewoon halftijds in een dierenasiel of dergelijke zal gaan werken tegen een minimumloon om zich bezig te houden met iets wat ze (quasi) gratis zou doen ipv de vaak stresserende job die ze nu heeft.

Ja, wel, dat vind ik een kinderlijke naiviteit. Ik geloof nooit dat je madam dat ooit gaat doen by the way.

Als dat haar zo gelukkig zou maken, zou ze dat nu ook al doen. Een ander kan ook leven van in een hondenasiel te werken, je madam ook. Werkt ze soms in het weekend in een hondeasiel? Werkt ze soms op een verlof dag in het hondenasiel? Waarschijnlijk niet. Dus als het nu niet gebeurt, zal het later zeker niet gebeuren als je er 0 voor krijgt.

Ze kan ook gewoon haar werk blijven doen met een attitude van "kust mijn kloten". Je zal verschieten dat de meeste anderen geen fluit er om geven en je gewoon je centen blijft binnenharken, maar minder stress hebt.

Stel dus dat cege en zijn partner elks een "fun" job doen, halftijds, met telkens 1.000 EUR netto, dan heb je al 4.600 EUR met een 20u werkweek...

En wat zijn die fun jobs dan ? Aan de kassa werken? Ergens achter een vuilkar hangen? Circus artiest ? Ik ben nogal snel geirriteerd door mediocrity, door niet al te snuggere mensen en ben nogal snel verveeld van repetitief werk.

Ik zie me wel nog later, als de kinderen 10-12 zijn, in de zomer 1 of 2 maanden verlof nemen om ermee te gaan rondtrekken. Maar nu 20u per week thuis zitten. Het idee alleen al. Opstaan om 7h, kinderen naar school. 8 tot 12 werken. En dan wat de gazet lezen? Ik heb wat challenge nodig om me te entertainen.

Tenzij cege natuurlijk wel echt geniet van zijn dagdagelijkse job, dan verandert het verhaal volledig hé... Maar die indruk krijg ik niet, het "ze mogen doen wat ze willen, ik steek de middenvinger op en doe m'n goesting" komt nogal vaak terug, daarom denk ik nu niet dat hij met superveel plezier elke dag naar z'n job gaat (of de PC thuis aanzet...).

Word jij ongelukkig van je goesting te doen?

Ik kan ook rekenen. Moest ik doodongelukkig zijn op mijn werk, zou ik daar niet blijven, he... Ik weet ook wel dat ik minstens paar maanden van mijn dividendjes kan leven...
 
Dit is dus wat ik bedoel... Ik doe mijn job enorm graag en heb nooit zoiets gehad van "amai, ik zit wel in een fuck you positie"...

Als je voelt dat je zoiets hebt van "ze kunnen allemaal mijn voeten kussen, wat gaan ze mij doen?" dan doe je de job toch niet graag?? Waarom niet een job zoeken waarvan je voldoening krijgt en niet een "ik tegen de wereld" gevoel moet hebben?

Elk zijn goesting, he. Ik ben overtuigd dat 90% van de mensen die ik ken in het bedrijf waar ik werk het welgeteld 1 week uithouden. Mijn schoonmoeder is waarschijnlijk na 1 d al tureluur gedraaid.

Ik haal mijn voldoening uit het feit dat ik door de chaos heen resultaten bereik. Ondanks alle chaos en shit, revenue van mijn product +100% maand over maand. Usage al enkele maanden +50% maand over maand. Dat zijn mijn voldoeningsparameters, al de rest, meh. Corporate life is veel wind en bedrijven vol met balast mensen die geen hol doen. Die kunnen mijn kloten kussen en die gaan dat ook zo te horen krijgen in elke meeting :laugh: Dat wil daarom niet zeggen dat ik mijn job niet graag doe. Want wederom, dan was ik al weg, he. Want ik zie mijn dividendjes ook wel binnenstromen.

Wat is een "job waar je voldoening uit haalt" volgens jou ? Elke week een aai over de bol krijgen van je baas ? Of een job met 0,0 problemen; 0,0 conflicten; de wereld verbeteren ? Wij maken producten om kanker op te sporen en andere ziektes. Het is moeilijk om een sector te vinden die je meer zingeving in een job zal geven.
 
Dit is dus wat ik bedoel... Ik doe mijn job enorm graag en heb nooit zoiets gehad van "amai, ik zit wel in een fuck you positie"...

Als je voelt dat je zoiets hebt van "ze kunnen allemaal mijn voeten kussen, wat gaan ze mij doen?" dan doe je de job toch niet graag?? Waarom niet een job zoeken waarvan je voldoening krijgt en niet een "ik tegen de wereld" gevoel moet hebben?
Neenee, dat is niet wat ik bedoel.
Het is fuck you naar alles en iedereen omdat je weet dat je op jouw centen kan terugvallen als iets/iemand jou teveel enerveert.

 
Wat is het doel van in 13e provinciale elk weekend te voetballen? Of het doel van een hond te hebben? Niet alles heeft een doel.
Doel van te voetballen in 13e provinciale is plezier uit je hobby halen, fit blijven. Doel van een hond te hebben is gezelschap hebben, plezier maken, etc...

The game is about the number. De centen interesseren mij maar zeer matig.


Ik heb een kot met 4 slaapkamers, 2 badkamers, 4000m tuin, een serre, 2 kinderen en een 3e onderweg. Ik werk 3d van thuis. Waarom zou ik luxueuzer moeten gaan leven? Dat veronderstelt dat ik het gevoel heb dat ik iets te kort heb nu, quod non. De enige reden dat ik kan bedenken is om fancy pancy te doen tegenover anderen. Interesse 0,0.

Oldtimers aanschaffen, 0,0 interesse. Lijkt me a) niet leuk, b) kostelijk en c) tijdrovend --> slechte deal.

Ik werk graag in de tuin, als ik zot wil doen, koop ik mij een kettingzaag of haagschaar instrumentje van 200 of 300 euro. Daar word ik gelukkig van. Van een Ferrari of een kunstwerk niet.

Prima, ik zeg niet dat je ruimer moet gaan wonen, ferrari's moet kopen of wat dan ook, maar wat dan wel met je centen? Desnoods later gewoon doorgeven aan de kinderen of een goed doel? Of effectief de rijkste op het kerkhof worden?

De denkfout is dat je denkt dat heel de dag geen kloten doen leuk is. Nieuwsflash, ik heb die centen grotendeels bij elkaar geharkt door hard te studeren en werken. Denk je nu echt dat ik het type ben dat gelukkig wordt van in bed te liggen tot 11h, pinten drinken heel de dag, geen kloten doen en terug in bed kruipen ? Ook betrekkelijk moeilijk met kinderen overigens.

Nee, ik word gelukkig van te wroeten in corporate life en links en rechts een gevechtje te winnen.

Ondanks alle shit op het werk, ga ik niet met tegenzin werken. Het is een beetje zoals een marathon loper. Ik denk ook niet dat die super gelukkig zijn als ze aan het afzien zijn en een kotsje leggen na 30km. Maar ze lopen uit en starten 4w een nieuwe marathon.



Nieuwsflash 2. Opbouwen is dus niet echt moeilijk of vermoeiend. Je gaat werken, krijgt de cash, investeert. Je kunt dus investeren met minimale inspanning en 7% return halen. Elke maand 1000 in IWDA of S&P of DOW of DAX of whatever smijten. Is elke maand letterlijk 30sec werk en je kunt je centen tellen.

Ik ga er aan denken om ze te verbrassen om ze te verbrassen.

Voilà :) Dit is de eerste keer dat je zegt dat je van je job wel degelijk gelukkig wordt en wat je later zou doen met je centen... Dat is dus wat mijn vraag was hé. Ik heb nergens gezegd "stop met werken en hang een ganse dag in de zetel". Maar met zoveel randinformatie te geven of antwoorden op vragen die ik niet gesteld heb of feedback te geven op zaken die ik nooit beweerd heb was het een beetje moeilijk om de bomen door het bos te zien "waarom".

Ik heb juist de kwartaal update in de excel gestoken. Als het je echt interesseert, totaal incl onroerend goed equity: 1.185.032.
Dit is dus het zoveelste antwoord op een vraag die ik nooit gesteld heb.

Ja, wel, dat vind ik een kinderlijke naiviteit. Ik geloof nooit dat je madam dat ooit gaat doen by the way.

Als dat haar zo gelukkig zou maken, zou ze dat nu ook al doen. Een ander kan ook leven van in een hondenasiel te werken, je madam ook. Werkt ze soms in het weekend in een hondeasiel? Werkt ze soms op een verlof dag in het hondenasiel? Waarschijnlijk niet. Dus als het nu niet gebeurt, zal het later zeker niet gebeuren als je er 0 voor krijgt.

Ze kan ook gewoon haar werk blijven doen met een attitude van "kust mijn kloten". Je zal verschieten dat de meeste anderen geen fluit er om geven en je gewoon je centen blijft binnenharken, maar minder stress hebt.
Nu maak je dezelfde fout die ik maakte, ik heb nergens gezegd dat mijn vrouw ongelukkig wordt van haar werk. Ze is perfect gelukkig met haar job en periodieke stress komt er nu eenmaal bij in haar sector. Haar job moet ook gedaan worden dus een "fuck you" attitude gaat niet want er zijn financiële gevolgen aan verbonden. In de zaken waarin ze geen risico loopt om financiële schade te veroorzaken heeft ze wel degelijk een je m'en fou attitude hoor, ze doet dat bijzonder goed ;-)

Met een drukke job, 2 kinderen van 6 en 8 en nog wat sociaal leven vrees ik dat er in het weekend geen tijd is om vrijwilligerswerk in een hondenasiel te doen. Maar wees maar gerust dat als we/ze later haar schaapjes volledig op het droge heeft, ze wel degelijk de stap zal zetten om van een 4K+ nettopré naar een 1K nettopre te gaan met nog steeds 50% van de werkuren maar dan iets wat ze bwvs gratis zou doen (dierenasiel dus bvb.). Dat je dat kinderlijk naïef vind is... Uw mening.

Je had heel veel tekst kunnen besparen (zeker met dat je alles vanop de GSM in de tuin typt) door te zeggen dat je wel degelijk gelukkig wordt van je job en geen specifiek doel hebt met je centen buiten het later gaan verbrassen...

Elk zijn goesting, he. Ik ben overtuigd dat 90% van de mensen die ik ken in het bedrijf waar ik werk het welgeteld 1 week uithouden. Mijn schoonmoeder is waarschijnlijk na 1 d al tureluur gedraaid.

Ik haal mijn voldoening uit het feit dat ik door de chaos heen resultaten bereik. Ondanks alle chaos en shit, revenue van mijn product +100% maand over maand. Usage al enkele maanden +50% maand over maand. Dat zijn mijn voldoeningsparameters, al de rest, meh. Corporate life is veel wind en bedrijven vol met balast mensen die geen hol doen. Die kunnen mijn kloten kussen en die gaan dat ook zo te horen krijgen in elke meeting :laugh: Dat wil daarom niet zeggen dat ik mijn job niet graag doe. Want wederom, dan was ik al weg, he. Want ik zie mijn dividendjes ook wel binnenstromen.

Wat is een "job waar je voldoening uit haalt" volgens jou ? Elke week een aai over de bol krijgen van je baas ? Of een job met 0,0 problemen; 0,0 conflicten; de wereld verbeteren ? Wij maken producten om kanker op te sporen en andere ziektes. Het is moeilijk om een sector te vinden die je meer zingeving in een job zal geven.
Job waar je voldoening uit haalt is voor mij een job waar je gelukkig van wordt. Prima dat je dat vindt in jouw job, niets mis mee als iemand anders voldoening haalt uit een 0,0 conflicten/problemenjob en graag elke dag eens over de bol geaaid wordt... Maar dat zal je allicht middelmatigheid vinden en je irriteren zekers.

Neenee, dat is niet wat ik bedoel.
Het is fuck you naar alles en iedereen omdat je weet dat je op jouw centen kan terugvallen als iets/iemand jou teveel enerveert.

Mja je kan die situatie die beschreven wordt op nog 10 andere manieren beschrijven, het feit dat dit moet met een "fuck you" standpunt... Toch een beetje marginaal, niet? Ik ben volledig mee met de bedoeling ervan maar om het te doen uitschijnen alsof je tegen heel de wereld je middenvinger moet kunnen opsteken en je dán goed bezig bent geweest... Margi dus.
 
Laatst bewerkt:
Die fuck you van cege is in zijn context te zien hé. Hij zegt toch dat iedereen zoals een lam geslagen hond volgt en zeker niets spannends durft te beslissen.
Tov zo een mensen is beslissingen durven nemen all ‘fuck you’.
Ik volg daar wel in, is ook oorzaak gevolg. Ik ben op het punt gekomen dat ik besef dat ik een waardevolle werkkracht ben, tegelijk begin ik ook een ruimer zicht te hebben op het bedrijf en durf ik daar mijn mening over geven, wat je alleen maar meer waardevol maakt. Anderen doen gewoon braaf hun job en durven hun directie/… zelfs niet aanspreken.
Heeft ook niets met zijn spaarboek te maken, als hij zou buitenvliegen zit hij een week erna wel ergens anders hoor
 
Mja je kan die situatie die beschreven wordt op nog 10 andere manieren beschrijven, het feit dat dit moet met een "fuck you" standpunt... Toch een beetje marginaal, niet? Ik ben volledig mee met de bedoeling ervan maar om het te doen uitschijnen alsof je tegen heel de wereld je middenvinger moet kunnen opsteken en je dán goed bezig bent geweest... Margi dus.
Nja, dat is een waardeoordeel waarmee ik niet echt bezig ben.
Voor mij komt het neer op niemand die jou nog iets kan maken, want je kan desnoods terugvallen op uw spaarcenten.

Waarschijnlijk spelen eigen ervaringen hier ook wel in mee:
In het begin van mijn loopbaan/hypothecaire lening heb ik soms serieus op mijn tanden moeten bijten. Toxische sfeer tot en met op mijn werk, bijna dagelijks roepen en tieren door bazen, collega's geregeld in tranen omdat doelstellingen niet gehaald werden, klanten werden half opgelicht terwijl ze letterlijk in de kou zaten (bedrijf in mazoutsector) en een arbeidsmarkt waarbij werkgevers het voor het zeggen hadden.
Dikwijls serieus met tegenzin mogen gaan werken of zin gehad om mijn boel te pakken en op te stappen, maar op het eind van de maand moest onze lening er liggen dus kon dit niet...
Dat wil ik nooit meer meemaken en ik zou liefst mijn kinderen hier ook voor behoeden. Ondertussen staat er al een goeie 2 jaar wedde op onze bankrekening terwijl we maar de helft van onze wedde nodig hebben om goed te leven.
Kan dus al deels 'fuck you' zeggen en dat geeft gemoedsrust. :tongue:
 
Die fuck you van cege is in zijn context te zien hé. Hij zegt toch dat iedereen zoals een lam geslagen hond volgt en zeker niets spannends durft te beslissen.
Tov zo een mensen is beslissingen durven nemen all ‘fuck you’.
Ik volg daar wel in, is ook oorzaak gevolg. Ik ben op het punt gekomen dat ik besef dat ik een waardevolle werkkracht ben, tegelijk begin ik ook een ruimer zicht te hebben op het bedrijf en durf ik daar mijn mening over geven, wat je alleen maar meer waardevol maakt. Anderen doen gewoon braaf hun job en durven hun directie/… zelfs niet aanspreken.
Heeft ook niets met zijn spaarboek te maken, als hij zou buitenvliegen zit hij een week erna wel ergens anders hoor
Ik denk dat assertief zijn en een ruggegraat hebben weinig te maken heeft met fuck you maar soit, semantics zeker?

Nja, dat is een waardeoordeel waarmee ik niet echt bezig ben.
Voor mij komt het neer op niemand die jou nog iets kan maken, want je kan desnoods terugvallen op uw spaarcenten.

Waarschijnlijk spelen eigen ervaringen hier ook wel in mee:
In het begin van mijn loopbaan/hypothecaire lening heb ik soms serieus op mijn tanden moeten bijten. Toxische sfeer tot en met op mijn werk, bijna dagelijks roepen en tieren door bazen, collega's geregeld in tranen omdat doelstellingen niet gehaald werden, klanten werden half opgelicht terwijl ze letterlijk in de kou zaten (bedrijf in mazoutsector) en een arbeidsmarkt waarbij werkgevers het voor het zeggen hadden.
Dikwijls serieus met tegenzin mogen gaan werken of zin gehad om mijn boel te pakken en op te stappen, maar op het eind van de maand moest onze lening er liggen dus kon dit niet...
Dat wil ik nooit meer meemaken en ik zou liefst mijn kinderen hier ook voor behoeden. Ondertussen staat er al een goeie 2 jaar wedde op onze bankrekening terwijl we maar de helft van onze wedde nodig hebben om goed te leven.
Kan dus al deels 'fuck you' zeggen en dat geeft gemoedsrust. :tongue:
Weet niet wat voor werk je heb maar was solliciteren geen optie? We zitten nu toch niet in een land/economie waar je binnen de week geen andere job hebt hé?
 
Nja, dat is een waardeoordeel waarmee ik niet echt bezig ben.
Voor mij komt het neer op niemand die jou nog iets kan maken, want je kan desnoods terugvallen op uw spaarcenten.

Waarschijnlijk spelen eigen ervaringen hier ook wel in mee:
In het begin van mijn loopbaan/hypothecaire lening heb ik soms serieus op mijn tanden moeten bijten. Toxische sfeer tot en met op mijn werk, bijna dagelijks roepen en tieren door bazen, collega's geregeld in tranen omdat doelstellingen niet gehaald werden, klanten werden half opgelicht terwijl ze letterlijk in de kou zaten (bedrijf in mazoutsector) en een arbeidsmarkt waarbij werkgevers het voor het zeggen hadden.
Dikwijls serieus met tegenzin mogen gaan werken of zin gehad om mijn boel te pakken en op te stappen, maar op het eind van de maand moest onze lening er liggen dus kon dit niet...
Dat wil ik nooit meer meemaken en ik zou liefst mijn kinderen hier ook voor behoeden. Ondertussen staat er al een goeie 2 jaar wedde op onze bankrekening terwijl we maar de helft van onze wedde nodig hebben om goed te leven.
Kan dus al deels 'fuck you' zeggen en dat geeft gemoedsrust. :tongue:
Dat eigen verhaaltje kan zo mijn verhaal zijn. Van de moment dat ge 'fuck you' money hebt valt er toch wel wat druk van de schouders.
 
Weet niet wat voor werk je heb maar was solliciteren geen optie? We zitten nu toch niet in een land/economie waar je binnen de week geen andere job hebt hé?
Toen niet alvast, nu is dat mogelijks anders.
Deftig werk vinden rond 2010 in een Vlaamse regio die sowieso al minder deftige tewerkstelling heeft, zonder enige relevante werkervaring, was geen evidente.

Als je ervanuit gaat dat de arbeidsmarkt cyclische bewegingen maakt, dan is dat binnen x-aantal jaar weer zo'n tijd.
 
Toen niet alvast, nu is dat mogelijks anders.
Deftig werk vinden rond 2010 in een Vlaamse regio die sowieso al minder deftige tewerkstelling heeft, zonder enige relevante werkervaring, was geen evidente.

Als je ervanuit gaat dat de arbeidsmarkt cyclische bewegingen maakt, dan is dat binnen x-aantal jaar weer zo'n tijd.
Zelfs in 2010 kon je gewoon een job vinden als je moeite deed hoor... Nu doen we echt precies alsof het een "kill or be killed" wereld is waar je je pollekes mag kussen om een job te hebben. Alle chance is de werkelijkheid niet zo dramatisch (zelfs in 2010 niet).
 
Verloning is één van de 5? parameters om uw job te blijven uitoefenen? De andere waren:
- collega's
- inhoud
- afstand woon-werk
- setting/werkomgeving? (niet zeker)

Als er 3 vd 5 niet meer deugen, is de kans groot dat je ofwel echt dik tegen je goesting gaat werken, of je ander werk zoekt.

Wat ik toch nog effe wil toevoegen aan het topic: meer verdienen is ook meer uitgeven. Althans zo is het bij ons toch. Of het nu voor de hobby is, of voor reizen of inrichting huis/tuin. Gemiddeld ga je per maand veel meer uitgeven.
Ergens wel jammer, want stel dat het misloopt..
 
Mijn vrouw heeft bvb. al vaak gezegd dat als ze later niet meer hoeft te werken omdat ze "binnen" is, ze gewoon halftijds in een dierenasiel of dergelijke zal gaan werken tegen een minimumloon om zich bezig te houden met iets wat ze (quasi) gratis zou doen ipv de vaak stresserende job die ze nu heeft.
Da's gemakkelijk om het zo te zeggen, maar ik denk dat het niet zo gemakkelijk is om ook effectief te doen. Als je "binnen" bent omdat je iets over een langere periode op een succesvolle manier gedaan hebt is het gemakkelijker om op die rijdende trein te blijven zitten dan er van af te springen. Als je bergen werk verzet hebt om tot aan x te geraken en je met 10% meer te werken aan 2x kan komen, ga je dan echt kunnen zeggen "foert, ik heb al genoeg"? Ik denk dat het in zekere mate ook een verslaving is, waarbij je een beloning (in welke vorm dan ook) nastreeft, zelfs wanneer er dingen zijn die je misschien liever zou doen dan die job.

Ik denk dat ik ook al zou kunnen hebben stoppen om gewoon iets te kunnen doen dat 100% mijn keuze is zonder dat er een inkomstenvereiste aan vasthangt, maar ik blijf dat vooruitschuiven onder het motto "allez, nog eentje".
 
Da's gemakkelijk om het zo te zeggen, maar ik denk dat het niet zo gemakkelijk is om ook effectief te doen. Als je "binnen" bent omdat je iets over een langere periode op een succesvolle manier gedaan hebt is het gemakkelijker om op die rijdende trein te blijven zitten dan er van af te springen. Als je bergen werk verzet hebt om tot aan x te geraken en je met 10% meer te werken aan 2x kan komen, ga je dan echt kunnen zeggen "foert, ik heb al genoeg"? Ik denk dat het in zekere mate ook een verslaving is, waarbij je een beloning (in welke vorm dan ook) nastreeft, zelfs wanneer er dingen zijn die je misschien liever zou doen dan die job.

Ik denk dat ik ook al zou kunnen hebben stoppen om gewoon iets te kunnen doen dat 100% mijn keuze is zonder dat er een inkomstenvereiste aan vasthangt, maar ik blijf dat vooruitschuiven onder het motto "allez, nog eentje".
Goh, we zien het in onze omgeving (vnl. klanten en collega's) genoeg dat de zaak verkocht wordt om te rentenieren, vaak dan nog eens een stuk vroeger dan op 60-jarige leeftijd...

Ik heb natuurlijk geen glazen bol en ben zelf ook een beetje tegen het vooruitplannen want je eigen plannen lopen 9 van de 10 toch niet zoals je hoopt/denkt. Maar soit, ik zie mijn vrouw dat nog wel doen later, we shall see. Als ik moest gokken zou ik zeggen dat het een hybride resultaat zal worden. Halftijds blijven werken en 1 dag per week vrijwilligerswerk bij één of ander asiel of dierenartsenpraktijk.
 
Ooit de rijkste van het kerkhof zijn.
Der is precies niemand die die rol wil :laugh:
Ik heb me die vraag al héél vaak gesteld, niet alleen voor mezelf, maar ook voor velen in de omgeving en familie - ik vind het best een boeiend item, niet enkel rationeel maar ook psychologisch - het lijkt wel onderdeel van onze cultuur/opvoeding - wie weet heeft het algemeen beleid in België daar zelfs een stevige impact op.

Het is hoofdzakelijk iets dat je zelf kiest in feite, voor 99% is het effectief mogelijk om gewoon je vermogen uit te geven - maar toch gebeurt dat gewoon niet - klassiek gaat men dan schermen met "duwtje in de rug voor de kinderen" - maar wie dan wat mensen kent die geen kinderen hebben - dat is gewoon grotendeels van hetzelfde laken een broek.

Ook op het forum merk je dat, niettegenstaande niemand die ambitie heeft kan je nu gewoon met 100% zekerheid stellen dat een bepaald percentage deze wereld zal verlaten met een paar miljoen euro op de bankrekening.
 
Ik heb me die vraag al héél vaak gesteld, niet alleen voor mezelf, maar ook voor velen in de omgeving en familie - ik vind het best een boeiend item, niet enkel rationeel maar ook psychologisch - het lijkt wel onderdeel van onze cultuur/opvoeding - wie weet heeft het algemeen beleid in België daar zelfs een stevige impact op.

Het is hoofdzakelijk iets dat je zelf kiest in feite, voor 99% is het effectief mogelijk om gewoon je vermogen uit te geven - maar toch gebeurt dat gewoon niet - klassiek gaat men dan schermen met "duwtje in de rug voor de kinderen" - maar wie dan wat mensen kent die geen kinderen hebben - dat is gewoon grotendeels van hetzelfde laken een broek.

Ook op het forum merk je dat, niettegenstaande niemand die ambitie heeft kan je nu gewoon met 100% zekerheid stellen dat een bepaald percentage deze wereld zal verlaten met een paar miljoen euro op de bankrekening.
En ook het duwtje in de rug zal in vele gevallen ook veel te laat komen. Een 25k bij de aankoop van een huis zal wel gebeuren. Maar het grote vermogen dat bijvoorbeeld in vastgoed oid zit zal pas uitgekeerd worden bij het overlijden van beide ouders. En mits wat geluk de dag van vandaag zijn de erfgenamen dan zelf mensen die 10 jaar voor hun pensioen staan en al heel wat vermogen hebben opgebouwd.

Ik heb daar zelf ook al over nagedacht. Niet dat ik de spaarfondsen van cege bijvoorbeeld heb. Maar ik zou onze gezinswoning gerust willen verkopen als de kinderen enkele jaren uit den huize zijn. Om kleiner te gaan wonen en een deel van dat geld al uit te delen. Ik wil graag mijn kind(eren) helpen op de momenten wanneer ze dat het hardste nodig hebben. Bijvoorbeeld op de leeftijd van 20/25 om een eigen opbrengsteigendom te kopen oid. Wanneer ze dan een partner zouden vinden blijven ze zelf altijd achter met iets ook al wordt er bv iets samen gekocht..
 
En ook het duwtje in de rug zal in vele gevallen ook veel te laat komen. Een 25k bij de aankoop van een huis zal wel gebeuren. Maar het grote vermogen dat bijvoorbeeld in vastgoed oid zit zal pas uitgekeerd worden bij het overlijden van beide ouders. En mits wat geluk de dag van vandaag zijn de erfgenamen dan zelf mensen die 10 jaar voor hun pensioen staan en al heel wat vermogen hebben opgebouwd.

Ik heb daar zelf ook al over nagedacht. Niet dat ik de spaarfondsen van cege bijvoorbeeld heb. Maar ik zou onze gezinswoning gerust willen verkopen als de kinderen enkele jaren uit den huize zijn. Om kleiner te gaan wonen en een deel van dat geld al uit te delen. Ik wil graag mijn kind(eren) helpen op de momenten wanneer ze dat het hardste nodig hebben. Bijvoorbeeld op de leeftijd van 20/25 om een eigen opbrengsteigendom te kopen oid. Wanneer ze dan een partner zouden vinden blijven ze zelf altijd achter met iets ook al wordt er bv iets samen gekocht..

Ja, maar op dat moment kunnen die bijna gepensioneerde kinderen zelf beslissen om dat verkregen kapitaal door te schenken aan hun eigen kinderen die op dat moment nog maar aan het begin van hun carrière staan.
 
Ja, maar op dat moment kunnen die bijna gepensioneerde kinderen zelf beslissen om dat verkregen kapitaal door te schenken aan hun eigen kinderen die op dat moment nog maar aan het begin van hun carrière staan.
Het is heel anekdotisch maar ik zie dat in mijn onmiddellijke omgeving toch niet direct gebeuren. Die centen worden dan ook weer opnieuw opgepot.

Als je je leven lang ook heel spaarzaam leeft en streeft naar het maximale rendement lijkt het me sterk dat je op jouw 55’ste YOLO gaat doen en ineens toch die cruise of Porsche gaat kopen. Ik denk dat je altijd gaat blijven zoeken naar financieel gewin in plaats van emotioneel.
Alsof het cijfer op de bankrekening het doel op zich is in plaats van wat je ermee doet.
 
Terug
Bovenaan