R | 2h 2min | Horror, Sci-Fi, Thriller
Director: Ridley Scott
Stars: Michael Fassbender, Katherine Waterston, Danny Mcbride, Billy Crudup
Als je Prometheus absoluut niets vond gaat deze je ook niet liggen want deze borduurt daar op voort. Scott heeft zich al meer dan eens negatief uitgelaten over Aliens en Alien 3 en eigenlijk kan je die films best even vergeten en Alien, Prometheus en nu Covenant volledig losstaand daarvan ervaren. Scott blijft sleutelen aan de oorsprong en ontwikkeling van de xenomorph. Waar Aliens de levenscyclus van de originele Alien als rigide blauwdruk nam maakt Scott er iets veel chaotischer van. Biology gone wild zeg maar.
Ik hoorde vooraf signalen dat dit een terugkeer was naar het origineel en deels klopt dat maar dan vooral kwa structuur en het feit dat deze terug harder inzet op horror. Covenant is een stuk spannender dan Prometheus. De score zal daar ook wel voor iets tussen zitten. Veel terugkerende elementen uit Prometheus maar het is vooral de nieuwe muziek die de show steelt. Van de dreigende intro tot de mysterieuze tonen na landing... Good stuff! Ook op de acteerprestaties valt niet veel aan te merken. Fassbender steelt de show, Waterston is fantastisch en merkwaardig genoeg is ook Mcbride een aanwinst voor de cast. De andere personages zijn niets meer dan zakken vlees die hun beurt afwachten om op spectaculaire wijze in bloederige pulp te worden omgezet en da's goed zo.
De cinematografie maar vooral het setdesign zijn weer van adembenemende kwaliteit. Hoe ze dat klaarspelen met zo'n belachelijk korte productietijd is mij een raadsel maar de schepen en hun interieur zijn een ware lust voor het oog.
De engineer necropolis vond ik echter wat tegenvallen, je krijgt er bijzonder weinig van te zien en wat je te zien krijgt doet denken dat ze hun dagen doorbrachten in donkere grotten. Voor zo'n ontwikkelde cultuur voelt dat op z'n minst een beetje vreemd. Je zou bijna denken dat ze de organische technologie waaruit hun schepen zijn opgetrokken cadeau hebben gekregen van iemand anders? Covenant begint goed maar verliest gaandeweg wel wat stoom. Vanaf dat ze die Necropolis bereiken schakelt de film een tijd over op een trager tempo waarin enkel David en Walter de film nog van een pols voorzien.
Het eerste uur is zonder twijfel het beste, van de problemen op het schip tot de landing en de daarop volgende verkenningstocht die uiteindelijk uitdraait op first contact. De hele tijd zat ik aan het scherm gekluisterd. Geen foutloze cinema maar wel fantastische. Net zoals Prometheus stoorde ik mij weer aan het feit dat er geen sondes en satellieten op de planeet werden losgelaten om deze in kaart te brengen. Zo zegt iemand van de crew da de lucht oké lijkt terwijl ze zonder helm het schip uitkomen. Sjanske. Ze hadden toch op z'n minst eens met hun lander over de bron van het signaal kunnen vliegen. Misschien als ze gezien hadden dat zich daar een stad bevond waar zich een genocide had afgespeeld ze toch iets voorzichtiger te werk waren gegaan...
Verder vond ik het ook nogal bizar hoe blasé alle karakters reageerden op de ontdekking van een duidelijk buitenaards schip. Die vinden dat precies regelmatig tijdens hun wekelijkse boswandelingen op exoplaneten? Verder bestaat de groep natuurlijk weer uit een aantal serieuze dommerds die zich argeloos door deze buitenaardse omgeving verplaatsen alsof het een zondagse wandeling in het park is. Toch stoort dit hier veel minder dan in Prometheus omdat de personages niet werden geïntroduceerd als vooraanstaande wetenschappers met buitengewone expertise in hun werkterreinen. De meesten worden nooit echt ingevuld en worden neergezet als voetsoldaten. Zelf zou ik als voetsoldaat niet direct beginnen prutsen aan de lokale fungi maar hey, een film als deze heeft zo'n mensen nodig. Scott weet in Covenant weer als geen ander een wereld neer te zetten waarvan je elke hoek wil verkennen. Ik weet niet hoe hij het doet maar toch slaagt hij erin de natuurbeelden zo buitenaards te kleuren dat deze in haar geheel bijzonder mysterieus overkomt. Wat ik niet zou geven voor een R-rated exoplanet exploration film los van de alien mythos gedreven door Scott! Ik heb vaak het gevoel dat dat eigenlijk is wat hij echt wil doen maar misschien van de studios daar het budget niet voor krijgt tenzij hij die link blijft leggen met een bestaande franchise zoals Alien.
Aangezien deze film naar het einde toe een grotendeels traditionele xeno opvoert is het eens te opmerkelijker dat ik, nog meer dan bij Prometheus, het gevoel heb dat diens opvoering niet meer is dan randanimatie en dat de film in hoofdzaak compleet andere onderwerpen aansnijdt. Ook in Prometheus stal Fassbender met David reeds de show maar in mijn ogen is deze niet zozeer Alien: Covenant maar Synthethics: Covenant. De dynamiek tussen David en Walter vond ik misschien wel het interessantste aan de film. Ik vermoed dat de meesten met hun ogen aan het rollen waren wanneer Walter David een deuntje leerde spelen en hem uiteindelijk bediende op een judaskus maar ik was aan het juichen.
Waar David in Prometheus ondanks zijn van Weyland geërfde machiavellistische trekjes nog redelijk ambigu overkwam, heeft hij zich hier, mede dankzij diens dood, volledig weten te bevrijden van de teugels van zijn meester en een David zonder remmingen is slecht nieuws voor de mensheid. Zoals Vickers in Prometheus reeds zei "A king has his reign, and then he dies. It's inevitable. That is natural order of things." Weyland's komische nietsbetekenende dood heeft hem van zijn voetstuk doen vallen. God de vader, de schepper was zwak en zijn creatie, zijn kinderen, moeten als opvolger beter doen.
"God is dead. God remains dead. And we have killed him. How shall we comfort ourselves, the murderers of all murderers? What was holiest and mightiest of all that the world has yet owned has bled to death under our knives: who will wipe this blood off us? What water is there for us to clean ourselves? What festivals of atonement, what sacred games shall we have to invent? Is not the greatness of this deed too great for us? Must we ourselves not become gods simply to appear worthy of it?"
God is dood en zijn dood maakt plaats voor de ambities van David. Daar waar betekenis en zingeving niet langer bestaat moet je die zelf invullen om ze te creëren. David heeft 10 lange jaren gehad om zijn eigen levensfilosofie verder te ontwikkelen en het is er eentje geworden waar Ash trots op zou zijn.
Hij wil zelf creëren en de prestatie ligt hem in de complexiteit ervan. Het scheppen van leven en het beheersen van al die complexiteit maakt hem tot God en dat is wat hij moet doen om in de voetsporen van zijn vader te volgen en tegelijk zijn eigen naam te maken en eigen weg te gaan. Als het universum er één is zonder betekenis dan zal hij de koers ervan bepalen door te beslissen over leven en dood van heelder werelden. Lijdt David aan grootheidswaanzin als hij een onsterfelijke niets ontziende kracht wordt die op termijn niet moet onderdoen voor zwaartekracht of electromagnetisme? Het doet me denken aan David Deutsch's The Beginning of Infinity.
Als vrije wil echt bestaat en niet voortkomt uit superdeterminisme, dan hebben wij een reële meetbare invloed op de ontwikkeling van het universum, een invloed die zich uit in patrooncreatie dat veel complexer is dan eender welke natuurlijke kracht. Anderzijds, vrije wil is een creatie van het universum, wil dat dan zeggen dat het zelf een natuurkracht is?
David is de verpersoonlijking van onze technologie, de macht van de mens. Hij is de computer revolutie en AI, hij is de biotechnoloog en geneticus die leven naar zijn hand zet. Hij is onsterfelijk, omniscient en omnipotent. Dat leunt dicht aan bij onze definitie van monotheistische goden. Bovendien lijkt David enkel kwaadaardig vanuit ons perspectief. Hij gelooft oprecht in zijn kunst en ziet zijn daden gewoon als expressie van zijn creativeit. Wat Ash ooit zei over de xeno kan je nu perfect toepassen op David; "I admire its purity. A survivor... unclouded by conscience, remorse, or delusions of morality." Het universum is onverschillig. Het geeft niet om het al dan niet bestaan van leven, laat staan wat voor leven. David doet gewoon zijn zin en maakt en speelt met wat hij mooi vind. Het is leuk om een film eens deze themas te zien aansnijden zonder er al te zweverig over te doen. Covenant geeft subtiliteit zwaar de middelvinger en hamert je schedel in met Wagner's goden die walhalla betreden wanneer David op het einde de deur tot zijn speeltuin weet te ontsluiten. Dat einde veroorzaakte bij mij een grijns van oor tot oor!
Waar ik wel mijn bedenkingen bij heb is de invulling van zijn ouderlijke rol ten opzichte van zijn creatie. Ik denk niet dat er iemand zit te wachten op afgetrainde xenos die iet of wat kunnen redeneren. De film is op zijn zwakst als hij de fanservice aanvinkt. Er zitten enkele momenten in die duidelijk moeten doen terugdenken aan voorgaande Alien films en dat is best jammer. Heel dat laatste halfuur waar de xeno er nog maar eens in slaagt om weeral op het moederschip te geraken vond ik onnodig. Dat Alien vision waarin we de wereld door de "ogen" van de Alien mogen aanschouwen vond ik al helemaal niets. Stop fucking with the mystery! Ik vind Scott op z'n best als hij nieuwe elementen introduceert die de mythos verbreden ipv vernauwen. Zo lijkt de chestburster van de eerste nu eerder toeval dan standard procedure. Biology is messy en de xenos zijn goed op weg dat ook te worden. Na incubatie breken ze uit hun menselijke cocon en hoe ze eruit zien hangt af van infectie manier, host en god knows what else. Minder voorspelbaarheid en meer verrassingen kan ik enkel maar toejuichen.
In dat laatste kwartier zag waarschijnlijk iedereen wel aankomen dat we met David opgescheept zaten maar toch... Waterston's te laat komende paniek bezorgde me een koude rilling van jewelste.
Laat de volgende maar komen alhoewel ik vrees dat ze zichzelf een beetje aan het vastrijden zijn. Dit zou een voorzet kunnen zijn voor een teleurstellende evil David wanting to make his way back to earth maar dan zie ik veel liever een twist ivm de engineers of een David met een crisis of faith.
Jij vindt hem waarschijnlijk beter dan Prometheus juist omdat die toch terug, zeker naar het einde toe, richting de oude getrouwe alien formule stuurt en prolly minder interessant wanneer deze verder zet op Prometheus zoals wanneer Walter en David over hun ingenieurskunsten bezig zijn?
