Joe Abercrombie - A Little Hatred (Age of Madness #1)
Zijn laatste trilogie in de First Law wereld (tot dusver), met dit als eerste boek dus.
Het begint een beetje traag, en op het eerste zicht zelfs een beetje repititief ivm de eerste trilogie. Weer een oorlog in het Noorden, weer veel focus op die regio en de mensen die er wonen.
Maar al heel snel (na ongeveer 20%) wordt het je duidelijk dat je iets nieuws aan het lezen bent. Nieuw, en oh zo goed. Weeral. Dat is waarschijnlijk het enige repititieve in zijn oeuvre. Dat het (quasi) altijd toch zo verdomd goed is.
Zoals altijd zijn de personages geweldig grijs, er is geen traditionele good vs evil. De personages zijn gewoon mensen met hun eigen wensen en verlangens, die ervoor zorgen dat ze goede en slechte dingen begaan. Sommigen zijn natuurlijk wat edeler van inborst dan anderen. Maar niemand is perfect. En zelfs die edelen van inborst doen afschuwelijke dingen zich verschuilend onder een "Befehl ist befehl"/"ich habe es nicht gewusst" mantel. Je geniet van bepaalde personages wegens hun gevatte humor, hun intelligentie, hun passie, hun onzekerheden en oh zo relateerbare zwakheden. Maar in het volgende hoofdstuk zie je ze dan iets ongelooflijks hypocriet, of slecht, of dom, of ... (you get the picture) doen waardoor je iets hebt van "Oh maaaaan... verdomme toch".
Abercrombie is een meester in het creeeren van gevatte en humoristische mono- en dialogen waardoor het een plezier is om het te lezen en te herlezen, ondanks de vaak donkere achtergrond.
En last but not least is het plot ook ongelooflijk interessant en vrij uniek, alleszins in mijn leeservaring tot dusver, namelijk dat hij een Industriele Revolutie introduceert in een Fantasy-wereld. Meeste auteurs proberen toch altijd de technologie wat te downplayen om conflicten tussen beiden te vermijden. Daarnaast is de sociale onrust ook heel boeiend om te volgen en zeker als iemand met een ingesteldheid die vindt dat werknemer niet onder werkgever dient te staan, blijf je met een soort van romantische zweem hopen op een "Arbeiders aller landen, verenigt U!" goed einde.
Maar als er een ding is waar Joe Abercrombie voor bekend staat, zijn het wel zijn schokerende eindes. Ik zal al tevreden zijn als Bayaz kletsen krijgt, gatver wat haat ik die kerel.
)
