Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan?

[Deleted member 95]

Men heeft mij (valselijk) doen geloven dat de gedeelde Netflix zou worden opgezegd, dus veel films bekeken de laatste weken. Beetje uit de losse pols en zonder al te veel moeite te doen, bij deze mijn indrukken:

Paddington 1 & 2: Allebei hartverwarmend en prachtig, de tweede vond ik nog beter dan de eerste. Dankzij deze films ontdekt dat ik misschien toch geen sociopaat ben.

Glory: tikje ondermaats, ondanks de coole historische setting.

Free State of Jones: eveneens vrij magertjes.

The Curious Case of Benjamin Button: best cool, is een film die (eventjes) stemt tot nadenken, en ook geen seconde verveelt.

Yes Man: best grappig, maar ultimately vrij inhoudsloos.

The Great Gatsby: ik zat om de ene of de andere reden in mijn hoofd dat dit een groot succes was, maar ik vond er echt niets aan. Schoot compleet zijn doel voorbij.

Me Before You: quasi copy-paste van The Fundamentals of Caring / Les Intouchables, maar best genietbaar.

Jackie Brown: Deze Tarantino had ik nog niet gezien. Niet zo memorabel als zijn ander werk, maar toch heel erg van genoten.

Chocolat: Leuk en zeer charmant, gelukkig niet te pretentieus want dat zou ook niet terecht zijn.

Lost City of Z: Tja, ik wist helaas op voorhand hoe het ongeveer gelopen is, dus de anticlimax kwam niet geheel onverwacht. Jammer, want als men met evenveel métier een live action El Dorado-epic zou maken, zou dat wel vonken geven.

The Intern: Compleet onbevredigend einde. Het is alsof er minstens een kwartier film ontbreekt. Anderzijds is de film ook niet zo goed, dus misschien maar best.

Love and Monsters: Aangenaam verrast hierdoor. De trailer met animatie deed me wat aan Don Hertzfeldt denken. De film zelf was totaal iets anders, maar viel zeker niet tegen. Vreemde mix tussen een charmante familie-film en één of ander horror-apocalyps avontuur.

 

[Jules 'ezechiel 25:17' Winnfield]

Glory: tikje ondermaats, ondanks de coole historische setting.

Spoiler

Hoe loemp was dat einde ook? Van tactische blunders gesproken efkes gaan lopen opt strand

 

[Deleted member 95]

Spoiler

Hoe loemp was dat einde ook? Van tactische blunders gesproken efkes gaan lopen opt strand

Tja ik vond het ook belachelijk maar blijkbaar inspired by true events, dus ja.
En ze maken zich er gemakkelijk vanaf door meteen daarna de credits te laten rollen zodat ook on-screen niemand het moet uitleggen.

 

[FlyingHorseman]

Oh man ik houd van Jackie Brown, mijn favoriete Tarantino na Pulp Fiction maar ik denk dat dat geen populaire mening onder de fans is.

Mommy (Xavier Dolan, 2014)
Deze stond al eeuwen op mijn digicorder en is blijkbaar hoog aangeschreven op Letterboxd, me er dan eindelijk maar eens aan gewaagd. Helaas niet mijn ding. Dolan toont soms wel wat mooie dingen maar houdt het emotioneel niveau de hele tijd op 11 wat het voor mij een erg vermoeiende, schreeuwerige film maakte. Ook geregeld nogal onaangename keuzes van muziek.

 

[Deckard]

Oh man ik houd van Jackie Brown, mijn favoriete Tarantino na Pulp Fiction maar ik denk dat dat geen populaire mening onder de fans is.

Zelfde hier als ik erover nadenk eigenlijk. Het gezapige tempo, die sfeer , de personages... Heerlijk.

 

[Jules 'ezechiel 25:17' Winnfield]

Ik snap het wel ergens. Jackie Brown heeft iets heel los en gezellig op een bepaalde manier (zal wel wat aan de soundtrack liggen) en dat is toch iets uniek in zijn oeuvre (bepaalde stukken van once upon a time in hollywood hadden dat ook wel)

 

[Lakigigar]

Tokyo Tribe (2014): 9/10

Een ode voor echte filmliefhebbers, noem ik dit. Het thema ligt me misschien niet helemaal, maar de structuur, innovativiteit en dergelijke van deze film zijn gewoon steengoed. Het is geen film om serieus te nemen, en dat hoeft ook niet. Deze film geeft mij het grootste "what the fuck" moment dat ik ooit in een film heb gezien. De hip hop past erg goed bij de film. Ik vraag me eigenlijk af waarom ze niet meer dat soort (of elektronische) muziek in een film gebruiken. Voor mij werkt het veel beter dan bij eender andere musical. De flow zit dan ook erg goed, en het tilt de film naar een hoger niveau. Maar ook los van de hip hop is dit heel erg knap gedaan. Camerawerk is gewoon meesterlijk. Sowieso is het ook al fantastisch om te zien dat er in deze film vaak via "rappen" wordt gecommuniceerd. Het zorgt voor een enorm frisse film. Daarnaast levert het ook wel wat op vlak van neon. Tokyo leent zich uitstekend als setting voor een film als deze, maar ook voor een setting die me moet liggen.

Heel mooi. Tokyo Tribe, Tokyo Tribe - never ever die!

 

[Hellsdinner]

Hachi, A Dog's Tale (2009):
Janken, janken, janken. Man wat een prachtige film, snap niet dat ik deze nog nooit gezien heb.
Nu, objectief zal hij misschien niet zo perfect zijn als hij aanvoelde, maar ik heb gewoon een zwak voor dit soort emotionele film.

 

[Nordkapp]

Zelfde hier als ik erover nadenk eigenlijk. Het gezapige tempo, die sfeer , de personages... Heerlijk.

En Pam Grier is geen straf om op te kijken. Knappe dame

 

[PBR Streetgang]

The Thin Red Line:
Vond deze heel teleurstellend. Die cast, dat verhaal en Terrence Mallick klonk geweldig. Het resultaat echter lijkt nodeloos pretentieus. Het wilt een stuk dieper en artistic lijken maar het gaat ten koste van het verhaal en de characters. De film was al lang, maar om het verhaal en de characters echt te laten shinen had hij nog een uur langer moeten duren. Nick Nolte vond ik wel heel goed spelen.

Platoon:
Dit is de film die Thin Red Line wou zijn. Een heel moeilijke watch met momenten, ik woon zelf in Vietnam. Oliver Stone laat het concept War is Hell als geen ander zien.

Dat The Thin Red Line je ding niet was en je liever focus op verhaal en personages had gezien, dat is maar een kwestie van smaak en volledig te begrijpen. Maar The Thin Red Line is exact de film die hij wou zijn en is compleet anders dan Platoon in opzet. Daar waar Platoon helemaal gaat over de gruwel van oorlog ten opzichte van de soldaten en indirect ook de nutteloze aard van het politieke conflict, gaat The Thin Red Line veel meer de filosofische - durf ik zeggen pantheïstische - toer op en onderzoekt de impact van oorlog op de natuur, en op het plaatselijke leven dat sterk verbonden is aan het land. Maar wat interessant is aan deze film, is dat hij oorlog gebruikt als een voorbeeld van onvoorstelbaar desastreuze en woedende krachten die in onze wereld en onze natuur vervat zitten. Als ik het me goed herinner, begint de film ook met de lijnen "What is this war at the heart of nature? Why does nature vie with itself? The land contend with the sea? Is there an avenging power in nature?" Het openingsshot is van een krokodil in het water en de hele openingssequentie zijn beelden van de natuur, gevolgd door een soldaat die AWOL gaat en zijn tijd zo veel mogelijk doorbrengt met de plaatselijke eilandbewoners. En de film eindigt de troepen die het eiland verlaten, de bewoners die met een shot van een jong boompje aan de rand van het eiland*, ondersteund door de lijnen "Darkness, light. Strife and love. Are they the workings of one mind? The features of the same face? Oh my soul, let me be in you now. Look out through my eyes, look out at the things you made. All things shining" Dit zijn niet louter sfeerbeelden, maar onderstrepen de sublieme thematiek van de film.
The Thin Red Line is misschien wel een oorlogsfilm, maar hij benadert het onderwerp vanuit een totaal andere invalshoek dan al zijn genregenoten.


*Was het een mangrove boom? Iemand die daar iets over weet?

 

[Hellsdinner]

Dat The Thin Red Line je ding niet was en je liever focus op verhaal en personages had gezien, dat is maar een kwestie van smaak en volledig te begrijpen. Maar The Thin Red Line is exact de film die hij wou zijn en is compleet anders dan Platoon in opzet. Daar waar Platoon helemaal gaat over de gruwel van oorlog ten opzichte van de soldaten en indirect ook de nutteloze aard van het politieke conflict, gaat The Thin Red Line veel meer de filosofische - durf ik zeggen pantheïstische - toer op en onderzoekt de impact van oorlog op de natuur, en op het plaatselijke leven dat sterk verbonden is aan het land. Maar wat interessant is aan deze film, is dat hij oorlog gebruikt als een voorbeeld van onvoorstelbaar desastreuze en woedende krachten die in onze wereld en onze natuur vervat zitten. Als ik het me goed herinner, begint de film ook met de lijnen "What is this war at the heart of nature? Why does nature vie with itself? The land contend with the sea? Is there an avenging power in nature?" Het openingsshot is van een krokodil in het water en de hele openingssequentie zijn beelden van de natuur, gevolgd door een soldaat die AWOL gaat en zijn tijd zo veel mogelijk doorbrengt met de plaatselijke eilandbewoners. En de film eindigt de troepen die het eiland verlaten, de bewoners die met een shot van een jong boompje aan de rand van het eiland*, ondersteund door de lijnen "Darkness, light. Strife and love. Are they the workings of one mind? The features of the same face? Oh my soul, let me be in you now. Look out through my eyes, look out at the things you made. All things shining" Dit zijn niet louter sfeerbeelden, maar onderstrepen de sublieme thematiek van de film.
The Thin Red Line is misschien wel een oorlogsfilm, maar hij benadert het onderwerp vanuit een totaal andere invalshoek dan al zijn genregenoten.


*Was het een mangrove boom? Iemand die daar iets over weet?

Hmm dat kan ik er inderdaad ook wel in zien. Misschien ben ik er met foute verwachtingen aan begonnen. Ja ik merkte natuurlijk wel de zovele natuurshots (Terrence Mallick had nog een goede carriere in wildlife documentaires gehad) maar de boodschap en de karakters kwamen er voor mij gewoon niet duidelijk genoeg uit. Waarmee ik ook niet gezegd wil hebben dat iedere film een boodschap moet hebben die meteen duidelijk is.
Het gaat volgens mij puur zijn door de foute verwachtingen die ik had voor een "oorlogsfilm" dat ik deze misschien minder goed vond.

 

[PBR Streetgang]

Ja het zal eerder dat laatste zijn. Het is natuurlijk zeer normaal om te verwachten dat personages uitgediept worden in films omdat we dat intussen zo gewoon zijn. Maar net als vele andere narratieve conventies is dat simpelweg niet waar Malick in geïnteresseerd is, tot grote ontzetting en zelfs frustratie van vele filmfans.

 

[Deckard]

Key Largo (1948): 7.5/10
The Big Sleep (1946): 8.5/10
Alien (1979): 9/10

 

[Kid_C]

Ja het zal eerder dat laatste zijn.

Ik heb een pak vrienden die TRL bagger vinden omdat die destijds werd gepromoot als een Saving Private Ryan (release in zelfde jaar). Dan kom je wel van een kale reis thuis...

Other than that, één van mijn favoriete oorlogsfilms samen met Paths Of Glory en Come And See (al klinkt favoriet daar een vrij lugubere term voor).

 

[FlyingHorseman]

Denk dat hier wel wat fans van Come and See zitten (waaronder ik). Voor wie de film nog niet kent is The Ascent ook een aanrader. Een Russische zwart-wit oorlogsfilm uit 1977, gemaakt door Larisa Shepitko, echtgenote van de regisseur van Come and See. Heb die toevallig klaar staan voor een rewatch, een van de komende dagen.

 

[PBR Streetgang]

The Curious Case of Benjamin Button: best cool, is een film die (eventjes) stemt tot nadenken, en ook geen seconde verveelt.

Voor mij chillt den Button nog steeds in de Top 3 van saaiste films die ik ooit in de bioscoop heb gezien.

The Great Gatsby: ik zat om de ene of de andere reden in mijn hoofd dat dit een groot succes was, maar ik vond er echt niets aan. Schoot compleet zijn doel voorbij.

De Baz Luhrman versie? Die vond ik verschrikkelijk, en niet louter omwille van de vreselijke adaptatie van het boek.

Chocolat: Leuk en zeer charmant, gelukkig niet te pretentieus want dat zou ook niet terecht zijn.

Zeker ook Chocolat van Claire Denis zien! Heeft hier hoegenaamd niets mee te maken, maar er wordt hier niet veel over die film gesproken, dus ik grijp elke kans die ik krijg om er vol lof over te spreken.

Lost City of Z: Tja, ik wist helaas op voorhand hoe het ongeveer gelopen is, dus de anticlimax kwam niet geheel onverwacht. Jammer, want als men met evenveel métier een live action El Dorado-epic zou maken, zou dat wel vonken geven.

Voor mij een van de beste films uit het afgelopen decennium.

 

[Avondland]

Dat The Thin Red Line je ding niet was en je liever focus op verhaal en personages had gezien, dat is maar een kwestie van smaak en volledig te begrijpen. Maar The Thin Red Line is exact de film die hij wou zijn en is compleet anders dan Platoon in opzet. Daar waar Platoon helemaal gaat over de gruwel van oorlog ten opzichte van de soldaten en indirect ook de nutteloze aard van het politieke conflict, gaat The Thin Red Line veel meer de filosofische - durf ik zeggen pantheïstische - toer op en onderzoekt de impact van oorlog op de natuur, en op het plaatselijke leven dat sterk verbonden is aan het land. Maar wat interessant is aan deze film, is dat hij oorlog gebruikt als een voorbeeld van onvoorstelbaar desastreuze en woedende krachten die in onze wereld en onze natuur vervat zitten. Als ik het me goed herinner, begint de film ook met de lijnen "What is this war at the heart of nature? Why does nature vie with itself? The land contend with the sea? Is there an avenging power in nature?" Het openingsshot is van een krokodil in het water en de hele openingssequentie zijn beelden van de natuur, gevolgd door een soldaat die AWOL gaat en zijn tijd zo veel mogelijk doorbrengt met de plaatselijke eilandbewoners. En de film eindigt de troepen die het eiland verlaten, de bewoners die met een shot van een jong boompje aan de rand van het eiland*, ondersteund door de lijnen "Darkness, light. Strife and love. Are they the workings of one mind? The features of the same face? Oh my soul, let me be in you now. Look out through my eyes, look out at the things you made. All things shining" Dit zijn niet louter sfeerbeelden, maar onderstrepen de sublieme thematiek van de film.
The Thin Red Line is misschien wel een oorlogsfilm, maar hij benadert het onderwerp vanuit een totaal andere invalshoek dan al zijn genregenoten.


*Was het een mangrove boom? Iemand die daar iets over weet?

Eigenlijk moet je Malick, de cineast als filosoof, aanschouwen met Heidegger op je schoot.

 

[Cerulean]

Love and Monsters: 7/10
Luca: 7/10
The Purge: Anarchy: 5.5/10
Zombieland: Double Tap: 7.5/10
Kickboxer: 3/10
The Elephant Man: 8/10
Papillon: 5/10
The Others: 6/10

 

[Hellsdinner]

12 Angry Men:
Ik heb nog niet zo heel veel films van meer dan pakweg 50 jaar oud gezien, maar wauw, ik moet ze vaker een kans geven.
Wat een schitterende film is dit zeg. Ik ging er volledig blind in, zonder verwachtingen, en was echt heel aangenaam verrast. 1 Kamer, 12 boze mannen (had even goed een discussie over politiek op een Vlaams familiefeest kunnen zijn) en de vonken spatten er vanaf. Er gebeurt eigenlijk weinig, en toch is deze film met momenten spannender dan menig thriller. Top top top.

 

[PBR Streetgang]

Next up: Sunset Blvd.