“Groen wil af van zwemverboden in rivieren en kanalen als ‘monopolie van de elite’, maar wie draagt de schuld als het misloopt? Vaak wijzen we dan naar de overheid of de maatschappij. Dat gebeurt al bij zwemmen in bewaakte zones, zoals na het ongeval met een vijfjarige jongen in Wetteren”...
www.hln.be
...
Imo is wat daar gebeurd is wel een voorbeeld waarom er zoveel zaken niet meer mogen. Het is een voorbeeld van een ongeval waar de betrokkenen weigeren de individuele verantwoordelijkheid te zien en op te nemen en pogen elke verantwoordelijkheid op de overheid te steken. Men moet dringend eens beseffen in de wereld dat vrijheden ook met verantwoordelijkheden komen. En verantwoordelijkheden moet je opnemen.
Denk dat dit inderdaad de diepere oorzaak is.
Gebrek aan betrokkenheid, eigen inzicht en individuele verantwoordelijkheid.
Ik ga denk ook redelijk akkoord met Isolde Van den Eynde haar opiniestuk:
...
wie draagt de schuld wanneer het misloopt?
Want zodra die vrijheid tragische gevolgen heeft, kijken we naar de overheid of de volledige maatschappij
...
je kan niet enerzijds de absolute vrijheid ... opeisen én de absolute veiligheid van de overheid verlangen.
Als de maatschappij altijd de volledige verantwoordelijkheid moet dragen voor individuele keuzes, zal dat onvermijdelijk leiden tot meer regels, meer verbodsbordjes, meer inperking van precies die vrijheid die we zo luid opeisen
...
Want we zien eenzelfde patroon telkens terugkeren in al deze discussies. Mensen proberen verantwoordelijkheid van zich af te schuiven en de personen of organisaties waar die verantwoordelijkheid dan uiteindelijk terecht komen moeten dubbel hun best doen om zichzelf voldoende in te dekken en te beschermen tegen eventuele vervolging. Vandaar de angst voor risico’s en het overreguleren, vermijden en weigeren.
Sorry, los van mijn afkeer van de islamisering van onze samenleving, vind ik dit ook sowieso geen excuus. Voor hetzelfde geld hadden de redders de moeder tegengehouden voor iets anders (wil er nu ook niet de spot mee drijven) maar de regels zijn de regels. Bij familie-events letten er soms ook andere mensen - waaronder mezelf - op neven en nichtjes. De redders treffen in deze echt geen schuld (want dat liet men/die nicht hier precies uitschijnen).
Misschien toch ook wel een deel van het probleem (of is het ook een gevolg ervan?). Moeten redders zich bezighouden met het controleren en afdwingen van niet veiligheidsgebonden regels? Ik zie dat wel meer, personeel die in bijzaak belast wordt met 'zever' die afleid van de hoofdtaak.
Goed nieuws: diabetespatiëntje Anaïs (8) is opnieuw welkom op speelpleinwerking Zonnestraal in het West-Vlaamse Diksmuide. Het meisje kon daar aanvankelijk twee dagen ravotten met haar vriendinnetjes, maar toen gaven de monitoren aan dat ze de extra zorg niet voldoende konden garanderen. De...
www.hln.be
Betalend artikel, maar belangrijkste fragment:
Dat is maar één van de blijkbaar meerdere afspraken. Als dat voordien inderdaad niet afgesproken was en verwacht werd van de animatoren, vind ik de initiële weigering nog meer terecht.
Dit lijkt mij dan ook een goede oplossing, en had uiteindelijk van in het begin al op tafel moeten liggen en zelfs voorgesteld moeten worden door de ouders... Of tenminste beter gekaderd moeten worden, je kan ook niet van iedereen verwachten te weten wat het allemaal inhoudt als je gewoon vraagt of "diabetes een probleem is" zoals voordien in de media kwam.
Hier een vrij artikel over hetzelfde:
Na overleg tussen de Stad Diksmuide, de speelpleinwerking, medische experts en de Diabetes Liga zijn afspraken gemaakt waardoor Anaïs (8), die diabetes…
focus-wtv.be
De oplossing die nu gevonden lijkt te zijn, is eigenlijk de meest logische. Het is ook de oplossing die idealiter al uit een voorafgaand overleg tussen betrokken partijen had moeten voortkomen, nog vóór het kind naar de speelpleinwerking ging. Alles wijst er nu echter op dat er vooraf onvoldoende of te eenzijdig werd gecommuniceerd.
Uiteraard ken ik de concrete feiten niet.
Maar op basis van mijn eigen ervaringen kan ik mij wel voorstellen hoe dat ongeveer zou kunnen verlopen zijn:
- Ouders geven een extra zorgvraag door bij inschrijving.
- Die zorgvraag wordt onvoldoende opgevolgd, blijft ergens hangen of gaat verloren.
- Het kind gaat naar de speelpleinwerking waar de begeleiders zijn niet op de hoogte zijn van de situatie.
- De begeleiders weten niet goed wat ze moeten doen.
- Binnen de organisatie ontstaat paniek.
- Uiteindelijk wordt beslist dat het kind niet langer kan deelnemen aan de speelpleinwerking.
- Ik zie al zo de motivatie voor me in de trand van “de zorgvraag overstijgt de draagkracht van de organisatie”.
- De ouders zijn gefrustreerd.
- De communicatie loopt vervolgens vast.
- Uiteindelijk wordt de media ingeschakeld.
Dat er binnen de organisatie niemand gevonden wordt die bepaalde extra zorgtaken kan opnemen, is uiteraard jammer. Tegelijk is het ook niet vanzelfsprekend dat zo'n organisatie verplicht wordt om die ondersteuning te voorzien. Echter is dat niet de kern van het probleem. De echte uitdaging is immers dat bepaalde medische handelingen wettelijk enkel mogen worden uitgevoerd door iemand die daarvoor bevoegd en bekwaam is.
Als er vooraf grondig overleg was geweest en daaruit bleek dat het kind haar eigen diabeteszorg zelfstandig kan uitvoeren, dan zie ik weinig problemen. De overige ondersteuning valt normaal onder de activiteiten van het dagelijks leven of onder gewone EHBO richtlijnen. Kan het kind echter die diabeteszorg (nog) niet zelfstandig opnemen, dan zou er nog tijd geweest zijn om een praktische oplossing uit te werken. Bijvoorbeeld toch iemand binnen de organisatie de opleiding voorzien, of als dat niet kan de specifieke zorgtagen door een externe zorgverlener op de afgesproken momenten laten uitvoeren (wat nu dus uit de bus is gekomen).
Volgens de Diabetes Liga behoort een bloedsuikermeting tot de activiteiten van het dagelijks leven en is daarvoor geen specifieke opleiding of bijzondere bekwaamheid vereist. Krijgt een kind een hypoglycemie en is het nog goed bij bewustzijn en in staat om veilig te slikken, dan kunnen snelwerkende suikers worden toegediend. Dat is iets wat in een standaard EHBO-opleiding (of zijn bijscholingen) aan bod komt. Bij verminderd bewustzijn of bewusteloosheid geldt in essentie dezelfde EHBO-procedure als bij iedere andere persoon: de luchtweg controleren, de ademhaling beoordelen. Bij een normale ademhaling de stabiele zijligging toepassen en 112 bellen. Is er geen normale ademhaling, dan start je met reanimatie en bel je ook naar 112.
Kijk, ik ga er misschien wat simpel over. Maar volgens mij draait deze hele discussie uiteindelijk vooral om gebrekkig of onvoldoende voorafgaand overleg. Daardoor ontstaat onzekerheid, gevolgd door paniekreacties. Die paniek is op zich begrijpelijk, zie deze hele topic voor voorbeelden en voed het angst voor de risico's gedrag.