Nog eens The Sixth Sense herbekeken.
Eerste keer geen fan van, dat ben ik deze keer ook niet. Al verhoog ik wel van 5 naar 6 op 10. Mijn grootste probleem met de film is dat ik hem wat te saai vind en de pacing issues, en ik denk ook dat die hele 90s vibe me ook niet echt aanstaat hier. Ik heb niet zo veel voeling met de personages, maar het slot vind ik wel goed. Maar het middenstuk is wat te lang. En ik vind het allemaal vrij saai en generiek in beeld gebracht. Acteerprestaties zijn wel goed.
Natuurlijk, de tweede keer kijk je wel wat anders naar de film (zie spoiler)
Eerste keer geen fan van, dat ben ik deze keer ook niet. Al verhoog ik wel van 5 naar 6 op 10. Mijn grootste probleem met de film is dat ik hem wat te saai vind en de pacing issues, en ik denk ook dat die hele 90s vibe me ook niet echt aanstaat hier. Ik heb niet zo veel voeling met de personages, maar het slot vind ik wel goed. Maar het middenstuk is wat te lang. En ik vind het allemaal vrij saai en generiek in beeld gebracht. Acteerprestaties zijn wel goed.
Natuurlijk, de tweede keer kijk je wel wat anders naar de film (zie spoiler)
Op zich filmtechnisch hier wel wat opgelet, want de twist kende ik natuurlijk al van de vorige keer. De film blijft met de twist eigenlijk wel overeind, want uiteindelijk is Malcolm Crowe maar enkele keren in interactie te zien met anderen en die doen alsof hij nauwelijks bestaat. Ik denk dat er één keer ook iets gezegd wordt, maar dat kun je opvatten als tegen zichzelf praten. Het is wel erg misleidend, dat is ook de bedoeling natuurlijk, anders kan er geen twist zijn natuurlijk. Op zich wordt er op een slimme manier misleidt.
Natuurlijk zelfs in dat geval moet de dode Crowe toch wel over geen geheugen hebben, want waar spendeert hij de nachten. Heeft die dan in al die tijd met niemand anders gepraat dan met die kleine. De film slaagt er ook in om te misleiden omdat het selectief is in wat het in beeld brengt. Al hetgeen dat niet in beeld wordt gebracht zou geen "sense" hebben, want die man weet niet wat hij dood is, dus die weet niet dat hij met niemand kan praten, boodschappen moet doen, gezin heeft enzovoort, want hij is dood. Dus op zich zou het nooit kunnen gebeuren dat je pas dagen, weken, en maanden na dat je dood bent beseft dat je dood bent, want alles stopt gewoon abrupt. In feite lijkt het alsof Crowe alleen maar bewustzijn heeft in de gebeurtenissen die de film u laat tonen, en niets van wat niet in beeld gebracht wordt (en daarnaast ook niet de snuggerste is).
Op zich maakt dat ook wel niet zo veel uit, het is één van de redenen waarom ik geen fan ben van twists omdat een film uit elkaar valt wanneer je die ontleedt, maar in The Sixth Sense houdt het wel stand met alles dat in beeld gebracht wordt. En met de logica van wat met wat niet in beeld wordt gebracht. Ja, neen dat is inderdaad niet realistisch. Maar dat zijn geesten of kinderen die geesten zien ook niet. Op zich vind ik dan wel dat de film dat naar behoren doet.
Je ziet op meer manieren wat de film probeert te doen. Ik vind door u zo te misleiden dat andere karakters hier eigenlijk nauwelijks nog aan toedoen. Het draait eigenlijk echt wel in de grond alleen maar om die twee. Misschien ook die vrouw, maar die leidt onder "het misleiden van de kijker", omdat er geen of nauwelijks interactie kan zijn tussen Crowe en zijn weduwe, waardoor daar ook niet dieper op kan ingegaan worden. Wat op zich geen probleem is, maar ook alle andere personages leiden een beetje onder de chemie die er wel is tussen Crowe en het kind.
Regisseur geeft middenin de film toch al een enorm grote hint (en als je dan weet van de reputatie van de film), dan kan je als kijker het daar al door hebben. Maar de film leidt tegelijkertijd wel af door de aandacht te hebben op de psychische problemen v/h kind, waardoor Crowe op de achtergrond valt (als behulpzame vriend/psychiater etc.). Eigenlijk heb je als kijker het perspectief van een dode. Terwijl Crowe het perspectief lijkt te hebben van een kijker, omdat alles buiten het kind er eigenlijk niet toedoet (voor hem), en dat is voor ons ook zo, want dat zijn figuranten en acteurs. Voor Crowe's wereld zijn het ook figuranten, al beseft hij dat niet. Past mee binnen het misleiden, maar het "misleiden" vind ik wel goed gedaan.
Natuurlijk zelfs in dat geval moet de dode Crowe toch wel over geen geheugen hebben, want waar spendeert hij de nachten. Heeft die dan in al die tijd met niemand anders gepraat dan met die kleine. De film slaagt er ook in om te misleiden omdat het selectief is in wat het in beeld brengt. Al hetgeen dat niet in beeld wordt gebracht zou geen "sense" hebben, want die man weet niet wat hij dood is, dus die weet niet dat hij met niemand kan praten, boodschappen moet doen, gezin heeft enzovoort, want hij is dood. Dus op zich zou het nooit kunnen gebeuren dat je pas dagen, weken, en maanden na dat je dood bent beseft dat je dood bent, want alles stopt gewoon abrupt. In feite lijkt het alsof Crowe alleen maar bewustzijn heeft in de gebeurtenissen die de film u laat tonen, en niets van wat niet in beeld gebracht wordt (en daarnaast ook niet de snuggerste is).
Op zich maakt dat ook wel niet zo veel uit, het is één van de redenen waarom ik geen fan ben van twists omdat een film uit elkaar valt wanneer je die ontleedt, maar in The Sixth Sense houdt het wel stand met alles dat in beeld gebracht wordt. En met de logica van wat met wat niet in beeld wordt gebracht. Ja, neen dat is inderdaad niet realistisch. Maar dat zijn geesten of kinderen die geesten zien ook niet. Op zich vind ik dan wel dat de film dat naar behoren doet.
Je ziet op meer manieren wat de film probeert te doen. Ik vind door u zo te misleiden dat andere karakters hier eigenlijk nauwelijks nog aan toedoen. Het draait eigenlijk echt wel in de grond alleen maar om die twee. Misschien ook die vrouw, maar die leidt onder "het misleiden van de kijker", omdat er geen of nauwelijks interactie kan zijn tussen Crowe en zijn weduwe, waardoor daar ook niet dieper op kan ingegaan worden. Wat op zich geen probleem is, maar ook alle andere personages leiden een beetje onder de chemie die er wel is tussen Crowe en het kind.
Regisseur geeft middenin de film toch al een enorm grote hint (en als je dan weet van de reputatie van de film), dan kan je als kijker het daar al door hebben. Maar de film leidt tegelijkertijd wel af door de aandacht te hebben op de psychische problemen v/h kind, waardoor Crowe op de achtergrond valt (als behulpzame vriend/psychiater etc.). Eigenlijk heb je als kijker het perspectief van een dode. Terwijl Crowe het perspectief lijkt te hebben van een kijker, omdat alles buiten het kind er eigenlijk niet toedoet (voor hem), en dat is voor ons ook zo, want dat zijn figuranten en acteurs. Voor Crowe's wereld zijn het ook figuranten, al beseft hij dat niet. Past mee binnen het misleiden, maar het "misleiden" vind ik wel goed gedaan.
Laatst bewerkt:
.
Dat het verhaal niets speciaals is, sure. Maar saai? 
