Ik ben als kind gebeten door een hond en moet van geen hond weten. Nooit meer.
Ik ben 2x gebeten door een hond als kind. (2x dezelfde) Zo ne dwergpinscher. Zijne naam was Pim.
Ik heb er totaal geen trauma van opgelopen. Maar ja het ene kind is het andere niet hé.
Nadien heeft mijn grootmoeder het wel mogen aanhoren. Ik had die hond (yup als kind) na onze allereerste ontmoeting, namelijk half dood gestampt. Hij bleef mij aanvallen maar ik liet mij niet doen en het was letterlijk: of te wel stopte hij er vroeg of laat mee of te wel ... Zelfs als kind was ik gene gemakkelijke op dat vlak. Ik heb en had een "over mijn lijk" mentaliteit.
Begrijp mij niet verkeerd: Ik ben (nog steeds) ne hondenvriend maar zo ne kleinen drol moet niet zonder reden bijten naar mij.
Amen.
Nadien als die hond mij zag stond hij op zeker 100 meter afstand chronisch te staren naar mij. Ik draaide mij om --> Opnieuw gebeten!
Hij wist goed genoeg dat als hij mij beet terwijl ik naar hem keek, dat het zijne beste dag niet ging zijn. Nadat hij mij beet: Ik heb nog nooit een hond zo snel zien weglopen van mij .. echt zo ne lafaard !!
Ter info: Ze hebben dat hondje na heel wat klachten in slaap moeten doen want hij beet tientallen mensen, inclusief zijn eigen eigenaar Theo.
De dochter (Dorien was haar naam) had regelmatig bijtwonden. Met die hond was iets geestelijk mis mee. Want na die Pim hadden ze ne Münsterländer. Ah wel, dat was echt een lievertje. Hij kwam ook altijd af naar mij (om te spelen niet om te bijten)
PS. Daarmee dat ik blij ben dat honden tegenwoordig aan de leiband moeten.
Vroeger 30+ jaar geleden liepen honden gewoon los op straat = levensgevaarlijk. Dus voor iemand deze post ne
geeft --> We spreken over andere tijden dan anno 2025.
) 
