Welk fictieboek heb je net uitgelezen en wat vond je ervan?

[Avondland]

The Final Empire - Brandon Sanderson

Ok, ik snap waarom dit boek zo vaak wordt aangeraden en hoog op alle lijstjes staat. Wat een geweldig boek .
Ik wou eerst een ander boek starten om wat af te wisselen, maar ik ga toch meteen verder gaan met het tweede deel.

Ik ga wel mijn leesdoel van dit jaar niet halen als ik zoveel pagina's moet lezen .

Ik zet geen doel meer op het aantal boeken dat ik lees. Momenteel de laatste Pfeijffer aan het lezen en dat is 700+ pagina's, maar ik zou mijn aantal snel kunnen opkrikken door novelles van ca. 100 pagina's te lezen. Het doel dat ik al jaren nastreef en ook behaal is gewoon blijven lezen. Soms gaat het wat sneller, soms wat gezapiger maar er is bijna geen dag die voorbijgaat zonder dat ik in een boek lees - al is het maar een kwartier. Op andere dagen gaat het om drie uur of meer.

 

[Hellsdinner]

Children of Hurin - JRR Tolkien (Christopher Tolkien) narrated by Christopher Lee
Ongeveer de 4e keer dat ik dit verhaal "lees" en blijft waarschijnlijk mijn favoriet verhaal uit de Silmarillion.
Deze keer dus het audioboek, verteld door Saruman himself: Christopher Lee.
Ik had hoge verwachtingen voor dit audioboek door Christopher Lee maar helaas werkte zijn vertelling niet geweldig voor me door zijn natuurlijke diepe stem. Ieder karakter is gewoon Christopher Lee en is moeilijk niet te horen.
Zijn uitspraak is wel goddelijk, zeker van de Elfen termen/namen.

Deaths End - Liu Cixin (Earths Remembrance Trilogy #3)
Een sterk einde van 1 van de meest interessante Sci Fi trilogieen die ik al heb gelezen.
Ik zal het ook een beetje over de vorige twee boeken hebben bij deze "review".

Ten eerste. Death's End is een waardig einde voor een trilogie die zeer tot de verbeelding sprak en nam een sci fi verhaal in een richting die ik nog zelden had gezien. Er is een soort groundedness aan dit verhaal, amper grote space ship battles of het veroveren van werelden. Het deed me klein voelen en gaf me een groter respect (en een gevoel van angst) voor het universum.

Maar...
Hoe goed Liu Cixin ook is in het Sci gedeelte van Sci Fi, zijn karakter werk is niet van hetzelfde niveau.
We hebben in dit verhaal een gigantische wereldwijde crisis, die eeuwen lang duurt, en toch is geen enkele van de benoemde karakters van het Afrikaans Continent, de Arabische Wereld of Zuid/Zuid-Oost Azie... Ook enkel 1 karakter uit boek 2 is van Zuid Amerika geloof ik. 'T is niet dat dit mijn plezier bij het lezen van de boeken ontnam maar eens toen ik het doorhad in dit laatste boek, kon ik het ook moeilijk vergeten.

De karakters die er wel zijn voelen allen vrij 1 dimensionaal aan en weinig realistisch. Ons hoofd karakter deze keer is volledig een passagier, wat niet meteen slecht is maar het deed me wel geregeld fronsen wanneer sommige gebeurtenissen gebeurden. Liu's schrijven van vrouwelijke karakters is ook niet geweldig, maar dat is niet zo vreemd voor mannelijke schrijvers, zeker uit een land waar de gender relaties zeer anders zijn in vergelijking met de westerse wereld.

Uiteindelijk heb ik absoluut genoten van deze boeken, vooral voor hun inventiviteit en de andere meningen/aandachtspunten in vergelijking met Westerse Sci Fi.

 

[svenn15]

22-11-1963 - Stephen king.

Lang aan deze boek gezeten.
Voornamelijk mee te maken dat met 2 kinderen niet altijd tijd heb om te lezen.
Toch wel 1 van de betere boeken die ik heb gelezen.

Middenstuk was wat lang dradig en had op een ander einde gehoopt maar toch een topboek.
Op naar de volgende van Stephen King.

 

[Pion]

Knip

Maar...
Hoe goed Liu Cixin ook is in het Sci gedeelte van Sci Fi, zijn karakter werk is niet van hetzelfde niveau.
We hebben in dit verhaal een gigantische wereldwijde crisis, die eeuwen lang duurt, en toch is geen enkele van de benoemde karakters van het Afrikaans Continent, de Arabische Wereld of Zuid/Zuid-Oost Azie... Ook enkel 1 karakter uit boek 2 is van Zuid Amerika geloof ik. 'T is niet dat dit mijn plezier bij het lezen van de boeken ontnam maar eens toen ik het doorhad in dit laatste boek, kon ik het ook moeilijk vergeten.

De karakters die er wel zijn voelen allen vrij 1 dimensionaal aan en weinig realistisch. Ons hoofd karakter deze keer is volledig een passagier, wat niet meteen slecht is maar het deed me wel geregeld fronsen wanneer sommige gebeurtenissen gebeurden. Liu's schrijven van vrouwelijke karakters is ook niet geweldig, maar dat is niet zo vreemd voor mannelijke schrijvers, zeker uit een land waar de gender relaties zeer anders zijn in vergelijking met de westerse wereld.

Volledig met je eens!
Dat is meteen de reden waarom ik toch gestopt ben na het eerste boek. Het sci fi concept is inderdaad echt heel goed, maar ik kon mij toch niet over de karakters en dialogen zetten. Dit is voor mij een boek die zijn hype niet waarmaakt.

 

[Général Zantas]

Anthony Ryan - Queen of Fire (Raven's Shadow #3)

Begrijp wederom de negatieve kritiek niet zo goed. Goed, sommige delen zijn wel wat trager omdat er meer gereisd wordt door de personages, maar de karakterontwikkelingen zijn toch zeer geloofwaardig m.i. Ik lees vaak op goodreads de kritiek dat de personages niet meer zo leuk zijn om te volgen, maar als je logisch nadenkt, is het toch compleet normaal dat mensen na wat ze meemaken in deze boeken veranderen in minder positieve versies van zichzelf? Afin, dat was toch mijn gedacht.
Het einde en de situatie rond de eindbaas was af en toe een beetje verwarrend, ben er niet uit of Ryan het gewoon minder goed geschreven heeft of dat mijn Engels wat minder is geworden.

Boek 1 kreeg 5 sterren van me, boeken 2 & 3 elks 4 sterren.

 

[Général Zantas]

Anthony Ryan - The Wolf's Call (Raven's Blade #1)

De eerste trilogie van Ryan beviel me wel, en gezien de vervolgserie maar uit 2 boeken bestaat, besloten om er ook maar doorheen te gaan.

Gaat op het elan van de eerste trilogie verder. Voornamelijk zelfde personages maar nu in een tot dusver niet verkend werelddeel. We gaan weer terug naar 1 POV van Vaelin, ipv de 4 POV's uit de vorige boeken. De juiste beslissing gezien de personages betrokken bij het verhaal.
Al bij al een aangenaam verhaal, beetje voorspelbaar en repetitief bij momenten maar wel deftig vertier. Niks speciaals qua diepgang, weinig mysterie maar dat hoeft niet altijd. Gewoon goede actie en leuke personages.

 

[coldplayke]

Het Dwaallicht - Willem Elsschot

Ik betwijfel dat dit het beste in het oeuvre van Elsschot is, en ik ga hem nog wel een kans geven, maar deze deed het hem niet voor mij. Met het thema was hij zijn tijd wat vooruit (een man gidst een trio Afghaanse matrozen door Antwerpen, opzoek naar een wulpse Maria die ze maar niet te pakken krijgen), maar de eerder eenvoudige stijl sprak me niet aan.

Babbitt - Sinclair Lewis

Deze komt in mijn top 5 van klassieke Amerikaanse romans te staan. George F. Babbitt is makelaar en leidt een voorspelbaar en veilig bestaan als deel van de middenklasse. Naarmate zijn beste vriend meer en meer de pedalen kwijt lijkt te raken, begint ook George zijn positie en conservatieve opvattingen in vraag te stellen. De roman wordt vaak als satirisch omschreven, en dat is het ook, maar Lewis verliest nooit zijn menselijke blik en dat maakt dit tot zo'n sterk werk. Meng het drama van Mad Men met de humor uit de suburb-aflevering van It's always Sunny in Philadelphia en je zal dicht in de buurt komen van deze trendsetter van een roman.

 

[Général Zantas]

Het Dwaallicht - Willem Elsschot

Ik betwijfel dat dit het beste in het oeuvre van Elsschot is, en ik ga hem nog wel een kans geven, maar deze deed het hem niet voor mij. Met het thema was hij zijn tijd wat vooruit (een man gidst een trio Afghaanse matrozen door Antwerpen, opzoek naar een wulpse Maria die ze maar niet te pakken krijgen), maar de eerder eenvoudige stijl sprak me niet aan.

Staat hier ook al een tijdje op de leeslijst.

 

[FlyingHorseman]

Het is juni en ik heb dit jaar voorlopig evenveel boeken gelezen als vorig jaar op twaalf maanden. Enkele mini-reviews van de laatste boeken.

Fuminori Nakamura - The Thief
Een leuk tussendoortje, een korte misdaadroman over een dief in Tokio die een klus voor wat louche mensen moet opknappen. Nakamura haalt alle stereotypen van het film noir/hardboiled genre boven waardoor de plot nogal voorspelbaar is. Daar tegenover is hij sterk in het scheppen van sfeer en het opwekken van een eenzaam, donker Tokio. Ook genoten van de beschrijvingen van de methodiek van het beroep waar het boek de titel aan ontleed.

Carson McCullers - The Heart Is A Lonely Hunter
Deze roman met prachtige titel komt uit de southern gothic traditie van oa Flannery O’Connor en William Faulkner, liefhebbers daarvan zou ik dit boek ook aanraden. McCullers haalt hier niet de hoogten van het beste werk van O’Connor (beide dames konden elkaar blijkbaar ook niet af) maar het is toch wel indrukwekkend wat ze hier op 23-jarige leeftijd bij elkaar wist te schrijven. Een triest boek zonder te veel sentimentaliteit dat naar een vrij pakkend einde toegroeit.

Don DeLillo - Mao II
Deze moet ik nog even laten bezinken, zoals dat ook het geval was met White Noise. DeLillo legt in dit boek verbanden tussen de de rol van kunst, specifiek van schrijvers, en terrorisme, niet meteen een licht thema dus. DeLillo werkt het op een interessante manier uit met een aantal memorabele passages en had me tot het eind mee maar ik miste wel de humor van White Noise wat.

Percival Everett - The Trees
Een boek over lynchpartijen in het Zuiden van de VS zou niet zo grappig mogen zijn. Qua feel deed dit boek me wat denken aan The Sellout van Paul Beatty, maar hier is de satire harder en meer bijtend, niet onlogisch gezien het onderwerp. Ik zou het kunnen omschrijven als een whodunnit op de grens tussen humor en horror maar Everett overstijgt het genre met gemak. Een van mijn favoriete boeken van het jaar tot nu toe.

En zo wordt mijn to-read stapel kleiner! Haha nee hoor ik heb ondertussen weer vijf boeken gekocht.

 

[coldplayke]

Het is juni en ik heb dit jaar voorlopig evenveel boeken gelezen als vorig jaar op twaalf maanden. Enkele mini-reviews van de laatste boeken.

Fuminori Nakamura - The Thief
Een leuk tussendoortje, een korte misdaadroman over een dief in Tokio die een klus voor wat louche mensen moet opknappen. Nakamura haalt alle stereotypen van het film noir/hardboiled genre boven waardoor de plot nogal voorspelbaar is. Daar tegenover is hij sterk in het scheppen van sfeer en het opwekken van een eenzaam, donker Tokio. Ook genoten van de beschrijvingen van de methodiek van het beroep waar het boek de titel aan ontleed.

Carson McCullers - The Heart Is A Lonely Hunter
Deze roman met prachtige titel komt uit de southern gothic traditie van oa Flannery O’Connor en William Faulkner, liefhebbers daarvan zou ik dit boek ook aanraden. McCullers haalt hier niet de hoogten van het beste werk van O’Connor (beide dames konden elkaar blijkbaar ook niet af) maar het is toch wel indrukwekkend wat ze hier op 23-jarige leeftijd bij elkaar wist te schrijven. Een triest boek zonder te veel sentimentaliteit dat naar een vrij pakkend einde toegroeit.

Don DeLillo - Mao II
Deze moet ik nog even laten bezinken, zoals dat ook het geval was met White Noise. DeLillo legt in dit boek verbanden tussen de de rol van kunst, specifiek van schrijvers, en terrorisme, niet meteen een licht thema dus. DeLillo werkt het op een interessante manier uit met een aantal memorabele passages en had me tot het eind mee maar ik miste wel de humor van White Noise wat.

Percival Everett - The Trees
Een boek over lynchpartijen in het Zuiden van de VS zou niet zo grappig mogen zijn. Qua feel deed dit boek me wat denken aan The Sellout van Paul Beatty, maar hier is de satire harder en meer bijtend, niet onlogisch gezien het onderwerp. Ik zou het kunnen omschrijven als een whodunnit op de grens tussen humor en horror maar Everett overstijgt het genre met gemak. Een van mijn favoriete boeken van het jaar tot nu toe.

En zo wordt mijn to-read stapel kleiner! Haha nee hoor ik heb ondertussen weer vijf boeken gekocht.

Zal ik meteen aan mijn to-read toevoegen.

Hoe komt het denk je dat je nu zoveel meer gelezen krijgt dan vorig jaar? Heb je effectief meer vrije tijd, of deel je die gewoon anders in nu?

Bij mij is het het omgekeerde. Ik ga mijn leesjaar van vorig jaar niet meer kunnen bijbenen, maar zolang ik aan het lezen blijf, is het oké voor mij. Mijn to-read stapel blijft ook eerder krimpen omdat ik nauwelijks nog in boekenwinkels ben geweest, en ik vermijd zoveel mogelijk van online boeken te kopen... Ik heb er nog maar 4 liggen om te lezen.

 

[Hellsdinner]

Duma Key - Stephen King
Een welgekomen afwisseling na het karakterwerk van Cixin Liu en het prosa van Tolkien.
Stephen King betovert me hier wederom met zijn heerlijke stijl.
Zijn karakterwerk en beschrijvingen zorgen gewoon voor een wereld die ik me meteen kan voorstellen.
Soms zou ik willen dat een King boek gewoon niet zou eindigen, maar ellenlang door zou gaan met het beschrijven van het day to day life van de personages en hoe ze om gaan met situaties.
'T is niet dat het einde zo slecht is (in dit boek in ieder geval) ,gewoon dat dat nooit het beste deel van het boek is.

Duma Key heeft me zeer positief verrast in ieder geval.

 

[Dyer Hunt]

Christopher Paolini - Erfenis (Het Erfgoed #4)
Afsluiter van de Eragon reeks, ik heb er beetje mixed feelings bij, maar ben vooral blij dat ik de reeks nu eindelijk heb uitgelezen!
Net als het vorige deel zitten er best veel langdradige stukken in die weinig tot niks bijdragen aan het plot, vooral in het begin van het boek. Terwijl andere zaken juist veel te weinig zijn uitgewerkt. Het einde zelf voelde nogal underwhelming, en hoewel Paolini heel veel draadjes tracht af te sluiten op korte tijd, wat nogal gerushed aanvoelt, blijven er ook nog veel zaken onbeantwoord die ik liever wél had geweten.
Hij heeft trouwens nogal wat afgekeken van Tolkien met dat einde, en is net als Tolkien niet vies van een gigantische Deus Ex Machina.

Het boek is uitendelijk best leuk en is een degelijke afsluiter voor de reeks, maar ik blijf toch wat op mijn honger zitten. Het leest behoorljik vlot naar het einde toe (als het plot eindelijk wat vooruitgaat), maar het einde zelf is ietwat teleurstellend. Paolini's schrijfkunsten verbeteren wel doorheen de reeks, maar het blijft toch een vrij matig auteur. Ik heb me op een bepaald moment bijvoorbeeld enorm gestoord aan het overmatig gebruik van metaforen. Conclusie: ik heb de reeks rond Eragon graag gelezen, maar ben toch ook blij dat het erop zit en dat ik aan een andere Fantasy reeks kan beginnen.

 

[FlyingHorseman]

Zal ik meteen aan mijn to-read toevoegen.

Hoe komt het denk je dat je nu zoveel meer gelezen krijgt dan vorig jaar? Heb je effectief meer vrije tijd, of deel je die gewoon anders in nu?

Bij mij is het het omgekeerde. Ik ga mijn leesjaar van vorig jaar niet meer kunnen bijbenen, maar zolang ik aan het lezen blijf, is het oké voor mij. Mijn to-read stapel blijft ook eerder krimpen omdat ik nauwelijks nog in boekenwinkels ben geweest, en ik vermijd zoveel mogelijk van online boeken te kopen... Ik heb er nog maar 4 liggen om te lezen.

Ik heb geen sociaal leven.

Ik deel mijn vrije tijd anders in en ben vooral gekapt met zinloos rond scrollen op reddit of bepaalde sites op dode momenten zoals tijdens het ontbijt. Nu lees ik dan meestal een paar bladzijden. Vroeger deed ik dat minder, moest ik een langere periode aan een stuk kunnen lezen (vond het bv. niet leuk om midden in een hoofdstuk te stoppen) maar nu ben ik daar aan gewend. De e-reader helpt daarbij ook wel. En 's avonds wat meer lezen dan films, series of games. Lezen en koken/koekjes bakken hebben die dingen overgenomen als voornaamste hobby's.

En ik durf al eens een boek aan de kant te leggen als ik er niet snel genoeg in geraak, terwijl ik vroeger door spartelde tot ik het eind haalde. Dat is dit jaar gelukkig nog wel niet zo vaak voorgekomen, tot nu toe veel goeie keuzes gemaakt in de boeken waar ik aan begon. Wuthering Heights had ik halverwege bv. wel onderbroken om even iets anders te lezen omdat het te lang duurde om het uit te krijgen. Maar soit, de hoeveelheid maakt me ook niet zoveel uit. Ik heb dit jaar nog een aantal boeken van +500 bladzijden gepland dus het ritme zal nog wel dalen.

Mijn laatste aankopen waren in een tweedehands winkel waar ik eens geluk had met het aanbod. Ik bestel wel online bij mijn "echte" boekenwinkel maar de grote onlinewinkels gebruik ik enkel als een boek echt veel goedkoper is.

 

[Général Zantas]

Anthony Ryan - The Black Song (Raven's Blade #2)

Laatste deel van de tot dusver 5 boeken tellende serie over Vaelin al Sorna.

Ik kan eigenlijk mijn review van het vorige boek copy pasten: Al bij al een aangenaam verhaal, beetje voorspelbaar en repetitief bij momenten maar wel deftig vertier. Niks speciaals qua diepgang, weinig mysterie maar dat hoeft niet altijd. Gewoon goede actie en leuke personages.

Het enige verschil is dat dit boek gewoon een opeenstapeling van actiescenes en oorlog is. Quasi alles is ondergeschikt en het kan met momenten best wel een beetje vervelend/eentonig zijn om telkens te lezen hoe onze karakters pijl na pijl na pijl ontwijken om daarna ook nog eens zwaardslag na zwaardslag na zwaardslag te pareren om dan een onbeschermd lichaamsdeel bij de vijand te vinden en de genadeslag toe te kennen.

Het was een leuke kennismaking met een nieuwe auteur, en zijn eerste boek is geweldig, maar gezien de andere boeken heeft dat meer te maken met de setting dan met zijn schrijfkunsten zelf. De rereadability factor van boeken 2-5 is bijna onbestaande.

 

[C11]

The Well of Ascension - Brandon Sanderson

Dit tweede deel overweldigde me toch minder als het eerste Mistborn boek. Het is zeker geen slecht boek, maar het voelde op sommige momenten toch echt wat aan als dat middelste boek dat nodig is voor het grotere verhaal. Ik denk dat het boek met 150 bladzijden minder even sterk was geweest.
Ik was zeker wel onder de indruk van enkele mooie karakterontwikkelingen en het fantastische einde.

Ik ben sowieso benieuwd naar het volgende deel!

 

[Aprella]

China Rich Girlfriend - Kevin Kwan

Leuk, luchtig en een beetje bizar. Ik wist op den duur wel niet meer wie wie was en hoe de families in elkaar zaten, wat opzich niet zo'n probleem was. Er was maar een hele dunne plotlijn en het ging meer over het leven van rijke Chinezen.
Blijkbaar zouden de super rijken in China echt zo leven als beschreven in het boek.
Ik vond Crazy Rich Asians wel leuker.

 

[Hellsdinner]

Different Seasons - Stephen King
Shawshank redemption: Film is beter.
The Body: Film (Stand by Me) is beter.
Apt Pupil was goed, voelde als iets volledig anders.
The Breathing Method: Interessant kort horror verhaal.

 

[Conradus]

Na Ketenvuur van Goodkind intussen nog een paar gelezen

Nachtlamp van Jack Vance, start een beetje traag, maar wordt uiteindelijk wel een leuke sf avonturenroman met wat interessante denkpistes over maatschappelijke status. Voor de rest voelt hij zeer Vance aan (dus niet de best ontwikkelde personages ofzo, maar dat is voor heel wat sf-romans nooit nodig geweest).

De Bende van Jan De Lichte en De Zoon van Jan De Lichte - L.P. Boon

De Bende vond ik echt een pageturner die door de vertelstijl me enorm beviel. De Zoon was jammer genoeg veel minder goed (de vertellers waren minder boeiend en het leuke aan de Bende was ervan af).

Het verhaal van de Dienstmaagd - Margaret Atwood

We zijn bezig met seizoen 5 te kijken en aangezien dat nogal tegenviel wou ik wel eens zien of boek beter is. En de gelijkenissen tussen seizoen 1 en boek zijn echt wel treffend. Het boek is wel beter door wat meer duiding te geven soms en ook de historische noot op het einde.

Intussen nog bezig in Fantoom (Wetten van de Magie 10) en The Way of Kings voor de vierde keer.

 

[Général Zantas]

De Bende van Jan De Lichte en De Zoon van Jan De Lichte - L.P. Boon

De Bende vond ik echt een pageturner die door de vertelstijl me enorm beviel. De Zoon was jammer genoeg veel minder goed (de vertellers waren minder boeiend en het leuke aan de Bende was ervan af).

Opmerkelijk, ik vond het eerste boek net minder wegens de vertelstijl, vooral omdat er vaak in de korte synopsis vooraan het hoofdstuk gespoiled werd wat er ging gebeuren.
De schrijfstijl was wel magistraal van Louis.

De Zoon vond ik ook heel goed, niet specifiek voor het verhaal want dat was inderdaad minder, de personages waren zeker niet zo interessant meer, maar de sfeerschepping en de weergave van de maatschappij vond ik echt heel beklijvend en aangrijpend.

 

[Conradus]

De vertelstijl van de Bende lag me enorm. Had het gevoel dat ik ergens in een kroeg naar een verteller aan het luisteren was. Bij de Zoon ben ik er nooit in geraakt en miste ik die charme. Het verhaal zelf deed me ook niet echt veel daarbij.