Welk fictieboek heb je net uitgelezen en wat vond je ervan?

[Deleted member 621]

De Hemel Verslinden - Paolo Giordano

Spoiler: Korte inhoud:

Teresa verruilt iedere zomervakantie samen met haar vader hun woning in het drukke Turijn voor het huis van haar jeugd op het Italiaanse platteland. Het zijn saaie, bloedhete vakanties, totdat ze op een dag drie jongens bespiedt die naakt in het zwembad zwemmen: Nicola, Tommaso en de zonderlinge maar charismatische Bern. Ze zullen Teresa’s leven voor altijd tekenen. De drie halfbroers worden samen opgevoed door Nicola’s religieuze ouders en hebben een complexe en intieme band. Maar Teresa zal snel ontdekken dat niets is wat het lijkt en haar idyllische zomers, die ze steeds vaker met Bern doorbrengt, komen tot een abrupt einde. De jongens worden volwassen en hun vriendschap wordt tot het uiterste getest door hun tegenstrijdige visies op de wereld en hun conflicterende overtuigingen.
De hemel verslinden omspant twintig jaar en vier levens. Het is een epische en intense roman over verbondenheid, liefde, familie en de eeuwige zoektocht naar zingeving.

Zomaar cadeau gekregen.
Pas beginnen lezen en ondanks ik nog maar 6 pagina's ver ben weet ik al dat ik het ga verder lezen!
Het helpt ook wel dat ik ooit al eens een boek van hem heb gelezen ("De Eenzaamheid van de Priemgetallen", kon ik niet wegleggen!)
Ik vind het fijn dat ik er eindelijk nog eens in slaag om fictie te lezen. Als het vlot leest helpt het ook wel veel. Ik heb het vaak moeilijk om echt "in" een verhaal te raken en erin te blijven, maar bij dit verhaal heb ik dit eens niet.

 

[svenn15]

Billy Summers - Stephen King

Wat een boek… Het eerste deel kwam ik er moeilijk in,niet slecht maar ook niet waauw.
Het boek wat hij schreef over zijn legerstuk vond ik saai en niet interresant.
Het 2de deel van het boek vond ik super en het beste deel van het boek.

Schitterend einde,ga maar snel eens wat meer van king lezen.

 

[Woodster]

De avond is ongemak - Marieke Lucas Rijneveld

Dit boek is ongemak.

 

[videast]

Zwart Kwartier - Friso Leunge

ik had nog nooit iets gelezen van deze auteur (kende hem zelfs niet), maar de thriller is mij zeer goed bevallen. Blijkt zijn eerste boek te zijn. Hij weet de spanning op te bouwen, en de lezer mee te slepen in het verhaal. Het leest als een trein.
Inhoud: de vader van een politieagent die zich specialiseert in cold cases, komt te overlijden. Op zijn sterfbed maakt de vader de intrigerende opmerking "je hebt mijn leven verpest", het begin van een draaikolk waarin de politieagent - en de lezer - meegezogen wordt.

 

[coldplayke]

Pale Fire - Vladimir Nabokov

Een gelauwerde dichter wordt vermoord. Zijn laatste gedicht wordt posthuum uitgegeven en van een voorwoord/commentaar voorzien door zijn buurman, Charles Kinbote, die een geheel eigenwijze interpretatie van feit en fictie erop nahoudt.

Dit boek combineert de meest intrigerende aspecten van een moordmysterie, maar voegt er zoveel extra lagen literatuurkritiek, psychologie en parodie aan toe dat het het genre in iedere zin kwalitatief overstijgt. Zoals we van Nabokov mogen verwachten is dit niet alleen prachtig geschreven, maar ook doordrenkt met humor.

Nabokov was een beruchte tegenstander van Freud en het is niet onbelangrijk te weten dat hij deze roman na het succes van Lolita schreef. In Pale Fire vond hij zijn creatieve uitlaatklep om de meest absurde, ongefundeerde interpretaties die een criticus in een gedicht kan lezen te parodiëren en zo de problematische zijde van de psycho-analyse op ludieke manier uit te vergroten.

 

[Avondland]

De Blinde Uil - Sadegh Hedayat

Pikzwart kleinood uit Iran. Bij momenten lyrisch, balancerend tussen gothische erotiek en doodsdrift. Vaak verwarrend, dan weer lucide. Aanrader!

Nu tijd voor een luchtige Harry Mulisch met De Elementen.

 

[FlyingHorseman]

Pale Fire - Vladimir Nabokov

Een gelauwerde dichter wordt vermoord. Zijn laatste gedicht wordt posthuum uitgegeven en van een voorwoord/commentaar voorzien door zijn buurman, Charles Kinbote, die een geheel eigenwijze interpretatie van feit en fictie erop nahoudt.

Dit boek combineert de meest intrigerende aspecten van een moordmysterie, maar voegt er zoveel extra lagen literatuurkritiek, psychologie en parodie aan toe dat het het genre in iedere zin kwalitatief overstijgt. Zoals we van Nabokov mogen verwachten is dit niet alleen prachtig geschreven, maar ook doordrenkt met humor.

Nabokov was een beruchte tegenstander van Freud en het is niet onbelangrijk te weten dat hij deze roman na het succes van Lolita schreef. In Pale Fire vond hij zijn creatieve uitlaatklep om de meest absurde, ongefundeerde interpretaties die een criticus in een gedicht kan lezen te parodiëren en zo de problematische zijde van de psycho-analyse op ludieke manier uit te vergroten.

Dit boek staat al jaren op mijn wishlist en als ik een boekhandel binnen spring, kijk ik ook altijd eens of ik het er zie staan maar voorlopig nog geen succes gehad. Ondanks dat ik Lolita heel erg goed vind en ook al een aantal keer gelezen heb dat Pale Fire nog beter zou zijn, heb ik er nooit echt een prioriteit van gemaakt omdat ik ook al opgevangen had dat het een vrij complex werk is en nogal "technisch". Misschien toch eens bestellen, maar de 'te lezen'-stapel is nu al zo groot dat het waarschijnlijk pas voor 2023 zal zijn...

Ook een heel mooie titel, vind ik.

 

[coldplayke]

Dit boek staat al jaren op mijn wishlist en als ik een boekhandel binnen spring, kijk ik ook altijd eens of ik het er zie staan maar voorlopig nog geen succes gehad. Ondanks dat ik Lolita heel erg goed vind en ook al een aantal keer gelezen heb dat Pale Fire nog beter zou zijn, heb ik er nooit echt een prioriteit van gemaakt omdat ik ook al opgevangen had dat het een vrij complex werk is en nogal "technisch". Misschien toch eens bestellen, maar de 'te lezen'-stapel is nu al zo groot dat het waarschijnlijk pas voor 2023 zal zijn...

Ook een heel mooie titel, vind ik.

Pale Fire is wat de structuur betreft complexer dan Lolita, maar niet moeilijker. Het taalgebruik is een stuk minder gestileerd. Ik vond hem op dat vlak alleszins een pak toegankelijker, zeker als je Ada or Ardor ernaast zet.

Het heeft zich in ieder geval tot een van mijn leukste leeservaringen ooit gebombardeerd, en Nabokov staat zo nu nog wat steviger in mijn top van favoriete auteurs.

De titel van de roman is ook de titel van het gedicht in het boek (want het boek is zogezegd gewoon de uitgave van het gedicht met voorwoord en commentaar van Charles Kinbote) en komt oorspronkelijk uit een werk van Shakespeare. Het gedicht zelf is trouwens echt ontroerend en toont dat Nabokov ook als poëet heel wat in zijn mars heeft.

 

[Avondland]

Ada or Ardor vond ik goed, maar het is een stuk literatuur dat je heel nauwgelet moet lezen. Om diezelfde reden stel ik Proust uit: ik lees nog altijd wel wat, maar ik kan in mijn agenda niet genoeg brokken tijd vrijmaken om die aandacht eraan te geven. Vaak lees ik 's avonds, maar dat is al na een drukke werkdag, speeltijd met de dochter, huishouden ... Dan glipt die aandacht wel eens weg en geraak ik na een tijd gefrustreerd omdat ik na 100 pagina's besef dat ik niet meer mee ben met het verhaal. En dan is de pret weg, want waarom zou je dan nog verder lezen? Twee uur aan een stuk goed doorlezen in een heldere, mentaal uitgeruste staat is een kostbaar goed.

 

[kay-gell]

Ada or Ardor vond ik goed, maar het is een stuk literatuur dat je heel nauwgelet moet lezen. Om diezelfde reden stel ik Proust uit: ik lees nog altijd wel wat, maar ik kan in mijn agenda niet genoeg brokken tijd vrijmaken om die aandacht eraan te geven. Vaak lees ik 's avonds, maar dat is al na een drukke werkdag, speeltijd met de dochter, huishouden ... Dan glipt die aandacht wel eens weg en geraak ik na een tijd gefrustreerd omdat ik na 100 pagina's besef dat ik niet meer mee ben met het verhaal. En dan is de pret weg, want waarom zou je dan nog verder lezen? Twee uur aan een stuk goed doorlezen in een heldere, mentaal uitgeruste staat is een kostbaar goed.

Blij dat ik niet de enige ben. De laatste maanden heb ik wel wat meer rust (al heb ik een kinderloos bestaan dus rust is nog wat anders denk ik dan )

Maar de voorbije jaren ook bewust niet meer aan het lezen gegaan. Welk nut heeft het als dat maar snel-snel tussendoor moet.
En dan vaak ettelijke bladzijdes gelezen hebben terwijl uw hoofd aan het werk aan het denken was en ge eigenlijk geen idee meer hebt wat ge gelezen hebt.
Het is een luxe: rust om te lezen.

 

[Mikkel]

Slaugtherhouse 5 - Kurt Vonnegut

So it goes....me moeten worstelen door de eerste 25 pagina's maar dan zat ik plots aan het einde van het boek!

 

[FlyingHorseman]

Infinite Jest - David Foster Wallace

Een post-modern epos over een dysfunctionele familie, tennis, verslaving en de zoektocht naar een dodelijke film tegen de achtergrond van een bevreemdende Canadees-Amerikaanse onafhankelijkheidsstrijd. Het boek behandelt zware thema’s (zoals de onmacht om te communiceren en zelf-toegediend lijden) en DFW doet dit afwisselend met humor, drama, medeleven, horror en met een overvloed aan voetnoten.

Ik heb deze kolos van bijna 1200 bladzijden voor de tweede keer uitgelezen. Enkel lezen beschrijft het niet helemaal, want zelfs wanneer ik niet in het boek zelf bezig was, zat ik vaak artikels en discussies over bepaalde scènes en verwijzingen op te zoeken. Eigenlijk heeft het boek daardoor zo’n beetje de laatste drie weken van mijn leven over genomen. Doordat ik nog wel redelijk wat van de algemene plot en personages,wist, kon ik me tijdens deze herlezing nog meer focussen op de stortvloed aan parallellen en verwijzingen tussen de verschillende verhalen en de manieren waarop de thema’s op meerdere niveau’s uitgewerkt werden. Tijdens mijn eerste lezing bijna 10 jaar geleden vond ik het al een geweldig boek maar had ik het gevoel er niet volledig vat op te hebben. Door deze tweede lezing ben ik overtuigd dat dit een absoluut meesterwerk is, zeer hoog op de lijst van de allerbeste boeken die ik al gelezen heb.

 

[exCite]

Ada or Ardor vond ik goed, maar het is een stuk literatuur dat je heel nauwgelet moet lezen. Om diezelfde reden stel ik Proust uit: ik lees nog altijd wel wat, maar ik kan in mijn agenda niet genoeg brokken tijd vrijmaken om die aandacht eraan te geven. Vaak lees ik 's avonds, maar dat is al na een drukke werkdag, speeltijd met de dochter, huishouden ... Dan glipt die aandacht wel eens weg en geraak ik na een tijd gefrustreerd omdat ik na 100 pagina's besef dat ik niet meer mee ben met het verhaal. En dan is de pret weg, want waarom zou je dan nog verder lezen? Twee uur aan een stuk goed doorlezen in een heldere, mentaal uitgeruste staat is een kostbaar goed.

Gij gaat echt genieten van die zwemlessen met uw dochter. Het is bij ons maar 45 minuten, maar ik zet dan mijn ANC koptelefoon op (zonder muziek) en kan dan toch een 35-40 minuten gewoon rustig lezen.

 

[coldplayke]

Infinite Jest - David Foster Wallace

Een post-modern epos over een dysfunctionele familie, tennis, verslaving en de zoektocht naar een dodelijke film tegen de achtergrond van een bevreemdende Canadees-Amerikaanse onafhankelijkheidsstrijd. Het boek behandelt zware thema’s (zoals de onmacht om te communiceren en zelf-toegediend lijden) en DFW doet dit afwisselend met humor, drama, medeleven, horror en met een overvloed aan voetnoten.

Ik heb deze kolos van bijna 1200 bladzijden voor de tweede keer uitgelezen. Enkel lezen beschrijft het niet helemaal, want zelfs wanneer ik niet in het boek zelf bezig was, zat ik vaak artikels en discussies over bepaalde scènes en verwijzingen op te zoeken. Eigenlijk heeft het boek daardoor zo’n beetje de laatste drie weken van mijn leven over genomen. Doordat ik nog wel redelijk wat van de algemene plot en personages,wist, kon ik me tijdens deze herlezing nog meer focussen op de stortvloed aan parallellen en verwijzingen tussen de verschillende verhalen en de manieren waarop de thema’s op meerdere niveau’s uitgewerkt werden. Tijdens mijn eerste lezing bijna 10 jaar geleden vond ik het al een geweldig boek maar had ik het gevoel er niet volledig vat op te hebben. Door deze tweede lezing ben ik overtuigd dat dit een absoluut meesterwerk is, zeer hoog op de lijst van de allerbeste boeken die ik al gelezen heb.

Ik las online dat mensen gewoon de voetnoten oversloegen omdat ze het terugbladeren irritant vonden compleet van het padje, dan mis je toch kei veel?!

Voor dit jaar ligt nog een bundel kortverhalen van DFW klaar. Zijn essays zouden ook sterk zijn.

 

[FlyingHorseman]

Ik las online dat mensen gewoon de voetnoten oversloegen omdat ze het terugbladeren irritant vonden compleet van het padje, dan mis je toch kei veel?!

Voor dit jaar ligt nog een bundel kortverhalen van DFW klaar. Zijn essays zouden ook sterk zijn.

Ik heb A Supposedly Fun Thing I'll Never Do Again gelezen, die was alvast de moeite. Ik had een pdf van het boek op de iPad naast me om de voetnoten te lezen. En ook om soms via de zoekfunctie bepaalde termen in te geven als ik het gevoel had iets al eerder tegen gekomen te zijn, echt handig. Mensen die de voetnoten overslaan, kunnen onmogelijk het boek helemaal vatten je mist dan hele delen van het verhaal van bepaalde personages of van hun drijfveren.

Nog wat losse opmerkingen voor mensen die het boek gelezen hebben (allez, voor u dus )

Spoiler

- gek om te lezen hoeveel dingen DFW halverwege de jaren 90 juist voorspelde die toen een beetje dwaas over konden komen: een gekke entertainer als president, Interlace als een soort Netflix, filters gebruiken bij videofonie,...
- Michael Pemulis was veel grappiger dan ik me herinnerde. Beste grap uit het boek komt van hem (17 goes into 56 many more times than 3.294)
- Randy Lenz was het ergste personage in het boek en hij kreeg op zijn einde minder dan hij verdiende
- Tijdens mijn eerste lezing worstelde ik wat met de stukken over Marathé en Steeply, viel nu meer mee
- Ik heb het eerste hoofdstuk (de eigenlijke laatste scène chronologisch) vlak nadat ik klaar was opnieuw gelezen en heb nu het gevoel dat ik voldoende puzzelstukjes heb verzameld om het "echte" einde te kunnen samenstellen. Maar ik denk dat DFW toch nog net voldoende open laat om geen 100% zeker definitief antwoord te hebben.

 

[coldplayke]

Ik heb A Supposedly Fun Thing I'll Never Do Again gelezen, die was alvast de moeite. Ik had een pdf van het boek op de iPad naast me om de voetnoten te lezen. En ook om soms via de zoekfunctie bepaalde termen in te geven als ik het gevoel had iets al eerder tegen gekomen te zijn, echt handig. Mensen die de voetnoten overslaan, kunnen onmogelijk het boek helemaal vatten je mist dan hele delen van het verhaal van bepaalde personages of van hun drijfveren.

Nog wat losse opmerkingen voor mensen die het boek gelezen hebben (allez, voor u dus )

Spoiler

- gek om te lezen hoeveel dingen DFW halverwege de jaren 90 juist voorspelde die toen een beetje dwaas over konden komen: een gekke entertainer als president, Interlace als een soort Netflix, filters gebruiken bij videofonie,...
- Michael Pemulis was veel grappiger dan ik me herinnerde. Beste grap uit het boek komt van hem (17 goes into 56 many more times than 3.294)
- Randy Lenz was het ergste personage in het boek en hij kreeg op zijn einde minder dan hij verdiende
- Tijdens mijn eerste lezing worstelde ik wat met de stukken over Marathé en Steeply, viel nu meer mee
- Ik heb het eerste hoofdstuk (de eigenlijke laatste scène chronologisch) vlak nadat ik klaar was opnieuw gelezen en heb nu het gevoel dat ik voldoende puzzelstukjes heb verzameld om het "echte" einde te kunnen samenstellen. Maar ik denk dat DFW toch nog net voldoende open laat om geen 100% zeker definitief antwoord te hebben.

Het meest memorabele hoofdstuk (en er zijn er veel om uit te kiezen) komt voor mij ergens helemaal in het begin, met Ken Erdedy die probeert zijn drugsverslaving af te zweren. Dat hoofdstuk had hij zonder problemen als kortverhaal kunnen uitgeven.

En ja, Pemulis is geweldig. Stond niet voor niets in mijn top 20 favoriete personages allertijden

Wanneer ik het later opnieuw lees (een herlezing komt er sowieso!) ga ik er ook wel een referentiewerk naast leggen om alle kleine easter eggs die ik de eerste keer had gemist mee te hebben.

 

[Avondland]

De eerste stapjes in Tender is the Night van F. Scott Fitzgerald zijn al zeer belovend. Dit wordt fijn.

 

[Deleted member 95]

Ik heb het daarentegen echt niet makkelijk met Midnight's Children tot dusver, maar ik zal er mij wel doorworstelen.

 

[GemaneDude]

Ik heb het daarentegen echt niet makkelijk met Midnight's Children tot dusver, maar ik zal er mij wel doorworstelen.

Oei, op welke manier? Ik vond dat een goed boek. Wel al lang geleden gelezen.

 

[Deleted member 95]

Oei, op welke manier? Ik vond dat een goed boek. Wel al lang geleden gelezen.

Goh, ik zal wel een uitgebreide review posten als ik er klaar mee ben, maar ik ervaar de schrijfstijl voorlopig als zeer chaotisch en het zorgt ervoor dat het echt niet vooruit gaat momenteel. Ik ben gewend om een boek van 500 pagina's op twee weken uit te lezen als het mij aanstaat, bij deze gaat dat zeker een veelvoud worden. Het eerste hoofdstuk was tot nu toe veruit het beste imo.