Burnout ervaringen, verhalen...

[cege]

Ik vind het ergens ook wel de verantwoordelijkheid van de werkgever om in te schatten wat realistisch is. Heb de indruk dat men soms compleet absurd bezig is tot er iemand effectief uitvalt, dan kan bij terugkeer van die persoon plots alles en wordt die als een porseleinen poppetje behandeld. Wees gewoon van in begin correct met uw mensen.

Mijn partner heeft nu een director die bewust communiceert dat ze tussen 16u en 20u niet beschikbaar is omwille van de kinderen, dus team meetings worden s’avonds om 21u/22u ingepland. Mijn vriend durft op zijn niveau al eens zeggen dat hij niet inbelt maar al die andere (juniors/seniors) durven daar niet tegenin gaan en stemmen toe waardoor dat mens dat blijft toepassen en mijn vriend kan natuurlijk niet altijd zeggen dat hij er niet bij zal zijn. Ik merk dat mijn vriend het daar ook lastig mee heeft, hij kan die dagen niet ontkoppelen van het werk, tijdens het avondeten is hij niet te genieten want hij weet dat hij nog achter die pc moet kruipen. Erna kan hij de slaap moeilijk vatten want heel de avond is door het werk ingenomen. ‘s morgens moet hij alweer vroeg voor de pc zitten want hij stuurt een resem Indiërs aan (tijdsverschil). Dat een werkgever zelf niet inziet dat dit niet ok is snap ik niet…

1 iets wat ik geleerd heb van een recente manager hier, is. "Je kunt flexibel zijn, maar je moet de mensen bewust maken van de value die ze krijgen". Je doet niks gratis voor een klant, je stuurt ze een 10k invoice en discount 99%. Ze gaan 100 euro mogen dokken, zodat ze die invoice bekijken en denken 'hihi, ik heb 9900 korting gekregen'.

Hetzelfde met je tijd. Zeker in een multinational zijn er altijd pannekoeken zijn die niet doorhebben dat er tijdzones zijn en het dus altijd 9h verschil is... ik mag hier wekelijks paar keer 2AM meetings declinen met "still 9h difference, sleeping @2AM". Respect moet je er soms inkloppen.

Ik heb ook een 18.00-20.00 slot in de kalender "Family time". Als je daar een meeting in wil boeken, ga je eerst je schuldgevoel mogen overwinnen. En 99% kans dat ik toch decline.

20.00-22.00 is 1x, max 2x per week beschikbaar. En ik schaam mij niet om te declinen met de mededeling "ik zit in mijn serre meloenen te snoeien". Hoeveel keer dat ik in een meeting kom om 21h, er daar 4 Amerikaanse pipos zitten te lullen zonder agenda, gewoon een uur vullen, geen meeting minutes of actiepunten nadien. De follow-up up meeting na 10min hetzelfde, dan ben ik ook weg met de mededeling "zend maar de minutes en actiepunten".

Je kunt je belangrijk willen voelen en met anderen die hetzelfde gevoel hebben uren en uren in zinloze meetings zitten (en dan klagen dat je veel werk hebt). Of je kunt effectief je tijd bewaken en effectief werken...

 

[ugar]

Komt me allemaal herkenbaar voor, deze post van mij is uit de werkthread maar behoort hier stillekes aan bij + van mijn eerste verlof dat ik genomen heb:

Officieel het lichaam dat aan het opgeven is na 8 jaar (in principe al langer) dit type van werken. Werkweken van 70u+ (exclusief weekend).
Ik had allanger moeten luisteren maar tja. Begonnen in 2019 na overlijden van mijn vader heb ik extreme darmproblemen gekregen, sinds 2 maanden geleden maagzwe(e)r(en), gescheurd ligament beneden, + schouder uit de kom geraakt (terug van zelf erin geflopt) - maar vergete dokter te gaan en of kine enzovoort.

Probleem is ook door altijd maar door te gaan en nooit echt naar de dokter te gaan begint alles zijn tol te vragen en nu zelfs mentaal boven fysiek. Gisteren naar de dokter is gegaan voor alles, (dacht van ja bespaar geld zeker door alles in 1 trek op te sommen ) ma endresult not good é.

Na allemaal dit dan 2 weken verlof genomen maar ook vrij veel gebeld met vragen en dit en dat en waarvan je terugkomt (terwijl uw mede-collega/mede leidinggevende zegt dat hij alles geregeld heeft) dat je mailboxen overhoop liggen en je dus van 06u tot 01u werkt op dag 1 terug.

Ergens heb ik ook iets van ja het hoort erbij, ik heb een ongelofelijk loon (ik durf het zelf niet eens te posten in die thread) en ik kan mij zo goed als alles permitteren maar anderzijds is het ook dan weer geld en vraag ik me af dat dit wel allemaal waard is.. Maagzweren, rusteloze avonden (ik ben thuisgekomen om 01u, heb een spaghetti opgewarmd, even op de beurs gekeken en om 03u gaan slapen en dat lukte niet geweldig en dan om 07u terug op). Andere dag denk je dan weer als je de tv opzet en je ziet het programma miljoenenhuizen waar je dan huizen ziet waar 5% van België maar kan in wonen en de normale mens maar kan van dromen is het voor mij eerder dan weer van "niet slecht, misschien ook eens kijken en weten dat het gewoon kan."

Heb nu eind augustus een afspraak met een burn-out coach (drie maanden reserveren op voorhand) waar blijkbaar wel wat hoge piefen bijlopen om dit allemaal voor te zijn en "nog" beter met stress om te gaan. Dus ben wel benieuwd dat dit iets gaat opleveren. Een is ding al zeker dat ik ga proberen om op een normaler uur te zijn zodat ik ook nog een beetje terug kan sporten om zo te ontstressen, zie lopen. Maar om 01u heb ik daar niet altijd meer de fut voor.

PS: als ik zie wat die in het programma Familie allemaal niet meemaken zoals die Véronique moet ik mijn hoed afdoen dat die allemaal nog géén burnout hebben gehad

Ik heb in een iets of wat gelijkaardige situatie gezeten, zonder de medische issues. Maar ik heb ook dicht bij 'opgeven' gestaan. Indien je management begrijpt dat er een risico is dat je onderuit gaat, is alles klaar om je probleem op te lossen (en weten dat er een oplossing op komst is, is al voldoende om het een stuk beter te hebben).
Ik heb bij mijn CEO drie voorwaarden gelegd om te blijven. Die hebben ze geaccepteerd. Ik heb mijn plaats in het managementteam van een business unit "opgegeven" en heb nu echt meer tijd, wordt minder geleefd,...

Ge zijt niks met uw centen als uw gezondheid het laat afweten. En aan dat miljoenenhuis heb je weinig als je het alleen gebruikt om er een spaghetti op te warmen en 4 uurkes te slapen.

Hoe weet jij dat? Sommige mensen vinden hun plezier in hun werk. Er zijn dingen op 't werk waar ik vaak tot na middernacht aan doorwerk, gewoon omdat ik dat leuk vind.

 

[Tagliata]

Ge zijt niks met uw centen als uw gezondheid het laat afweten. En aan dat miljoenenhuis heb je weinig als je het alleen gebruikt om er een spaghetti op te warmen en 4 uurkes te slapen.

Sorry maar dat is echt zo kort door de bocht maar ik respecteer uw mening.

Ik rijd liever rond met een Porsche Panamera dan een Suzuki Vitara. Ik kom liever s'avonds thuis aan in een huis waar ik naar op kijk met een mooie oprit dan ik mijn wagen ergens moet parkeren op 10 minuten afstand en voorbij lugubere types moet voorbij wandelen of nog een uur op de bus moet zitten. Dat is helaas maar mogelijk op de manier waarop ik bezig ben. Het is niet dat ik hier zo elke avond bezig ben, ik ga vaak ook tafelen in mooie restaurants met mijn gezin of met vrienden en dat draagt ook vaak een kaartje mee. Nogmaals de levensstijl is mogelijk door ook alleen op een bepaald type van werken. Ik weet dat ik hier ook de gevolgen dan van zal dragen.

 

[oxbow1]

Ja maar zie jij de meerwaarde om dit tot je 60+ te blijven doen?

Over 3 jaar op mijn 40 is het voor mij definitief over en uit. (Middenklasse leventje is prima, laat de 5 sterrenhotels maar weg)

Geen meetings meer met 14 aan tafel om onrealistische planningen te overlopen. (Waarin ik de sukkel ben die het mag uitgevoerd krijgen,maar ook wel de dollars krijg)

Presteren op hoog niveau is leuk als je een doel hebt, niet gewoon de levenstijl te blijven financieren.

Mijn eigen ouders zijn het beste voorbeeld. Een prachtig appartement op de belgische zeedijk waar ze 5X per jaar komen (te druk met werk)
En ikzelf ben al niet slimmer want ik kom er 2X per jaar.
Staat dus altijd leeg, want we willen niet verhuren en ook geen familie. (Want dan kunnen we er niet naartoe wanneer we willen, maar we werken altijd..)

 

[Tagliata]

Ja maar zie jij de meerwaarde om dit tot je 60+ te blijven doen?

Over 3 jaar op mijn 40 is het voor mij definitief over en uit. (Middenklasse leventje is prima, laat de 5 sterrenhotels maar weg)

Geen meetings meer met 14 aan tafel om onrealistische planningen te overlopen. (Waarin ik de sukkel ben die het mag uitgevoerd krijgen,maar ook wel de dollars krijg)

Presteren op hoog niveau is leuk als je een doel hebt, niet gewoon de levenstijl te blijven financieren.

Mijn eigen ouders zijn het beste voorbeeld. Een prachtig appartement op de belgische zeedijk waar ze 5X per jaar komen (te druk met werk)
En ikzelf ben al niet slimmer want ik kom er 2X per jaar.
Staat dus altijd leeg, want we willen niet verhuren en ook geen familie. (Want dan kunnen we er niet naartoe wanneer we willen, maar we werken altijd..)

Werken om mijn levensstijl te kunnen financieren neen. Maar ik heb ook een appartement aan de kust en ik ga hier vaak naar toe en ik kan ervan genieten. Ik geniet er ook echt van en kom er tot rust. Wees gerust, ik heb al geleerd van de dood van mijn vader. Die deed maar 1 ding en dat was werken en werken en die genoot veel te weinig van het leven. Die ging nooit eens op een restaurant. Die fout probeer ik al niet te maken maar helaas zit het ook gewoon in het karakter en ik betrap er me steeds op en mijn vrouw wijst mij er ook genoeg op.

Ik probeer ook te genieten van mijn centen en dat deed mijn vader niet, dus daar doe ik het al beter. Helaas in de reclamewereld is het gewoon 1 en al stress. Ik heb 1 maand in een andere sector gewerkt en ik verveelde me te pletter.

 

[MisterV]

Ik rijd liever rond met een Porsche Panamera dan een Suzuki Vitara. Ik kom liever s'avonds thuis aan in een huis waar ik naar op kijk met een mooie oprit dan ik mijn wagen ergens moet parkeren op 10 minuten afstand en voorbij lugubere types moet voorbij wandelen of nog een uur op de bus moet zitten.

Je trekt het hier wel ferm op flessen hé (ja, ik ook ). Er zit nog veel tussen een Porsche en een Suzuki die uit mekaar valt of tussen een megavilla met oprit van een halve kilometer en een huisjesmelkerskrot in Molenbeek.

 

[Tagliata]

Je trekt het hier wel ferm op flessen hé (ja, ik ook ). Er zit nog veel tussen een Porsche en een Suzuki die uit mekaar valt of tussen een megavilla met oprit van een halve kilometer en een huisjesmelkerskrot in Molenbeek.

hahaha ge weet wat ik bedoel he. Niks is gratis he

 

[MisterV]

hahaha ge weet wat ik bedoel he. Niks is gratis he

En elk doet daar zijn goesting in hé. Maar weet wel dat wat gas terugnemen als er minder centen binnenkomen een mogelijkheid is maar de impact van een kapotgewerkt lichaam krijg je niet zomaar weer in orde ongeacht hoeveel centen je er tegenaan smijt.

 

[JelleCa]

Even een algemeen gegeven: sinds eind vorig jaar is het recht op deconnectie wettelijk vastgelegd:

Recht op deconnectie

De wet van 3 oktober 2022 voorziet in een recht op deconnectie, d.w.z. het recht van de werknemer om zich buiten de werkuren niet te connecteren door middel van professionele digitale hulpmiddelen (gsm, smartphone, pc, e-mail, enz.).

www.wolterskluwer.com

De werkgever moet dit verplicht definiëren in het arbeidsreglement maar het is natuurlijk aan de werknemer om zich erop te beroepen. Velen hier in dit topic zouden er wel bij varen om dit te doen imo.

 

[Vega]

Ja maar zie jij de meerwaarde om dit tot je 60+ te blijven doen?

Over 3 jaar op mijn 40 is het voor mij definitief over en uit. (Middenklasse leventje is prima, laat de 5 sterrenhotels maar weg)

Geen meetings meer met 14 aan tafel om onrealistische planningen te overlopen. (Waarin ik de sukkel ben die het mag uitgevoerd krijgen,maar ook wel de dollars krijg)

Presteren op hoog niveau is leuk als je een doel hebt, niet gewoon de levenstijl te blijven financieren.

Mijn eigen ouders zijn het beste voorbeeld. Een prachtig appartement op de belgische zeedijk waar ze 5X per jaar komen (te druk met werk)
En ikzelf ben al niet slimmer want ik kom er 2X per jaar.
Staat dus altijd leeg, want we willen niet verhuren en ook geen familie. (Want dan kunnen we er niet naartoe wanneer we willen, maar we werken altijd..)

Ik ben ook eerder van mening dat zolang je uw job graag doet het écht niet uitmaakt of je "ten volste kan genieten van je geld/tijd/...". Ik zie mijn job ook eerder als passtime waarbij ik het werk zelf graag doe, zeer leuke collega's heb waarvan zelfs enkele inmiddels tot onze vriendenkring behoren en bovendien een mooie verloning krijg.

Waarom zou ik dan op mijn 60 moeten zeggen "en nu stop ik want ik moet nog genieten van mijn niet-werken"? Iedereen mag daar natuurlijk vrij in kiezen maar in mijn situatie zie ik mezelf, zolang ik het uiteraard even graag doe en voel dat ik een meerwaarde ben, niet zomaar stoppen om te stoppen. Minder werken waarbij ik bvb. nog 3 of 4 dagen per week werk, dat is iets anders natuurlijk als het financieel niet meer hoeft... Maar zelfs dan zal ik de dagen dat ik werk allicht ook eerder 9u of 10u werken dan net 8u.

 

[Tomski]

Ik heb ooit mijn vinger er half afgesneden met een stanley mes terwijl ik gyproc aan het snijden was (op een zondag bij een klant, werkte toen 7/7 van 7 tot 22u, van mijn geleidelat geschoten en los door mijn vinger, het vlees hing nog met een vel vast, zat tot tegen het bot). Op weg naar de spoed besefte ik dat ik die dag (en wss de dagen erna) niks meer moest doen, dat ik in mijn zetel in de namiddag ging kunnen zitten en ik had toen het meest intense gevoel van geluk dat ik met geen woorden meer kan beschrijven, en dat terwijl ik aan het creperen was van de pijn.
Toen heb ik besloten dat het genoeg geweest was, was zwaar op weg richting burnout.

 

[Tijdloos]

. Helaas in de reclamewereld is het gewoon

Ik weet dat je zegt niet in het brutoloontopic te willen posten. Maar zou je wel wat meer info kunnen geven rond je job in de reclamewereld? Het is een sector waar ik altijd al enorme interesses heb gehad.

 

[Tagliata]

Ik weet dat je zegt niet in het brutoloontopic te willen posten. Maar zou je wel wat meer info kunnen geven rond je job in de reclamewereld? Het is een sector waar ik altijd al enorme interesses heb gehad.

Zie pm

 

[Slyke]

Hoe weet jij dat? Sommige mensen vinden hun plezier in hun werk. Er zijn dingen op 't werk waar ik vaak tot na middernacht aan doorwerk, gewoon omdat ik dat leuk vind.

Ge zijt niks met uw centen als uw gezondheid het laat afweten. En aan dat miljoenenhuis heb je weinig als je het alleen gebruikt om er een spaghetti op te warmen en 4 uurkes te slapen.

Er zullen er wel altijd zijn die geld voorop stellen als voornaamste drijfveer, maar zelf heb ik dat nooit zo ervaren; niet voor mijzelf (getuige hiervan ook mijn brutoloon dat voor de geleverde prestaties in regel veel te laag is) en ook niet bij de vele collega's waarmee ik de afgelopen jaren heb samengewerkt.

Beroepseer, plichtsbewustzijn, klachtgerichtheid en het daarmee gepaard gaande werkplezier zijn voor mij steeds de voornaamste redenen geweest om mij te blijven inzetten, op een manier dat helaas niet altijd gezond was.

Klantgerichtheid (of afhankelijk van de context: patiënten, leerlingen, etc...) is voor mij overigens nog steeds de belangrijkste competentie die ik verwacht van mijn teamleden.
Ik kan mij dan ook enorm ergeren aan bepaalde jong-afgestudeerden die deze ingesteldheid totaal missen en zelfs nog niet het minste initiatief aan boord leggen om een probleem op te lossen (laat staan om er op te anticiperen), zelfs wanneer ontevreden klanten aan de alarmbel trekken.
Nochtans, positieve feedback van klanten geeft op zijn beurt een boost, want geëerd worden zorgt wel degelijk voor een mentaal welbevinden en werkplezier.
Om die reden trachtte ik er ook altijd voor te zorgen dat alle teamleden ook het contact met de buitenwereld mochten ervaren, maar voor sommigen was het een hopeloze zaak, helaas.

Op zich dus niks mis met klantgerichtheid, tot op het moment dat het exuberante proporties aanneemt.
Het begint met op zondagavond, vrijwillig en onbezoldigd, een aantal vergaderingen voor te bereiden, zodat je de maandagochtend goed voorbereid aan de start komt te staan.
Voor je het weet, wordt die zondagavond een hele zondag, weekend, ... en dito lange doordeweekse werkdagen.
Het is een systeem dat zich in stand houdt, want tegelijkertijd komt de positieve feedback nog steeds binnen van de eindklanten, waardoor het soms moeilijker wordt om te waken over de eigen grenzen.
Dit staat zelfs volledig los van de (rechtstreekse) leidinggevenden, gezien (zo heb ik het toch altijd ervaren) niet de eersten zijn die met complimenten lopen te zwaaien.

Het meedraaien in zo'n systeem, te meer wanneer collega's van andere teams of diensten dezelfde ingesteldheid vertonen, is op zich een positief gegeven, maar draagt ook een groot gevaar met zich mee, waarbij een burnout helaas om de hoek loert.
En zoals eerder aangehaald, de persoonlijke ingesteldheid van de werknemer speelt hierbij een grote rol.
De jong-afgestudeerde uit mijn voorbeeld, die totaal niet wakker ligt of een aangebrachte oplossing nu goed of slecht onthaald wordt door de buitenwereld, is dan ook veel minder vatbaar voor werkgerelateerde gezondheidsproblemen.
Hun voornaamste bekommernis is 'dat de uren gedaan zijn' en daar stopt het dan ook.

 

[CaseBlue]

Ge zijt niks met uw centen als uw gezondheid het laat afweten. En aan dat miljoenenhuis heb je weinig als je het alleen gebruikt om er een spaghetti op te warmen en 4 uurkes te slapen.

Om die vergelijking om te keren: ik denk ook niet dat je van wonen in een sociaal appartement met een beschikbaar vermogen van 300 euro na alle kosten per maand "gezond" wordt...

Nuance, man, nuance

 

[Mulan]

Om die vergelijking om te keren: ik denk ook niet dat je van wonen in een sociaal appartement met een beschikbaar vermogen van 300 euro na alle kosten per maand "gezond" wordt...

Nuance, man, nuance

De stelling ging wel over werkende mensen. Als je én werkt én in een sociale woning woont die per definitie al goedkoop is én na de vaste kosten (waarmee je huur, water, elektriciteit en gas bedoelt waarschijnlijk en niet "afbetaling creditcard, autolening,...") Nauwelijks iets over hebt, val je niet onder het normale beeld van de normale werknemer met een brutoloon van minimum 2000 euro in 2023.

 

[CaseBlue]

Ik ga even mijn verhaal hier neerpennen. Ik weet eigenlijk niet goed waar te beginnen. Het zal een los samenhangend verhaal worden over een verloren ziel...

Ik ben begonnen met werken anno 2010 bij Cisco, een job waar ik hele weekends op reis moest voor het werk. Ik heb daar meegemaakt wat velen zich moeilijk kunnen voorstellen: met tegenzin op reis gaan. Er is maar zoveel wat je kan alleen op reis en ik heb echt daar een tijdje een serieuze "urban solitude" gehad. En zolang ik single was, viel het al bij al nog mee. Over die job kan ik nog hele paragrafen schrijven, maar ik denk niet dat er veel jobs zijn waar je manager naast je bureau komt staan Maandag-morgen: "Jij gaat naar Lebanon dit weekend eh, boek maar uw vlucht rap". Of waar je met een ontregelde biologisch klok in Almaty wakker wordt op hotel om 3u smorgens terwijl je in gebroken Russisch hoort dan "Kitchen destroyed!" is omdat je snel iets wil om te eten... Ik probeer het wat positief voor te stellen, maar eerlijk: het was een eenzame periode waar ik vaak in het buitenland zat.

Ik heb toen 8 jaar consultancy gedaan voor een groot bedrijf in Brussel, en iets wat veel collega's niet snapten: jij wil niet op reis voor het werk? Really? Dat is toch plezant? Ik kreeg het niet uitgelegd dat ik het allemaal gezien en gedaan had. Reizen doe ik nu voor mij prezier, niet om bureauwerk te gaan doen of voor het werk wat rond te gaan hangen op een bureau in het buitenland.

3 jaar gewerkt voor een bedrijf die wel plezant was, maar... ik ergerde mij eigenlijk aan alles wat achteraf eigenlijk irrelevant bleek. Ik denk dat veel van de ergernissen eigenlijk vooral bij mezelf lagen. Een soort van... algemene malaise die ik niet kon plaatsen.

En dan plots... gebeurt er iets waar je als partner uzelf het hoofd in slaat waardoor je denk van: "wat is er mis met mij dat ik dat niet gezien heb?"

Op een koude december-avond in volle eerste lockdown ergens in 2020 komt mijn vriendin van de trap, haar bureau was boven. Ze was aan het huilen.

Maar niet huilen, oncontroleerbaar in tranen aan het uitbarsten, volledig hysterisch en ontroosbaar. Ik heb nog nooit iemand zo oncontroleerbaar zien huilen en zichzelf verliezen. De dokter is afgekomen onmiddelijk en ze moest echt gekalmeerd worden. Onmiddelijk zonder boe of ba op ziekteverlof gezet en zelfs een opname overwogen, maar niet gedaan toen. Het was echt een randgeval. Voor de duidelijkheid: ze is van het buitenland en voelde zich gevangen in haar job. En het feit dat ze "no way out" zag, hielp niet.

Achteraf gezien, het zat er al een tijde aan het aankomen, maar ze zat er volledig door van haar werk: officiele diagnose: ver gevorderde burnout en overspanning. Er is echt iets "gebroken" in haar toen.

Ik weet niet goed wat er exact gebeurd is, maar we zijn altijd al een beetje een "gevoelig" koppel geweest, wij allebei. En het feit dat je soms met een stilletjes opbouwende opeenstapeling van stress en overspanning zit heeft ook niet geholpen. Beetje de "kokende kikker" syndroom.

We zijn intussen 2-3 jaar verder, en het is me een traject geweest. De medicatie is nodig voor haar. Maar ze is van job verandert en stilletjes aan begint ze er door te komen. Hoop dit leven, maar ik kan u garanderen dat ik daar ook enorm van afgezien heb.

In December ben ik begonnen met Freelancer te zijn. Een beslissing die ik nog geen seconde beklaagt heb. Ik heb nog problemen, maar... ik heb een soort vrijheid ontdekt. Ik kan het moeilijk uitdrukken. Het werk voelt anders aan. Ik voel een goede "ontkoppeling" van het werk. Een gezonde soort afstand.

Wat ik nu ga zeggen, ik verwacht geen begrip in die zin dat ik het een vreemd verhaal zou vinden moest ik het van iemand anders horen, maar het is nu eenmaal wat er gebeurd is de voorbije 2 maanden en ook een beetje de reden dat ik de topic gestart ben.

We hebben begin Juni een hond in huis gehaald: Sam. 3 Juni was de eerste dag bij ons thuis.

Vijf dagen later ofzo belde ze mij op het werk: kom aub naar huis, nu.

Na 5 dagen zat mijn vriendin er terug volledig door. Ook een beetje omdat de hond de bench niet verdroeg. We sliepen amper 2 uur per nacht. En dat heeft bij haar in combinatie met de nieuwe job (die ze net ging starten...) een serie paniek-aanvallen veroorzaakt.

Ik heb toen de hardvochtigste beslissing moeten aanvaarden: de hond moest terug naar het nest (maar dit gaat wel een goed einde krijgen). Ik heb de hele rit terug zitten janken als een klein kind aan het stuur. Er was iets losgekomen bij mij, een soort rivier van emoties die ik niet meer tegen kon houden. Ik heb 3 dagen thuis moeten blijven, en dat wil al wat zeggen voor mij. Dit was in Juni dit jaar. Ik heb uiteindelijk weken over gedaan om deze schok te verwerken, moet ik wel eerlijk toegeven.

Echter na een paar dagen even tot onze zinnen gekomen zijn hebben we beslist: we gaan dit opnieuw doen, poging 2. Ik bespaar de verandering van tactiek maar de hond is terug en ik kan u garanderen: een ongelooflijke bron van onvoorwaardelijke liefde,. En we hebben nog werk aan onszelf en er is nog een hele weg te gaan. Maar... he is part of the family. En op dit punt kan ik zeggen dat de enige manier dat hij van ons weghaald kan worden is met geweld.

Het is niet zozeer burnout, misschien. Het is gewoon... het leven is me soms te veel. En ik denk dat ik het type persoon ben die vaak op het randje van depressie zit. Helaas is het zo dat hier gewoon geen eenvoudige oplossing voor is. Ik wou soms ook dat ik anders was. Het zou eenvoudiger zijn. En ik denk dat de burnout van mijn vriendin een soort... trigger was van veel zaken.

 

[Slyke]

@CaseBlue ; het is zeer zeker een feit dat de omgeving mee lijdt (of zelfs nog harder lijdt dan de betrokkene zelf), dus dat is zeker niet uitzonderlijk.
Één en ander uiteraard wel in welke mate de omgeving zich empathisch durft openstellen.

Het centraal zenuwstelsel van uw vriendin zal door de burnout overprikkeld zijn (geweest), waardoor kleine stress-situaties (zoals de eerste keer binnenhalen van die hond) een enorme stressreactie bij haar zal teweeg gebracht hebben, ook al stond die niet in verhouding met de eigenlijke situatie.

Alles wat je beschrijft, lijkt mij dus 'normaal', gezien de situatie, en niks om u over te schamen.

 

[Mulan]

@CaseBlue ; het is zeer zeker een feit dat de omgeving mee lijdt (of zelfs nog harder lijdt dan de betrokkene zelf), dus dat is zeker niet uitzonderlijk.

Dit vind ik zo een absurde uitspraak.
Iemand met een zware burn-out of depressie is zichzelf helemaal kwijt.
De partner/geliefden/familie (en ik heb ook aan die kant gestaan dus ik weet wat het is om te moeten leven met iemand die zo moet lijden en de nodige shit eraan gekoppeld te moeten opkuisen) is... Zijn partner kwijt in het slechtste geval.
Hoe je zo iets in een weegschaaltje kan smijten om dan te zeggen dat de ander het meest te lijden heeft, snap ik oprecht niet.

 

[CaseBlue]

Dit vind ik zo een absurde uitspraak.
Iemand met een zware burn-out of depressie is zichzelf helemaal kwijt.
De partner/geliefden/familie (en ik heb ook aan die kant gestaan dus ik weet wat het is om te moeten leven met iemand die zo moet lijden en de nodige shit eraan gekoppeld te moeten opkuisen) is... Zijn partner kwijt in het slechtste geval.
Hoe je zo iets in een weegschaaltje kan smijten om dan te zeggen dat de ander het meest te lijden heeft, snap ik oprecht niet.

Zijn opmerking komt vanuit een plek van empathie voor iemand met een partner met burnout, ik kan het wel kaderen.

Maar als partner zijnde kan ik wel inderdaad garanderen dat de persoon die er onderdoor ging wel een heel stuk dieper zat dan mezelf. Hoe hard het ook was voor mij.

Maar weerom: ik snap de opmerking, bezie het als een steunbetoog en begrip dat ik ook afgezien heb. Niets meer.