www.independent.co.uk
Machtsprojectie van de V.S. gebeurt typisch niet via annexatie, wel via (pogingen tot) het installeren van gunstige regimes. Zie Cuba, Iran, Guatemala, Chili, Vietnam, Nicaragua, Afghanistan, Irak en doe maar voort. En de manier waarop is ook niet je dat. Tot 2020 hanteerde de V.S. nog doodseskaders in Afghanistan die het op burgers gemunt hadden.
In Irak (meer bepaald Fallujah) maakte de V.S. gebruik van witte fosfor en napalm alsook thermobarische wapens. Die ingreep daar was ook tegen de wil van het volk in en ook daar wilde men hun eigen poppetje installeren. Net zoals al hun ingrepen in Zuid-Amerika.
Rusland presenteert zich openlijk als een schurkenstaat, de V.S. niet. Andere manier van presentatie, inhoudelijk is het verschil in buitenlands beleid beperkt gebleven de afgelopen decennia. Het enige dat je kan hopen is dat de V.S. geleerd heeft uit haar recente vernederingen in Afghanistan en Irak. Maar ik steek allesbehalve mijn hand in het vuur daarvoor.
Waarom is Irak geen land als Oekraïne?
De Afghaanse economie is aan het instorten omdat ze quasi volledig afhankelijk was van buitenlandse hulp die door economische sancties volledig opgedroogd is. De strategie die hier wordt toegepast is aid conditionality, i.e. Afghanistan krijgt pas voorzieningen als de Taliban zijn beleid modereert.
Of oorlogsmisdaden nu gepleegd worden door een democratisch of een autocratisch land, daar heeft de bevolking van het bezette gebied weinig boodschap aan.
Saddam werd nochtans gesteund door de VS in de jaren '80 in de uitzichtloze oorlog tegen Iran. Een buitenlands beleid kan aan de "voorkant" (naar het publiek toe) wel een moreel karakter hebben van 'we gaan de goei steunen', maar daarachter zitten berekende handelingen waarvan het neveneffect niet altijd geweten is. De steun aan de moehajedeen in Afghanistan in de jaren '80 of de Vietminh in de jaren '40 zijn twee markante voorbeelden hoe het tij kan keren. Vrij recent is het Maduro aardig gelukt om zijn tegenstrever Guaido te framen als een marionet van de VS.
Dat is het verschil tussen een democratie en een autocratie: de eerste moet verantwoording afleggen aan zijn kiezers omdat het om een transparante "open society" gaat (in theorie, althans - elke staat heeft geheimen en stinkende rioolputtekes). Een autocratie hoeft die verantwoording niet af te leggen en het Kremlin is al meer dan een eeuw zeer goed bedreven in misinformatie en propaganda.
Dat is toch allemaal PR? Wat logisch is want de V.S. is nog altijd een democratie waarbij de president verantwoording moet afleggen aan de bevolking. Maar met genoeg propaganda en oppervlakkige gestes krijg je alles verkocht.
Dat lijkt me pertinent onwaar eerlijk gezegd. Er zijn bakken inkt gevloeid over zaken zoals My Lai, Abu Graib, ... Neen, niet elke slachtpartij zal even hard in de media gekomen zijn hier, aan de andere kant van de oceaan, maar dat lijkt me eerder logisch. Hoeveel oorlogsmisdaden van dat type kan je opnoemen van bv. Rusland of China? Hoeveel inkt is er gevloeid over de gevolgen van kernwapentesten in centraal Rusland, om maar iets te noemen? Lijkt me toch echt een geval van "availability bias": ondanks tegenkanting van het leger wordt het naar buiten gebracht door een relatief vrije pers en ook verspreid naar andere landen omdat het "de VS" is.
Er wordt daar nooit over gepraat. Ik kende "My Lai en Abu Graib" niet eens. Maar onze partijen hebben dan wel een standpunt over of Turkije de Armeense genocide moet veroordelen of niet. Maar als "het westen" iets doet, dan is het ofwel verzwijgen, ofwel via via toegeven dat er iets is verkeerd gelopen, maar zijn er daar verder geen consequenties aan verbonden. De VS heeft zich bijvoorbeeld nooit voor één gruweldaad op deze aardbol moeten verantwoorden, tenzij dan voor slavernij en segregatie intern in het land (en dan nog niet genoeg, maar nu pas retro-actief door één kant v/h politieke spectrum).