Stalker (Andrei Tarkovsky, 1979)
Een meesterwerk. Er is al veel over deze film verteld in dit topic en op dit forum, onder andere dat je ervoor in de mood moet zijn. Het is de tweede keer dat ik de film zie en dat laatste zat bij deze kijkbeurt alvast goed, maar met wat ouder te zijn heb ik meer appreciatie voor de kunde van het film maken van Tarkovsky en ook meer geduld voor het trage tempo, iets wat waarschijnlijk de eerste keer mijn grootste klacht was. Een complexe, meditatieve en tot nadenken stemmende film.
La Double Vie de Véronique (Krzysztof Kieslowski, 1991)
Een meesterwerk. Een film om niet te veel bij na te denken maar om te ervaren, waar dingen niet gebeuren om de plot vooruit te drijven maar om bepaalde warme, melancholische gevoelens bij de kijker op te roepen. En dan zijn er nog die prachtige beelden die vooral de prachtige Irene Jacob meestal centraal plaatsen.
Seconds (John Frankenheimer, 1966)
Een meesterwerk. Een rare mix van science fiction en psychologische horror. De grote ster hier is de voor die tijd vooruitstrevende, desoriënterende cinematografie die de film doet aanvoelen als een paranoïde koortsdroom. De film verliest wat kracht in de tweede helft maar vindt een tweede adem met het einde en als geheel heb ik er zeer van genoten.
Long Shot (Jonathan Levine, 2019)
Euh, geen meesterwerk. Maar wel een romantische komedie die doet wat je er van verwacht, zonder pretentie, en die wel ontspannend was. Seth Rogen en Charlize Theron hadden ook nog wel deftige chemie. Huehuehuehue.
L’Amant Double (François Ozon, 2017)
Allesbehalve een meesterwerk. Een nogal corny erotische thriller over een vrouw die een relatie krijgt met een identieke tweeling. Uiteindelijk bleek dit een nogal flauw doorslagje te zijn van Dead Ringers van David Cronenberg. Ozon probeert de indruk te wekken dat er een diepere betekenis uit de film te halen is (en overdrijft serieus met de visuele metafoor van spiegels), maar uiteindelijk heeft hij niet het lef of de visie van zijn Canadese collega.