Zijn we doorgeslagen in onze angst voor risico’s?

[BeyondMars]

Meisje van 8 met diabetes geweigerd op speelpleinwerking in Diksmuide | VRT NWS Nieuws

Een 8-jarig meisje met type 1-diabetes mag niet meer deelnemen aan de speelpleinwerking in Diksmuide. Haar mama, Sarah Feys, die zelf verpleegkundige is, trekt aan de alarmbel. Ze vraagt het stadsbestuur de beslissing te herbekijken. Burgemeester Koen Coupillie (Actie) zegt dat de weigering niet...

www.vrt.be

Speelpleinwerking Diksmuide weigert Anaïs (8) met diabetes, ouders…

Sarah Feys (39) is verontwaardigd nadat ze vrijdag vernam dat haar dochter Anaïs (8) met diabetes type 1 niet welkom is op de speelpleinwerking in…

focus-wtv.be

Ik ben iemand die wel eens naar de tv zit te roepen uit ongeloof. Dit was zo’n moment. Mijn hoofd kan er echt niet mee om dat we anno 2026 nog altijd mensen durven uitsluiten op basis van een (medische) aandoening. In dit specifiek geval zeggen we tegen een kind van 8 jaar dat ze niet meer welkom is op de speelpleinwerking omdat ze diabetes heeft. Omdat het waarschijnlijk te moeilijk is, teveel werk en geld kost of zoals de burgemeester het in het artikel van Focus-WTV zelf verwoordt, omdat we bang zijn van de gevolgen wanneer het mis gaan.

Dat laatste bleef hangen bij mij, de angst voor wat er zou kunnen gebeuren primeert.

Ik heb de indruk dat dit geen alleenstaand geval meer is, maar een heuse evolutie. Bossen en parken worden sneller en vaker preventief gesloten, festivals en evenementen worden geannuleerd en nu word een kind geweigerd zodat elk mogelijk risico uitgesloten kan worden. En niemand lijkt echt te reageren. Zijn we als maatschappij dan zo ver doorgeslagen in regels, aansprakelijkheid en risico mijding? Of is de angst voor de juridische gevolgen zo groot dat we liever uitsluiten en verbieden? Is de keuze voor absolute veiligheid wel de juiste? En natuurlijk is veiligheid en verantwoordelijkheid ernstig te nemen, maar wanneer de reflex steeds vaker wordt om "neen" te zeggen, dreigen we iets fundamenteels te verliezen. Dan beperken we niet alleen onze bewegingsvrijheid, maar gooien we ook een deel van onze identiteit, normen en waarden weg.

Ik weet niet of dit is wat ik wil.
Ik weet niet of dit de oplossing is.

 

[Conradus]

Als je ziet dat bv. de Stad Gent door een rechter juist verantwoordelijk werd gesteld omdat iemand tijdens een storm in een park ging wandelen en er een boom op terecht is gekomen (omdat die boom oud/ziek was blijkbaar), dan is het niet verwonderlijk dat we steeds minder risico's durven nemen. Er wordt zeer snel naar de rechtbank gestapt.

 

[Bongobong]

Zonder twijfel een ver doorgeslagen fenomeen.

Tip: als je een verandering wil doordrukken in een organisatie, argumenteer dan dat het nodig is omwille van de veiligheid. Dan krijg je alles er door zonder tegenkanting.

Op vakantie kwam ik op een stijl wandelpad een bordje tegen met daarop 'gevaarlijk pad, betreden op eigen risico'. Die woorden voelden bijna bevrijdend aan voor mij als Vlaamse toerist.

 

[berenod]

Meisje van 8 met diabetes geweigerd op speelpleinwerking in Diksmuide | VRT NWS Nieuws

Een 8-jarig meisje met type 1-diabetes mag niet meer deelnemen aan de speelpleinwerking in Diksmuide. Haar mama, Sarah Feys, die zelf verpleegkundige is, trekt aan de alarmbel. Ze vraagt het stadsbestuur de beslissing te herbekijken. Burgemeester Koen Coupillie (Actie) zegt dat de weigering niet...

www.vrt.be

Speelpleinwerking Diksmuide weigert Anaïs (8) met diabetes, ouders…

Sarah Feys (39) is verontwaardigd nadat ze vrijdag vernam dat haar dochter Anaïs (8) met diabetes type 1 niet welkom is op de speelpleinwerking in…

focus-wtv.be

Ik ben iemand die wel eens naar de tv zit te roepen uit ongeloof. Dit was zo’n moment. Mijn hoofd kan er echt niet mee om dat we anno 2026 nog altijd mensen durven uitsluiten op basis van een (medische) aandoening. In dit specifiek geval zeggen we tegen een kind van 8 jaar dat ze niet meer welkom is op de speelpleinwerking omdat ze diabetes heeft. Omdat het waarschijnlijk te moeilijk is, teveel werk en geld kost of zoals de burgemeester het in het artikel van Focus-WTV zelf verwoordt, omdat we bang zijn van de gevolgen wanneer het mis gaan.

Dat laatste bleef hangen bij mij, de angst voor wat er zou kunnen gebeuren primeert.

Ik heb de indruk dat dit geen alleenstaand geval meer is, maar een heuse evolutie. Bossen en parken worden sneller en vaker preventief gesloten, festivals en evenementen worden geannuleerd en nu word een kind geweigerd zodat elk mogelijk risico uitgesloten kan worden. En niemand lijkt echt te reageren. Zijn we als maatschappij dan zo ver doorgeslagen in regels, aansprakelijkheid en risico mijding? Of is de angst voor de juridische gevolgen zo groot dat we liever uitsluiten en verbieden? Is de keuze voor absolute veiligheid wel de juiste? En natuurlijk is veiligheid en verantwoordelijkheid ernstig te nemen, maar wanneer de reflex steeds vaker wordt om "neen" te zeggen, dreigen we iets fundamenteels te verliezen. Dan beperken we niet alleen onze bewegingsvrijheid, maar gooien we ook een deel van onze identiteit, normen en waarden weg.

Ik weet niet of dit is wat ik wil.
Ik weet niet of dit de oplossing is.

Er hoort natuurlijk wel wat duiding bij.
Die speelpleinen worden begeleid door 15 tot 16 jarige vrijwilligers.
Er is wel een volwassen verantwoordelijke, maar die is dan verwantwoordelijk over meerdere groepen en is dan dus ook niet overal tegelijk aanwezig.

In dit geval heeft het betrokken kind enkele dagen aanwezig geweest, maar is dan gevraagd geweest niet meer terug te komen (te zeggen, uiteraard via de ouders). Hoe en de exacte bewoording is natuurlijk ook niet geweten!

Er kunnen natuurlijk meerdere redenen zijn, de betrokken (best wel jonge) begeleiders die zich er niet goed bij voelden, of een team switch waar het nieuwe team zich niet comfortabel met de situatie voelden...

De teams de juiste info meegeven kan héél veel helpen, maar ook niet vergeten dat die teams constant wisselen op de speelpleinen. Zulke begeleiders krijgen in het beste geval een korte opleiding van maximum één week.

Ik zie ook dat in beide artikels die je linkt niet staat vermeld wat de "extra" zorg voor de diabetes patiënt is (in de tekst toch niet).

In dit geval, waar het kind een diabetes pompje heeft, wil dit zeggen dat bij elke maaltijd in dat pompje moet ingegeven worden hoeveel koolhydraten de gegeten maaltijd bevat.
De ouders hebben dat (uiteraard) zeer goed voorbereid door zelf de maaltijden voor te bereiden en mee te geven, samen met telkens een nota voor de begeleiders over hoeveel koolhydraten die maaltijd bevat.
Hoogstwaarschijnlijk zal Anaïs (het betrokken kind) ook meer dan goed genoeg weten hoe dat allemaal moet, maar lag de verantwoordelijkheid om dubbel te checken dat dit correct ingegeven werd bij de jeugdige begeleiders.

Wetende dat een fout daar zéér verstrekkende gevolgen zou kunnen hebben en dat je met "medische" toestellen bezig bent, kan ik me wel inbeelden dat een 15 jarige zou zeggen dat die die verantwoordelijkheid liever niet op hun schouders willen nemen.
Ik weet niet in hoeverre de organisatie die begeleiders dan kan "verplichten" en/of dat überhaupt wel een goede zaak zou zijn.

Dus, zonder de details te kennen van wat er exact is gezegd en gebeurd, kan ik wel enigszins zulke beslissing begrijpen, onder (groot) voorbehoud dat er dan ook tegelijk aan een oplossing wordt gewerkt om dat kind zo snel mogelijk terug te kunnen verwelkomen op een verantwoorde manier en waar alle partijen zich comfortabel bij voelen.

 

[berenod]

En bijkomend, meer als antwoord op de algemene vraag van de OT, ja, de angst voor risico's en daaruit voortkomende betutteling is inderdaad zeker wel een ding.

Maar daar is de maatschappij dan ook deels zelf verantwoordelijk aan.
Wanneer er ook maar het minste voorvalt, wordt er onmiddelijk met vingers gewezen en naar verantwoordelijken gezocht.

Wanneer ik kind was in de seventies (yup, ben al een oude knar ) gingen wij overal ravotten, en als we dan met een kapotte knie thuiskwamen was dat dan een veeg Betadine erop (of "roodsel" wat er toen nog veel werd gebruikt), een plakker erop en terug naar buiten.
Of in extremis als er een wonde van prikkeldraad of zoiets was, indien nodig naar de dokter voor een tetanus spuit (waarna we in een grote boog rond prikkeldraad rondgingen voor een paar maanden tot ook die vervelende spuit weer vergeten was).
Heb het allemaal doorstaan en overleefd, van de kappen, sneden, schaafwonden, tot het gebroken sleutelbeen van met de velo te crashen...

Nu, begeleide speelpleinen, en als de kleine een prul voorheeft staan de ouders daar te toeteren van wat een schande het allemaal is en de verantwoordelijke moet gevonden worden.

Als de kleine een slecht rapport heeft is het van vroeger "ge moet maar beter leren/ge zit misschien toch in een te zware richting" overgegaan naar "wat voor prul leraars zijn dat", tot "mijne kleine is ne slimme, ge moet een A attest geven, dat kan niet dat die gebuisd is...

 

[Bongobong]

@berenod

Wat er nu gaat gebeuren is dat er een reeks gesprekken gaan plaats vinden met de medische experts, vervolgens een juridische analyse van alle mogelijke scenario's, zodat het gemeentebestuur een officieel advies op papier kan zetten waar mee iedereen afgedekt is.

En uiteindelijk gaat die 15 à 16 jarige een papiertje met instructies meekrijgen en het nummer van de MUG.

 

[808 State]

Zelfde met redders aan zwemvijvers en de kust. Vorig weekend was ik in Blankenberge, toen ik amper tot mijn schouders in het water stond waren ze al aan het toeteren dat ik te ver ging. Als kind gingen wij op reis naar de Bretoense kust, nooit redders gezien en een zeer ruwe zee, niemand maalde er om.

Het sluiten van overwegen omdat er soms eens een dwaas onder de trein sukkelt is ook zoiets.

 

[the_fox]

Het voorval uit de OP is een dubbele.
Enerzijds vind ik het jammer voor een kind en wordt er soms inderdaad een beetje geschermd met de risico's.
Anderzijds heb ik zelf indertijd als animator gestaan op een speelplein en snap ik de beslissing volledig.

@berenod kadert het al goed met zijn 15jarige vrijwilligers, maar het gaat nog verder. Het is ondertussen al jaren geleden, maar dit was mijn ervaring:
Als 15jarige krijg je een "cursus" van 5 dagen. Dit gaat vooral over spelletjes spelen en beperkter hoe met kinderen om te gaan. Ik herinner mij niet hoe uitgebreid EHBO was, maar ik denk niet dat het verder ging dan best practices bij de meest voorkomende, oppervlakkige verwondingen.
Vervolgens sta je één of meerdere weken als animator op het speelplein. Eerst als "stage" maar in praktijk was er geen enkel verschil qua dingen dat je deed, enkel wat opvolging achteraf. De periode en aantal weken was volledig vrij te kiezen, en meestal zijn het elke week andere animatoren. Dus het is ook niet dat je simpelweg één keer kan briefen en dat zowel de animatoren als de kinderen elkaar altijd direct (her)kennen.
Dat was meestal 9 animatoren. Er waren 4 leeftijdsgroepen, 2 animatoren per groep, en dan een hoofdanimator die overkoepelend werk deed maar ook administratie en inkopen regelde enzo (en dat is geen volwassene, je kan/kon vanaf je 16 hoofdanimator worden).
Natuurlijk stond daarboven nog een verantwoordelijke en iemand van de jeugddienst van de gemeente. Maar die waren niet vast aanwezig.
Inschrijvingen gebeurden toen nog op papier, dus was veel moeilijker te controleren dan nu. Er was wel een limiet op aantal kinderen per groep (ik dacht 40 voor de oudere kinderen, de kleuters waren minder) maar soms ging men er dus over wegens administratieve fouten.

Dus, in't kort, animatoren kunnen ook dit zijn: 15jarigen met amper opleiding, zonder medische kennis/opleiding, met enkel een 16jarige als hoofdanimator met een 1 animator op 20 kinderen.
En merk ook op dat dit animatoren zijn, wat altijd een bewuste naamkeuze geweest is.

Ik denk dat dit mooi aantoont dat men geen angst voor risico's heeft want dat is uiteindelijk geen verantwoorde situatie. En is al jaar en dag zo
Maar men moet ergens de lijn trekken. Ik denk dat wij vroeger maar 1 kind om medische redenen geweigerd hebben (kind met een beperking dat de ouders niet vermeld hadden bij inschrijving) maar ook wel verschillende kleuters. Want de kleuters moesten pampervrij zijn. Een ongeval kon gebeuren, maar als het duidelijk was dat ze eigenlijk nog niet pampervrij waren maar toch ingeschreven waren, werder ze erna geweigerd voor die zomer.

Als ik dan lees dat de stad, de jeugddienst dus, advies ingewonnen heeft bij VDS (overkoepeld orgaan die ook instaat voor de opleiding van animatoren en die de algemene werking van de speelpleinen stuurt); dan snap ik hun antwoord. Als je dit leest in het VRT artikel, dan snap ik dat ook volledig:

Volgens burgemeester Koen Coupillie heeft de stad advies ingewonnen bij de Vlaamse Dienst Speelpleinwerk. Op basis van dat advies en een analyse van de werking concludeerde de stad dat ze de veiligheid vandaag niet met voldoende zekerheid kan garanderen.

"We dragen daarbij niet alleen verantwoordelijkheid voor de kinderen, maar ook voor onze monitoren, die vaak nog erg jong zijn en niet in een situatie mogen terechtkomen waarin ze onvoldoende kunnen worden ondersteund", aldus Coupillie.

Dat signaal klinkt ook bij de koepelorganisatie zelf: "Speelpleinwerk is jeugdwerk, dat is voor en door jongeren". "De monitoren dragen niet alleen de verantwoordelijkheid voor de kinderen, maar ook voor die jonge vrijwilligers die op het speelplein staan", zegt Bert Breugelmans van de Vlaamse Dienst Speelpleinwerk.

Ook de moeder, die verpleegkundige is, bekijkt dit een beetje éénzijdig:

Feys benadrukt dat kinderen met type 1-diabetes, mits goede afspraken en beperkte ondersteuning, perfect kunnen deelnemen aan speelpleinwerkingen en sportkampen.

Die beperkte ondersteuning kan dus niet gegarandeerd worden. Zo simpel is het. Maar ze kent niet genoeg van de werking van een speelplein om dat te beseffen. Ze vergelijkt het ook met sportkampen waar de ratio leiding-kinderen anders is en er wel volwassenen aanwezig zijn. Neem bv sporta sportkampen. Dit zijn de vereisten voor een monitor daar (geen animator dus):

Sporta Kampen

www.sportakampen.be

 

[Strijkijzer]

Blijf het toch wel speciaal vinden dat al die dingen puur op vrijwilligers draaien.

Heb ook eens een week op zo een kamp meegedraaid en je bent eigenlijk heel de dag met dat grut bezig voor een peulenschil.

Toch wel zot hoe ze daar volk voor blijven vinden.

 

[berenod]

En ik neem ook wat aanstoot over hoe de ouders het verwerken natuurlijk.
Direct de media erbij en de "discriminiatie" kaart trekken.
Dat nen blinde geen rijbewijs krijgt is geen discriminatie hé, beetje bij de haren getrokken, maar gaat wat die richting uit.
Op de leeftijd van dat kind is dat wel degelijk nog altijd een "special needs" persoon, eens wat ouder en zelf heel dat diabetes verhaal onder controle niet meer uiteraard maar nu op haar leeftijd?


En altijd maar dat zwarte pieten, straks vinden ze helemaal geen vrijwilligers meer.

Als dat de nieuwe "contructief tot oplossingen komen" methodolgie geworden is, dan staan we er slecht op hé.

 

[JBM]

Blijf het toch wel speciaal vinden dat al die dingen puur op vrijwilligers draaien.

Heb ook eens een week op zo een kamp meegedraaid en je bent eigenlijk heel de dag met dat grut bezig voor een peulenschil.

Toch wel zot hoe ze daar volk voor blijven vinden.

Waarom staan jongeren iedere week op de weide van hun Chiro, Scouts, Klj,... lokaal om datzelfde klein grut bezig te houden? Omdat het leuk is he!

 

[Sir.Killalot]

Zelfde met redders aan zwemvijvers en de kust. Vorig weekend was ik in Blankenberge, toen ik amper tot mijn schouders in het water stond waren ze al aan het toeteren dat ik te ver ging. Als kind gingen wij op reis naar de Bretoense kust, nooit redders gezien en een zeer ruwe zee, niemand maalde er om.

Ik vind dat toch anders. Je kan niet zomaar zeggen 'ik neem die verantwoordelijkheid', want wanneer jij in de problemen komt, ben jij niet de enige die de gevolgen gaat dragen.

 

[Tonerider]

Ik vind het voorbeeld van Anais nu toch ook geen discriminatie: dat is een kind met een zware medische aandoening die de juiste hulp moet krijgen. Dat kan je niet verwachten van een paar vrijwilligers. Ik zou ook gewoon weigeren om daar de verantwoordelijkheid voor te dragen. Van mij zou ze welkom zijn onder voorwaarde dat de ouders dan voor begeleiding zorgen die weet wat ze moet doen als het misgaat. Dan is het toch ook inclusief? Ze is welkom, maar je kan niet verwachten dat anderen zich medisch moeten gaan scholen om de juiste hulp te kunnen bieden in geval van nood.
Want als het misgaat, zou het ook de schuld van die vrijwilligers zijn. Dan zijn de ouders weer kwaad en heb je een rechtzaak aan je broek.

En dat is wel het grote pijnpunt. Dat zag je onlangs ook al bij de hittegolf: hoeveel gingen er niet mee in de retoriek van de regering doet te weinig? Als het misgaat is het direct anderen hun schuld...
Zo is Gent bijv. schuldig verklaard vanwege enkele dodelijke ongevallen tijdens een storm: https://www.nieuwsblad.be/binnenlan...aat-in-beroep-gebrekkig-beleid/157704673.html
Dan moet je niet verschieten dat ze in Gent de volgende keer dat het een beetje gaat waaien het zekere voor het onzekere nemen en de parken afsluiten.

Ik vind het ook erg he, want het gaat heel ver. Zo mag een werkgever ook geen paracetamol of Dafalgan aanbieden aan iemand met hoofdpijn, want dat zijn medicijnen en je weet niet op voorhand wat de nevenwerkingen gaan zijn. Maar begrijpelijk is het wel, imo.

Anyway: het is imo voor een groot deel dus de schuld van de bevolking zelf dat organisaties en beleidsmakers veel voorzichtiger worden.

 

[Mefke]

Als vader met een kind dat zelf diabetes heeft wil ik toch even op het Anaïs verhaal reageren. Om even te schetsen dat dit geen eenvoudige situatie is: ikzelf en de mama moeten ook elk jaar een soort "examentje" uitvoeren om te bewijzen dat we die extra zorg van het kind op ons kunnen nemen en ons te kwalificeren als 'mantelzorger'. Wat in mijn geval al helemaal raar is want ik ben zelf diabeet. Ik denk dat er heel wat meer ouders zijn met gezonde kinderen die ook wel een examen omtrent de zorg van hun kinderen zouden kunnen gebruiken.

Sinds een aantal jaar (2024 denk ik) is er een aangepast statuut voor leerkrachten, vrijwilligers allerhande, en ook animatoren op kampen namelijk de 'bekwame helper'. Dit om een aantal handelingen die anders door een zorgkundige of verpleegkundige zouden gedaan worden op zich te nemen, zoals bv insuline toedienen. Doel is om mensen die dat toen al deden beter te beschermen (en maar logisch want die namen een serieus risico). Met de kennis van mijn kind: die moeten daarvoor een extra opleiding van een uur of 2 doen bij de dienst waar mijn kind opgevolgd wordt. ( Ik denk zelfs dat dat online gewoon kan gedaan worden). Van de school waar mijn kind ging hebben ze dat het eerste jaar allemaal moeten doen van de directie uit. Moeten is een groot woord, want men kan niemand ertoe verplichten maar de directie heeft er wel op aangedrongen dat iedereen het deed. Het jaar erna enkel de leerkracht waar hij bij ging zitten dat jaar. Van de jeugdbeweging, wat ook jonge mensen zijn, gaat zijn leiding ook elk jaar. Voor de naschoolse opvang hadden ze een aantal personen die medisch iets meer geschoold waren dus daar was dat minder van toepassing.
Door dat statuut is in geval dat het misgaat de werkgever van de bekwame helper verantwoordelijk. Of indien vrijwilligers de organisatie, hier voor Anaïs dus het gemeentebestuur.

Nogmaals: dit gaat enkel over het toedienen van insuline. Alle andere taken van extra zorg bij diabetes zoals bloedglucose meten of suiker geven ingeval van hypo vallen onder de "activiteiten van het dagelijkse leven" en kunnen in principe door elke burger uitgevoerd worden. Die zullen ook ongetwijfeld wel aan bod komen in die opleiding van 2u want met insuline toedienen ga je nooit 2u vullen.

Dus mij lijkt er weinig reden om dat kind te weigeren. Ofwel is er niemand die wil de rol van bekwame helper op zich nemen, dat kan perfect en dan kan thuisverpleging die rol voor insuline toedienen overnemen (maar ook weer een extra kost voor de maatschappij dus). Ofwel is er niemand binnen de organisatie opgeleid geweest. Maar de ouders hadden het blijkbaar wel op tijd aangegeven. En gezien de bewoordingen van de gemeente denk ik dat daar het schoentje knelt. Nu gaan ze dus samenzitten met het medische team om die opleidingen toch nog voor elkaar te krijgen en dan kan dat kind toch gaan spelen.

Serieus overdreven om het discriminatie te noemen, maar in mijn ogen wil het gemeentebestuur gewoon ook niet toegeven dat niet helemaal op het juiste pad zaten.

 

[the_fox]

Dus mij lijkt er weinig reden om dat kind te weigeren. Ofwel is er niemand die wil de rol van bekwame helper op zich nemen, dat kan perfect en dan kan thuisverpleging die rol overnemen (maar ook weer een extra kost voor de maatschappij dus). Ofwel is er niemand binnen de organisatie opgeleid geweest. Maar de ouders hadden het blijkbaar wel op tijd aangegeven. En gezien de bewoordingen van de gemeente denk ik dat daar het schoentje knelt. Nu gaan ze dus samenzitten met het medische team om die opleidingen voor elkaar te krijgen en dan kan dat kind toch gaan spelen.

Lees mijn post i.v.m. werking van een speelplein hierboven; is niet zo eenvoudig daar natuurlijk sinds je potentieel wekelijks met compleet andere animatoren zit.

Dan nog belangrijke kanttekeningen ook.
Als animator bij VDS, moet je minstens 50u stage doen alvorens je animator bent:

Wat dus concreet 2 weken is. In mijn tijd deden de meeste animatoren maar 1 of 2 weken per jaar speelplein.
Volgens komaf (en ook FOD volksgezondheid die ze quoten; maar worden ook gequote door VDS), kan een stagair geen bekwame helper zijn. Dus daar vallen er al veel af sinds er ook veel verloop van animatoren was. Ohja, en ik ben geregeld ook opgebeld in die tijd omdat ze volk tekort hadden de volgende week of iemand niet komen opdagen is en ze heel de animatorenploeg opbelden om te zien of iemand kon invallen. Wat het dus in praktijk nog moeilijker maakt.

Sommige speelpleinen werken met het monitorenstatuut (artikel 17, dus een vrijwilligersstatuut in de culturele sector) maar anderen ook als jobstudent; verschil uitgelegd door VDS hier. Zie hierboven, jobstudenten kunnen geen bekwame helper zijn.

Wat ik niet vind, is of een 15~18jarige wel bekwame helper kan worden. Zou mij verbazen maar ik vind er geen info over. En dat is dan los van het willen worden en die verantwoordelijkheid dragen.

 

[Mefke]

Lees mijn post i.v.m. werking van een speelplein hierboven; is niet zo eenvoudig daar natuurlijk sinds je potentieel wekelijks met compleet andere animatoren zit.

Dan nog belangrijke kanttekeningen ook.
Als animator bij VDS, moet je minstens 50u stage doen alvorens je animator bent:

Wat dus concreet 2 weken is. In mijn tijd deden de meeste animatoren maar 1 of 2 weken per jaar speelplein.
Volgens komaf (en ook FOD volksgezondheid die ze quoten; maar worden ook gequote door VDS), kan een stagair geen bekwame helper zijn. Dus daar vallen er al veel af sinds er ook veel verloop van animatoren was. Ohja, en ik ben geregeld ook opgebeld in die tijd omdat ze volk tekort hadden de volgende week of iemand niet komen opdagen is en ze heel de animatorenploeg opbelden om te zien of iemand kon invallen. Wat het dus in praktijk nog moeilijker maakt.

Sommige speelpleinen werken met het monitorenstatuut (artikel 17, dus een vrijwilligersstatuut in de culturele sector) maar anderen ook als jobstudent; verschil uitgelegd door VDS hier. Zie hierboven, jobstudenten kunnen geen bekwame helper zijn.

Wat ik niet vind, is of een 15~18jarige wel bekwame helper kan worden. Zou mij verbazen maar ik vind er geen info over. En dat is dan los van het willen worden en die verantwoordelijkheid dragen.

Organisatorisch een uitdaging dat kan ik gerust aannemen. De wetgeving die je er bij haalt hoeft zelfs allemaal niet. Ik geef zelf aan dat als er geen bekwame helper kan of zelfs wil zijn dat thuisverpleging de oplossing is voor de insulinetoediening. De rest van de zorg kan door jan en alleman gedaan worden, daar is geen bekwame helper voor nodig. Dus is er echt geen reden om dat kind te weigeren. Als de reden is dat er geen bekwame helper is, dat het gemeente dat gewoon communiceert en dan kan er voor thuisverpleging gezorgd worden.

 

[BeyondMars]

Ik besef dat ik wat verschillende zaken bij elkaar gooi om mijn punt te maken, en daardoor nu misschien wel 2 discussies door elkaar lopen. Ik haalde het voorbeeld van het meisje dat niet naar de speelpleinwerking kan aan omdat het voor mij getriggerde en een uiting of gevolg is van een grotere maatschappelijke trend die ik meen op te pikken.

De drang naar absolute veiligheid, overregulering en de angst voor de gevolgen voor als het dan toch eens mis gaat.

Veiligheid, preventie, verantwoordelijkheid e.d. dienen ernstig genomen te worden, maar het mag niet doorslaan en leiden tot verlammende angst. Want dat geeft enkele overregulering en een reflex om zaken te weigeren, te verbieden of niet meer te organiseren. Ik denk dat we dat als samenleving toch moeten proberen te voorkomen.

Zaken zoals de veroordeling van de Stad Gent (ook al speelden daar eventueel ook wel nog andere elementen mee) over de dood van 2 personen door een vallende tak/boom tijdens een storm, zorgt er volgens mij nu al voor dat bossen en parken in het algemeen veel sneller gesloten worden. Openbare evenementen en festivals hebben ook meer te maken met overheidsmaatregelen dan wat ik mij herinner van vroeger en moeten snelle sluiten of volledig annuleren.

Ik beweer niet dat vroeger alles beter was. Wel pleit ik voor een pragmatisch evenwicht. Veiligheid ernstig nemen, zonder te willen streven naar die toch onhaalbare absolute veiligheid. Dit leidt enkel maar tot overregulering en verlamming.

 

[Sanity penguin]

Gevoelige discussie, zoals uit bovenstaande postst mag blijken. Er zijn bepaalde nuances aan te brengen waardoor zo'n strikte veiligheidsnormen aanvaardbaar worden. In dat voorbeeld van de speelpleinwerking bv. snap ik het enigzins omdat zo'n dingen door kinderen van soms amper 16 jaar geleid worden. Een behoorlijke verantwoordelijkheid om daarbij te leggen. Anderzijds kan een "normaal" kind door een stevige val minstens zo moeilijk zijn in de "behandeling" en gevolgen daarvan.

Maar het lijkt mij verder het logische gevolg van alweer een maatschappelijke slinger die te ver doorslaat. Kijk naar de artikels rond die 5-jarige die bijna verdronk in een openbaar zwembad:

Verdronk Moussa (5) bijna nadat mama afgeleid werd? “Ze mocht het water niet in omdat ze boerkini aanhad”

“De redders schoten veel te laat in actie.” De familie van Moussa (5) uit het Franse Roubaix is niet te spreken over het optreden van het personeel van zwembad De Warande in het Oost-Vlaamse Wetteren nadat het jongetje maandagmiddag tijdens het spelen <a...

www.hln.be

Daar wordt quasi onmiddellijk met de vinger naar de redders gewezen terwijl heel die familie van ong. 50 man daar aanwezig was. Ik zou denken dat enige eigen verantwoordelijkheid op zijn plaats is om je kinderen in het oog te houden...
Mijn dochter is er 13 en ik houd haar nog steeds angstvallig in de gaten als we ergens in publieke ruimtes gaan zwemmen.
Maar als je dan direct beschuldigingen gaat uiten aan het personeel dat op zo'n plaatsen rondloopt zonder dat dit - naar mijn gevoel - correct is, dan snap ik ook dat anderen minder verantwoordelijkheidszin willen opnemen en de makkelijke weg kiezen door uitsluitingen.

 

[JPV]

Organisatorisch een uitdaging dat kan ik gerust aannemen. De wetgeving die je er bij haalt hoeft zelfs allemaal niet. Ik geef zelf aan dat als er geen bekwame helper kan of zelfs wil zijn dat thuisverpleging de oplossing is voor de insulinetoediening. De rest van de zorg kan door jan en alleman gedaan worden, daar is geen bekwame helper voor nodig. Dus is er echt geen reden om dat kind te weigeren. Als de reden is dat er geen bekwame helper is, dat het gemeente dat gewoon communiceert en dan kan er voor thuisverpleging gezorgd worden.

De oplossing van de thuisverpleging moet natuurlijk door de ouders zelf voorgesteld worden.

Los daarvan zijn beperkte aanpassingen idd mogelijk, maar loop je wel in de problemen als die beperkte aanpassingen na verloop van tijd zoveel in aantal worden dat er extra 'personeel' nodig is. Dat zie je bvb in het onderwijs waar de 'redelijke maatregelen' zo talrijk zijn dat dit alles samen soms al een uur van je tijd inneemt en de mogelijkheden van de rest van de klas ernstig beperkt. Hier lijkt het slechts over 1 kind te gaan, maar is het wel een groot aantal mensen die de vorming moeten volgen maar daarvoor niet of beperkt vergoed zijn én dan nog eens mogelijk niet verzekerbaar zijn gezien de jonge leeftijd.

Het lijkt me hier een oplossing om ipv een animator een betaalde kracht in te zetten die dan bvb voor de ruimere regio van Diest diabetespatiënten bekwaam kan opvangen. Maar dat heeft weer een kost...

 

[the_fox]

Organisatorisch een uitdaging dat kan ik gerust aannemen. De wetgeving die je er bij haalt hoeft zelfs allemaal niet. Ik geef zelf aan dat als er geen bekwame helper kan of zelfs wil zijn dat thuisverpleging de oplossing is voor de insulinetoediening. De rest van de zorg kan door jan en alleman gedaan worden, daar is geen bekwame helper voor nodig. Dus is er echt geen reden om dat kind te weigeren. Als de reden is dat er geen bekwame helper is, dat het gemeente dat gewoon communiceert en dan kan er voor thuisverpleging gezorgd worden.

Ik had er enkel het stukje bekwame helper uitgepikt omdat ik daarvoor moest uitwijden; al de rest had ik al aangekaart in de vorige post i.v.m. speelpleinwerking.

Er was wel een reden tot weigering, volgens de huidige situatie, zie wederom vorige post:

Als ik dan lees dat de stad, de jeugddienst dus, advies ingewonnen heeft bij VDS (overkoepeld orgaan die ook instaat voor de opleiding van animatoren en die de algemene werking van de speelpleinen stuurt); dan snap ik hun antwoord. Als je dit leest in het VRT artikel, dan snap ik dat ook volledig:

Volgens burgemeester Koen Coupillie heeft de stad advies ingewonnen bij de Vlaamse Dienst Speelpleinwerk. Op basis van dat advies en een analyse van de werking concludeerde de stad dat ze de veiligheid vandaag niet met voldoende zekerheid kan garanderen.

"We dragen daarbij niet alleen verantwoordelijkheid voor de kinderen, maar ook voor onze monitoren, die vaak nog erg jong zijn en niet in een situatie mogen terechtkomen waarin ze onvoldoende kunnen worden ondersteund", aldus Coupillie.

Dat signaal klinkt ook bij de koepelorganisatie zelf: "Speelpleinwerk is jeugdwerk, dat is voor en door jongeren". "De monitoren dragen niet alleen de verantwoordelijkheid voor de kinderen, maar ook voor die jonge vrijwilligers die op het speelplein staan", zegt Bert Breugelmans van de Vlaamse Dienst Speelpleinwerk.

Je kan er niet akkoord mee gaan als je het puur bekijkt vanuit het standpunt van een diabetici/ouder; maar als je de rollen omkeert en er ook het organisatorische bij betrekt is het natuurlijk een ander verhaal. De burgemeester zegt het toch ook, de beslissing is er gekomen na een analyse van de speelpleinwerking. Dat is het puntje waar heel veel mensen over lezen en ook geen zicht op hebben, daarom dat ik dat aspect probeer toe te lichten als iemand met ervaring. En iemand die nu ouder is en inziet hoe laks en soms onverantwoord het op een speelplein er allemaal aan toe ging

En ja, mits aanpassingen zou het misschien mogelijk zijn. Maar momenteel niet. En momenteel is er dus wel een reden om te weigeren. En die reden is niet enkel de veiligheid/verantwoordelijkheid van dat kind maar ook de andere 15-18jarige kinderen die daar als vrijwilliger staan...