De discussie kan niet op de juiste basis gevoerd worden, omwille van de volgende reden:
men is niet op de hoogte over het werkelijke inkomen van de meerderheid van de artsen.
Ik zal uitleggen waarom:
- officieel kent België een enorme dichtheid van artsen. In de praktijk echter verlies je in België nooit je licentie tenzij je die afgeeft, heel veel artsen hebben een licentie maar voeren het beroep van geneesheer (die patiënten diagnosticeert, behandelt, opvolgt, ...) niet uit.
Onder hen zijn ouderen, mensen die voor hun privé-leven of voor een ander beroep kozen, vrouwen (het artsenberoep vervrouwelijkt enorm)
- Artsen zijn vaak hooggespecialiseerd. De brede en wijde variatie aan ziektes en aandoeningen maakt dat hooggespecialiseerdheid in de geneeskunde mogelijk is.
Anders dan bij andere beroepen, is het voor geneeskundestudenten vaak al tijdens hun studie duidelijk waar de hiaten, de zogenaamde gaten in de markt liggen en dit hoeven ze dan ook maar in te vullen. Je zal dit merken als je een bepaalde aandoening hebt en verschillende mensen (patiënten of kennissen van patiënten) vraagt om "een goede specialist" voor die specifieke ziekte.
Negen keren op de tien zal iedereen verwijzen naar max. 5 artsen, die dan verdeeld zijn over heel België!
En dan is het niet ongewoon dat deze mensen moeten doorverwijzen naar het buitenland!
Voor andere beroepen is het ook maar normaal of niet ongewoon dat de hooggespecialiseerden in een markt-niche, stukken van mensen verdienen!
- Artsen betalen zeer dure verzekeringen, we spreken dan over bedragen in de duizenden euro's per maand, afhankelijk van welke functie ze precies uitoefenen.
Het is duidelijk dat ze een grote verantwoordelijkheid hebben en ze kunnen op verschillende manieren gestraft worden, allen onafhankelijk van mekaar. Een straf door het ene, sluit een straf door de andere instantie niet uit. Deze instanties zijn de orde, die een arts op het matje kan roepen en kan besanctioneren met zes straftypes, het ??recht (ik weet niet exact welk, iets als aansprakelijkheidsrecht dus ik vermoed burgerlijk), maar ook het strafrecht (onopzettelijk toebrengen van slagen en verwondingen (al dan niet met de dood tot gevolg)) ... Er kan dus heel veel op het spel staan.
- Het is een hoogrisicoberoep, en we hebben het dan niet over het feit dat iedere arts iedere virus- of griepuitbraak allicht ook zal doormaken, tesamen met zijn patiënten (maar ook over besmettingen met allerlei ziektes, denk maar aan HIV, een nieuw type griep (dat mogelijk moeilijk te behandelen is), tubercolose, allerlei virussen denk maar aan meningitis, allerlei bacteriën (denk ook maar aan meningitis, maar ook aan de ziekenhuisbacterie, ... )
- Het is een "vuil" en - wat velen mensen niet (kunnen) weten, een fysiek zwaar beroep.
Overgeef, bloed, speeksel, faeces, urine, ... je kan het allemaal over je krijgen, overal, je zit in allerlei holtes die niet altijd al te fris zijn, je kleding biedt hiervoor niet altijd voldoende bescherming. Mensen kunnen uitreageren, door medische of psychologische factoren, agressief worden, onbewust slaan en schoppen (epilepsie aanval, verkeerde reactie op middel, ...). Fysiek is het zwaar door specifieke technische handelingen die soms heel wat (langdurig volgehouden) inspanning van de arts vereisen (denk maar aan een reanimatie, een breuk terug rechtzetten, ...) , heel fijne motorische vaardigheden, maar ook meer psychologische factoren: een goed geheugen, een heel scherpe concentratie, constant superalert zijn, snel analyseren en conclusies maken, ...
- Psychologisch: zeer veel artsen lijden aan burn-outs, onverschilligheid komt op den duur heel veel voor. Een arts ziet heel veel lijden en kan hier niet altijd iets aan veranderen... Het privé-leven kan daar sterk onder lijden... maar ook slechte ervaringen met patiënten (patiënten die zich misdragen)...
- Variabele werkuren, hoe je het ook draait of keert, niet enkel een spoedarts maar iedere arts moet in principe dag en nacht (kunnen) klaar staan voor zijn patiënten ingeval van nood.
- Gevallen van agressie en andere gevaren die komen kijken bij huisbezoeken (in wat voor huis woont iemand, is er asbest, ...)
- De levensduur van artsen, maar ook de levenskwaliteit lijdt onder hun werk (ik heb eens gehoord dat de gemiddelde levensverwachting van een spoedarts 10 jaar korter is, dan van een gewone sterveling)...
- We kunnen blijven discussiëren over het aantal uren, maar één ding is zeker: een arts stopt nooit wanneer hij zijn laatste patiënt gezien heeft. Dan begint het zelfs pas: vertegenwoordigers ontvangen die hem op de hoogte brengen van de nieuwste medicijnen, infrastructuur, ... de prijzen en offertes afwegen, de laatste wetenschappelijke updates lezen op vlak van ontwikkelingen in de geneeskunde, mogelijk nieuwe bijwerkingen van medicijnen of interacties tussen medicijnen, vormingen bijwonen, samenkomen met de orde, ...
Constant updaten en bijscholen moet je in iedere beroepsgroep, maar dat is nergens zo belangrijk en gebeurt nergens zo veelvuldig als bij de artsen, die ernstig in de problemen komen indien ze niet op de hoogte zijn ...
De meeste artsen zijn daarenboven meestal nog maatschappelijk betrokken bij bepaalde projecten (artsen zonder grenzen, artsen zonder vakantie, ...) en/of vertegenwoordigen hun beroepsgroep, geven lezingen over gezondheid en geneeskunde, schrijven boeken, vergaderingen bijwonen met de autoriteiten (overheden) ivm preventiecampagnes, nieuwe ontwikkelingen, nieuwe regels ivm voorschrijfgedrag, vergaderingen in het ziekenhuis, interdisciplinair overleg, overleg met collega's ivm behanden van patiënten, ...
- In een ziekenhuis heeft een arts flinke kosten zoals ik reeds zei, in een privé-praktijk natuurlijk ook (medische infrastructuur en het gebouw op zich al + onderhoud is niet goedkoop!!)
- Een arts heeft, door zijn geringe vrije tijd, altijd "personeel" nodig, een poetsvrouw, een tuinman en meestal ook een vaste klusjesman zijn niet ongewoon. Een secretaresse om de hele administratieve rompslomp bij te houden en de dossiers te ordenen, de afspraken te boeken of de telefoon aan te nemen en/of een assisterende verpleegkundige is zeker voor specialisten met privé-praktijken ook niet ongewoon!
- Een arts die in een ziekenhuis werkt, is meestal ook een diensthoofd of hoofd van één of andere (al dan niet multidisciplinaire) groep, nu weten we allen dat iedereen die manager is ook verfoeit wordt om zijn inkomen, omdat het hoger ligt dan het gemiddelde...
Dan de supplementen en erelonen zaak:
Mijn ervaring is dat er inderdaad artsen zijn die gigantische supplementen en/of erelonen vragen die zeer sterk verschillen van de officiële door het RIZIV bepaalde tarieven. Echter, het gaat hier om een groep artsen die astronomische bedragen aanrekenen bij ... patiënten die vaak goed verzekerd zijn en/of tot het ocmw-cliënteel behoren. Maw krijgen deze patiënten hun werkelijke onkosten voor een groot deel of zelfs volledig vergoed, incluis die extra's! Als je ziet wat voor bedragen er circuleren, en merkt dat dit vooral (en zelfs bijna uitsluitend) door buitenlandse artsen het geval is en deze consultaties gebeurd zijn door buitenlandse patiënten (al dan niet familie), kan je niet anders dan ervan uitgaan dat dit gewoon een vorm van sociale fraude is.
De vraag is dan of de patiënt ooit betaald heeft wat de arts op zijn briefje schrijft ... Soms wordt er wel een bewijs gevraagd van betaling, maar als de patiënt beweert contant te hebben betaald, dan sta je daar natuurlijk ... Bij een overschrijvingsbewijs kan het alsnog zijn dat de patiënt het geld inderdaad wel naar de arts overschrijft, maar hij het iets later aan zijn patiënt teruggeeft. Volgens mij gewoon een win-win kwestie voor patïënt en arts waarbij beide de winst delen...
Het kan natuurlijk ook gaan om artsen die korte tijd in België willen verblijven en snel rijk hopen te worden, maar ik vermoed nooit dat de patiënten dat reële bedrag ook hebben moeten betalen. Ze zouden wel gek zijn, om er dan terug te gaan.
Die cijfers (van de shockerend grote bedragen voor gewone onbekende artsen) trekken natuurlijk de hele discussie over erelonen en of supplementen en al dan niet geconventioneerd zijn uit proportie, daar ze de gemiddelde zogenaamd aangerekende prijs heel sterk naar boven stuwen...
Last but not least mogen we niet vergeten dat artsen als het ware het "leger" vormen van iets dat ons allen heel sterk persoonlijk aanbelang en wat we ook bij naasten heel belangrijk vinden (hoop) ik, de gezondheid ... Iets waar we geen dubbele versie van hebben. Daarmee staan ze ook garant voor de levenskwaliteit, levensduur, ... Het is in ieders' bestwil dat deze mensen hun beroep met zoveel mogelijk zorg, enthousiasme, motivatie, precisie, professionaliteit,... uitvoeren om vanzelfsprekende redenen. Gezondheid is bovendien onbetaalbaar.
Om alle hogergenoemde redenen zeg ik, neen, op die artsen na die zich snel rijk willen maken op koste van verzekeringen of andere overheden en inderdaad astronomisch hoge erelonen maken (eigenlijk zouden al die artsen gewoon een huisbezoekje moeten krijgen van de overheid wegens oplichting of valsheid in geschrift), denk ik niet dat er één arts is in België waarvan je kan zeggen dat hij of zij te veel verdiend. Ze zijn het waard ... en ze creëren de economische meerwaarde m.i. meer dan voldoende.
