Welk fictieboek heb je net uitgelezen en wat vond je ervan?

[Sond]

Oh neeeeee

Die valt gewoon legaal en gratis in topkwaliteit te downloaden op https://standardebooks.org/ebooks/louis-joseph-vance/the-lone-wolf

Is in de public domain namelijk.

Ik had hem ook op Gutenberg gezien maar voor 88 cent spaar ik mij de hassle uit om hem op mijn kobo te krijgen

 

[Nahrtent]

Roberto Bolaño - De wilde detectives ****

Twee jaar geleden, wat gaat de tijd toch snel, las ik het grandioze en vooral grenzeloos ambitieuze 2666, een boek dat nog steeds in mijn hoofd rondspookt zonder huur te moeten betalen. Veel te laat maar met heel veel goesting begon ik dus aan De wilde detectives.

Het boek is opgesplitst in drie delen, waarvan het eerste en laatste deel gestructureerd zijn als een soort dagboek, en het middenstuk de hoofdbrok vormt. In dit middelste deel halen enkele tientallen verschillende vertellers herinneringen op aan hun interacties met twee rondzwervende avant-gardistische dichters, al zou je ze in essentie evengoed gewoon twee zwervers kunnen noemen. Door deze veelkoppige verteller sijpelt het wat sombere wereldbeeld door van de generatie schrijvers, dichters en kunstenaars waartoe ook Bolaño behoorde. De verhalen zijn divers en fragmentarisch en omvatten een twintigtal jaar aan zowel banale als vrij absurde gebeurtenissen, waarvan sommige, zo kwam ik nadien te weten, waargebeurd zijn. Ook de meeste personages zelf zijn, en opnieuw moet ik zeggen dat ik het pas achteraf vernam, gebaseerd op echt bestaande figuren uit de Latijns-Amerikaanse literatuurgeschiedenis, met uiteraard een glansrol voor Arturo Belano als pover vermomd alter ego van de auteur (die had ik wél herkend). Enige kennis hiervan is dus zeker niet vereist om van het boek te genieten, zo kan ik u als ervaringsdeskundige verzekeren.

De pen van Bolaño is onmiskenbaar. Scherp, venijnig, grappig, soms een beetje platvloers, altijd getuigend van groot vakmanschap. Aan de memorabele genialiteit van 2666 kan deze niet tippen, maar ik heb mij heel erg geamuseerd met deze zinloze zoektocht naar iets dat nooit echt wordt gedefinieerd of uitgelegd, maar precies daarom uitnodigt om verder te blijven lezen.

 

[coldplayke]

Heren van de Thee - Hella S. Haasse

Ik heb nog maar weinig Nederlandstalige boeken van vrouwelijke auteurs gelezen, dus wou daar met dit boek verandering in brengen. Zoals de titel al doet vermoeden, volgen we een Nederlandse familie die in de 19de eeuw theeplantages uit de grond stampt in Indonesië. Waar ik had gehoopt dat Haasse vooral de spanningen en morele conflicten met de plaatselijke bevolking zou belichten, schenkt ze jammer genoeg voornamelijk bladruimte aan de ruzies die in de familie rond geldkwesties en erfenissen ontstaan. Dat klinkt opzwepender en boeiender dan het in de realiteit is - hoogstens mag je je warm maken voor een misnoegde briefwisseling hier en daar, maar tot een echt conflict die naam waard, komt het niet. Het verhaal is een waargebeurde familiekroniek, dus op zich snap ik wel dat Haasse de problematieken niet sensationeler wou voorstellen dan ze noodzakelijk waren, maar het blijft toch allemaal erg Nederlands-gecentreerd voor een boek dat zich afspeelt in een compleet ander werelddeel.

Steps - Jerzy Kozinski

Dit is nog eens een boek dat ik op aanraden van David Foster Wallace heb gelezen, en hij stelt me weeral niet teleur! Ik denk dat ik net als @FlyingHorseman er over een jaar niets meer over zal kunnen vertellen buiten dat ik met een gevoel van verontrusting achterbleef, maar dat betekent dus ook dat de herleesbaarheidfactor heel hoog is. Het boek bestaat uit korte fragmenten die door een verhulde raamvertelling samenhangen - hier en daar schemert door dat een man deze verhaaltjes aan de vrouw waar hij mee is aan het daten vertelt. In ieder fragment worden er grenzen overschreden (lichamelijk, seksueel, mentaal, emotioneel) en wordt de drempel om iemand een slachtoffer of dader te kunnen noemen verlegd. Soms is het misbruik erg expliciet, maar ook in de stukken waar er geen duidelijke criminele feiten plaatsvinden heerst er een duistere, dreigende ondertoon die je pervers genoeg doet verlangen naar meer. DFW vergeleek het met de sfeer die in het werk van Kafka heerst, maar gevoelsmatig trof ik meer gelijkenissen aan met de anekdoten en korte verhalen die in Bolaños werk opduiken. Ik ben al een heel weekend aan het kauwen op de slotparagraaf die mij bijzonder raakte, maar die ik nog niet helemaal heb kunnen doorgronden, dus het boek blijft me ondanks de korte tijd die ik ermee heb gespendeerd wel in zekere mate achtervolgen.

 

[Général Zantas]

Mark Twain - A Connecticut Yankee in King Arthur's Court

Deze titel heeft mij nu al jarenlang geïntrigeerd en ben er eindelijk aan toegekomen nu ik in een Classic-mood ben.
Betreft dus een Amerikaan die een klap op zijn kop krijgt en wakker wordt in de 6e eeuw in Engeland ten tijde van Koning Arthur. Hij beseft al snel dat hij de slimste mens is in het land met al zijn kennis van de 19e eeuw, en wat volgt is een leuk verhaal vol met satire en veel maatschappijkritiek op de adel, de Kerk, en het concept van ridderlijkheid. Ook een leuke strijd tussen de Amerikaan en Merlijn de "wijze" tovenaar.

4/5, het was wat moeilijk lezen met momenten, en niet alles was 100% geslaagd, maar desalniettemin een fijn boek.

 

[FlyingHorseman]

George Eliot – Middlemarch

Tot nu toe had ik weinig succes met Engelse dames die in de 19de eeuw de pen opnamen maar Middlemarch was eindelijk een schot in de roos. Een kleine maand lang heb ik erg genoten van deze rijke, omvangrijke roman van meer dan 900 bladzijden.

Eliot focust in Middlemarch op leven en liefde van een handvol personages in een klein provinciestadje in Engeland rond 1830. Dat klinkt als de aanzet voor de historische versie van een gemiddelde, weinig interessante soap, maar Eliot weet het geheel naar een hoger niveau te tillen. Via beschrijvingen van alledaagse interacties toont ze hoe de verhoudingen tussen de personages en hun kansen in het leven bepaald worden door de gemeenschap waartoe ze behoren. Eliot behandelt meerdere thema’s maar als ik ze moet samenvatten, zou ik zeggen dat Middlemarch een roman over identiteitsvorming is. De personages moeten voortdurend manoeuvreren tussen hun eigen ambities en de verwachtingen van buitenaf. Eliot laat je als lezer op subtiele wijze met deze strijd meeleven. Het begin kabbelt wat voort zonder grote of spannende gebeurtenissen, waardoor je je afvraagt wat deze figuren zo interessant maakt. Tegen het einde was ik echter zo vertrouwd geraakt met het karakter van verschillende personages dat ik ertegen opzag om afscheid van hen te moeten nemen.

Middlemarch is geen perfecte roman. Niet alle personages zijn even interessant om te volgen. Er zijn ook enkele zijstappen naar politieke omwentelingen die toen actueel waren, maar waarvan ik het belang niet goed kende en die me dan ook een beetje koud lieten. En laat in de roman verschijnt er plots een verhaalwending die wel goed werkt om de thema’s verder uit te werken maar er tegelijk voor zorgt dat een toch al dik boek nog wat langdradiger wordt.

Dat alles is Eliot echter vergeven door de ambitie die ze toont en de vele prachtige observaties over het leven die ze doorheen de roman aanbrengt. Ik kan me geen roman herinneren die ik de laatste tijd gelezen heb waarbij ik zo vaak bleef hangen bij mooie zinnen of passages als bij deze.

 

[coldplayke]

George Eliot – Middlemarch

Tot nu toe had ik weinig succes met Engelse dames die in de 19de eeuw de pen opnamen maar Middlemarch was eindelijk een schot in de roos. Een kleine maand lang heb ik erg genoten van deze rijke, omvangrijke roman van meer dan 900 bladzijden.

Eliot focust in Middlemarch op leven en liefde van een handvol personages in een klein provinciestadje in Engeland rond 1830. Dat klinkt als de aanzet voor de historische versie van een gemiddelde, weinig interessante soap, maar Eliot weet het geheel naar een hoger niveau te tillen. Via beschrijvingen van alledaagse interacties toont ze hoe de verhoudingen tussen de personages en hun kansen in het leven bepaald worden door de gemeenschap waartoe ze behoren. Eliot behandelt meerdere thema’s maar als ik ze moet samenvatten, zou ik zeggen dat Middlemarch een roman over identiteitsvorming is. De personages moeten voortdurend manoeuvreren tussen hun eigen ambities en de verwachtingen van buitenaf. Eliot laat je als lezer op subtiele wijze met deze strijd meeleven. Het begin kabbelt wat voort zonder grote of spannende gebeurtenissen, waardoor je je afvraagt wat deze figuren zo interessant maakt. Tegen het einde was ik echter zo vertrouwd geraakt met het karakter van verschillende personages dat ik ertegen opzag om afscheid van hen te moeten nemen.

Middlemarch is geen perfecte roman. Niet alle personages zijn even interessant om te volgen. Er zijn ook enkele zijstappen naar politieke omwentelingen die toen actueel waren, maar waarvan ik het belang niet goed kende en die me dan ook een beetje koud lieten. En laat in de roman verschijnt er plots een verhaalwending die wel goed werkt om de thema’s verder uit te werken maar er tegelijk voor zorgt dat een toch al dik boek nog wat langdradiger wordt.

Dat alles is Eliot echter vergeven door de ambitie die ze toont en de vele prachtige observaties over het leven die ze doorheen de roman aanbrengt. Ik kan me geen roman herinneren die ik de laatste tijd gelezen heb waarbij ik zo vaak bleef hangen bij mooie zinnen of passages als bij deze.

Mijn favoriete Victoriaanse roman. Heeft mij door de winter van 2020 getrokken toen ik nogal gedeprimeerd voor het werk in Aarhus zat. Dat boek gaf me zo'n knus gemeenschapsgevoel, dat het op dat moment echt een steun was.

 

[Hellsdinner]

Empress of the Seven Hills - Kate Quinn (Empress of Rome #3)
Quinn weet zoals altijd perfect de noten te spelen die mij bekoren in een boek.
Drama, intrige, liefde en heldhaftigheid.
Allen in een versie van Trajanus' Rome die Quinn magnifiek tot leven wekt.

 

[Avondland]

George Eliot – Middlemarch

Tot nu toe had ik weinig succes met Engelse dames die in de 19de eeuw de pen opnamen maar Middlemarch was eindelijk een schot in de roos. Een kleine maand lang heb ik erg genoten van deze rijke, omvangrijke roman van meer dan 900 bladzijden.

Eliot focust in Middlemarch op leven en liefde van een handvol personages in een klein provinciestadje in Engeland rond 1830. Dat klinkt als de aanzet voor de historische versie van een gemiddelde, weinig interessante soap, maar Eliot weet het geheel naar een hoger niveau te tillen. Via beschrijvingen van alledaagse interacties toont ze hoe de verhoudingen tussen de personages en hun kansen in het leven bepaald worden door de gemeenschap waartoe ze behoren. Eliot behandelt meerdere thema’s maar als ik ze moet samenvatten, zou ik zeggen dat Middlemarch een roman over identiteitsvorming is. De personages moeten voortdurend manoeuvreren tussen hun eigen ambities en de verwachtingen van buitenaf. Eliot laat je als lezer op subtiele wijze met deze strijd meeleven. Het begin kabbelt wat voort zonder grote of spannende gebeurtenissen, waardoor je je afvraagt wat deze figuren zo interessant maakt. Tegen het einde was ik echter zo vertrouwd geraakt met het karakter van verschillende personages dat ik ertegen opzag om afscheid van hen te moeten nemen.

Middlemarch is geen perfecte roman. Niet alle personages zijn even interessant om te volgen. Er zijn ook enkele zijstappen naar politieke omwentelingen die toen actueel waren, maar waarvan ik het belang niet goed kende en die me dan ook een beetje koud lieten. En laat in de roman verschijnt er plots een verhaalwending die wel goed werkt om de thema’s verder uit te werken maar er tegelijk voor zorgt dat een toch al dik boek nog wat langdradiger wordt.

Dat alles is Eliot echter vergeven door de ambitie die ze toont en de vele prachtige observaties over het leven die ze doorheen de roman aanbrengt. Ik kan me geen roman herinneren die ik de laatste tijd gelezen heb waarbij ik zo vaak bleef hangen bij mooie zinnen of passages als bij deze.

Ik noteer het. En bij deze een volgende Victoriaanse tip: Vanity Fair van William Makepeace Thackeray.

 

[Nahrtent]

Olga Tokarczuk - Oer en andere tijden ****

Niet zo lang geleden zong ik de lof over De rustelozen en sprak ik de wens uit om een verhalende roman van Olga Tokarczuk te lezen, en met name deze Oer en andere tijden leek mij, een liefhebber van oerverhalen, op het lijf geschreven.

Oer is een bevreemdende plek waar al even bevreemdende personages wonen, die in korte hoofdstukken afwisselend worden gevolgd. We springen van het ene personage naar het andere, van een door een bordspel geobsedeerde landsheer tot een verwilderde man die als een beest in het woud leeft, waarbij sommigen veelvuldig terugkeren en anderen slechts sporadisch of zelfs niet. Ondertussen verstrijkt de tijd in Oer. Soms snel, soms traag, meestal wordt dat in het midden gelaten. Grote delen van het verhaal lijken bovendien buiten beeld te gebeuren.

De poëtische pen van Tokarczuk wist me opnieuw geregeld te raken. Haar proza leeft en brengt Oer tot leven. Tussen de personages door worden er ook hoofdstukken gewijd aan andere zaken. Zo schrijft ze onder andere over het kloppende hart van een zwamvlok, de fundamentele verschillen tussen appel- en perenjaren, en een pepermolen. Het gaat allemaal binnen als zoete koek.

Oer en andere tijden doet bij momenten sterk denken aan Honderd jaar eenzaamheid. Dat is, vanzelfsprekend, een groot compliment, maar legt anderzijds ook onmogelijke standaarden op die, vanzelfsprekend, niet worden gehaald. We leren de personages zelf iets te weinig in de diepte kennen om echt met hen mee te leven, en dat lijkt zelfs bewust. Het is niet zo dat het boek geen psychologische diepgang heeft, maar het weigert deze te verankeren in het verhaal. Je krijgt eerder een soort lappendeken gepresenteerd van kleine en grote dorpslegendes, die samen een impressie geven van het Poolse plattelandsleven in de 20e eeuw.

Ik ben alleszins nieuwsgierig om nog meer van haar te lezen, want ze heeft een heel unieke stem, maar ik ga er ditmaal wel wat meer tijd laten overgaan, geheel in de geest van Oer.

George Eliot – Middlemarch

Dit klinkt ook echt als iets voor mij, dank!

 

[PBR Streetgang]

Olga Tokarczuk - Oer en andere tijden ****

Niet zo lang geleden zong ik de lof over De rustelozen en sprak ik de wens uit om een verhalende roman van Olga Tokarczuk te lezen, en met name deze Oer en andere tijden leek mij, een liefhebber van oerverhalen, op het lijf geschreven.

Oer is een bevreemdende plek waar al even bevreemdende personages wonen, die in korte hoofdstukken afwisselend worden gevolgd. We springen van het ene personage naar het andere, van een door een bordspel geobsedeerde landsheer tot een verwilderde man die als een beest in het woud leeft, waarbij sommigen veelvuldig terugkeren en anderen slechts sporadisch of zelfs niet. Ondertussen verstrijkt de tijd in Oer. Soms snel, soms traag, meestal wordt dat in het midden gelaten. Grote delen van het verhaal lijken bovendien buiten beeld te gebeuren.

De poëtische pen van Tokarczuk wist me opnieuw geregeld te raken. Haar proza leeft en brengt Oer tot leven. Tussen de personages door worden er ook hoofdstukken gewijd aan andere zaken. Zo schrijft ze onder andere over het kloppende hart van een zwamvlok, de fundamentele verschillen tussen appel- en perenjaren, en een pepermolen. Het gaat allemaal binnen als zoete koek.

Oer en andere tijden doet bij momenten sterk denken aan Honderd jaar eenzaamheid. Dat is, vanzelfsprekend, een groot compliment, maar legt anderzijds ook onmogelijke standaarden op die, vanzelfsprekend, niet worden gehaald. We leren de personages zelf iets te weinig in de diepte kennen om echt met hen mee te leven, en dat lijkt zelfs bewust. Het is niet zo dat het boek geen psychologische diepgang heeft, maar het weigert deze te verankeren in het verhaal. Je krijgt eerder een soort lappendeken gepresenteerd van kleine en grote dorpslegendes, die samen een impressie geven van het Poolse plattelandsleven in de 20e eeuw.

Ik ben alleszins nieuwsgierig om nog meer van haar te lezen, want ze heeft een heel unieke stem, maar ik ga er ditmaal wel wat meer tijd laten overgaan, geheel in de geest van Oer.

Ha! Ik kwam hier net posten dat ik voor het eerst in best wel een lange tijd in een reading spree ben geraakt dankzij een irl boekenclub. Olga Tokarczuks 'House of Day, House of Night' was de laatste die we lazen. Uitstekend boek, geschreven in een vorm die je niet zo veel tegenkomt: een samenraapsels van verhalen en vertellingen, soms gefragmenteerd, soms over heden, soms over het verleden, vaak met een dromerige of magische toets.

Daarvoor lazen we 'The Death of Ivan Ilyich' van Leo Tolstoy. Ook van genoten, al is mijn voorkennis van de Russische geschiedenis uit die periode eerder beperkt.

Los van de boekenclub las ik 'On Earth We're Briefly Gorgeous' van Ocean Vuong, maar daar heb ik me wat door moeten worstelen. Ik vond de opzet van het boek wel mooi, maar de beeldspraak werkte wat op mijn zenuwen en ik vond grote stukken van het levensverhaal van de verteller gewoonweg niet interessant.

 

[Avondland]

Ha! Ik kwam hier net posten dat ik voor het eerst in best wel een lange tijd in een reading spree ben geraakt dankzij een irl boekenclub. Olga Tokarczuks 'House of Day, House of Night' was de laatste die we lazen. Uitstekend boek, geschreven in een vorm die je niet zo veel tegenkomt: een samenraapsels van verhalen en vertellingen, soms gefragmenteerd, soms over heden, soms over het verleden, vaak met een dromerige of magische toets.

Daarvoor lazen we 'The Death of Ivan Ilyich' van Leo Tolstoy. Ook van genoten, al is mijn voorkennis van de Russische geschiedenis uit die periode eerder beperkt.

Los van de boekenclub las ik 'On Earth We're Briefly Gorgeous' van Ocean Vuong, maar daar heb ik me wat door moeten worstelen. Ik vond de opzet van het boek wel mooi, maar de beeldspraak werkte wat op mijn zenuwen en ik vond grote stukken van het levensverhaal van de verteller gewoonweg niet interessant.

Zit je in een boekenclub? Ik wil dat eigenlijk al jarenlang, maar in de buurt vind ik er niet meteen interessants. In Antwerpen zal dat wel wat gemakkelijker zijn om te vinden.

 

[Nahrtent]

Pedro Páramo is het oerboek van het magisch realisme, minder dan 200 pagina’s dik, dat voor Gabriel García Márquez de sleutel vormde om na een writer’s block zijn magnum opus 100 jaar eenzaamheid te schrijven. Borges noemde het zelfs de beste tekst die in de Spaanstalige literatuur is verschenen. Hoge verwachtingen dus.

Een man gaat op zoek naar zijn vader in een verlaten spookstad (en dat mag je vrij letterlijk nemen) somewhere in bumfuck, Mexico.
Wat volgt is een desoriënterende trip waarin heden en verleden, de levenden en de doden, en allerlei verschillende vertellers lustig met elkaar worden vermengd. Langzaam maar zeker vallen de puzzelstukjes enigszins in elkaar, maar om dit boek en zijn fascinerende personages echt te doorgronden en eerlijk te kunnen beoordelen zou ik het eigenlijk minstens twee keer moeten lezen.

Ik was wel enorm fan van de sfeerschepping en de manier waarop je inzicht krijgt in de Mexicaanse omgang met de dood, verantwoordelijkheid en schuld, en de wet van de sterkste in een godverlaten plek. Aanrader voor liefhebbers van zowel magisch realisme als post-moderne doolhoven!

 

[Avondland]

GRR Martin - A game of thrones

Het eerste boek in de thans onafgewerkte ASOIAF-fantasyreeks. Hoewel de eerste seizoenen van de HBO-serie ijzersterk waren smeert het boek zoals verwacht daar nog een dikke laag meerwaarde bovenop. Meer uitdieping, context, personages, ... dan je in een serie kan steken. Leest als een trein en doet hongeren naar het vervolg dat nu op mijn schoot klaarligt, maar eerst nog een intermezzo gelezen.

Primo Levi - Is dit een mens

Allicht een oerklassieker in de zogenaamde holocaustliteratuur. Een vrij nuchter relaas van de schrijver die als jonge twintiger in Auschwitz belandde en beschreef hoe hij het kampwezen met al haar eigenaardigheden en ontberingen onderging. Het is eigenlijk non-fictie dus die hoort niet in dit topic thuis maar nu heb ik hem heb vernoemd laat ik hem toch maar staan (een kwinkslag naar de intro van De Broers Karamazov voor de nobele ingewijden). Het is zo'n werk dat je voor altijd gaat bij blijven omdat het aan je blijft kleven. Niet dat je er vrolijk van wordt, allesbehalve. Het vertelt echter veel over de menselijke veerkracht, zelfs in de rauwste, meest gitzwarte periodes van de mensheid. Geen lijvig boek, wel héél krachtig. Aanrader.

 

[Sond]

GRR Martin - A game of thrones

Het eerste boek in de thans onafgewerkte ASOIAF-fantasyreeks. Hoewel de eerste seizoenen van de HBO-serie ijzersterk waren smeert het boek zoals verwacht daar nog een dikke laag meerwaarde bovenop. Meer uitdieping, context, personages, ... dan je in een serie kan steken. Leest als een trein en doet hongeren naar het vervolg dat nu op mijn schoot klaarligt, maar eerst nog een intermezzo gelezen.

Het feit dat boek 4 me een half jaar van het lezen heeft gehouden houdt me tegen om de eerste 3 boeken opnieuw te lezen. Die vond ik echt geweldig. Maar fucking hell A Feast For Crows was vreselijk.

OT:
Ben Kane - Clash of Empires

Wie de auteur kent weet al waar dit heen gaat. Historische fictie over de Romeinen dus. Deze keer tegen Philip van Macedonië. Zoals gewoonlijk volgen we enkele figuren in beide zijden van het kamp. Zoals ik gewend ben van Kane leest dit als een trein. Erg onderhoudend en spannend genoeg om moeilijk weg te leggen. Ondertussen in het vervolg begonnen.

 

[Houdini]

"Als Rusland wint". Blijkbaar wekenlang op nr 1 gestaan in duitsland, dus ik dacht moet ik eens lezen.

Het boek is een uitermate realistisch scenario, gemaakt in samenwerking met hooggeplaatse politici, militairen atc, waarbij Rusland de overwinning opeist in Oekraïne, en wat er zich daarna afspeelt.

Leest enorm vlot, wie interesse heeft in geopolitiek, macro economie... een echte aanrader.

 

[PBR Streetgang]

Zit je in een boekenclub? Ik wil dat eigenlijk al jarenlang, maar in de buurt vind ik er niet meteen interessants. In Antwerpen zal dat wel wat gemakkelijker zijn om te vinden.

Ja, met enkele goeie vrienden eentje 'opgericht'. Intussen zitten we al aan boek #3, dat we in mei gaan bespreken. So far so good, I guess. Maar het valt nog te bezien hoe lang die club het overleeft. Mij heeft het in ieder geval al aangespoord om meer te lezen, ook tussen de boekenclub door. Paar dagen geleden James Baldwins Giovanni's Room uitgelezen, dat was prachtig.

 

[Yulquen]

James S.A. Corey - Leviathan Falls (The Expanse #9)

Waardige afsluiter van de reeks, alhoewel ik wel op mijn honger blijf zitten door het einde. Kreeg een extra ster op de rating voor een reden:

Spoiler: Reden

De terugkeer, al bij al een korte, van mijn favoriete personage: Miller

 

[Dyer Hunt]

Laatste drie boeken die ik las de voorbije weken, erg van genoten. Eindelijk zit ik nog eens in een leesflow!

Asfalt - Niels Van Droogenbroeck ****
Zijn tweede boek. Leest vlot weg, al was het gebruik van Vlaamse spreektaal in de dialogen wat wennen. Sfeervol (dubbel)verhaal, leuke inkijk in de voor mij totaal onbekende wereld van het liften. Met vooral ook een sterk einde. Goed geschreven, én met een goede plot deze keer, i.t.t. zijn debuut Limonade met pulp. Alleen al het feit dat het nog enkele dagen bleef nazinderen in mijn gedachten zegt genoeg, dat gebeurt me niet vaak.
Terzijde: prachtige cover ook.

Reset - Blake Crouch *****
Wat kan die man toch pageturners schrijven! Hier ben ik echt doorgeraasd, 100% mijn ding. Al vond ik Dark Matter nog net dat tikkeltje beter.

Schemerleven - Jaap Robben *****
Amai. Zelden zo ontroerd geweest door een boek. Al die superlatieven zijn helemaal terecht.

Schemerleven - Jaap Robben.
Wat een ontdekking, deze schrijver.

Ik denk dat het onder andere deze comment was waardoor deze op mijn to-readlijstje is gekomen. Bedankt!

 

[Tonerider]

The Maid by Nita Prose

een luchtige murdermystery. Ik vond het fijn te verteren. Geen hoogstaande nagelbijter en ondanks dat het hoofdpersonage anders is dan anderen, is het ook zeker geen psychologische thriller of zo. Het eindstuk is misschien zelfs iets te easy en optimistisch, maar denk dat het gewoon de opzet is om met warmte te eindigen. Zeker geen top tien of zo, maar als leuke opvuller wel de moeite. Denk dat ik ook wel de volgende ga lezen in die serie.

 

[Général Zantas]

Richard Hughes - A High Wind in Jamaica

Een boek uit 1929, waarvan gezegd wordt dat het als een voorbode op Lord of the Flies beschouwd kan worden vanwege het gedrag van de kinderen.

Het verhaal betreft een aantal (blanke) kinderen geboren in Jamaica ten tijde van de Britse kolonisatie in de 19e eeuw maar reeds na de afschaffing van de slavernij. Na de passage van een orkaan die serieuze ravage aanricht op het eiland, krijgt de moeder schrik en besluit ze haar ganse kroost op een schip te plaatsen en naar Engeland te laten varen (alleen, zonder een begeleider, met als oudste kind in de groep van 5 kinderen een 11-jarige). Dat schip wordt niet veel later overvallen door piraten en de kinderen moeten noodgedwongen maandenlang aan boord van het piratenschip verblijven nadat de kapitein van hun eigen schip de benen neemt, nuja, de zeilen spant.

De schrijfstijl was een beetje apart, zelfs voor die tijd, maar het was wel een interessant verhaal met een leuke ontwikkeling. De kinderen werden vrij uniek neergepend, vrij kil eigenlijk en zeer wispelturig, maar dat droeg wel bij aan de genietbaarheid van het plot. Het einde was toch ook lichtjes schokkend.

Een leuke read. 4,5/5 naar beneden afgerond op Goodreads.