Als ik dit allemaal lees ben ik blij niet langer op een appartement te wonen. Afgelopen jaar ben ik verhuisd van een herenhuis in een stedelijke kern naar een appartement (herenhuis met op gelijkvloers een architectenbureau en op de twee verdiepingen telkens een appartement) naar een huis op den buiten (in het glooiende pajottenland).
Buren herenhuis: een goede straat met normale tot lichtjes blasé bewoners. Iedereen was respectvol en rustig, dus qua nabuurschap geen enkel probleem. Wel was het enkel die straat, de rest van dat centrum is er aan een sneltempo aan het marginaliseren: hangjongeren, straatraces, sluikstorten, luide muziek en - het toppunt - een kapperszaak die er niet beter op had gevonden om een aftandse zetel voor de zaak te plaatsen, waar de klanten kunnen wachten onder het genot van een joint.
Appartement in dezelfde kleine stad. De enige andere bewoner in de blok was, net als ik, een recent gescheiden man die er woonde tijdens de afwikkeling van de scheiding en doorstart van zijn leven. Was goed contact en fijne buur. Verder in de blok zaten interieurarchitecten waar ik ook geen enkel probleem mee had. Grootste probleem op het appartement was het gebouw ernaast: een chinees restaurant met een zeer luide airco en luchtafvoer die uitkwam ter hoogte van mijn terras. De geurhinder stak me tegen vanaf de eerste dag en had ik tijdens Corona-bezoek niet opgemerkt (resto was toen gesloten). De buren verder in de straat waren een mix van gepensioneerden, normale werkende mensen en overwegend asociale marginalen. Ik werd er echt ongelukkig en wou ruimte rondom mij. We (ik) zijn niet gemaakt om met velen te dicht op mekaar te leven.
Na een intensieve huizenjacht woon ik nu op een heuvel in het groen, op een 15 kilometer van Brussel en aan de rand van een natuurgebied. Best of both worlds... een rustige, landelijke ligging met een killer view en een stad die heel bereikbaar is. Op de heuvel (het woord 'berg' staat in de straatnaam maar dat vind ik teveel eer voor die molshoop
heb ik 5 buren die grenzen aan mijn perceel waarvan 1 woning naast mijn huis ligt. Bij de andere buren zijn het de tuinen die grenzen. Mijn buren bestaan uit een bonte verzameling van éénvoudige rustige mensen, boomers, archetypes van architecten (zo blokkendoos woning, rolkraag trui, Volvo en een elektrische bakfiets, ...). Op wat geluid van tuinwerken en spelende kinderen (de kleinkinderen van de boomers) na zijn die heel rustig.
De geluidsoverlast is, volgens mijn dochtertje, echter wel manifest aanwezig op de groene heuvel:
- Hanen, wat mij niet stoort maar er beginnen er hier rond 5.30 u een paar te serieus te kraaien
- Tractoren, er rijdt elke dag wel een tractor of twee, drie voorbij het huis. Weten dat mijn dochtertje haar vorige kamer aan een straat lag met veel busverkeer vind ik het bizar dat ze dit als storend ervaart.
- Kikkers: ik weet niet of er iemand in de buurt woont van kikkers maar op enkele honderden meters van de tuin ligt er soort bekken van een watermolen waar kikkers elke nacht een orgie houden. En die beesten maken lawaai. Niet normaal... Nu, volgens de buren doen die dat alleen in juni?
Voor de rest valt het me op dat de hele buurt hier respectvol is en zorgt voor weinig overlast. Volgens mij heeft dat te maken met de persoonlijke ruimte die iedereen hier heeft. Als je dicht op mekaar woont zal de irritatiedrempel systematisch dalen... Met voldoende ruimte tussen woningen heeft iedereen eigenlijk de vrijheid om zich te kunnen uiten zonder de buren te storen.
Ik heb het maar niet gedaan om de goede vrede te bewaren...
Nu, liever dit dan een bende marginalen. Met de vorige onderburen kwam ik wel goed overeen, hielpen mekaar vaak bij de kleine dingen en altijd ne "oe ist?" als we mekaar zagen.
