Welk fictieboek heb je net uitgelezen en wat vond je ervan?
- Onderwerp starter coldplayke
- Startdatum
- Boeken
Ik heb nog wat post achterstand in te halen.
Crystal Vision - Gilbert Sorrentino
Mulligan Stew van Sorrentino was een van mijn favoriete boeken vorig jaar. Deze roman, die een mozaïek moet vormen van een allegaartje aan stemmen uit Brooklyn, deed veel minder voor mij. De humor en referenties waren te obscuur en de korte vignettes te weinig gevarieerd. Ik denk dat er ergens een overkoepelende maatschappelijke satire of kritiek zal hebben ingezeten, maar het ontbrak mij aan een kristallen visie om die te vinden.
The Makioka Sisters - Jun'ichirō Tanizaki
Het verhaal gaat over 4 zussen met uiteenlopende successen als het op eervolle huwelijken aankomt. Geeft een integere inkijk in de Japanse huishoudelijke cultuur rond 1940.
As She Climbed Across the Table - Jonathan Lethem
Sci-fi roman. Voor mij lag het wat in lijn van enkele fast-paced, plot-driven romans die we eerder met de boekenclub lazen. Een van mijn grote literaire pet peeves zijn personages die volwassenen horen te zijn, maar waarbij de auteur ze geforceerd cool en quirky wil doen overkomen waardoor ik de paar uur die het kostte om dit boek uit te lezen met opgetrokken schouders in een soort existentiële cringe-houding las.
Crystal Vision - Gilbert Sorrentino
Mulligan Stew van Sorrentino was een van mijn favoriete boeken vorig jaar. Deze roman, die een mozaïek moet vormen van een allegaartje aan stemmen uit Brooklyn, deed veel minder voor mij. De humor en referenties waren te obscuur en de korte vignettes te weinig gevarieerd. Ik denk dat er ergens een overkoepelende maatschappelijke satire of kritiek zal hebben ingezeten, maar het ontbrak mij aan een kristallen visie om die te vinden.
The Makioka Sisters - Jun'ichirō Tanizaki
Het verhaal gaat over 4 zussen met uiteenlopende successen als het op eervolle huwelijken aankomt. Geeft een integere inkijk in de Japanse huishoudelijke cultuur rond 1940.
As She Climbed Across the Table - Jonathan Lethem
Sci-fi roman. Voor mij lag het wat in lijn van enkele fast-paced, plot-driven romans die we eerder met de boekenclub lazen. Een van mijn grote literaire pet peeves zijn personages die volwassenen horen te zijn, maar waarbij de auteur ze geforceerd cool en quirky wil doen overkomen waardoor ik de paar uur die het kostte om dit boek uit te lezen met opgetrokken schouders in een soort existentiële cringe-houding las.
Général Zantas
Well-known member
Enkele novella's gelezen afgelopen week, gratis gekregen via NetGalley.
Amal El-Mohtar - The River has Roots
Co-auteur van This Is How You Lose the Time War dat hier al een tijdje op de TBR-pile ligt. Dit leek me zo'n boek dat ik nooit zelf zou kopen, maar gezien ik het gratis via NetGalley kon krijgen, het vrij kort was en ik hiermee enkele vakjes kan afvinken, me er toch aan gewaagd.
Vrij teleurstellend uiteindelijk. Eerst en vooral was de lay-out voor het e-boek verschrikkelijk. Er stonden illustraties op bijna elke pagina van bomen, maar die stonden in deze versie tussen de zinnen en woorden, waardoor alles opgebroken werd en het gewoon helemaal niet fijn las. Het verhaal was ook niet echt mijn dada, maar de relatie tussen beide zussen was wel leuk om lezen en de drama was ook interessant.
2/5
Nnedi Okorafor - She Who Knows (She Who Knows #1)
Nnedi Okorafor - One Way Witch (She Who Knows #2)
Twee jaar terug haar bekendste werk Who Fears Death gelezen en dat was eigenlijk vrij teleurstellend. Maar ik vond de cover van She Who Knows echt knap, dus wou ik haar nog een kans geven. She Who Knows is een verademing tov het vorige boek, interessant verhaal en weinig storende factoren zoals in haar vorige werk.
One Way Witch was dan weer wat teleurstellend. Typisch middle book syndrome, met heel veel setup voor het 3e boek. Wat me wel verraste want vanaf het eerste hoofdstuk werd er op een battle gezinspeeld en ze begint zich eigenlijk al voor te bereiden, maar 160 pagina's later em we zijn eigenlijk geen stap dichter gekomen, behalve dan een hele hoop randavonturen en persoonlijke ontwikkeling. Verhaal slabakte ook na een tijdje en het kon maar matig boeien.
4/5 & 3/5.
Amal El-Mohtar - The River has Roots
Co-auteur van This Is How You Lose the Time War dat hier al een tijdje op de TBR-pile ligt. Dit leek me zo'n boek dat ik nooit zelf zou kopen, maar gezien ik het gratis via NetGalley kon krijgen, het vrij kort was en ik hiermee enkele vakjes kan afvinken, me er toch aan gewaagd.
Vrij teleurstellend uiteindelijk. Eerst en vooral was de lay-out voor het e-boek verschrikkelijk. Er stonden illustraties op bijna elke pagina van bomen, maar die stonden in deze versie tussen de zinnen en woorden, waardoor alles opgebroken werd en het gewoon helemaal niet fijn las. Het verhaal was ook niet echt mijn dada, maar de relatie tussen beide zussen was wel leuk om lezen en de drama was ook interessant.
2/5
Nnedi Okorafor - She Who Knows (She Who Knows #1)
Nnedi Okorafor - One Way Witch (She Who Knows #2)
Twee jaar terug haar bekendste werk Who Fears Death gelezen en dat was eigenlijk vrij teleurstellend. Maar ik vond de cover van She Who Knows echt knap, dus wou ik haar nog een kans geven. She Who Knows is een verademing tov het vorige boek, interessant verhaal en weinig storende factoren zoals in haar vorige werk.
One Way Witch was dan weer wat teleurstellend. Typisch middle book syndrome, met heel veel setup voor het 3e boek. Wat me wel verraste want vanaf het eerste hoofdstuk werd er op een battle gezinspeeld en ze begint zich eigenlijk al voor te bereiden, maar 160 pagina's later em we zijn eigenlijk geen stap dichter gekomen, behalve dan een hele hoop randavonturen en persoonlijke ontwikkeling. Verhaal slabakte ook na een tijdje en het kon maar matig boeien.
4/5 & 3/5.
Général Zantas
Well-known member
Charles Portis - True Grit
Western novel uit 1968 die twee keer verfilmd werd en tot de Amerikaanse klassiekers gerekend wordt. En ik kan na het lezen van dit boek dat volledig begrijpen. Geweldige western. Vrij kort, met zijn 250 pagina's, maar er zit geen enkel dood moment in en het is gewoon genieten van begin tot einde.
Net zoals mijn vorige western ervaring (Lonesome Dove), vond ik de atmosfeer heel knap tot leven gebracht en het valt me op dat ik er heel hard van kan genieten en erbij kan wegdromen. Ik ga wat zoeken achter andere kwaliteitsvolle westerns want dit boek versterkt enkel maar mijn interesse in het genre. Ik wil mij echter wel niet wagen aan die honderden of duizenden pulp Westerns van de jaren 60/70/80, dus het zal even zoeken zijn.
Western novel uit 1968 die twee keer verfilmd werd en tot de Amerikaanse klassiekers gerekend wordt. En ik kan na het lezen van dit boek dat volledig begrijpen. Geweldige western. Vrij kort, met zijn 250 pagina's, maar er zit geen enkel dood moment in en het is gewoon genieten van begin tot einde.
Net zoals mijn vorige western ervaring (Lonesome Dove), vond ik de atmosfeer heel knap tot leven gebracht en het valt me op dat ik er heel hard van kan genieten en erbij kan wegdromen. Ik ga wat zoeken achter andere kwaliteitsvolle westerns want dit boek versterkt enkel maar mijn interesse in het genre. Ik wil mij echter wel niet wagen aan die honderden of duizenden pulp Westerns van de jaren 60/70/80, dus het zal even zoeken zijn.
FlyingHorseman
Well-known member
Malcolm Lowry - Under The Volcano
Dit boek staat vaak in lijstjes van de beste Engelstalige boeken van de vorige eeuw maar de eerste 150 bladzijden vond ik erg frustrerend en moeilijk om door te komen. Dat komt in de eerste plaats door het niet al te vrolijke onderwerp, het boek handelt over een dag in het leven van een zwaar alcoholverslaafde consul in Mexico. Maar Lowry giet dit in een voor die tijd experimentele roman met veel wisselende perspectieven en gedachtegangen die van de hak op de tak springen. Niet zozeer stream of consiousness maar waarschijnlijk wel een goeie weergave van gedachten beschadigd door drank. Lowry was op dat vlak namelijk een ervaringsdeskundige.
Geleidelijk aan vond ik het boek echter steeds beter worden, alsof de eerste helft me leerde hoe ik het boek precies moest lezen. Vooral de laatste twee hoofdstukken maakten vrij veel indruk en Under The Volcano is nog een tijdje na uitlezen op me blijven hangen.
Yoko Ogawa - The Housekeeper and the Professor
Een rustige, warme roman over de relatie tussen een wiskundeprofessor met geheugenproblemen en zijn huishoudhulp. Dit was een leuk tussendoortje, zeker na het vorige boek, maar maakte niet echt een diepe indruk.
Karl Ove Knausgard - My Struggle 1: A Death In The Family
Dit is het eerste boek van een monumentale reeks van zes autobiografische boeken die een grote hype werd in Noorwegen (ongeveer 1 op de 10 Noren heeft één van de boeken gelezen) en later in de rest van Europa. Na enkele jaren aanmodderen besloot Knausgard om zich los te maken van stijl of structuur en gewoon te beginnen schrijven over zijn leven zoals dat tot dan verlopen was. De dood van zijn vader was de aanzet hiervoor en vormt het centrale thema van dit eerste boek. Knausgard had met hem een getroebleerde en vervreemde relatie, zijn vader zou zich uiteindelijk dood drinken in het huis van Knausgards grootmoeder.
Herinneringen zijn in de regel subjectief maar het boek leest als een soort deconstructie van hoe hij bepaalde periodes van zijn leven ervaren heeft door elk banaal detail dat hij zich herinnert te vermelden. Soms levert dat weinig opvallende, niet zoveel zeggende passages op. Maar zeker wanneer hij dat doet met de nasleep van het overlijden, wanneer hij samen met zijn broer het huis van zijn grootmoeder gaat schoonmaken, levert dat een onverschrokken, weinig flatterend beeld van hemzelf, zijn vader en zijn familie op. Het levert hier en daar rake en ontroerende passages op over familie en de dood die het boek zeker de moeite waard maakten.
Dit boek staat vaak in lijstjes van de beste Engelstalige boeken van de vorige eeuw maar de eerste 150 bladzijden vond ik erg frustrerend en moeilijk om door te komen. Dat komt in de eerste plaats door het niet al te vrolijke onderwerp, het boek handelt over een dag in het leven van een zwaar alcoholverslaafde consul in Mexico. Maar Lowry giet dit in een voor die tijd experimentele roman met veel wisselende perspectieven en gedachtegangen die van de hak op de tak springen. Niet zozeer stream of consiousness maar waarschijnlijk wel een goeie weergave van gedachten beschadigd door drank. Lowry was op dat vlak namelijk een ervaringsdeskundige.
Geleidelijk aan vond ik het boek echter steeds beter worden, alsof de eerste helft me leerde hoe ik het boek precies moest lezen. Vooral de laatste twee hoofdstukken maakten vrij veel indruk en Under The Volcano is nog een tijdje na uitlezen op me blijven hangen.
Yoko Ogawa - The Housekeeper and the Professor
Een rustige, warme roman over de relatie tussen een wiskundeprofessor met geheugenproblemen en zijn huishoudhulp. Dit was een leuk tussendoortje, zeker na het vorige boek, maar maakte niet echt een diepe indruk.
Karl Ove Knausgard - My Struggle 1: A Death In The Family
Dit is het eerste boek van een monumentale reeks van zes autobiografische boeken die een grote hype werd in Noorwegen (ongeveer 1 op de 10 Noren heeft één van de boeken gelezen) en later in de rest van Europa. Na enkele jaren aanmodderen besloot Knausgard om zich los te maken van stijl of structuur en gewoon te beginnen schrijven over zijn leven zoals dat tot dan verlopen was. De dood van zijn vader was de aanzet hiervoor en vormt het centrale thema van dit eerste boek. Knausgard had met hem een getroebleerde en vervreemde relatie, zijn vader zou zich uiteindelijk dood drinken in het huis van Knausgards grootmoeder.
Herinneringen zijn in de regel subjectief maar het boek leest als een soort deconstructie van hoe hij bepaalde periodes van zijn leven ervaren heeft door elk banaal detail dat hij zich herinnert te vermelden. Soms levert dat weinig opvallende, niet zoveel zeggende passages op. Maar zeker wanneer hij dat doet met de nasleep van het overlijden, wanneer hij samen met zijn broer het huis van zijn grootmoeder gaat schoonmaken, levert dat een onverschrokken, weinig flatterend beeld van hemzelf, zijn vader en zijn familie op. Het levert hier en daar rake en ontroerende passages op over familie en de dood die het boek zeker de moeite waard maakten.
Laatst bewerkt:
Veel van Cormac McCarthy kan je onder de noemer Western (of anti-Western) plaatsen, en de meeste van zijn boeken zijn steengoed. All The Pretty Horses vind ik de beste instapper in zijn oeuvre.
Général Zantas
Well-known member
Simon Turney - Agricola: Invader (Agricola #1)
Mijn eerste foray in Romeinse miltaire historische fictie en het was een succes. Zeer spannend boek, goed geschreven ook. In vergelijking met andere historische fictie schrijvers die ik in de afgelopen jaren heb gelezen, vond ik er toch een duidelijk niveauverschil merkbaar in het taalgebruik. Zeer realistisch weergegeven ook allemaal, en Agricola is een zeer likeable personage.
Morgen verder met deel twee in deze trilogie.
Mijn eerste foray in Romeinse miltaire historische fictie en het was een succes. Zeer spannend boek, goed geschreven ook. In vergelijking met andere historische fictie schrijvers die ik in de afgelopen jaren heb gelezen, vond ik er toch een duidelijk niveauverschil merkbaar in het taalgebruik. Zeer realistisch weergegeven ook allemaal, en Agricola is een zeer likeable personage.
Morgen verder met deel twee in deze trilogie.
Avondland
Well-known member
Mijn introductie was The Road, maar Blood Meridian vond ik ronduit fenomenaal.
Nu ik Wheel of Time op Prime aan het volgen ben begint de interesse te groeien naar de boekenreeks. Maar 14 boeken ... dat is wel een héle karwei. Ik zoek nog altijd naar een geschikt moment om à la recherche du temps perdu van Proust te lezen.
Général Zantas
Well-known member
Simon Turney - Agricola: Warrior (Agricola #2)
Het vervolgverhaal via NetGalley gratis gekregen, wederom een leuk boek. Ditmaal ligt de focus op Agricola's tijd in Rome (in het eerste boek lag de focus op zijn tijd in Britannia) in het jaar van de 4 Keizers (en de aanloop). Vrij interessant, maar komt met tijden toch iets te droog over en teveel als een informatiewerk over dat Vierkeizerjaar, waardoor het verhaal wat onderontwikkelt is. Veel actie en goed wat politiek, al werd het niet altijd even spannend gebracht. Een 4/5.
Deel 3 komt pas uit in December, dus nog even wachten.
Het vervolgverhaal via NetGalley gratis gekregen, wederom een leuk boek. Ditmaal ligt de focus op Agricola's tijd in Rome (in het eerste boek lag de focus op zijn tijd in Britannia) in het jaar van de 4 Keizers (en de aanloop). Vrij interessant, maar komt met tijden toch iets te droog over en teveel als een informatiewerk over dat Vierkeizerjaar, waardoor het verhaal wat onderontwikkelt is. Veel actie en goed wat politiek, al werd het niet altijd even spannend gebracht. Een 4/5.
Deel 3 komt pas uit in December, dus nog even wachten.
Sylvain Neuvel - Slapende Goden: een tijdje geleden op de kop getikt op een tweedehands beurs. De korte inhoud op de achterflap wekte meteen m'n interesse: plots duiken verschillende artefacten aan het aardopppervlakte op, meerbepaald delen van een reuzen robot en niemand van waar ze komen. Geen klassieke vertel stijl, de hoofstukken zijn verschillende files die bestaan uit interviews, logs etc die samen het verhaal weergeven. Beetje World War Z stijl dus.
Dat triggerde dus m'n nieuwsgierigheid en ik moet zeggen qua algemene plot is het best wel interessant en moedigt aan om verder te lezen. De fragmentarische stijl is ook leuk en houdt de schwung er in.
Er zijn wat mindere punten. Eén van de hoofdpersonages is een G-Man achtige kerel die alles geregeld en gedaan krijgt. Het is iemand die net teveel kan en gedaan krijgt en het deus ex machina gevoel is daar door nooit ver af. Aangezien het een tweedehands koopje is, had ik ook niet te kiezen in de versie en heb de Nederlandse vertaling gelezen die ik niet zo geweldig vond.
In de lokale bib hebben ze deel 2, ook in het Nederlands trouwens, dus da's een meevaller. Hij ligt hier al klaar om gelezen te worden.
Dat triggerde dus m'n nieuwsgierigheid en ik moet zeggen qua algemene plot is het best wel interessant en moedigt aan om verder te lezen. De fragmentarische stijl is ook leuk en houdt de schwung er in.
Er zijn wat mindere punten. Eén van de hoofdpersonages is een G-Man achtige kerel die alles geregeld en gedaan krijgt. Het is iemand die net teveel kan en gedaan krijgt en het deus ex machina gevoel is daar door nooit ver af. Aangezien het een tweedehands koopje is, had ik ook niet te kiezen in de versie en heb de Nederlandse vertaling gelezen die ik niet zo geweldig vond.
In de lokale bib hebben ze deel 2, ook in het Nederlands trouwens, dus da's een meevaller. Hij ligt hier al klaar om gelezen te worden.
FlyingHorseman
Well-known member
Thomas Pynchon - V.
In de 3,5 boeken van Thomas Pynchon die ik tot nu toe gelezen heb, staan steeds personages centraal die op de rand van een belangrijk "iets" staan, een samenzwering of mysterie, maar net niet dichtbij genoeg geraken om te weten hoe de vork in de steel zit. Of net te dichtbij staan om het grotere plaatje te kunnen zien.
Lezers die houden van een kop en een staart die liefst ook nog op logische wijze aan een lichaam vastzitten, gaan waarschijnlijk gefrustreerd geraken bij het lezen van Pynchon. Hij heeft niet enkel lak aan structuur in het verhaal dat hij vertelt, zijn schrijfstijl zou ik in één woord ook omschrijven als "wazig". Hij schrijft moeilijke, erg volle zinnen met vreemde associaties. Maar dat maakt hem voor mij ook interessant om te lezen, omdat hij daardoor in staat is een sfeer en stemming te creëren die ik nog nergens anders tegen gekomen ben. Hij omschrijft iets dat geworteld is in de werkelijkheid op zo'n manier dat je een andere betekenis haalt uit iets dat normaal zou zijn. En hij is bij momenten ook heel grappig.
Dit is zijn debuutroman en toont dat hij reeds vanaf het begin van zijn carrière zijn typische stijl had. V. is echter wat ruwer en bij momenten een beetje langdradig. Het is geen spoiler dat er geen duidelijke oplossing van het centrale mysterie is, dat stoorde me ook niet. Ik genoot het meest van V. als een reeks losstaande kortere verhalen over een overkoepelende groep kleurrijke personages. Sommige daarvan waren heel erg sterk maar andere stukken konden mijn aandacht niet even goed houden, zeker naar het eind toe. Ook het voornaamste minpunt van zijn andere romans die ik al gelezen heb, komt hier terug. V. voelt afstandelijk en wat koel aan, ik heb nog geen boek van Pynchon gelezen met een sterke emotionele kern. Ondanks dat ik V. niet over de hele lijn geslaagd vond (The Crying of Lot 49 komt nu over als een sterke verbetering van deze eerste poging), kijk ik nu al uit naar het volgende boek dat ik van Pynchon ga lezen.
In de 3,5 boeken van Thomas Pynchon die ik tot nu toe gelezen heb, staan steeds personages centraal die op de rand van een belangrijk "iets" staan, een samenzwering of mysterie, maar net niet dichtbij genoeg geraken om te weten hoe de vork in de steel zit. Of net te dichtbij staan om het grotere plaatje te kunnen zien.
Lezers die houden van een kop en een staart die liefst ook nog op logische wijze aan een lichaam vastzitten, gaan waarschijnlijk gefrustreerd geraken bij het lezen van Pynchon. Hij heeft niet enkel lak aan structuur in het verhaal dat hij vertelt, zijn schrijfstijl zou ik in één woord ook omschrijven als "wazig". Hij schrijft moeilijke, erg volle zinnen met vreemde associaties. Maar dat maakt hem voor mij ook interessant om te lezen, omdat hij daardoor in staat is een sfeer en stemming te creëren die ik nog nergens anders tegen gekomen ben. Hij omschrijft iets dat geworteld is in de werkelijkheid op zo'n manier dat je een andere betekenis haalt uit iets dat normaal zou zijn. En hij is bij momenten ook heel grappig.
Dit is zijn debuutroman en toont dat hij reeds vanaf het begin van zijn carrière zijn typische stijl had. V. is echter wat ruwer en bij momenten een beetje langdradig. Het is geen spoiler dat er geen duidelijke oplossing van het centrale mysterie is, dat stoorde me ook niet. Ik genoot het meest van V. als een reeks losstaande kortere verhalen over een overkoepelende groep kleurrijke personages. Sommige daarvan waren heel erg sterk maar andere stukken konden mijn aandacht niet even goed houden, zeker naar het eind toe. Ook het voornaamste minpunt van zijn andere romans die ik al gelezen heb, komt hier terug. V. voelt afstandelijk en wat koel aan, ik heb nog geen boek van Pynchon gelezen met een sterke emotionele kern. Ondanks dat ik V. niet over de hele lijn geslaagd vond (The Crying of Lot 49 komt nu over als een sterke verbetering van deze eerste poging), kijk ik nu al uit naar het volgende boek dat ik van Pynchon ga lezen.
Wat wordt het volgende Pynchon-boek?
Ik heb er nu ook een boel al gelezen, en heb gemerkt dat hoe compacter hij blijft, hoe meer genot ik eraan heb (The Crying of Lot 49, Vineland). Zodra ik 1-2 maanden aan enkel Pynchon in het vooruitzicht had, was het afzien (Mason & Dixon en vooral Gravity's Rainbow, het boek waar ik van alles dat ik ooit gelezen heb het meeste moeite had om tot het einde te geraken).
Ik vind dat echt jammer, want in de theorie zou ik Pynchon moeten oppeuzelen, maar het blijft toch altijd een beetje een kwelling...
FlyingHorseman
Well-known member
Hah, het halve boek waar ik het in mijn post over had is Gravity's Rainbow, twee pogingen ondernomen en telkens na 150 bladzijden ofzo opgegeven. Ik denk dat ik na V. en Lot 49 alvast beter bekwaam zou moeten zijn om dat volgende keer tot een goed eind te brengen.
Ik twijfel een beetje welk boek ik als volgende ga lezen, dat gaat sowieso niet voor snel zijn. Ik heb GR en Mason & Dixon nog in mijn kast staan maar in oktober brengt hij een nieuw boek uit, Shadow Ticket. Misschien dat ik dat dan relatief snel ga lezen om de discussie errond onder de fans wat te volgen. Ik leg mezelf normaal de beperking op van slechts één boek per jaar van een auteur te lezen (op enkele uitzonderingen na), dus dan zou ik in januari er aan kunnen beginnen. Maar ik kan evengoed die dwaze regel breken indien het te veel kriebelt als het boek in de winkels ligt!
Ik heb dit jaar 2 boeken gelezen die ook vrij uitdagend waren qua taalgebruik en structuur en waar ik soms ook niet goed kon volgen wat er precies gaande was, Mrs. Dalloway en Under The Volcano. Daar moest ik regelmatig passages herlezen. Bij deze roman van Pynchon deed ik dat eigenlijk regelmatig bewust niet. Soms vond ik het belangrijker om gewoon in the zone te blijven van het groter geheel dan te proberen om iets heel specifiek te snappen. Misschien hielp dat om wat milder te zijn voor de mindere stukken van V.
Laatst bewerkt:
Ik heb dezelfde niet-dwaze regel!
bap
Well-known member
Stephen King - Pet Sematary
Beklijvend, gruwelijk en het kruipt enorm onder je huid. Dit is een boek dat ik mijn vrouw niet zou laten lezen, want hier zitten toch wat zaken in die mensen zouden kunnen triggeren. Wanneer je denkt dat het niet zotter kan worden, gaat King nog een stapje verder. Ik zit momenteel in een onzekere fase in mijn leven, en soms moest ik het boek letterlijk wegleggen want het kwam te dichtbij.
Het is dan ook allemaal zo minutieus neergeschreven dat je zowaar ergens de neerwaartse spiraal begint te begrijpen. Terwijl je als lezer continu met je emoties van hot naar her wordt geslingerd, net zoals het hoofdpersonage.
Enorm straf boek, maar helaas heeft de Nederlandse vertaling de ervaring voor een groot deel verpest. Te vaak werd ik uit het verhaal gehaald door vreemde zinsconstructies en letterlijke vertalingen van Engelstalige zegswijzen. Zonde, want op het verhaal zelf valt weinig af te dingen.
Terechte klassieker, maar helaas was de leeservaring dus niet altijd top. Daarom zet ik Misery toch nog een trede hoger, aangezien die vertaling wél goed gedaan was. Ik overweeg dan ook serieus om Engelstalige literatuur in de originele taal te gaan beginnen lezen.
Beklijvend, gruwelijk en het kruipt enorm onder je huid. Dit is een boek dat ik mijn vrouw niet zou laten lezen, want hier zitten toch wat zaken in die mensen zouden kunnen triggeren. Wanneer je denkt dat het niet zotter kan worden, gaat King nog een stapje verder. Ik zit momenteel in een onzekere fase in mijn leven, en soms moest ik het boek letterlijk wegleggen want het kwam te dichtbij.
Het is dan ook allemaal zo minutieus neergeschreven dat je zowaar ergens de neerwaartse spiraal begint te begrijpen. Terwijl je als lezer continu met je emoties van hot naar her wordt geslingerd, net zoals het hoofdpersonage.
Enorm straf boek, maar helaas heeft de Nederlandse vertaling de ervaring voor een groot deel verpest. Te vaak werd ik uit het verhaal gehaald door vreemde zinsconstructies en letterlijke vertalingen van Engelstalige zegswijzen. Zonde, want op het verhaal zelf valt weinig af te dingen.
Terechte klassieker, maar helaas was de leeservaring dus niet altijd top. Daarom zet ik Misery toch nog een trede hoger, aangezien die vertaling wél goed gedaan was. Ik overweeg dan ook serieus om Engelstalige literatuur in de originele taal te gaan beginnen lezen.
Avondland
Well-known member
King schrijft heel vlot Engels, dus dat zou geen probleem mogen zijn.
Gunman's Reckoning - Max Brand
Pfrt, niet echt onder de indruk. Weer een Western gelezen maar deze vond ik de minste tot nu toe.
Nutteloze introductie van het hoofdpersonage. Erna ontmoet hij een oude man die hem de opdracht geeft zijn (toekomstige) schoonzoon in een mijnstadje te gaan zoeken. Zijn prachtige dochter moet uiteraard meegaan.
Ze komen aan in het mijnstadje en daar gebeuren natuurlijk heel wat zaken want het hoofdpersonage is uiteraard de beste ooit.
In het mijnstadje zijn enkele slechterikken (waaronder die schoonzoon) en het komt tot een clash. Blijkt dat een van de slechterikken ook nog eens hoofdpersonage zijn broer is die hij sinds kindertijd niet meer heeft gezien.
Laatste clash is tussen hoofdpersonage en zijn broer. Hoofdpersonage doet alsof hij een geladen geweer heeft maar wordt uiteraard neergeschoten, maar als bij mirakel blijft hij leven.
Heb er ook enorm lange tijd over gedaan (vertraging wegens verhuis), misschien heeft dat ook wat invloed gehad.. maar een goed boek lees ik normaal gezien wel sneller uit
Up next: The Untamed van Max Brand - hopelijk is die wat beter
is alleszins het laatste verhaal uit die 'classic westerns' omnibus.
Pfrt, niet echt onder de indruk. Weer een Western gelezen maar deze vond ik de minste tot nu toe.
Nutteloze introductie van het hoofdpersonage. Erna ontmoet hij een oude man die hem de opdracht geeft zijn (toekomstige) schoonzoon in een mijnstadje te gaan zoeken. Zijn prachtige dochter moet uiteraard meegaan.
Ze komen aan in het mijnstadje en daar gebeuren natuurlijk heel wat zaken want het hoofdpersonage is uiteraard de beste ooit.
In het mijnstadje zijn enkele slechterikken (waaronder die schoonzoon) en het komt tot een clash. Blijkt dat een van de slechterikken ook nog eens hoofdpersonage zijn broer is die hij sinds kindertijd niet meer heeft gezien.
Laatste clash is tussen hoofdpersonage en zijn broer. Hoofdpersonage doet alsof hij een geladen geweer heeft maar wordt uiteraard neergeschoten, maar als bij mirakel blijft hij leven.
Heb er ook enorm lange tijd over gedaan (vertraging wegens verhuis), misschien heeft dat ook wat invloed gehad.. maar een goed boek lees ik normaal gezien wel sneller uit
Up next: The Untamed van Max Brand - hopelijk is die wat beter
is alleszins het laatste verhaal uit die 'classic westerns' omnibus.
Voorbije twee weken uitgelezen:
Contact - Carl Sagan
Een leuke sciencefictionroman uit 1985 over het eerste contact met buitenaards leven. Leest vlot en ik was aangenaam verrast hoe Sagan wetenschap, religie, samenleving en (een beetje) politiek met elkaar verweeft. Hoewel de boodschap van de buitenaardse wezens gelaagd is, is het boek zelf eenvoudig.
Pachinko - Min Jin Lee
Familiekroniek - een Koreaanse familie in Japan in de jaren ~1910-1990. Een goed boek over hoe Koreaanse immigranten het in Japan bijzonder moeilijk te verduren hadden: discriminatie, racisme, armoede, vernedering, de traditionele rol van de vrouw in de Japans en Koreaanse samenleving, ... Ook interessant dankzij de informatie over de geschiedenis van Korea in de 20e eeuw. Leest vlot maar eenmaal volstaat denk ik.
@Aprella
Human Acts - Han Kang
Geweldig boek van deze Nobelprijswinnares en ik ben van plan om meer van haar te lezen. Een ontroerend en huiveringwekkend goed boek (4.26 avg rating op goodreads) maar niet voor iedereen.
Het boek is relatief kort maar bijzonder hard. Het spitst zich toe op de impact van de 1980 Gwangju opstand in Zuid-Korea op een aantal mensen. Enige kennis van de historische context is aan te raden. Doorheen het boek krijg je vaak korte blikken op die opstand. Niet voor gevoelige lezers: in het bijzonder is het tweede hoofdstuk gruwelijk omdat Kang daarin dermate gedetailleerd schrijft over de gruwel dat menig lezer het zich makkelijk kan inbeelden.
Het verhaal is soms puzzelen omdat de verschillende verhaallijnen een viertal decennia overspannen, de links tussen verscheidene personen niet direct duidelijk worden, en hun namen soms laat naar voren komen. Een indrukwekkend verhaal over een nationaal trauma, menselijke wreedheid, overheidscensuur, generationele trauma, verdrukking van emoties, desillusie, enz.
Nu aan het lezen: At the End of the Matinee - Keiichirō Hirano
Contact - Carl Sagan
Een leuke sciencefictionroman uit 1985 over het eerste contact met buitenaards leven. Leest vlot en ik was aangenaam verrast hoe Sagan wetenschap, religie, samenleving en (een beetje) politiek met elkaar verweeft. Hoewel de boodschap van de buitenaardse wezens gelaagd is, is het boek zelf eenvoudig.
Pachinko - Min Jin Lee
Familiekroniek - een Koreaanse familie in Japan in de jaren ~1910-1990. Een goed boek over hoe Koreaanse immigranten het in Japan bijzonder moeilijk te verduren hadden: discriminatie, racisme, armoede, vernedering, de traditionele rol van de vrouw in de Japans en Koreaanse samenleving, ... Ook interessant dankzij de informatie over de geschiedenis van Korea in de 20e eeuw. Leest vlot maar eenmaal volstaat denk ik.
@Aprella
Human Acts - Han Kang
Geweldig boek van deze Nobelprijswinnares en ik ben van plan om meer van haar te lezen. Een ontroerend en huiveringwekkend goed boek (4.26 avg rating op goodreads) maar niet voor iedereen.
Het boek is relatief kort maar bijzonder hard. Het spitst zich toe op de impact van de 1980 Gwangju opstand in Zuid-Korea op een aantal mensen. Enige kennis van de historische context is aan te raden. Doorheen het boek krijg je vaak korte blikken op die opstand. Niet voor gevoelige lezers: in het bijzonder is het tweede hoofdstuk gruwelijk omdat Kang daarin dermate gedetailleerd schrijft over de gruwel dat menig lezer het zich makkelijk kan inbeelden.
Het verhaal is soms puzzelen omdat de verschillende verhaallijnen een viertal decennia overspannen, de links tussen verscheidene personen niet direct duidelijk worden, en hun namen soms laat naar voren komen. Een indrukwekkend verhaal over een nationaal trauma, menselijke wreedheid, overheidscensuur, generationele trauma, verdrukking van emoties, desillusie, enz.
Nu aan het lezen: At the End of the Matinee - Keiichirō Hirano
