Je gebruikt een verouderde webbrowser. Het kan mogelijk deze of andere websites niet correct weergeven. Het is raadzaam om je webbrowser te upgraden of een browser zoals Microsoft Edge of Google Chrome te gebruiken.
Fout. Echt fout.
Ik had kinderen in de klas die wél een goede kop hadden (want dat is ook absoluut niet iedereen gegeven) maar niet konden leren. Of zelfs maar hun huiswerk maken. Als een 10jarige zegt: "Sorry, juf, ik heb mijn huiswerk niet kunnen maken want ik moest op de kleintjes letten." Dan vraag je niet door. Dan vraag je niet waarom een 10jarige babysit moet spelen. Voor hetzelfde geld moest de moeder nog werken? Of is ze gewoon compleet OP, gedraineerd van een ellendig leven. Dan zeg je: " 't Is niet erg" en sterf je binnenin een beetje.
Net als de 12jarige die 7x per dag een woedebui heeft en je dan via de broer hoort dat de nieuwe baby een huilbaby is en zus s nachts altijd voor de baby moet opstaan. Ja, dan wordt het verdomd moeilijk om een kind te straffen wegens slecht gedrag als je hoort dat die misschien maar enkele uren slaap heeft gehad. Al weken lang.
Of wat dan met de tiener die absoluut zelf niet mag kiezen wat te studeren? Niet die of die opleiding want die is te duur. Als in: de boeken of het werkmateriaal voor de praktijklessen (specifiek geval dat ik in gedachten heb, mocht niet naar de koksschool omwille van te duur) kunnen wij niet betalen. Ga dan maar naar een BSO-richting zoals verzorging, kan je aan je 16de vakantiejob doen in een rusthuis en natuurlijk dat geld aan ons geven.
Ok dat is zoals allemaal correct als je naar het kind kijkt. Maar de ouders zijn hier toch echt wel in fout? Het is (in het overgrote deel van de gevallen) toch niet zo dat je vandaag moeite hebt de rekeningen te betalen, beide semi-ziek bent en dus geen vaste job en dat er daar morgen ineens 3 kinderen zitten?
Als je als mama uw 10 jarige moet laten babysitten op de baby omdat je nog moet werken of je leven zo ellendig is/was dat die baby je over het randje duwt.. waarom dan nog een baby maken? En als je dan stelt dat men niet de capaciteiten heeft om rationeel dat soort beslissingen te maken. Wat kan zo iemand dan wel?
En zoals gezegd je moet de kinderen helpen en het is heel moeilijk om dat te doen zonder dat de crappy ouders het kunnen verknoeien.
Ik hoop dat jullie de Pano reportage (achter de link) 's bekijken. Dan zie je dat kinderarmoede om meer gaat dan eten en een dak. De kinderen uit die reportage zien er niet ondervoed uit maar zijn wel naar de zijlijn van de maatschappij geduwd omdat ze niet kunnen wat doen wat voor modale kinderen vanzelfsprekend lijkt. Mijn hart breekt als ik zoiets bekijk.
Ok dat is zoals allemaal correct als je naar het kind kijkt. Maar de ouders zijn hier toch echt wel in fout? Het is (in het overgrote deel van de gevallen) toch niet zo dat je vandaag moeite hebt de rekeningen te betalen, beide semi-ziek bent en dus geen vaste job en dat er daar morgen ineens 3 kinderen zitten?
Als je als mama uw 10 jarige moet laten babysitten op de baby omdat je nog moet werken of je leven zo ellendig is/was dat die baby je over het randje duwt.. waarom dan nog een baby maken? En als je dan stelt dat men niet de capaciteiten heeft om rationeel dat soort beslissingen te maken. Wat kan zo iemand dan wel?
En zoals gezegd je moet de kinderen helpen en het is heel moeilijk om dat te doen zonder dat de crappy ouders het kunnen verknoeien.
Het gaat hier ook over kinderarmoede en ik denk wel dat we mogen stellen dat dit niet de fout is van de kinderen zelf. Nu waarom er altijd een beschuldigende vinger bij hoeft is me ook niet duidelijk. "De ouders zijn in fout." Er zijn gevallen waar dit zo zal zijn. Evengoed zijn er gewoon ouders die pech hebben gehad. Armoede in België gaat ook vaak gepaard met een pathologie. Ik denk net dat veel armen niet durven naar buiten treden omdat ze altijd maar weer dat beschuldigende vingertje krijgen. En ook daar zijn kinderen dan het slachtoffer van.
Ok dat is zoals allemaal correct als je naar het kind kijkt. Maar de ouders zijn hier toch echt wel in fout? Het is (in het overgrote deel van de gevallen) toch niet zo dat je vandaag moeite hebt de rekeningen te betalen, beide semi-ziek bent en dus geen vaste job en dat er daar morgen ineens 3 kinderen zitten?
Als je als mama uw 10 jarige moet laten babysitten op de baby omdat je nog moet werken of je leven zo ellendig is/was dat die baby je over het randje duwt.. waarom dan nog een baby maken? En als je dan stelt dat men niet de capaciteiten heeft om rationeel dat soort beslissingen te maken. Wat kan zo iemand dan wel?
En zoals gezegd je moet de kinderen helpen en het is heel moeilijk om dat te doen zonder dat de crappy ouders het kunnen verknoeien.
Die ouders zijn bij generatie-armoede de kinderen van gisteren natuurlijk. Met de achterstand die je door zo'n thuissituatie opbouwt moet je volgens mij al intelligenter/ondernemender zijn dan gemiddeld om daar uit te raken. Er zullen er dan ook meer dan genoeg dat pad verderzetten.
Overigens is hindsight 20/20. Iemand zonder veel scholing kan best wel voor een stabiele thuissituatie zorgen met een partner. Dan komen er kinderen en loopt de relatie slecht af voor eender welke reden. Dan komt de armoedegrens gewoon dichterbij hoor.
Het gaat hier ook over kinderarmoede en ik denk wel dat we mogen stellen dat dit niet de fout is van de kinderen zelf. Nu waarom er altijd een beschuldigende vinger bij hoeft is me ook niet duidelijk. "De ouders zijn in fout." Er zijn gevallen waar dit zo zal zijn. Evengoed zijn er gewoon ouders die pech hebben gehad. Armoede in België gaat ook vaak gepaard met een pathologie. Ik denk net dat veel armen niet durven naar buiten treden omdat ze altijd maar weer dat beschuldigende vingertje krijgen. En ook daar zijn kinderen dan het slachtoffer van.
Waarom? Omdat als de slechte situatie van de kinderen het gevolg is van een lange rij slechte beslissingen van de ouders je dat niet kan oplossen door iets ( bijvoorbeeld geld) te geven aan die ouders in de hoop dat ze nu ineens een goede beslissing gaan nemen.
Je kan een probleem niet oplossen als je de oorzaken niet kent of wilt kennen.
Waarom? Omdat als de slechte situatie van de kinderen het gevolg is van een lange rij slechte beslissingen van de ouders je dat niet kan oplossen door iets ( bijvoorbeeld geld) te geven aan die ouders in de hoop dat ze nu ineens een goede beslissing gaan nemen.
De beschuldigende vinger bij jou is er (op basis van je post) ongeacht of die mensen nu écht slechte beslissingen genomen hebben of niet.
Je vergeet ook dat héél veel mensen onvoldoende kunnen rekening houden met alle mogleijke scenario's waar ze financieel zwaar in de problemen kunnen komen.
Ik denk inderdaad dat veel minder mensen het risico zouden moeten nemen om kinderen te hebben. Want dat is onverantwoord tov die toekomstige kinderen. Je speelt gewoon met hun geluk om aan je eigen verlangen te voldoen.
Je vergeet ook dat héél veel mensen onvoldoende kunnen rekening houden met alle mogleijke scenario's waar ze financieel zwaar in de problemen kunnen komen.
Het is geen verstandige beslissing om in financiële moeilijkheden een kind te krijgen, maar langs de andere kant zijn er zoveel mensen die kinderen niet als een optionele toevoeging maar als iets onmisbaar in hun leven zien. Ik heb geen kinderwens, maar ethisch wringt het bij mij evengoed om tegen iemand die echt een kind wil en alle beste intenties heeft om goed voor dat kind te voorzien te zeggen: nee, jij mag niet, want je bent arm. Er zijn meer dan genoeg arme gezinnen die hechter aan mekaar hangen en hun kinderen meer belangrijke waarden bijbrengen dan sommige rijke gezinnen waar de ouders hun kroost materieel verwennen maar verder niet hun taak opnemen om van hun kinderen respectvolle volwassenen te maken.
Mensen die dan blijven kinderen maken heb ik minder begrip voor, maar het is gemakkelijk veroordelen langs de zijlijn. Om uit armoede te geraken moet je zoals al gezegd hier al bovengemiddeld intelligent zijn of meer door geluk in een betere leeromgeving terecht komen (bv. Op jonge leeftijd een leerkracht hebben die zich als rolmodel voor je ontplooit).
Ik moest ook een kamer delen met mijn broer. Waren wij arm?
En niet meekunnen op skiklassen is ook al arm zijn? Wat is het volgende? Dan toch de Jamaica reis niet kunnen doen?
Er zijn echt wel armen en de situaties die @KnightOfCydonia oplijst zijn schrijnend, maar zijn dat er 1/4?
Het punt is dat de lat voor "arm zijn" nogal op hoog welvaartsniveau ligt. Het is nu eenmaal eigen aan een gemiddelde dat de helft er ongeveer onder zit.
Heb ik nooit gedaan. Wat ik zei was dat kinderarmoede niet stopt bij voldoende eten en een dak boven je hoofd. Ik beschouw kinderen als arm wanneer ze opgroeien in een gezin dat hen niet de juiste omkadering en ondersteuning kan geven zodat zaken die andere kinderen als normaal beschouwen voor hen onbereikbaar zijn.
Kijk, dat is hier het probleem. De oorspronkelijke post in deze thread ging over echte armoede, ouders die zo arm zijn dat ze zelfs geen boterhammen voor hun kinderen kunnen kopen. Jij blijft hier die definitie uitrekken en uitbreiden langs alle kanten (e.g. "armoede is ook geen skireisjes mee kunnen doen, bijlessen kunnen krijgen, meerdere gezinsvakanties kunnen doen, ...").
Ik wil je gerust volgen dat dat moeilijk kan zijn voor een kind als hij dat niet krijgt, maar kunnen we nu even blijven bij de echte definitie van armoede waar het in de openingspost over ging? Ouders die namelijk zo arm zijn dat ze geen brood van 1€ meer kunnen kopen en in welke mate dat een reëel probleem is in België anno 2022.
Ik moest ook een kamer delen met mijn broer. Waren wij arm?
En niet meekunnen op skiklassen is ook al arm zijn? Wat is het volgende? Dan toch de Jamaica reis niet kunnen doen?
Er zijn echt wel armen en de situaties die @KnightOfCydonia oplijst zijn schrijnend, maar zijn dat er 1/4?
Het punt is dat de lat voor "arm zijn" nogal op hoog welvaartsniveau ligt. Het is nu eenmaal eigen aan een gemiddelde dat de helft er ongeveer onder zit.
Ik wil je gerust volgen dat dat moeilijk kan zijn voor een kind als hij dat niet krijgt, maar kunnen we nu even blijven bij de echte definitie van armoede waar het in de openingspost over ging? Ouders die namelijk zo arm zijn dat ze geen brood van 1€ meer kunnen kopen en in welke mate dat een reëel probleem is in België anno 2022.
Als je kind niks kan wat voor een kind in België vanzelfsprekend is dan is het arm. Wat begrijpen jullie daar nu niet aan?
Neeje @cege je bent niet arm omdat je een kamer moest delen met je broer. Wat is dat toch met jullie... En ben jij als kind nooit naar Jamaica geweest? Amai, in wat voor een marginaal gezin ben jij niet opgegroeid, ocharme. Dat laatste is ironisch btw. Ik schrijf het er expliciet bij zodat het extra duidelijk wordt. Komaan hoor, kijk jij ook maar 's naar die Pano reportage.
Het is geen verstandige beslissing om in financiële moeilijkheden een kind te krijgen, maar langs de andere kant zijn er zoveel mensen die kinderen niet als een optionele toevoeging maar als iets onmisbaar in hun leven zien. Ik heb geen kinderwens, maar ethisch wringt het bij mij evengoed om tegen iemand die echt een kind wil en alle beste intenties heeft om goed voor dat kind te voorzien te zeggen: nee, jij mag niet, want je bent arm.
Ik begrijp gerust dat die mensen ook kinderen willen en ervoor gaan, maar dan zou ik wel verwachten dat ze een extra inspanning gaan opbrengen om uit hun armoede te komen. Mijn vroegere kennissen die als kind in (relatieve) armoede opgroeiden hadden ouders die langdurig werkloos waren en in een sociale huurwoning woonden. Die ouders deden ook nadat ze kinderen kregen geen inspanning om een job te vinden of om uit hun bestaande situatie te geraken. Dan kan je wel degelijk spreken van een keuze van de ouders.
Ik vind dat de overheid mag ondersteunen in kinderen een menswaardig bestaan, zoals @pardal het hier heeft verwoord, te geven en niet hoeft te stoppen bij een leefbaar bestaan zoal jij stelt. Uiteraard is dat in de eerste plaats de verantwoordelijkheid van de ouders. Kunnen die daar echter niet of niet langer voor instaan dan mag de samenleving hiervoor gerust bijspringen. Kinderen een menswaardig bestaan geven vind ik nu 's een goede besteding van belastingsgeld.
De smartphone (hoeft geen dure te zijn, dat maak jij ervan) en een laptop zijn, vanaf een bepaalde leeftijd, een absolute noodzaak voor een kind. Dus de overheid mag die schenken. Wat mij betreft zijn er nog wel zaken die bijdragen tot een menswaardig kinderleven: recht op ontspanning, recht op vakantie, recht op extra schoolse activiteiten, recht op degelijke kledij, recht op ondersteuning, recht op zoiets als een esthetisch gaaf gebit.
En dat is echt niet hetzelfde als recht om te gaan golfen, vakanties met ClubMed, een pony, een bromfiets, ...
Jij stelt dat ik kinderen geen menswaardig bestaan wil gunnen, ik ben het daar niet mee eens en vind dat ronduit beledigend zelfs.
Alsof jij mij in deze discussie in een verdomhoekje tracht te dwingen, maar dat gaat je echt niet lukken hoor. In geen enkele post in deze thread zal je mij erop betrappen dat ik kinderen die écht hulp nodig hebben iets wil ontzeggen omwille van fouten van hun ouders, maar ik zou wél verder gaan in het responsibiliseren van ouders, het ontnemen van beslissingsrecht aan ouders wanneer ze duidelijk falen (cfr. lege brooddoos versus schoolmaaltijden), en ja: onze definities van wat menswaardig is of niet verschillen blijkbaar.
Voor mijn part mag de samenleving zelfs tussenkomen voor een instapmodel smartphone in die specifieke gevallen waar dat echt nodig is, ... maar uiteindelijk zal altijd ergens een grens liggen. Je mag je ook eens de vraag stellen waarom de overheid zaken die jij noodzakelijk acht voor een menswaardig bestaan moet voorzien voor bepaalde mensen en voor anderen dan weer niet. De scheefgroei zit al op heel wat vlakken behoorlijk erin: je bent soms beter af als steuntrekker met alle mogelijke sociale tarieven en toeslagen dan als werkende met een laag loon.
Opnieuw andermaal: ergens zal je een grens moeten trekken om dat systeem nog eerlijk te houden.
Opnieuw een valse analogie, van geen volledig gaaf gebit ga je niet dood. Van obesitas ook niet meteen, maar dat is wél echt ongezond en een slecht voorbeeld.
Opnieuw dat gebit: op dit moment zijn er ook nog 40'ers en 50'ers die misschien graag een esthetisch gaaf gebit zouden hebben, wiens behandeling zelfs helemaal niet vergoed wordt, gaan we hen dit dan ook alsnog betalen? Wat met een vals gebit dat nu ook redelijk wat geld kost? Op al die zaken komen overheid soms een stukje tussen, dan vervolgens je verzekering als je die hebt, en de rest is voor jou... lijkt me niet onredelijk dat dat voor kinderen hetzelfde zou zijn, wanneer het gaat over iets dat esthetisch is en later nog gecorrigeerd kan worden.
Ik draag nu op mijn 34ste nog een Invisalign-beugeltje om een tand of twee te corrigeren en perfect gaaf zal mijn gebit dan nog niet zijn, overigens ook niets van terugbetaald. Ik had van dat geld ook graag een nieuwe bril gekocht... jammer, zal niet voor dit jaar zijn dan. Keuzes!
Het gaat hem om de som he... En nooit verjaardagsfeestjes en geen hobby en geen skiklasse en ... Niet de skireis op zich is hier het belangrijke element maar het feit dat kinderen een menswaardig onbezorgde jeugd wordt ontzegd door een cumulatie van beperkingen.
Dergelijke beperkingen op je luxe-bestedingen zijn er voor iedereen behalve de allerrijksten. Keuzes zal je onvermijdelijk moeten maken op vlak van hobby's, luxe, etc.
Ik heb een goedkoop fitnessabonnement, maar als ik wil gaan fitnessen bij een duurdere keten en/of daarnaast ook nog een zwemabonnement wil zal ik ook weer elders geld moeten vrijmaken, etc.
Ik wil graag deze zomer misschien voor het eerst in vele jaren eens naar het buitenland reizen: een goedkope trip naar Slovenië kan ik combineren met een verbouwing die ik nog moet doen, een dure reis naar Zuid-Amerika? Neen dat niet.
Andere mensen die maandelijks honderden euro's meer verdienen dan mij, hoeven al die keuzes niet te maken.
Desondanks ben ik niet écht arm, eerder lage middenklasse met een beetje verstand.
Zo'n keuzes hebben mijn ouders ook voor mij moeten maken toen ik jong was en ik neem hun dat écht niet kwalijk. Mijn basisnoden waren ruim voorzien, wat meer hobby's/reizen waren misschien leuk geweest, maar ik zou er niet van dromen het "niet menswaardig" te noemen.
Daar ga je weer met je eigen situatie. Het interesseert me geen hol welke smartphone je hebt en dat draagt ook niks bij in de discussie. Jij vindt een Moto E voldoende, ik ga voor niet minder als de iPhone 13 Pro Max... Who cares en so what? Compleet irrelevant.
Ik heb geen idee wat een aanvaardbaar budget moet zijn voor een basis smartphone voor een kind van 12. Zoiets moet degelijk worden bekeken ivf de requirements, beschikbaarheden en zal wel via een openbare aanbesteding gebeuren. Laat ons zeggen: eentje dat deftig werkt. Exact bedrag is in deze discussie overbodig want zou toch koffiedik kijken zijn.
Essentiële vraag net, die weeral neerkomt op diezelfde keuzes.
Net zoals waar je die grens gaat leggen, wat met wiens ouders weer net rijk genoeg zijn voor niet in aanmerking te komen voor die "freephone" maar die toch liever geen smartphone kopen voor hun 12-jarige? Of die op papier rijk genoeg zijn maar in de praktijk schulden hebben?
Mijns inziens lijkt dit weer iets waarvoor kindergeld een mooie helpende hand kan zijn en waar ouders in zouden moeten voorzien, net als een gevulde brooddoos. Bij de écht problematische gevallen, tja, kan het OCMW misschien nog helpen, maar dan zou ik ook weer dat proportioneel uit hun kindergeld halen.
Je kan de overheid ook niet telkens in het kleinste detail de hand laten vasthouden, en ja: dan vind ik een middagmaal essentiëler dan een gsm/smartphone. Een werkloze 19-jarige zal overigens ook een smartphone nodig hebben om vlot werk te vinden, de overheid gaat die ook niet rechtstreeks voorzien, ...
Niks moet maar het zou voldoende toegankelijk moeten zijn. Wat ga je zeggen tegen de arme 10 jarige? Voetballen, nee manneke jij mag naar de tekenschool, dat kost al genoeg voor jou.
Neen, maar dan zou ik wel even zoeken naar een iets goedkopere voetbalploeg of me afvragen waarom die specifieke voetbalploeg zo duur is. Ik heb niet voor niets al verwezen naar de corruptie in die sport. Het kan niet de bedoeling zijn dat middelen die jij of ik zouden willen toewijzen om kinderen in (kans)armoede een hobby te gunnen, dienen om de zwarte winstpremies van de eerste ploeg te sponsoren.
Iemand anders heeft je in deze thread al een voorbeeld gegeven dat het écht goedkoper kan mét tenue erbij zelfs.
Herhaaldelijk stel je hier de vraag of je nu arm was. Wat wil je hiermee bereiken? Bevestiging? Ontkenning? Ik snap echt niet waarom je dat doet. Maar bon, ik ben nog nooit in Disneyland geweest. Ben ik nu arm? Waar jij, ik of eender wie hier, op reis is geweest doet toch niks, maar dan ook niks terzake.
Ik heb nooit beweerd dat het gebrek aan buitenlandse reizen, an sich, een teken van armoede is. Het is een en - en verhaal... Kinderen die opgroeien met voldoende eten, zorg, kledij, omkadering en ontspanning zijn niet arm omdat hun ouders nooit met hen reizen he. Recht op vakantie vind ik echter wel belangrijk, ook voor kinderen. Dat kan evengoed een kamp zijn of de bosklassen.
Wat ik daarmee wil bereiken? Bij jou laten doordringen dat jouw oplijsting al heel wat luxe zaken omvat die echt niet nodig zijn om niet arm te zijn. Het is inderdaad een en-en-verhaal. Maar bepaalde zaken zijn prioritair op anderen (brooddoos) en sommige zaken zijn echt niet essentieel.
Ik hoop dat jullie de Pano reportage (achter de link) 's bekijken. Dan zie je dat kinderarmoede om meer gaat dan eten en een dak. De kinderen uit die reportage zien er niet ondervoed uit maar zijn wel naar de zijlijn van de maatschappij geduwd omdat ze niet kunnen wat doen wat voor modale kinderen vanzelfsprekend lijkt. Mijn hart breekt als ik zoiets bekijk.
Een hele reportage als "argument", serieus? Ik heb die reportage nut toevallig al gezien toen ze uitgezonden werd, maar dit is geen manier van discussiëren meer al is het maar omdat dergelijke reportages ook een bepaalde tendens hebben en de andere kant van het verhaal negeren: vragen en antwoorden die in die reportage ontbreken:
Waarom werkt de moeder niet? Zelfs na al die jaren?
Waar is/zijn de vader(s)? Of moet de overheid een volledige afwezige partner compenseren? Werkt die partner? Betaalt die iets?
Waar is de dochter intussen heen?
Overigens waar ik het uit die documentaire mee eens ben:
Praktische TSO/BSO richtingen zijn vaak te duur, de overheid moet ieder kind wat die richting wilt doen wat mij betreft wél degelijk een échte kans geven. Dus die messen/kokskleding, zou ik wél subsidiëren.
Hoe graag dat jongetje ook naar Disneyland Parijs wilt gaan, dat is helaas duur en echt geen noodzaak om een goed leven te leiden.
Ik heb zelf een tijdje terug nog eens gekeken, ik zou ook een hele tijd voor zo'n reis moeten sparen en dat me ook niet elk jaar lukken zonder offers op andere vlakken.
Als je die documentaire gelooft is zelfs een volledige week op vakantie kunnen gaan een teken van armoede, wel dan ben ik vele jaren arm geweest, inclusief een aantal jaren dat ik dat ook écht niet kon betalen.
Kijk eens aan, topic #341 waarin middenklasse jongens uit middenklasse gezinnen die op drieduizend manieren kansen hebben gekregen waarvoor ze zelf zo blind zijn als een mol even gaan bepalen dat kansarmoede nu eenmaal een keuze is van de ouders en er pas sprake kan zijn van echte armoede als je je zelfs geen goelagrantsoen meer kan permitteren. Lachwekkend en triest.
Hoe graag dat jongetje ook naar Disneyland Parijs wilt gaan, dat is helaas duur en echt geen noodzaak om een goed leven te leiden.
Ik heb zelf een tijdje terug nog eens gekeken, ik zou ook een hele tijd voor zo'n reis moeten sparen en dat me ook niet elk jaar lukken zonder offers op andere vlakken.
Je moet je toch niet vastpinnen op het letterlijke 'Disneyland Parijs'. Dat kereltje komt na een schoolvakantie terug in de klas terecht waar pakweg 3/4e van zijn klasgenootjes kan vertellen over hun vakantie. Gaande van vijfsterren resorts tot campings. Kinderen op jonge leeftijd maken daar echt geen onderscheid tussen. Die zijn op vakantie geweest of niet. Vrij arbitrair (zoals jou kijk op de zaak ). Dat kansarme kereltje heeft niks gedaan. En dat is bij die ventjes met alles zo. Dat weegt op op het mentale welzijn van dat kereltje. Die beseft maar al te goed dat hij er niet bij hoort, niet dezelfde kansen heeft, niet het geluk heeft van het gros van zijn leeftijdsgenootjes. Of dat ventje zijn moeder al dan niet werkt, zijn vader al dan niet aanwezig is maakt voor zijn situatie toch geen flikker uit. Hij zit in de shit en that's it. Zoals jij het stelt moet dat onschuldige jongetje gewoon maar aanvaarden dat hij pech heeft. Zolang hij niet omkomt van de honger is alles in orde? Het leven is meer als de onderkant van de piramide van Maslow.
En dat gekrakeel van je over die smartphones. Wie wel, wie niet... waar ligt de grens? Hoeveel mag je verdienen eer je kind er recht op zou hebben enz... Dat zijn zaken waar een regeling over getroffen moet worden. Ik heb echter niet de kennis of data om daar een grens in te trekken. Jij ook niet. Ik heb het over het principe: hebben kinderen een smartphone nodig? Dan zeg ik volmondig ja, elk kind heeft een smartphone en wat mij betreft ook een laptop nodig. Zonder die dingen hebben ze niet dezelfde kansen in het onderwijs. Dewelke, hoeveel die mag kosten en wat in welk geval de tussenkomst van de overheid moet zijn, daar kunnen we op dit forum toch geen enkel zinnig antwoord op geven?
Het bizarre is wel dat de ondersteuning 'kindergeld' heel democratisch is. Iedereen met kinderen krijgt het. De klein mannen van Coucke, mijn dochter en indien je kinderen hebt, jou kinderen ook. Waarom zou dat dan ook niet kunnen met iets als bijvoorbeeld een smartphone of een laptop?
Je moet je toch niet vastpinnen op het letterlijke 'Disneyland Parijs'. Dat kereltje komt na een schoolvakantie terug in de klas terecht waar pakweg 3/4e van zijn klasgenootjes kan vertellen over hun vakantie. Gaande van vijfsterren resorts tot campings. Kinderen op jonge leeftijd maken daar echt geen onderscheid tussen. Die zijn op vakantie geweest of niet. Vrij arbitrair (zoal jou kijk op de zaak). Dat kansarme kereltje heeft niks gedaan.
Nogmaals, dat is geen armoede. Als hij thuis zou komen en er s'avonds geen geld is voor eten dan zou ik je stelling nog volgen.
Vrienden van mij hadden vroeger een groot zwembad thuis, ik was daar ook echt stikjaloers op als kind. Is dat nu ook armoede? Het gros van mijn klasgenoten ging vroeger op skireis en mijn ouders hadden een hekel aan sneeuwvakanties, ik was toen ook jaloers op mijn klasgenoten. Maar om dat nu armoede te gaan noemen? Nope.
Nogmaals, dat is geen armoede. Als hij thuis zou komen en er s'avonds geen geld is voor eten dan zou ik je stelling nog volgen.
Vrienden van mij hadden vroeger een groot zwembad thuis, ik was daar ook echt stikjaloers op als kind. Is dat nu ook armoede? Het gros van mijn klasgenoten ging vroeger op skireis en mijn ouders hadden een hekel aan sneeuwvakanties, ik was toen ook jaloers op mijn klasgenoten. Maar om dat nu armoede te gaan noemen? Nope.
). Dat kansarme kereltje heeft niks gedaan. En dat is bij die ventjes met alles zo. Dat weegt op op het mentale welzijn van dat kereltje. Die beseft maar al te goed dat hij er niet bij hoort, niet dezelfde kansen heeft, niet het geluk heeft van het gros van zijn leeftijdsgenootjes. Of dat ventje zijn moeder al dan niet werkt, zijn vader al dan niet aanwezig is maakt voor zijn situatie toch geen flikker uit. Hij zit in de shit en that's it. Zoals jij het stelt moet dat onschuldige jongetje gewoon maar aanvaarden dat hij pech heeft. Zolang hij niet omkomt van de honger is alles in orde? Het leven is meer als de onderkant van de piramide van Maslow.