Wanneer de jaren beginnen te tellen
- Onderwerp starter 808 State
- Startdatum
Ik heb dat met muziek. Universal Nation is 25 jaar oud. Fuck.
Maar bvb ook met het afgestudeerd zijn van het middelbaar (begin van de volwassenheid). 23 jaar geleden, wat al ruim meer dan de helft van mijn leven is.
808 State
Well-known member
Con Air
Of als je beseft dat er van een bepaalde gebeurtenis geen enkele overlevende meer is.
Goh, dat is eigenlijk erg gelinkt aan het fabeltje rond "mid-life crisis". Dat wordt geïnterpreteerd alsof je "plots" een sportwagen/motor/... wil. Terwijl er in praktijk helemaal geen "crisis" is. De meeste mensen willen heel hun leven lang al die sportwagen/motor/... en het is gewoon toevallig rond de 40/50 jaar dat er budget en tijd over is om die effectief te kopen. Uw geest blijft gewoon jong zolang je niet verzinkt in de typische verzuring die je bij veel ouderen wel ziet.ik heb het hier al in een ander topic gezet en dus het is een beetje herhaling, maar ik vind oud worden iets heel eigenaardig. Ik mijn hoofd ben ik echt nog ergens achter in de twintig, maar de spiegel toont iemand anders. En ik heb het daar wel moeilijk mee. Het besef dat ik waarschijnlijk al over de helft zit (bj. 1976) vind ik een akelig idee. Langs de andere kant is oud worden de enige manier om lang te levenen mag ik blij zijn dat ik nog leef. Ik heb al een aantal accidenten achter de rug waar ik eigenlijk dood had moeten zijn, maar toch loop ik hier nog rond. Dus daar ben ik wel dankbaar voor, want ondanks dat ik helemaal niet voldoe aan de BG standaard van rijkdom en sociaal leven, ben ik gelukkig met wie ik ben en hoe ik leef.
Geen idee wat er eigenlijk bedoeld wordt met spectaculaire jaren. Wat is spectaculair? U elk weekend zat zuipen? Grootse reizen? Anyway, ik vind niet dat ik ooit spectaculaire jaren heb gehad, wel gewoon mooie dingen meegemaakt. En ik denk niet dat zoiets achter mij ligt: ook al gaat de fysiek wat achteruit, er zijn nog steeds genoeg dingen die ik graag doe en kan doen.
Zolang de hersenen blijven functioneren zoals het hoort, het lichaam ook niet te neig aftakelt en er geen grote rampen gebeuren, weet ik dat ik ook in de toekomst nog van vele dingen kan genieten, ook al zal op een bepaald moment de Tonerider die in de spiegel naar me kijkt helemaal niet meer trekken op de Tonerider die vroeger naar me keek.
Onze buurman is 90 jaar, en die zegt letterlijk "doe gewoon alle zotte dingen die ge wilt doen, want als ze zeggen dat ge daar wel uit groeit, dat is niet waar".
Mr.Anderson
Well-known member
Je zal binnenkort langer samen zijn met uw vrouw dan je single bent geweest.Fuck, ik ben dus 35 en al 15 jaar samen met mijn vrouw
808 State
Well-known member
Die verzuring is toch ook vaak een gevolg van een leven dat ze eigenlijk niet wilden. Ik merk dat nu ook bij veel mensen van de generatie van mijn ouders. Je hoort dan dat ze eigenlijk veel liever wat meer gereisd hadden, of dat ze liever een andere job gedaan hadden of hun geliefde hobby blijven uitvoeren. Vaak allemaal vroeg getrouwd en aan kinderen begonnen, en dan niet meer uit die sleur geraakt tot ze op een leeftijd gekomen waren dat het niet meer mogelijk was.
Pieterjan94
Well-known member
The best day of my life is tomorrow
Ik denk dat ook echt oprecht. Mensen zouden moeten stoppen met "ik zou ooit wel eens willen" te zeggen, en gewoon dingen doen (in hoeverre het kan natuurlijk). Ik zie het nu bij mijn ouders zelf gebeuren, 65 jaar, al heel hun leven "als we op pensioen zijn, dan gaan we xyz". Ondertussen zijn ze op pensioen en doen ze nog steeds geen enkele van die dingen.
Ik ga mijn geld ook niet door de ramen gooien, maar ik ben écht niet van plan om tot mijn pensioen te wachten om alles te doen dat ik wil doen, om dan tot de constatatie te komen dat het lichamelijk allemaal toch niet echt meer mee wil.
808 State
Well-known member
Voor bepaalde zaken die een deftige fysiek vereisen is 40 jaar toch een cruciaal punt, zeker als je die fysiek nog van nul moet beginnen opbouwen. Als het je droom is om ooit met de fiets enkele mythische Alpencols te doen, of om een Iron Man uit te lopen of een lange trail in de Rocky's te wandelen, dan slinken die kansen toch enorm na je 40.
Vaak is het zo: In je tienerjaren ben je te jong/te klein, in je twintigerjaren heb je geen geld, in je dertigerjaren heb je geen tijd of geen energie over. Als je je in die dertigerjaren zodanig laat gaan dat je BMI hogen toppen scheer, dan worden die atletische doelen in je veertigerjaren ook geen sinecure. Trouwens hoeveel mensen zie je niet verdikken seg in die dertigerjaren...
Vaak is het zo: In je tienerjaren ben je te jong/te klein, in je twintigerjaren heb je geen geld, in je dertigerjaren heb je geen tijd of geen energie over. Als je je in die dertigerjaren zodanig laat gaan dat je BMI hogen toppen scheer, dan worden die atletische doelen in je veertigerjaren ook geen sinecure. Trouwens hoeveel mensen zie je niet verdikken seg in die dertigerjaren...
Ik denk dat minder tijd, en vooral het fenomeen "kinderen" daar wel voor iets tussenzit. Dan wordt er al eens sneller eten besteld of frieten afgehaald. Hier blijft dat binnen de perken, omdat mijn vrouw ook gewoon goed/snel kan koken, en we beiden staan op een gezonde maaltijd. Zij is gefrustreerd dat ze geen tijd meer heeft om uitgebreid te koken (wat contradictorisch de gemiddelde maaltijd gezonder maakt).
Als ik hier in threads zoals over huishoudbudgetten dan lees welke bakken geld mensen aan afhaalmaaltijden spenderen, mja. Natuurlijk, stel dat onze dochter een moeilijk kind zou zijn, of we er meerdere hadden, dan zou dat ook misschiend de realiteit worden.
Maar zolang het gaat: voeding is wel vrij basis, en een gezonde voeding is iets waar je ook je leven lang van "geniet". Mijn broer leeft van Jupiler en sigaretten, om het wat te overdrijven. Ik denk dat we qua fysiek wel goede genen hebben, maar nu begint dat toch als een boomerang terug te komen.
Avondland
Well-known member
Ik bots regelmatig ook met het contrast van het leven dat ik nu heb met het leven zoals ik het voor mij zag toen ik 25 jaar was. Ook dat zal deel van het leven zijn: niet alles wat gebeurt, had je verwacht. En niet alles wat je verwacht, zal gebeuren. Dat moet je aanvaarden en ermee leren omgaan. En zolang je niet wordt geconfronteerd met verschrikkelijke tegenslagen zoals een afschuwelijke ziekte of een zware handicap na een ongeval of verlies van geliefden, lijkt me dat wel doenbaar. Je moet er wel voor openstaan.
Ik zie dat bij mijn ouders ook, allez ze doen nu wel effectief wat dingen.
Maar elke keer dat ik of mijn zussen/broer iets doen dan niet puur werk, huishouden of gezin is dan is het enige dat daar ooit uitkomt iets in de aard van 'amai, precies niks nuttig te doen ginder' of 'en wat brengt dat op?'
edit: en meer on topic. Ik had een plan dat is door de ondertussen gekende issues nu volledig op de helling gezet. Ik moet zeggen dat ik op dit moment heel goed voel dat ik moet opletten om niet in een 'grumpy old man' put te vallen. Fysiek ben ik waarschijnlijk evengoed of zelfs beter van 10 jaar geleden. Maar op andere vlakken is het moeilijk om te zien wat ik nog met de volgende x jaar ga doen.
Ik denk dat veel mensen van die generatie zo zijn opgevoed door mensen die nog de oorlog hebben meegemaakt of niet veel later opgroeiden. Mijn vader was net hetzelfde, en dat was toch ook wel een bron van frustratie en spijt op het einde. Ook altijd gewerkt en amper op reis geweest, of het moest eens naar de camping in de kempen of aan de zee zijn, want ooit ging hij genieten als hij gepensioneerd was. Dan is mijn moeder gestorven toen hij net op pensioen was en is er niets van in huis gekomen.
Mijn vader is nog meer de andere kant op eigenlijk. Dat is bij +/- alles 'allez is dat nu nodig?'. Een auto? Doos om van A naar B te gaan. Restaurants ofzoiets? Eten thuis is toch ook goed. Reizen? Naar Spanje of Frankrijk en daar doe je dan X, Y en Z en iets anders is toch niet nodig?
Die is nu beginnen vissen in zijn pensioen en dat is het dan. Mijn moeder aan de andere kant wil reizen en die heeft nog chance dat mijn zus met haar wilt gaan.
D
Deleted member 451
Guest
Toch straf, sorry als ik het zo verwoord, maar op je 32e niet meer lang kunnen opblijven of uitgaan....
Net 40 geworden, en ik heb daar wel geen problemen mee . Al moet ik wel zeggen dat ik ipv 1 dag recuperatie, vaak 2 dagen nodig heb om er door te komen.
Ik had zaterdag bv een feestje. Met 8 mannen 4 bakken bier uit gedronken op een avond. Vond ik op zich al stevig.
Maar wat ik nog het gekste van al vond, de dag nadien (gisteren dus, zondag), zie ik mijne maat alweer van s'morgens (11 uur al beginnen met bier drinken opnieuw
) . Dat zou ik dus nu niet kunnen hé.Ik zit nu in mijn 2e dag recuperatie, en voor zaterdag wil ik geen druppel bier aanraken.
Bernie.be
Well-known member
ik lees hier dat je dingen nu moet doen en niet uitstellen tot…
Ik wil al heel lang naar Bora bora, maar €20.000 voor een week is me toch wat teveel. Ook al ben ik 47
Enfin, ik ben dan ook nog eens redelijk nostalgisch ingesteld en zie me dan ook vaal afglijden naar de uitspraak: “in mijne tijd toen…”.
Ik ben wel ruimdenkend en kan goed met jokgeren om.
Ik vind bvb dat elke gast in zijn jonge jaren eens wat dingen mag uitsteken.
Dat zijn namelijk de herinneringen die je bijblijven later.
Waar ik het wel moeilijk mee heb is dat hele ‘woke’ gedoe en het trans debat.
Zal mijn rechtse kant zijn zeker?
Ik wil al heel lang naar Bora bora, maar €20.000 voor een week is me toch wat teveel. Ook al ben ik 47
Enfin, ik ben dan ook nog eens redelijk nostalgisch ingesteld en zie me dan ook vaal afglijden naar de uitspraak: “in mijne tijd toen…”.
Ik ben wel ruimdenkend en kan goed met jokgeren om.
Ik vind bvb dat elke gast in zijn jonge jaren eens wat dingen mag uitsteken.
Dat zijn namelijk de herinneringen die je bijblijven later.
Waar ik het wel moeilijk mee heb is dat hele ‘woke’ gedoe en het trans debat.
Zal mijn rechtse kant zijn zeker?
Maar, ga je dat ooit wel er aan uit geven? Want dat wil je eigenlijk niet naar Bora Bora he, dat gaat niet plots veel goedkoper worden ofzo.ik lees hier dat je dingen nu moet doen en niet uitstellen tot…
Ik wil al heel lang naar Bora bora, maar €20.000 voor een week is me toch wat teveel. Ook al ben ik 47
Enfin, ik ben dan ook nog eens redelijk nostalgisch ingesteld en zie me dan ook vaal afglijden naar de uitspraak: “in mijne tijd toen…”.
Ik ben wel ruimdenkend en kan goed met jokgeren om.
Ik vind bvb dat elke gast in zijn jonge jaren eens wat dingen mag uitsteken.
Dat zijn namelijk de herinneringen die je bijblijven later.
Waar ik het wel moeilijk mee heb is dat hele ‘woke’ gedoe en het trans debat.
Zal mijn rechtse kant zijn zeker?
Daar zit natuurlijk een verschil in, dingen willen maar ze het geld dat ze kosten niet waard vinden, is iets anders dan dingen willen, maar ze maar blijven uitstellen.
Iedereen "kan" dat hoor, een avond zuipen en de dag erna brak zijn, dat is geen prestatie ofzo. Op een bepaalde leeftijd zijn er gewoon minder mensen die daar nog interesse in hebben, zeker als de ruil dan is om twee dagen niet 100% te zijn.Toch straf, sorry als ik het zo verwoord, maar op je 32e niet meer lang kunnen opblijven of uitgaan....
Net 40 geworden, en ik heb daar wel geen problemen mee . Al moet ik wel zeggen dat ik ipv 1 dag recuperatie, vaak 2 dagen nodig heb om er door te komen.
Ik had zaterdag bv een feestje. Met 8 mannen 4 bakken bier uit gedronken op een avond. Vond ik op zich al stevig.
Maar wat ik nog het gekste van al vond, de dag nadien (gisteren dus, zondag), zie ik mijne maat alweer van s'morgens (11 uur al beginnen met bier drinken opnieuw
Ik zit nu in mijn 2e dag recuperatie, en voor zaterdag wil ik geen druppel bier aanraken.
D
Deleted member 451
Guest
Nu ben ik wel blij dat ik nog geen enkel grijs haar heb. Enkel wat heel lichtjes kalende links en rechts aan het voorhoofd.
Er zijn veel zaken die hier (deels wel terecht hoor) wijzen op een klaag thread, maar gelukkig zijn er ook veel positieve zaken die hier gepost worden, waar men zich aan kan recht trekken.
En draai het en keer het zoals je wilt: We mogen allemaal blij zijn dat we er nog zijn.
Als er 1 goeie raad te geven is: Probeer zoveel mogelijk je dromen waar te maken, indien mogelijk: werk aan je kwaaltjes en geniet van elk moment.
Er zijn veel zaken die hier (deels wel terecht hoor) wijzen op een klaag thread, maar gelukkig zijn er ook veel positieve zaken die hier gepost worden, waar men zich aan kan recht trekken.
En draai het en keer het zoals je wilt: We mogen allemaal blij zijn dat we er nog zijn.
Als er 1 goeie raad te geven is: Probeer zoveel mogelijk je dromen waar te maken, indien mogelijk: werk aan je kwaaltjes en geniet van elk moment.
Avondland
Well-known member
In mijn studententijd ben ik vaak over mijn grenzen gegaan met drinken en op den duur wordt je die zattigheid ook gewoon beu. Die roes vind ik nog altijd geweldig om te ervaren, maar dan wel in de juiste vorm: nog weten wat je aan het doen bent en zonder dat je de ochtend nadien wakker wordt met een houten kop en een gortdroge mond. Drinken om te drinken doe ik ook gewoon niet meer. Wel genoeg (én met genot) om in de juiste stemming te geraken.
Vergelijkbare onderwerpen
