september elkaar leren kennen via een discord server van een gezamelijke maat. Zij was/is student en ik was wat ouder met een kind. eerst lange tijd liggen dm'en met elkaar. Dat klikte. overgeschakeld op voice en video chat (maar echt 4 uur en langer aan een stuk bellen). eind oktober eerste date gehad, klikte onmiddelijk super goed. ik zat veel op haar kot, of zij bij mij (zeker voor haar examens wegens brak kotnet toestanden)basically zaten wij vanaf midden december altijd bij elkaar. soms op kot, maar meestal in mijn appartement. all was well.
nu eerlijk gezegd, in volle lockdown elkaar leren kennen een beide niet erg happig om covid op te scharrelen (zij gewoon om niet ziek te worden, ik om mijn toen papa in kankerbehandeling niet aan te sterken hebben we dus niet echt gedate ofzo. Dat was movie at my place or at her place, iets eten enzo.
eind februari gehoord dat de ziekte van mijn papa niet meer te behandelen is heeft wel een tik gegeven voor mijn humeur, vooral omdat zijn dagen genummerd zijn. maar ook dat was geen probleem. all was well. Zij zat nog vaak bij mij. punten op hoge school waren top, geen issues tussen ons. wel met mijn moeder maar die flipt omdat haar man aan het sterven is en gewoon mega bot doet tegen alles en iedereen.
in mei sterft haar oma op haar verjaardag en sindsdien liep het wat stroever, logisch met een overlijden en examens voor de boeg. Maar nog altijd in de veronderstelling dat alles ok is, de plannen werden gemaakt dat ze haar kot zou leegmaken in juli en dan komen inwonen bij mij.
ik loop in het rood op mijn werk en met de situatie van mijn ouders maar kom tot rust bij haar.
examens gedaan, geslaagd, kot opgezegd, ingetrokken bij mij begin juli. eind juli uitstap met mijn familie in kader van mijn papa. Om nog zoveel mogelijk fijne momenten te kunnen beleven voor hem. Weer botte uitspraak moeder en ipv er tegen in te gaan en een ruzie te ontketenen zwijg ik deze keer. had geen zin om nog ruzie te maken en de dag te verpesten. het was al moeilijk die week omdat mijn dochter voor het eerst ook echt lastig doet als 6 jarige.
zij voelt haar niet gesteund door mij, rest van de dag naar knoppen. en bij het binnenkomen versta ik iets verkeerds en het spel zit op de wagen.
eerste ruzie. Ale ruzie, totale stop in communicatie. een week amper een woord.
en dan komt het eruit.
Ze is al een tijd ongelukkig, ze heeft haar zo hard gesmeten dat ze bij mij is komen wonen, geen weg meer terug heeft, geen vrienden in de buurt. ze heeft hier niks buiten haar 2 poezen, geen weekendjob, geen echt job, geen vrienden die nog in de andere provincie verblijven. geen rijbewijs, ik ben heel der dagen gaan werken. ze kan alleen gamen (haar hobby) en kuisen... en haar nieuwe studies beginnen pas eind september terug.
Is dit het dan vraagt ze zich af. thuis zitten en kuisen. Terwijl ze nooit hoeft te kuisen van mij, ik weet perfect hoe dat moet als jaren alleenstaande papa.
Moest ze geen poezen hebben genomen en bij hebben gezet had ze al vertrokken geweest. en dat ze me wel nog graag ziet maar niet weet wat te doen. Ze zat vast. Maar wanneer het exact beginnen mislopen is voor haar, dat kan ze niet zeggen. We leefden te veel naast elkaar na het overlijden denk ik dan, en ik heb laten gebeuren.
We zouden nog proberen, zien of een weekend job en een dag of 2 in de week bij haar moeder verblijven zouden helpen en de studies aan te vatten. maar 1 week later beslist ze dat we niet compatibel zijn qua persoon, ookal doe ik mijn best op mijn manier zegt ze, en houdt het op.
en ik heb zoveel goede eigenschappen volgens haar, maar ze ergerde zich enorm aan bepaalde zaken die ze niet zou kunnen veranderen aan mij zegt ze. dus einde verhaal. En is het allemaal te snel gegaan.
ik viel van bijna letterlijk van mijn stoel toen ik dat hoorde want voor mij voelt het zo totaal niet aan.
Maar c'est la vie zeker?
tijd heelt alle wonden?
hopelijk heeft mijn dochter er niet zoveel last van want die was daar echt verzot op.
komende 2 weken (niet deze week) is mijn dochter bij haar moeder en dan komt ze haar spullen ophalen en haar poezen...
en ze wil nog contact houden en vrienden blijven en er zijn voor mij wanneer het nodig is.
maar daar ben ik nu persoonlijk niet veel mee.
