Columbus (Kogonada, 2017)
Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo’n mooi in beeld gebrachte film gezien heb, elk shot was top. Maar bovenal was de delicate manier waarop de vriendschap tussen de twee hoofdpersonages opgebouwd werd, ondersteund door die beelden, om van te genieten. Een prachtige film.
Jojo Rabbit (Taika Waititi, 2019)
Deze werkte voor mij niet zo goed als satire, daarvoor was het iets te tandloos door alle nazi’s voor te stellen als dwazen of als niet de slechtste gozers, dat trivialiseerde het precies een beetje. Op een wat meer oppervlakkig niveau vond ik dit wel een aangename Wes Anderson-achtige coming of age film waar ik geregeld mee heb moeten lachen dus misschien moet ik niet altijd te hard nadenken bij een film.
Death on the Nile (Kenneth Branagh, 2022)
Los van het feit dat het bronmateriaal ook al niet zo goed is, had ik twee bemerkingen: Ik vind Gal Gadot echt geen goede actrice en iemand die zeer weinig charisma heeft. De eerste persoon die ik van deze cast zou wisselen en er doet ook een kannibaal mee. En ik vond dit visueel ook gewoon echt een lelijke film met die overdaad aan CGI achtergronden waar de acteurs op geplakt werden die duidelijk met onnatuurlijke studiobelichting gefilmd waren.
Eternals (Chloé Zhao, 2021)
Zhao en Marvel leek me altijd van twee kanten een vreemd huwelijk en Eternals was duidelijk het verkeerde project om elkaar mee te verbinden. The Rider en Nomadland waren kleinschalige, intieme karakterportretten, Eternals wil een grootschalig epos van meerdere personages en tijdperken zijn. Zhao weet niet echt wat aan te vangen met die schaal en faalt om hier karakterontwikkeling te verwezelijken, op het eind van de rit kende ik niet eens de naam van alle personages. Wat Eternals wel had, waren onopvallende helden, een oninteressante slechterik, weinig indrukwekkende actiescènes en een gezapig tempo dat het gewoon saai maakte. Best de volgende Marvel film weer door een geavanceerd computerprogramma laten regisseren.
