Heb jij een lief?

Heb jij een lief?

  • Ja, iemand van het andere geslacht

    Stemmen: 302 68,0%
  • Ja, iemand van hetzelfde geslacht

    Stemmen: 17 3,8%
  • Nee, bewuste keuze

    Stemmen: 20 4,5%
  • Nee, maar wel op zoek

    Stemmen: 46 10,4%
  • Nee, maar wel verliefd

    Stemmen: 1 0,2%
  • Nee, en nog nooit een partner gehad

    Stemmen: 33 7,4%
  • Nee, iets gaan drinken en we zien wel?

    Stemmen: 18 4,1%
  • Andere: ik heb een antwoord dat niet in de lijst staat

    Stemmen: 7 1,6%

  • Totaal aantal stemmers
    444
Maar waarom toch...
Ik heb nog nooit in mijn leven gezien dat dit hielp om zaken sneller te verwerken. Integendeel, iedereen ziet jou als een marginaal als je met geweld begint te dreigen tegen 'de nieuwe'.
Dat is ook waar.

Maar ik zou het niet kunnen verkroppen dat 'de nieuwe' zomaar denkt mij dat te kunnen lappen achter mijn rug om en mij te vernederen. In zijn broek gaat em schijten godverdomme. Wat de rest van de wereld ervan denkt zou mij weinig tot niets kunnen schelen op dat moment.
 
1. Je moet eerst ZELF goed inzien wat je stoort en hoe dat komt. Dat inzicht komt soms niet, vaak pas nadat je uit je krammen bent geschoten bij de ander. Het is niet dat we dagelijks een uurtje vrijaf nemen van alle mogelijke prikkels om onze eigen emoties te gaan analyseren he.
2. Iets voelen is 1 ding, dat ding onder woorden brengen is nog een totaal ander ding. Ofwel omdat je het heel moeilijk vindt om iets onder woorden te brengen op een niet -aanvallende manier, ofwel omdat het fucking moeilijk is je extreem kwetsbaar op te stellen tegenover de ander. Ja, ook als dat jouw partner is.
3. Je kan je partner wel al wat inschatten. Soms levert het absoluut niets op om dingen uit te spreken. Ofwel omdat de ander extreem gekwetst zal reageren (dus zwijg je uit angst om gekwetst te worden/de ander te kwetsen) ofwel omdat de ander het simpelweg niet begrijpt en/of er dezelfde zwaarte niet aan hangt als jij.
Of, wat zeker bij jou een risico zou zijn: omdat je partner het kapot zal analyseren en er allerlei theorieën aan zal koppelen die totaal niets te maken hebben met hetgeen je wél wou zeggen.

Er zijn dus VEEL redenen waarom er niet "gewoon gepraat" wordt.
Heel simpel voorbeeld: hoe makkelijk praat jij met je eigen ouders over ECHTE emoties, twijfels, onzekerheden? Want die zie je toch ook graag tot op een zekere hoogte veronderstel ik? 🤷🏼
tenor.gif


Thuis ervaar ik geen echte connectie, helaas. Precies of we zitten niet op dezelfde golflengte waardoor informatie niet aankomt, niet begrepen wordt,... M'n moeder is letterlijk en figuurlijk een binnenvretter wat ertoe leidt dat je er niks uitkrijgt. Je ziet het foutgaan maar er is geen wijze om toegang te krijgen tot de kluis. M'n vader praat er ook niet over. Ik vrees dat beiden het nooit ervaren/geleerd hebben en uit wat ik gezien heb snap ik waar het vandaan komt. Alleen is het heel jammer/pijnlijk om die verbinding niet te ervaren met jouw eigen ouders.
Onlangs heb ik nog 'heel' m'n verhaal gedaan tegen een wildvreemde toen we samen "vrijwilliger" waren op een lokale gebeurtenis. Dame van mogelijks de leeftijd van m'n ouders maar daar was er gevoelsmatig wel een connectie, en stond zij ervoor open denk ik dan.
Soms is praten geen probleem omdat er meteen zo'n flow ervaren wordt en soms is het (quasi) onmogelijk.

1) da's op zich wel een aanrader om wekelijks eens stil te staan bij hoe de situatie momenteel is. In relaties even letterlijk en figuurlijk stilstaan bij de relatie en hoe die ervaren wordt. Makkelijk gezegd want het lijkt meestal wel alsof alles goed gaat. Mogelijks wel interessant om dat asap te implementeren zodra de relatie aanvangt maar alles moet dan 'zomaar' verlopen naar 't schijnt.

2) nja, misschien heb ik een vertekend beeld op dit vlak. Ik ben mogelijks een oversharer op bepaalde ogenblikken. Ik deel ook vaak om anderen te laten aanvoelen dat het ok is om dingen te delen. Ik probeer op dat vlak een soort voortrekker te zijn volgens 't idee dat "als er één iemand iets doet, anderen wel zullen volgen".

3) Louter hypothetisch natuurlijk maar ik denk dat ik liever kort gekwetst word dan dat de relatie op de klippen loopt net door het gebrek aan die communicatie. Onlangs nog een voorbeeld gehoord over een koppel dat elkaar interpreteerde zonder dat effectief af te toetsen. Pas na hun scheiding hebben ze gesnapt dat ze beiden totaal verkeerd werden door aannames op te bouwen. Dus in theorie had die scheiding zinloos geweest hadden toch maar afgetoetst i.p.v. de aannames voor waarheid te nemen.
Het lijkt me beter om af en toe een schaafwonde op te lopen (vaccinatie tegen tetanus!) dan dat alles zogezegd vlot gaat en er plots, vanuit het niets, een geleid projectiel jouw hele hebben en houden opblaast.

Ik stel het me simpel voor, fair enough. Maar technisch gezien is het zo simpel. Maar dat gaat helaas niet van vandaag op morgen want zoiets moet groeien, het moet in de opvoeding zitten. Ik ben eigenlijk niet van plan kinderen te hebben maar mocht het zo zijn, dan weet ik vooral wat niet te doen. Dat het hyperbelangrijk is om te communiceren, om warmte/affectie te delen, om aanwezig te zijn,... Mijn vader heeft van (heel) wat zaken spijt maar dat komt na de 'zonde' (hij zou bepaalde dingen helemaal anders doen maar, en daar heb je het, de inzichten komen soms te laat).

De reden waarom ik er zo de nadruk op leg is gewoon afkomstig van 't feit dat ik zie wat de gevolgen (kunnen) zijn van een gebrek of foutieve communicatie. Ik zie/merk het dagdagelijks en dus ook hoeveel (frustraties) er voorkomen had kunnen worden.
En nee, ik mag het niet zien als iets wat in de praktijk simpel is. Dat moet ik toegeven maar ik voel me best machteloos als ik dingen zie misgaan gewoon omdat er aannames gemaakt worden, niet of gebrekkig gecommuniceerd wordt.
 
De reden waarom ik er zo de nadruk op leg is gewoon afkomstig van 't feit dat ik zie wat de gevolgen (kunnen) zijn van een gebrek of foutieve communicatie. Ik zie/merk het dagdagelijks en dus ook hoeveel (frustraties) er voorkomen had kunnen worden.

Ja, dat noemen ze dus.... het leven.

Als je alles op voorhand wist, zou niemand fouten maken en alles simpel zijn. Maar dat is niet.

En dat verandert niet door hele theorieën en gedachtengangen daarover bijeen te pennen. Niemand gaat bewust slecht communiceren. Dat leer en ontdek je door met uw bakkes kei hard tegen de muur te knallen, recht te staan en dat nog 10 keer opnieuw te doen.
En dan kunnen er nog 10 Screws staan roeptoeteren dat er muren bestaan (duh), ge ziet hem pas tegen dat ge uw tanden aan't bijeen rapen zijt.
 
Zo: wakker geworden met het idee om even wat zaken hier neer te pennen. Niet dat ik hier mijn persoonlijk dagboek van wil maken maar ik denk nu op dit moment dat het me echt goed kan doen (de eerste huilbui was ook hier toen ik neerschreef wat mijn gedachte met me deden) en ik dit misschien ook wel later wil teruglezen om me te herinneren hoe deze kutperiode was en hoe mijn gedachten evolueerden. Dus please feel free to skip.
Eerst en vooral: gisteren mijn 3de huilbuitje gehad (ze zijn meestal wel kort, enkele minuten) toen ik van de jeneverfeesten op de step naar huis reed. Alles ging eigenlijk heel goed maar toen besefte ik dat we dit elke zaterdag deden. Na een glaasje op de step naar huis.
Soit, dat is dat.

Wat ik zover weet of denk te weten na véél gesprekken die me vaak héél kleine details doen laten klikken in een steeds duidelijk wordend groter geheel.

Toen onze relatie begonnen woonde ze bij haar stiefma en pa. Die relatie was troebel, ik ga de details besparen want irrelevant. Maar ze hing toen een beeld op dat er een "stalkende" ex was die nog veel te goed contact had met haar pa en ma kant van de familie.
Desondanks ging het contact met haar ma van het begin goed, ook al gaf ze aan dat er periodes waren dat ze brak met haar ma om bij haar pa te gaan wonen en omgekeerd. Ik ben daar nooit dichter op in gegaan maar dit had al een teken moeten zijn.

Na een gesprek met haar stiefma en pa thuis gisteren weet ik dat de ex geen ex was toen maar ze daar een relatie mee had toen en dat dat de reden was waarom hij zo "flipte" en waarom de relatie langs haar pa-kant moeilijk ging omdat ze met hem een goede band hadden.
Ik ben dan ook terloops te weten gekomen dat ze voor mij veel meer vriendjes (seksueel) gehad heeft dan ze in het begin tegen me zei. Dat lijkt een detail maar ik weet nog dat we het daar in het begin over hadden en ik duidelijk toen aangaf dat ik zelf nog maar 1 iemand heb gehad en me ook niet (toen, ik weet niet nu) bij iemand zag die er al x-aantal had gehad.
Toen we pas samen waren zijn we ook een weekend naar Amsterdam gegaan, ik kende haar pa-kant van de familie niet en nog nooit gehoord (door de moeilijke relatie, maar ze woonde er wel)
Voor we vertrokken is haar pa in het ziekenhuis terecht gekomen (gereanimeerd en alles).
Dat was een emotioneel zware periode voor die familie, maar ze is toch met me mee geweest naar Amsterdam en had een verhaal opgehangen thuis dat ze er naar toe moest omwille van een dansschool en ze dat niet kon afzeggen. Wat die mensen enorm pijn deed. Ze zijn er snel achtergekomen dat ze bij me was en hebben me dat toen wel gezegd. Maar zij hing een verhaal aan mij op toen dat ze gewoon haar pa niet "kon" zien in zulke toestand en iedereen onrealistisch boos op haar was. En ik geloofde dat allemaal... Maar goed, ik hoorde het verhaal dat zij een slachtoffer was en de rest in fout was. (wijze les van mij om verliefdheid aan de kant te zetten op zo een momenten)

Blijkt dat ze dus een trackrecord heeft van te liegen en bedriegen thuis en wanneer ze ermee geconfronteerd wordt ze enorm uithaalt (panisch roepen, schreeuwen, dingen gooien). Ik heb dat één keer gezien, toen ik bij het eerste signaal haar gsm afnam toen ze aan het douchen was om ermee naar buiten te lopen en ze me sloeg en kleren kapot trok om me tegen te houden. (ik kon er uiteindelijk niet in, maar het moment dat ik hem nam was hij unlocked door heel de strijd is hij op lock geslagen).
Toen klikte er ook weer iets dus.

Haar pa-kant had eigenlijk de laatste jaren een veel betere relatie met haar omdat alles tussen ons goed ging en alles leek hersteld. Maar nu krijgen ze haar niet bereikt en die mensen gaan daar ook aan kapot. Er zijn eigenlijk veel verhalen naar voor gekomen van hoe ze loog en bedroog maar ze verzwegen dat omdat ze een nieuwe start leek te maken. (wat ik allemaal versta)


De contactbreuk geldt ook langs de kant van haar ma.
Haar ma komt in de gym waar ze werkt en heeft haar daar aangesproken: daar is ze beginnen roepen tegen haar dat ze mijn kant kiest en ze een slechte moeder is. Haar moeder is het huilend afgetrapt, straks ga ik naar daar.
Haar moeder zegt tegen mij dat ze het allemaal niet kan geloven. Van wat ik nu denk te weten is dat ze wat blind is voor het gedrag van haar dochter zoals haar pa dat ook lang moet geweest zijn

Wat ik nog te weten ben gekomen is dat ze het fysieke overspel aan een gemeenschappelijke vriendin heeft opgebiecht maar verteld had dat ze me dit ook allemaal gezegd had en we een nieuwe doorstart hadden.
De reden waarom is allicht omdat die vriendin haar collega kende waar ze de misstap mee begaan heeft en ze op die manier wilde vermijden, denk ik, dat wanneer ze dat van hem moest horen ze mij zou contacteren. Nu heeft ze gezwegen (ook al zagen we haar niet vaak)omdat ze dacht dat ik alles wist. Bij haar collega's was dit hetzelfde verhaal basically.
 
Dan de timeline van de voorbije maanden, een deel zijn speculaties of eerder verbanden die ik nu zie. Of ze allemaal kloppen, dat kan ik moeilijk weten maar ik wil het wel neerschrijven en ik ben er redelijk zeker van dat wat ik denk klopt.

De eerste keer dat in april/mei ze zei dat ze twijfels had was de minnaar-collega natuurlijk al in beeld. Maar volgens mij heeft ze de betentenis toen gedaan om de breuk naar mij toe netjes te laten lijken ofzo en ze dan na enkele weken/maanden het kon aftrappen. Ze had toen ook al blijkbaar aan haar ma zoiets laten weten toen, ik vermoed om daar te kunnen slapen moest het mislopen want de collega woonde nog bij zijn (ex)-vriendin en ook het beeld op te hangen dat onze relatie niet werkte zodat ze daar altijd terecht kon.

Ik denk dat het betrekken van haar werk/manager toen ervoor gezorgd heeft dat dat niet is doorgegaan omdat ze misschien niet stilstond bij het feit dat ze haar job kwijt kon zijn ofwel zag ze misschien wel echt in hoe dom ze bezig was.
Dit is het minst duidelijk voor mij

De tweede keer ze aanhaalde (dikke 2 weken geleden) dat ze twijfels had was ze enkele dagen ervoor naar haar pa-kant geweest om te zeggen dat de relatie niet liep en of ze niet daar terecht kon. Die zeiden natuurlijk "ja" want de relatie zat toen goed.
Tijdens dat opbiechten de 2de keer viel wel mijn frank dat ze plots na lange tijd ineens nog eens naar daar was geweest en érg lang was lang geweest dus ik confronteerde haar ermee en ze bekende dat ze daar gaan babbelen was.
Toen ik haar stiefma belde bleek echter dat ze niets had verteld van haar collega en draaide alles om natuurlijk en was ze er niet zomaar welkom. We hebben dat toen dus ook uitgepraat en ze is gebleven. Opnieuw we spreken nog geen 2 weken voor de effectieve breuk.

Op dat moment had ze geen backup plan want haar ma-kant en pa-kant wisten van het "emotionele" overspel en zouden niet zomaar accepteren dat ze daar kwam wonen zonder dat duidelijk was dat we er aan werkte.
Dan is ze beginnen zoeken en ofwel was ze al bezig met deze kerel ofwel is het toen begonnen. Daar heeft ze basically hetzelfde verhaal opgehangen tegen hem als tegen mij in het begin.
Maar nu dan dat de relatie met mij niet liep en haar familie allemaal slechteriken zijn die me steunen.
Ik weet dit door volgers van me die dicht bij hem staan. Ik wil daar ook niet te veel over kwijt, maar ik heb bewijzen dat dit het verhaal is dat ze daar heeft opgehangen.

Toen ze dan woensdag opnieuw begon was de verhuis natuurlijk al gepland want dit was op een moment dat hij normaal aan het werk zou moeten zijn (woensdagnamiddag). En natuurlijk kon ze dan makkelijk haar koffers hier pakken en vertrekken.

Ze heeft dus haar ouders willen gebruiken als slaapplaats en nu die geen functioneel nut hebben verbreekt ze het contact. Ik kan me niet voorstellen dat iemand normaal dit ooit zou doen, na een breuk van 4 jaar mijn ouders niet eens terugbellen en zo van me afstoten. Het eerste wat ik zou doen is die net bellen.
Maar ze gebruikt mensen echt.
Dat is ook wat uit dat gesprek gisteren is gebleken. Ze wil opgehemeld worden, ze geniet van nieuwe aandacht en wanneer ze vastzit liegt en bedriegt ze of verbreekt ze alle contacten. Dat scenario was een press repeat scenario bij haar andere relaties, maar ook thuis.
Dat verklaart ook de vele mannen en foto's die ze rondstuurde naar hen, ze was begeerlijk en daar genoot ze van.
 
Ik vind nu wel niet dat het overspel dat heeft plaatsgevonden reden is om alles wat ze ooit gezegd of gedaan heeft gone-girlgewijs in een ander licht te stellen. Mensen hebben soms shitty relaties met hun ouders, zonder dat daar per se een schuldige (of 1 schuldige) kant in is.

Ze heeft jou met dat bedrog pijn gedaan, en daar is ze fout in geweest, maar nu lijkt het alsof je een beeld van haar wil ophangen waar zij eigenlijk in elk conflict/relatie die ze heeft de grote schuldige is. Misschien denk je dat nodig te hebben om sneller over haar heen te komen, maar ik zou opletten met je te mengen in problemen/familie kwesties waar je nu ook misschien wel bevooroordeeld naar kijkt.
 
Verder:
Ik ben er ook achter dat de mensen waar ze nog zou willen/kunnen komen na een breuk bij mensen die ik kende maar dichter bij haar stonden (vooral sportgerelateerd). Dat ze daar ook al is beginnen zeggen dat de relatie niet liep maar we er aan werkten (dit klopt dus gewoon niet).
Maar dit om naar die mensen te laten lijken dat wanneer ze met iemand nieuw afkwam alles logisch leek.

Nog een detail dat me mindblown maakte en ik nu aan terugdacht.
Toen ik eens een plagerig mopje maakte dat een knappe klant wel heel lang naar haar keek heeft ze me daar toen wel over aangesproken. Dat ze dat niet fijn vond want dat ze nu echt wel werkte aan onze relatie en ik haar moest vertrouwen.
Terwijl ze me goed genoeg kent en ik de mop echt niet meende, ik lag zelf nu met deze miserie.

Ze heeft in het tweede gesprek ook aangehaald dat ze het jammer vond dat ik de eerste keer niet boos werd, de hele tijd zat te janken,... En dat voor haar voelde alsof ik haar niet graag zag.
Je moet maar durven, terwijl je dan met zulke dingen bezig bent.
Maar ik denk dat ik me de voorbije jaren gewoon mentaal sterk gemaakt heb door daar bewust mee bezig te zijn en ik maar één doel voor ogen had onze relatie redden en ik niet inzag hoe op haar roepen of staan janken dat kon oplossen. Enkel haar duidelijk en rationeel laten inzien dat ze verkeerd bezig was leek me toen de oplossing.
Net zoals ik nu door de zwaarste periode in mijn leven ga en ik dit ook redelijk "droog" kan vertellen de meeste momenten. Het kan zeker wel dat er nog een weerslag komt daar ben ik me bewust van.
 
Ik vind nu wel niet dat het overspel dat heeft plaatsgevonden reden is om alles wat ze ooit gezegd of gedaan heeft gone-girlgewijs in een ander licht te stellen. Mensen hebben soms shitty relaties met hun ouders, zonder dat daar per se een schuldige (of 1 schuldige) kant in is.

Ze heeft jou met dat bedrog pijn gedaan, en daar is ze fout in geweest, maar nu lijkt het alsof je een beeld van haar wil ophangen waar zij eigenlijk in elk conflict/relatie die ze heeft de grote schuldige is. Misschien denk je dat nodig te hebben om sneller over haar heen te komen, maar ik zou opletten met je te mengen in problemen/familie kwesties waar je nu ook misschien wel bevooroordeeld naar kijkt.

Ik versta dat je dat denkt en ik besef me het gevaar ervan maar ik kan alleen maar zeggen wat ik weet en voel.
Haar ouders zeggen zelf dat ze denkt dat ze psychologische hulp nodig heeft en/of ze aan zichzelf moet werken, ze hebben dit scenario ook al x-aantal keer gezien hé.
Maar ze riskeert er wel door om alles kwijt te spelen, nu riskeert ze haar (goede) job waar ze zo blij mee is. Ze zet de relatie met haar familie op een helling.

En ondanks dat ik haar keel zou kunnen dichtpitsen ga ik straks naar haar ma om te kijken wat ze zegt om de communicatielijn te herstellen tussen de ouders na 18 jaar want die was er niet.
Omdat de conclusie was dat ze dit patroon al zolang doet en ze "ermee weg kwam" was omdat ze steeds van de ene plaats naar de andere kant kon hoppen en daar tussen die 2 geen communicatie is buiten wat zij vertelde.
Dat heeft weinig te maken met haar gone-girl gewijs in een slecht daglicht te stellen maar oprecht om haar en haar ouders te helpen.
Mocht ik gone girlgewijs haar in een slecht daglicht stellen dan had ik wel heel wat andere dingen kunnen zeggen, doen of tonen.
Maar ik versta dat je dat denkt, hoor.
En zoals ik begonnen ben: ik schrijf dit ook neer om te weten hoe mijn gedachten in dit verhaal evolueren. Ik weet zeker dat tunnelvisie een probleem kan zijn.
Maar ik apprecieer de feedback, ik wil hier niet dat iedereen blindelings mij gewoon volgt.
Blij dat iemand me hier zei toen die foto van hem af te halen bijvoorbeeld.
Ik probeer de dingen zo goed ik kan open te bekijken en er wat mee te doen.
 
Laatst bewerkt:
Ik weet dat het soms te rap wordt geroepen wanneer een relatie misloopt en ben absoluut geen specialist, maar is zij nu geen typevoorbeeld van een narcist? Ver weg blijven van zo’n mensen.
 

mijn halve euro:

Ge zijt momenteel precies een hele case aan het opbouwen rond haar, haar persoonlijkheid, haar familie, hoe de realiteit in elkaar steekt en ik snap dat dat voor u misschien ergens op dit moment nodig is om een beetje vat te krijgen op een situatie waarin ge het gevoel hebt dat de wereld die ge rond uzelf hebt opgebouwd instort. Dat is denk ik een van de pijnlijkste dingen die ge kunt meemaken.

Ik zou toch opletten dat ge daar niet in overdrijft. Ik zeg dat omdat ik hier lees dat ge foto's van die gast online post, dat ge er herhaaldelijk naartoe zijt gereden, en omdat ik dat gevoel krijg uit de manier waarop ge zijt aan het posten.

Zou het niet kunnen dat ze al die keren dat ze ging vertellen tegen andere mensen dat het niet goed ging in de relatie, dat ze gewoon eerlijk was, eerder dan dat ze voorbereidingen was aan het treffen voor vanalles en nog wat? Omdat de gevoelens voor u plaats zijn gaan maken voor de gevoelens voor een ander, of wat dan ook? Ik geloof wel dat de relatie voor haar niet goed zat, alleen is het dan wel echt onnozel dat ze tegen u doet alsof dat niet zo is.

Nogmaals, ik wil de manier waarop ze het afhandelt totaal niet goedpraten he, maar mij lijkt het gewoon meer plausibel dat iemand niet 100% rechtuit durft te zijn tegen haar partner over haar gevoelens, zeker wanneer die partner er helemaal voor wilt gaan, en er voor wilt werken. Dat ge op het moment zelf wel dingen gaat zeggen omdat ge niet wilt kwetsen, maar dat ge de dag erna beseft dat het gewoon niet kan.

Allez, gij doet het een beetje klinken alsof het hier over iemand gaat die al maanden de schaakstukken is aan het klaarzetten en emotionele spelletjes is aan het spelen met mensen uit haar omgeving zodat zij zo weinig mogelijk gezichtsverlies lijdt wanneer ze haar move maakt. Dat lijkt mij nogal vergezocht eerlijk gezegd?

Ze heeft in het tweede gesprek ook aangehaald dat ze het jammer vond dat ik de eerste keer niet boos werd, de hele tijd zat te janken,... En dat voor haar voelde alsof ik haar niet graag zag.
Je moet maar durven, terwijl je dan met zulke dingen bezig bent.
Messed up inderdaad.

Maar ik denk dat ik me de voorbije jaren gewoon mentaal sterk gemaakt heb door daar bewust mee bezig te zijn en ik maar één doel voor ogen had onze relatie redden en ik niet inzag hoe op haar roepen of staan janken dat kon oplossen. Enkel haar duidelijk en rationeel laten inzien dat ze verkeerd bezig was leek me toen de oplossing.
Ik snap dit niet helemaal. Wat ik wil zeggen is dat een relatie zelden een optelsom van rationele feiten is. Ge kunt niet iemand rationeel overtuigen om gelukkig te zijn in een relatie. Of zij daar uberhaupt toe in staat is, dat zal de tijd wel uitwijzen zeker? Ze heeft gedaan wat ze heeft gedaan, en het is niet mooi. Uw manier om in een relatie te staan is beter en eerlijker, maar ik denk nogmaals echt dat het tijd is om een stap achteruit te nemen. Ge zit er op dit moment té diep in. Ge zijt gekwetst en dus bijgevolg irrationeel. Dat is bij iedereen zo. Ge hebt een paar weken rust en lucht nodig om perspectief te krijgen op de zaak, en dat gaat niet als ge er met uw neus bovenop zit.

Toch nog een paar vragen:

Het is mij niet duidelijk wat gij nu precies bij haar ouders moet gaan doen op dit moment? Communicatielijnen gaan herstellen? Waarom? Voor wie? Vind ik raar hoor.

Waarom zou ze haar job verliezen?
 
Ik weet dat het soms te rap wordt geroepen wanneer een relatie misloopt en ben absoluut geen specialist, maar is zij nu geen typevoorbeeld van een narcist? Ver weg blijven van zo’n mensen.
Laat ons zeggen dat het beeld dat van haar wordt opgehangen overeenstemt met het beeld dat mensen hebben van narcisten. Redelijk wat zout nodig.
 
mijn halve euro:

Ge zijt momenteel precies een hele case aan het opbouwen rond haar, haar persoonlijkheid, haar familie, hoe de realiteit in elkaar steekt en ik snap dat dat voor u misschien ergens op dit moment nodig is om een beetje vat te krijgen op een situatie waarin ge het gevoel hebt dat de wereld die ge rond uzelf hebt opgebouwd instort. Dat is denk ik een van de pijnlijkste dingen die ge kunt meemaken.

Ik zou toch opletten dat ge daar niet in overdrijft. Ik zeg dat omdat ik hier lees dat ge foto's van die gast online post, dat ge er herhaaldelijk naartoe zijt gereden, en omdat ik dat gevoel krijg uit de manier waarop ge zijt aan het posten.

Zou het niet kunnen dat ze al die keren dat ze ging vertellen tegen andere mensen dat het niet goed ging in de relatie, dat ze gewoon eerlijk was, eerder dan dat ze voorbereidingen was aan het treffen voor vanalles en nog wat? Omdat de gevoelens voor u plaats zijn gaan maken voor de gevoelens voor een ander, of wat dan ook? Ik geloof wel dat de relatie voor haar niet goed zat, alleen is het dan wel echt onnozel dat ze tegen u doet alsof dat niet zo is.

Nogmaals, ik wil de manier waarop ze het afhandelt totaal niet goedpraten he, maar mij lijkt het gewoon meer plausibel dat iemand niet 100% rechtuit durft te zijn tegen haar partner over haar gevoelens, zeker wanneer die partner er helemaal voor wilt gaan, en er voor wilt werken. Dat ge op het moment zelf wel dingen gaat zeggen omdat ge niet wilt kwetsen, maar dat ge de dag erna beseft dat het gewoon niet kan.

Allez, gij doet het een beetje klinken alsof het hier over iemand gaat die al maanden de schaakstukken is aan het klaarzetten en emotionele spelletjes is aan het spelen met mensen uit haar omgeving zodat zij zo weinig mogelijk gezichtsverlies lijdt wanneer ze haar move maakt. Dat lijkt mij nogal vergezocht eerlijk gezegd?

Ik versta dat ge dat denkt maar die foto en naar daar gaan zijn binnen de 24 uur gebeurd nadat ik het wist.
Ik was rationeel genoeg om te beseffen (zelfs toen) nadat iemand me erop wees dat het niet slim was. We zijn ondertussen sinds de breuk nog maar een dikke 3 dagen verder. En tot daar rijden toen was het laatste contact ik nog met haar gezocht heb.
Voor de rest niets meer, het heeft ook gewoon geen nut. Als ik mijn emotie-niveau vergelijk met toen ben ik nu gewoon beheerst, of alleszins een stuk minder impulsief.
Ik vind niet dat ik de zaken die ik deed nadat ik net vernam wat er gebeurd was representatief zijn voor wat ik nu doe.

En vergezocht, goh ja dat kan van die plannen. Dat besef ik ook, hoor maar ik probeer gewoon een aantal puzzelstukken in mekaar te passen. En zoals ik zei, ik schrijf hier ook de evolutie van mijn gedachte wat neer om er later op te kunnen terugkijken. Misschien doe ik dat ook niet, who knows.

Zou het niet kunnen dat ze al die keren dat ze ging vertellen tegen andere mensen dat het niet goed ging in de relatie, dat ze gewoon eerlijk was,

Deze er toch uitnemen, want dat is wel belangrijk. Ook in haar reach outs naar familie en vrienden is ze niet eerlijk geweest.
Ze heeft tegen niemand verteld over de verschillende mannen waar ze bezig mee was en is geweest.
De enige waar ze één affaire tegen opgebiecht heeft daar heeft ze ook nog tegen gelogen door te zeggen dat ik alles wist.


Messed up inderdaad.


Ik snap dit niet helemaal.

Wat ik wil zeggen is dat een relatie zelden een optelsom van rationele feiten is. Ge kunt niet iemand rationeel overtuigen om gelukkig te zijn in een relatie. Of zij daar uberhaupt toe in staat is, dat zal de tijd wel uitwijzen zeker?

Akkoord hoor, maar dat was niet echt wat ik bedoelde. Ik vond het gewoon erg jammer dat ze me verweet redelijk rationeel (langs mijn kant) en oplossingsgericht met die situatie om te gaan naar haar en dat ik daar niet heb liggen janken en roepen.
Alsof dat een teken was dat ik haar niet graag zag omdat ik niet begon te janken of boos werd.


Ze heeft gedaan wat ze heeft gedaan, en het is niet mooi. Uw manier om in een relatie te staan is beter en eerlijker, maar ik denk nogmaals echt dat het tijd is om een stap achteruit te nemen. Ge zit er op dit moment té diep in. Ge zijt gekwetst en dus bijgevolg irrationeel. Dat is bij iedereen zo. Ge hebt een paar weken rust en lucht nodig om perspectief te krijgen op de zaak, en dat gaat niet als ge er met uw neus bovenop zit.

Neus bovenop zitten is natuurlijk gedeeltelijk waar. Ik praat nu gewoon vooral veel met vrienden en familie, voor de rest heb ik tot een dikke 24 uur na de feiten met haar alle contact verbroken of gepoogd haar te bereiken.
Wat ik nu doe is gewoon in mijn hoofd proberen verwerken wat er gebeurd is.
Ik probeer ook net niet te veel details te weten over alles, dat heb ik ook bewust gezegd tegen de collega's die alles wisten net om toch wat rationeel proberen te denken ipv elke man voor me te zien waar ze me mee bedrogen heeft bijvoorbeeld.

Toch nog een paar vragen:

Het is mij niet duidelijk wat gij nu precies bij haar ouders moet gaan doen op dit moment? Communicatielijnen gaan herstellen? Waarom? Voor wie? Vind ik raar hoor.

Ja, de pa-kant heeft gevraagd om te vragen of er benadering langs de twee kanten mogelijk is. Omdat die mensen ook al langer beseffen dan vandaag dat het feit dat ze van de ene ouder naar de andere kan gaan wanneer iets misloopt en zo verantwoording te ontlopen haar niet helpt.
Ze denken, en ik geloof dat wel, dat wanneer ze zelf terug samen kunnen proberen hun dochter op te voeden/helpen dat het voor haar beter zou aflopen.

Waarom zou ze haar job verliezen?

Bij de eerste collega heeft ze al een waarschuwing gekregen. Haar baas (die ik ook ken) heeft me toen ook al duidelijk gemaakt dat daar strenge regels over zijn naar collega's en nu opnieuw dat dat naar klanten toe ook geldt.
Het is een wat upper class gym waar ge niet kunt maken dat uw personeel met de mannen naar bed gaat. Een vriendin van me is dat ook letterlijk gaan zeggen tegen de baas dat ze haar als vrouw met dat soort gedrag niet op haar gemak voelt daar en dat vrouwen met een vriend daar zich allicht ook niet op hun gemak voelen wetende wat er allemaal gebeurd is.

Samenvattend misschien : ik heb het helemaal niet nodig om haar slechter voor te stellen dan ze is.
Het bewijs is er dat ze maandenlang op de plaats waar ik en haar ma elke dag komen mannen oppikte om seks mee te hebben en er thuis geen enkel vuiltje aan de lucht leek.
De rest is gewoon proberen nadenken hoe ze dat deed, goed wetende dat ik mis kan zijn hoor.
Maar veel slechter dan dat kan ik haar niet maken en dat zijn gewoon de feiten he.
 
Laatst bewerkt:
Ja, de pa-kant heeft gevraagd om te vragen of er benadering langs de twee kanten mogelijk is. Omdat die mensen ook al langer beseffen dan vandaag dat het feit dat ze van de ene ouder naar de andere kan gaan wanneer iets misloopt en zo verantwoording te ontlopen haar niet helpt.
Ze denken, en ik geloof dat wel, dat wanneer ze zelf terug samen kunnen proberen hun dochter op te voeden/helpen dat het voor haar beter zou aflopen.
Cru gezegd is dat die ouders hun probleem. Het is niet uw taak om ervoor te zorgen dat zij hun dochter deftig kunnen opvoeden. Iets waar ze +- 15 jaar geleden al mee hadden moeten beginnen. Jij moet hier nu toch niet als brug gaan dienen tussen die ouders en uw ex zeker.

Je kan best ook gewoon al het contact met die ouders verbreken. Want als ik mij goed herinner was dit bij uw vorige vriendin ook het geval, dat je contact bleef behouden met die ouders ook al was het al een tijdje uit.

Dat is gewoon voor niemand een gezonde situatie.
 
Cru gezegd is dat die ouders hun probleem. Het is niet uw taak om ervoor te zorgen dat zij hun dochter deftig kunnen opvoeden. Iets waar ze +- 15 jaar geleden al mee hadden moeten beginnen. Jij moet hier nu toch niet als brug gaan dienen tussen die ouders en uw ex zeker.

Je kan best ook gewoon al het contact met die ouders verbreken. Want als ik mij goed herinner was dit bij uw vorige vriendin ook het geval, dat je contact bleef behouden met die ouders ook al was het al een tijdje uit.

Dat is gewoon voor niemand een gezonde situatie.

Ja dat zal ook nog wel gebeuren, denk ik. Maar we zijn nog maar een paar dagen verder ik kan nu ook niet ineens boef-baf die mensen nooit meer zien. En voor een deel zitten we in hetzelfde schuitje want zij laat hun ook gewoon ineens achter zonder contact.
 
Fuck dat. Gij zijt de minst geplaatste persoon op aarde om dat soort dingen te doen op dit moment.

Ik ga gewoon in dat gesprek aanhalen wat de pa zei en wil en denkt
Voor de rest doet de ma er mee wat ze wil hé. Belt ze hem dan belt ze hem, is het niet dan is het zo.

Tis ook niet de reden dat ik naar daar ga. Tis de eerste keer dat ik ze zie dus zal wel een lange babbel worden.
Voor de rest doet de ma er mee wat ze wil hé.
 
Euhm... Zij willen haar wél in hun leven, jij wil ze niet in je leven. Geen enkel idee dus wat jouw "nuttige bijdrage" zou kunnen zijn.

Meer zelfs: goed mogelijk dat ze net sneller weg zal rennen zodra iemand van de familie iets zegt genre: "ja, maar Kjell zei gisteren/vorige week/whenever ook dat..." Omdat ze dan denkt dat jullie samen spannen tegen haar. Op dit moment vindt ze haar familie nog iets of wat safe. Zodra ze hoort/denkt dat jij daar deel van uit maakt, kan dat er voor zorgen dat ze er pas ècht alleen voor zal staan.
 
Euhm... Zij willen haar wél in hun leven, jij wil ze niet in je leven. Geen enkel idee dus wat jouw "nuttige bijdrage" zou kunnen zijn.

Meer zelfs: goed mogelijk dat ze net sneller weg zal rennen zodra iemand van de familie iets zegt genre: "ja, maar Kjell zei gisteren/vorige week/whenever ook dat..." Omdat ze dan denkt dat jullie samen spannen tegen haar. Op dit moment vindt ze haar familie nog iets of wat safe. Zodra ze hoort/denkt dat jij daar deel van uit maakt, kan dat er voor zorgen dat ze er pas ècht alleen voor zal staan.

Ze vindt die net niet safe hé. Ze negeert die totaal.
Maar ok dat laatste is idd wel correct dat als ze denkt dat ik daar deel van uitmaak dat het nog moeilijker maakt. Dat is een héél goed punt.
Dus idd miss moet ik na dit het contact maar minderen/verbreken.
 
@kay-gell, wil je algemeen niet wat teveel op goede voet staan met iedereen? Allez ik snap dat wel een beetje, maar ik zou wel even mijn eigen welzijn voorop stellen nu in plaats van dat allemaal nog wat te bemoeilijken door af te spreken met de ex-schoonfamilie.
 
Laatst bewerkt:
@kay-gell, wil je algemeen niet wat teveel op goede voet staan met iedereen? Allez ik snap dat wel een beetje, maar ik zou wel even mijn eigen welzijn voorop stellen nu in plaats van dat allemaal nog wat te bemoeilijken door af te spreken met de ex-schoonfamilie.

Klopt misschien wel.

Maar nu los van de situatie nu die heel recent is, een vraag:
Hebben andere mensen dan nooit contact met hun ex-schoonouders?
M'n vorige ex hoort mijn ouders nog geregeld zoveel jaren later en daar wordt ook gewoon over gebabbeld.
 
Terug
Bovenaan