Het is altijd wat op zoek naar hoe spelers het best op mekaar ingespeeld raken, en als je clubautomatismen kan meenemen is dat een voordeel. Spelers die al lang bij elkaar (in de nationale ploeg) spelen kan ook helpen. Of spelers uit eenzelfde competitie die dan in die manier van voetballen doordoen (zoals Italië vorig jaar).Als je kijkt naar welke landen de afgelopen 20 jaar prijzen hebben gepakt, schiet er niet veel over van dat idee. Enkel de kernen van Spanje en Duitsland werden in belangrijke mate gevuld door maar een tweetal ploegen.
Zo ben ik ervan overtuigd dat Martinez rond 2018 wel dat stukje symbiose had gevonden en denk ik niet dat er toen veel beter kon. Iets waarin én de sterkte van onze overload aan goeie CV's, én de aanvallende flanken, én KDB en Hazard in een vrije rol,... mekaar vonden. Waar Wilmots eigenlijk nooit in geslaagd is en gewoon die Olympische beloftenploeg maar wat liet doen.


.