FlyingHorseman
Well-known member
Blonde (Andrew Dominik, 2022) - 6/10? Geen idee voorlopig!
Oh boy waar beginnen met deze! Ik probeer op voorhand niet te veel reviews en reacties over een film te lezen maar het bleek onmogelijk om de hetze online te mijden die er op wijst dat dit een film is met een duidelijke scheiding tussen voor- en tegenstanders. Uiteindelijk zit ik dan zoals zo vaak zelf eigenlijk een beetje in het midden. Ja, dit is inderdaad een veel te lange, erg pretentieuze en behoorlijk naargeestige film. Maar de zwaktepunten (met voorop de toch wel problematische manier waarop de film Marilyn Monroe weergeeft) zijn ook niet voldoende reden om de film volledig af te branden.
De grootste sterkte van Blonde is Ana De Armas, die zich volledig overgeeft aan de rol en heel sterk staat te acteren, meer dan ik had verwacht van haar voorlopig eerder beperkte rollen in andere films. Visueel is de film ook geregeld sterk, hoewel het me niet altijd duidelijk was wat het punt was van het veelvuldig spelen met aspect ratio's, kleur en zwart-wit beelden en de camera trukjes. Op dat vlak was de film all over the place maar dat hield het ook wel interessant om te volgen. De muziek van Nick Cave en Warren Ellis was zoals verwacht weer goed. Bekeken als een pure mood piece vond ik Blonde redelijk geslaagd: een donkere droom die het surreële en destructieve van populaire cultuur naar boven brengt. Dit is een film die voor een keer terecht vergeleken gaat worden met het werk van David Lynch, ik moest ook denken aan enkele films van Roman Polanski.
Alleen zit daaronder voor mij niet genoeg inhoud. Dit is gewoon het verhaal van een persoon die misbruikt wordt door een systeem tot er niks meer van over blijft, maar Dominik heeft precies niet echt iets nieuws toe te voegen of kan geen nieuwe inzichten geven. Ondanks dat dit duidelijk een gefictionaliseerd verhaal is en geen traditionele biopic, heeft hij nu gewoon de belangrijkste gebeurtenissen van haar leven gecondenseerd tot een opeenvolging van lijden en ongeluk. Hij lijkt eigenlijk geen interesse te hebben in haar als persoon van vlees en bloed. Bekeken als deconstructie van een Amerikaanse mythe of van roem heeft Dominik zelf al een veel betere en efficiëntere film gemaakt met The Assassination of Jesse James.
Oh boy waar beginnen met deze! Ik probeer op voorhand niet te veel reviews en reacties over een film te lezen maar het bleek onmogelijk om de hetze online te mijden die er op wijst dat dit een film is met een duidelijke scheiding tussen voor- en tegenstanders. Uiteindelijk zit ik dan zoals zo vaak zelf eigenlijk een beetje in het midden. Ja, dit is inderdaad een veel te lange, erg pretentieuze en behoorlijk naargeestige film. Maar de zwaktepunten (met voorop de toch wel problematische manier waarop de film Marilyn Monroe weergeeft) zijn ook niet voldoende reden om de film volledig af te branden.
De grootste sterkte van Blonde is Ana De Armas, die zich volledig overgeeft aan de rol en heel sterk staat te acteren, meer dan ik had verwacht van haar voorlopig eerder beperkte rollen in andere films. Visueel is de film ook geregeld sterk, hoewel het me niet altijd duidelijk was wat het punt was van het veelvuldig spelen met aspect ratio's, kleur en zwart-wit beelden en de camera trukjes. Op dat vlak was de film all over the place maar dat hield het ook wel interessant om te volgen. De muziek van Nick Cave en Warren Ellis was zoals verwacht weer goed. Bekeken als een pure mood piece vond ik Blonde redelijk geslaagd: een donkere droom die het surreële en destructieve van populaire cultuur naar boven brengt. Dit is een film die voor een keer terecht vergeleken gaat worden met het werk van David Lynch, ik moest ook denken aan enkele films van Roman Polanski.
Alleen zit daaronder voor mij niet genoeg inhoud. Dit is gewoon het verhaal van een persoon die misbruikt wordt door een systeem tot er niks meer van over blijft, maar Dominik heeft precies niet echt iets nieuws toe te voegen of kan geen nieuwe inzichten geven. Ondanks dat dit duidelijk een gefictionaliseerd verhaal is en geen traditionele biopic, heeft hij nu gewoon de belangrijkste gebeurtenissen van haar leven gecondenseerd tot een opeenvolging van lijden en ongeluk. Hij lijkt eigenlijk geen interesse te hebben in haar als persoon van vlees en bloed. Bekeken als deconstructie van een Amerikaanse mythe of van roem heeft Dominik zelf al een veel betere en efficiëntere film gemaakt met The Assassination of Jesse James.
? Waar gaan we dat schrijven
