DE VIS DIE IN ZIJN HOOFD IS
In de afgelegen enclave Plymouth kampt kapitein Baker Dill (Matthew McConaughey) met een verwoestende obsessie: hij wil de grote tonijn vangen die in de tropische wateren rondom het eiland zwemt. Deze jacht neemt mythische proporties aan in Plymouth, en de lokale bewoners beginnen zelfs te vermoeden dat de vis in kwestie enkel in Dills hoofd bestaat. Maar zijn mentale staat is niet het enige dat in vraag wordt gesteld: heel het eiland is gehuld in een waas van mysterie. Nergens wordt dit beter weergegeven dan in de bevreemdende mix van Cajun zydeco, Mauritiaanse musette en jazz manouche die elke dag op Plymouth Radio te horen is en het onmogelijk maakt om dit eiland te lokaliseren. De situatie wordt er niet gemakkelijker op wanneer Dills ex-vrouw Karen (Anne Hathaway) uit het niets komt opduiken en hem smeekt om haar nieuwe, gewelddadige echtgenoot te verdrinken. Deze verhaalelementen zouden de bouwstenen kunnen vormen van een vermakelijke psychologische thriller, maar ondermaatse acteerprestaties en een vreselijk scenario steken daar een stokje voor.
Toen Steven Knight in 2013 Locke schreef en regisseerde, legde hij zich beperkingen op door personages, tijd en ruimte tot een absoluut minimum te reduceren. Het resultaat was een bescheiden, gefocuste film die met weinig middelen een groot publiek wist aan te spreken. In serenity gooit Knight die minimalistische aanpak overboord. Hij vertelt een complex verhaal waarin hij zelf snel de weg kwijt raakt, lang voordat er een doldwaze, Shyamalaanse plotwending op de kijker wordt afgevuurd. Deze revelatie laat Knight toe om genres en thema’s te combineren die maar beter ver uit elkaars buurt blijven. Het exotische Hollywooddrama met knipoogjes naar To Have and Have Not overlapt met de science fiction uit The Matrix, en het klassieke existentialisme uit The Old Man and the Sea verandert in de postmoderne twijfel van The Truman Show. Beetje bij beetje bouwt Knight toe naar een spirituele climax, een transcendent moment waarin leven en dood één zijn. serenity is een gigantische warboel, maar het is wel een plezier om te zien hoe ver en op welke manieren hij de bal misslaat.
Suspense is spanning die zich aan het opbouwen is. Het typische "gaat er iets gebeuren of niet gevoel?" Maar slaag de sequel dan maar over, die was toch iets minder en ge vond het origineel toch niet goed.
. 
.
