Vorig jaar op de Coast Walk worden we door een pad in het bos gestuurd. Honderden mensen banen zich een weg door het bos, via dat pad. De één achter de andere bejaarde passeert op de fiets, al bellend en roepend dat dat pad een fietspad is.
2 jaar geleden op de dodentocht, naar het einde toe, begint iedereen in de straten (die afgezet zijn) te wandelen. Daartussen fietsen bejaarden en weigeren aan de kant te gaan voor de wandelaars. Op een bepaald moment haalt er mij ene in tussen mezelf en de borduur. Er is te weinig plaats. Kerel botst tegen m'n schouder van langs achter, sleept tegen de borduur, valt voorover los op z'n gezicht. Bril kapot, fiets kapot, gezicht helemaal in bloed.
Pukkelpop 2 weken geleden. We zijn aan het wandelen via een pad tussen de bomen naar het festival vanaf parking 10. Ook uitgestippeld door de organisatie. Van ver komt er een dame af op haar elektrische fiets met een fluohelm aan en die was continu aan het roepen dat voetgangers daar niet hoorden en deed bewegingen alsof ze voetgangers opzettelijk zou aanrijden. 'Let op of ik duw u van uwe velo, gij dikke koe' was genoeg om ze het zwijgen op te leggen. Maar daarmee zweeg mijn vrouw ook voor onbepaalde tijd tegen mij.
Ik ga gisteren lopen. Er is niet ver van mijn huis een heel mooi wandelpad in het groen. Dat wordt ook gebruikt door fietsers. 2 meter breed. Maar enkel in het midden is er een breedte van 1 meter verharding, er naast gravel (waar je perfect op kan fietsen overigens). Als ik met de fiets ga werken neem ik ook dat pad en heb je ruimte genoeg om wandelaars op die gravel of gras in te halen. Goed, ik ben aan het lopen en in tegenrichting komen 2 bejaarden af met hun fiets. Ik ga helemaal rechts lopen zodat zij kunnen passeren. 1 voet in de gravel, 1 op het verharde stuk. De man die op kop rijdt gaat pal in het midden fietsen en begint z'n knieën naar buiten te steken en maakt zich zo breed. We schampen met onze schouders en hij begint van z'n tak te maken. Ik had misschien in de greppel moeten springen voor meneer.
Als ik op datzelfde pad fiets en er komen fietsers in tegenrichting, ben ik zo goed als altijd diegene die opschuift en in de gravel ga fietsen. Iedereen blijft in het midden en weigert plaats te maken. Geen glimlach, niets.
Zo'n onverdraagzame omhoog gevallen kloothommels overtuigen mij er elke dag meer en meer van dat zinloos geweld niet bestaat.