Heel simpel:
1. Er zijn rashonden die
miskweekt worden. Deze zullen voldoen aan bepaalde
esthetische standaarden die welomlijnd zijn. Deze 'esthetische puurheid' gaat boven alles - ook de gezondheid van de beesten. De voorbeelden hier zijn legio. Afwijkingen die als esthetisch plezierig worden ervaren door sommigen worden zo generatie na generatie doorgegeven en versterkt. Gevolgen: ademnood, vroegtijdig levenseinde, heupdysplasie, epilepsie, enz.
2. Er zijn rashonden die ook welomlijnd zijn in de kweek maar waar het functionele en gezondheidsaspect belangrijker is dan eventuele esthetische afwijkingen. Hier moet ik denken aan bijvoorbeeld werklijnen van herdershonden, sleehonden, enz.
In categorie 1 is de kweekpoel heel beperkt en dat komt de beesten niet ten goede. Men gaat immers altijd binnen dezelfde
looks kweekmateriaal zoeken. Afwijkingen zijn ongewenst en worden soms net niet vanop een klif naar beneden gegooid.
In categorie 2 is men ergens ook wel beperkt gezien men best binnen de
gezonde lijn kweekmateriaal zoekt voor het nageslacht. Voordeel voor deze beesten is wel dat men hier de gezondheidskwaaltjes uit categorie 1 niet snel zal doorgeven als deze niet latent aanwezig zijn.
En cru gezegd zijn
straathonden vaak een mengelmoes van deze twee categorieën + over de rassen heen.
Deze
kunnen een beter gezondheid hebben maar kunnen er evengoed slechter vanaf komen.
Hier is de Max/Makkie/Der Max - de elfjarige Senior van mijn ouders.
Werklijn met rechte rug. 1 grote lamme goedzak voor zijn familie en vrienden