Ik vind die filosofische inslag interessanter dan de discussies over inkomen in ieder geval. Je bent waarschijnlijk wel bekend met de Ondraaglijke Lichtheid van het Bestaan van Kundera. Ik ben verre van een filosoof, maar de boodschap voor mij was dat als je leven maar één keer plaatsheeft, en elke beslissing dus maar eenmaal kan genomen worden zonder ooit het andere pad te kiezen, je dat op twee extreme manieren kan benaderen. Ofwel denk je dat het allemaal niet uitmaakt, je doet maar wat, je moddert aan, YOLO/no regrets om moderner te zijn. Ofwel sleur je dat mee als gewicht, en verlamt het je, omdat elke beslissing maar best de optimale is want er is geen herkansing.
Ik denk dat het gezond is om tussen die twee extremen te zitten. Het is volgens mij normaal en zelfs positief om terug te kijken naar beslissingen uit het verleden en daarrond spijt te voelen, je kan er maar uit leren, maar je moet ook voldoende kunnen relativeren om verder te kunnen met je leven en gelukkig te zijn.
