Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan?

Don't Worry Darling
Enige reden dat ik bleef kijken was omdat ik graag kijk naar Florence Pugh. Voorspelbaar, flauw, wilt diep zijn maar het ligt er veel te dik op. Erg teleurstellend na Booksmart...

Barbarian
*boop* /10
What a wild ride. :love:
 
Resident Evil: Welcome to Raccoon City

Ik ben blijkbaar één van de weinigen die de nieuwste serie best goed vond, vandaar toch ook deze bekeken. Gewoon fun to watch imo, voldoende spanning, veel actie en wat dwaze humor, zoals ik het ook had verwacht. 5/10

The School for Good and Evil

Iets te "teenage" for my taste, beetje in de sfeer van veel soortgelijke films de laatste tijd om het jonge influencer en instagram publiek aan te spreken, maar toch best ok. 6/10
 
Vorige week precies vergeten posten

Sleeping beauty
Fantasia 2000
Emperors new groove
Lightyear
Hunchback of notre dame
Fox and hound
Great mouse detective
Many adventures of Winnie the pooh
Rescuers
Rescuers down under
Pocahontas
Atlantis: lost empire
Black cauldron
Lady and the tramp

Nog 4 te gaan en dan efkes geen animatiefilms meer voor mij.
 
Laatst bewerkt:
👻 Spooktober Part IV: The Final Chapter 👻

Bodies Bodies Bodies (Halina Reijn, 2022)

Geinige generation Z slasher, niet echt speciaal maar toch een paar keer goed moeten lachen. Rachel Sennott was de MVP, Pete Davidson was perfect gecast.

A Tale of Two Sisters (Kim Ji-Woon, 2003)
Goed maar ik had er misschien iets meer van verwacht. Ik denk dat deze minder impact bij me had omdat ik redelijk snel aanvoelde hoe het verhaal deels in elkaar zat, waardoor het eind minder krachtig was en dat bepaalt toch wel hoeveel je als kijker uit deze film kan halen. Dit kwam een beetje over als een soort proto-A24 horror film.

In Fabric (Peter Strickland, 2018)
Mijn tweede film van Peter Strickland na The Duke of Burgundy, die ik wel beter vond. Strickland heeft echt een heel goed gevoel voor stijl dat hij deze keer etaleert in een giallo geïnspireerde film over een vervloekte jurk. Ik apprecieerde ook de tongue in cheek en soms een beetje dwaze humor.

Barbarian (Zach Cregger, 2022)
Goedgekeurd dus! *boop*!

Onibaba (Kaneto Shindo, 1964)
Onibaba was anders dan ik verwacht had maar vond ik wel zeer goed. Ik had geen idee dat dit zo'n seksueel geladen film was en de spanning komt vooral door de drukkende atmosfeer die daar het gevolg van is. Uiteindelijk komt het pas in het laatste deel wat in de buurt van een traditionele horrorfilm. Ik apprecieerde ook de ruwe look van de film, die paste heel goed bij het verhaal en de veelvuldige shots van hoog gras wapperend in de wind waren tegelijk sensueel en claustrofobisch.

Kwaidan (Masaki Kobayashi, 1964)
Samen met The Innocents mijn favoriete film van deze maand. Net als die zou ik dit eerder een spookfilm dan een horrorfilm noemen. Haunting was het Engels adjectief dat continu bij me op kwam, ik krijg het niet echt juist vertaald. Er zat niet alleen spanning maar ook tristesse doorheen de verhalen. Dit is namelijk een verzameling van vier afzonderlijke verhalen waarvan ik de eerste twee heel erg sterk vond en de volgende twee in verhouding iets minder maar wel minstens nog goed. Het tweede verhaal was wel met voorsprong mijn favoriet. De som is hier echter groter dan de delen omdat de film in het geheel echt prachtig gemaakt was, schitterend gefilmd met erg mooie kostuums en speciale sets.

House (Nobuhiko Obayashi, 1977)
Ik ben heel blij dat ik hier bijna blind aan kon beginnen, het enige wat ik wist wat dat het een cultfilm was met een zeer coole poster. Spoilers omdat iedereen best zo weinig ervan weet.
Wat een vreemde film en tegelijk eigenlijk ook niet! Op het eerste zicht was dit een extreem kitscherige, eigenlijk vrij amateuristisch gemaakte film maar ik pikte al vrij snel de kinderlijke vibe op en daarbinnen zit er wel een soort logica in, ook al is die logica hier gewoon "alles mag!". Achteraf las ik dat de regisseur ideeën van zijn dochter gebruikte en zo kwam de film me over: alsof de film gemaakt is met kinderlijk enthousiasme dat zich niks aantrekt van saaie regeltjes of wat goed is of niet. Ik heb hier dan ook van genoten omdat ik me heb laten meeslepen door mijn verbazing, ik wist nooit wat voor weirde shit ging volgen.
Ik heb al heel wat films gezien maar deze was toch wel uniek en op geen enkel moment saai.

Zo, genoeg films voor even. Peace out.
 
X - 7/10
Pearl - 8/10
Het was de bedoeling om op Halloween 2 horrorfilms te kijken, en het was toeval dat we deze na elkaar gezien hebben, maar ben nu wel van mening dat je deze in tandem moet zien.
X is "gewoon" een erg amusante slasher film, maar de descent into madness van Mia Goth in de origin story van Pearl was fenomenaal. Die film werd steeds beter, en naar het einde toe was ik gewoon omvergeblazen door Goth's acteerprestatie. Lang geleden dat ik zo onder de indruk was.
Pearl is minder horror dan X, maar kruipt meer onder de huid.
Zeer geslaagde Halloween 👻
 
Barbarian

De trailer was beter. 4/10

...en dat staat aan 3.8 op Letterboxd? :unsure:

Barbarian is één van de meer inventieve, met duidelijke zorg voor sfeer en mise en scene gemaakte genrefilms van de laatste jaren, dus ik zou durven stellen dat de hoge scores best gerechtvaardigd zijn. Wat vond je er dan zo slecht aan?
 
👻 Spooktober Part IV: The Final Chapter 👻

A Tale of Two Sisters (Kim Ji-Woon, 2003)

Goed maar ik had er misschien iets meer van verwacht. Ik denk dat deze minder impact bij me had omdat ik redelijk snel aanvoelde hoe het verhaal deels in elkaar zat, waardoor het eind minder krachtig was en dat bepaalt toch wel hoeveel je als kijker uit deze film kan halen. Dit kwam een beetje over als een soort proto-A24 horror film.
Aah jammer. Ik vind dit wel echt een topper, maar is dan ook zoals je zegt omdat ik niet aanvoelde hoe het in elkaar zat. Verder vond ik de scares en de vibe gewoon ook heel goed gedaan.
Onibaba (Kaneto Shindo, 1964)
Onibaba was anders dan ik verwacht had maar vond ik wel zeer goed. Ik had geen idee dat dit zo'n seksueel geladen film was en de spanning komt vooral door de drukkende atmosfeer die daar het gevolg van is. Uiteindelijk komt het pas in het laatste deel wat in de buurt van een traditionele horrorfilm. Ik apprecieerde ook de ruwe look van de film, die paste heel goed bij het verhaal en de veelvuldige shots van hoog gras wapperend in de wind waren tegelijk sensueel en claustrofobisch.
De shots van het hoog gras vond ik mesmerizing en bewitching (of dat zijn toch de engelse woorden die in me opkwamen bij het bekijken van deze film). Een beetje een thema dat ook verder bij de film past.
Kwaidan (Masaki Kobayashi, 1964)
Samen met The Innocents mijn favoriete film van deze maand. Net als die zou ik dit eerder een spookfilm dan een horrorfilm noemen. Haunting was het Engels adjectief dat continu bij me op kwam, ik krijg het niet echt juist vertaald. Er zat niet alleen spanning maar ook tristesse doorheen de verhalen. Dit is namelijk een verzameling van vier afzonderlijke verhalen waarvan ik de eerste twee heel erg sterk vond en de volgende twee in verhouding iets minder maar wel minstens nog goed. Het tweede verhaal was wel met voorsprong mijn favoriet. De som is hier echter groter dan de delen omdat de film in het geheel echt prachtig gemaakt was, schitterend gefilmd met erg mooie kostuums en speciale sets.
Ik vond deze ook zeer indrukwekkend maar bij mij haalde het 3e verhaal mij echt volledig uit de film helaas. Review van toen ik hem zag:
A beautiful piece of cinema, wonderfully crafted by Kobayashi. Sadly, because of the format of 4 separate stories, watching this as a single movie can be difficult.

The first two stories were my favorite but the third one completely took me out of it and left me with mixed feelings. The final story was good, but because of the third story I could not enjoy it as much.

Watch it if you enjoy amazingly crafted cinema, if you want a spooky horror film, look elsewhere.
House (Nobuhiko Obayashi, 1977)
Ik ben heel blij dat ik hier bijna blind aan kon beginnen, het enige wat ik wist wat dat het een cultfilm was met een zeer coole poster. Spoilers omdat iedereen best zo weinig ervan weet.
Wat een vreemde film en tegelijk eigenlijk ook niet! Op het eerste zicht was dit een extreem kitscherige, eigenlijk vrij amateuristisch gemaakte film maar ik pikte al vrij snel de kinderlijke vibe op en daarbinnen zit er wel een soort logica in, ook al is die logica hier gewoon "alles mag!". Achteraf las ik dat de regisseur ideeën van zijn dochter gebruikte en zo kwam de film me over: alsof de film gemaakt is met kinderlijk enthousiasme dat zich niks aantrekt van saaie regeltjes of wat goed is of niet. Ik heb hier dan ook van genoten omdat ik me heb laten meeslepen door mijn verbazing, ik wist nooit wat voor weirde shit ging volgen.
Ik heb al heel wat films gezien maar deze was toch wel uniek en op geen enkel moment saai.
Mijn favoriete horror film. Zo zot, zo wack, zo goed, zo fun. Je hebt zowel de kinderlijkheid als de diepere betekenissen (oorlogs weduwen, atomic bomb, jaloezie naar jonge vrouwen, naiviteit van jeugd, ...) en zoals je zegt, verveel je je geen moment.
 
All quiet on the western front. Moeilijk te beoordelen film. Ongeveer de helft van de film is fantastisch, de andere helft nogal saai. Over het algemeen wel positief en schets wel heel goed de sfeer.
 
Boiling Point
Heerlijk intense film in één take gefilmd over een hectische avond in een Londons toprestaurant
heel naturel geacteerd, je bent mee vanaf seconde één
Aanrader!

8/10
 
Barbarian is één van de meer inventieve, met duidelijke zorg voor sfeer en mise en scene gemaakte genrefilms van de laatste jaren, dus ik zou durven stellen dat de hoge scores best gerechtvaardigd zijn. Wat vond je er dan zo slecht aan?
Ik vond idd ook de sfeer in het begin heel erg goed. Goed geacteerd, veel vaak ongemakkelijke spanning, eigenlijk zoals de trailer het "beloofde". Tot Justin Long in the picture kwam. Zijn rol en verhaallijn maakte van die sfeervolle horrorprent plots een karikaturale over the top film waarbij mij niet zelden een "yeah, right" ontviel. Het had gewoon zoveel meer en beter kunnen zijn hadden ze in de sfeer van het eerste deel en de aanzet van de film gebleven.
 
The Maze Runner
The Maze Runner: The Scorch Trials
The Maze Runner: The Death Cure

en
Unbreakable

Maze Runner-trilogie is leuk, maar wel gemakkelijk en voorspelbaar. Een aantal scenes of verhaalbeslissingen die weinig logisch zijn en vooral vereisen dat je niet al te veel nadenkt. Nu goed, dat heb je wel vaker met dat soort films natuurlijk.
Unbreakable is een klassieker, gekeken als voorbereiding op Split en Glass.
 
Ik vond idd ook de sfeer in het begin heel erg goed. Goed geacteerd, veel vaak ongemakkelijke spanning, eigenlijk zoals de trailer het "beloofde". Tot Justin Long in the picture kwam. Zijn rol en verhaallijn maakte van die sfeervolle horrorprent plots een karikaturale over the top film waarbij mij niet zelden een "yeah, right" ontviel. Het had gewoon zoveel meer en beter kunnen zijn hadden ze in de sfeer van het eerste deel en de aanzet van de film gebleven.
Dat vond ik net zo leuk aan de film. Plots lijkt de film stoppen en begint hij opnieuw met een compleet andere toon om dan uiteindelijk wel weer af te glijden richting de aanvankelijke toon van de film. Het brak de film even zonder echt te storen want ik bleef op het puntje van mijn stoel zitten omdat ik benieuw was waar dit heen zou leiden. Het zorgde ook even voor wat comic relief en uiteindelijk heeft zijn personage een mooie ontwikkeling en dito afronding. Het stoorde geen moment IMO, integendeel. Ik denk dat ik hem veel meer MEH/13-in-een-dozijn had gevonden zonder dat Justin Long-stuk.
 
Terug
Bovenaan