D
Deleted member 95
Guest
What We Do in the Shadows?
e: oeps was al gezegd. Carry on.
e: oeps was al gezegd. Carry on.
Laatst bewerkt door een moderator:
Volg de onderstaande video om te zien hoe je onze site als web-app op je startscherm installeert.
Opmerking: Deze functie is mogelijk niet beschikbaar in sommige browsers.
Ergens snap ik de kritiek op dat einde maar het verschil met een film als fellowship of the ring is nu ook niet zo gigantisch en daar hoor ik die kritiek nooitEindelijk Dune gisteren gezien. Die Villeneuve daar moet je nu toch echt wel voor zijn, hoe die man een plot kan uitrekken. Prachtig gefilmd, topcast en interessante setting maar je had hetzelfde verhaal verteld in een film die een uur korter is.
1ste film in een reeks heel duidelijk, wat jammer is voor deze film.
Een vriend van me bracht ook Fellowship op als voorbeeld maar het mag daar voor mij toch niet mee vergeleken worden.Ergens snap ik de kritiek op dat einde maar het verschil met een film als fellowship of the ring is nu ook niet zo gigantisch en daar hoor ik die kritiek nooit
Huh de 3 LOTR films beslaan samen toch maar 1 boek?Een vriend van me bracht ook Fellowship op als voorbeeld maar het mag daar voor mij toch niet mee vergeleken worden.
Fellowship is volledig verfilmd terwijl Dune Part One de helft van een boek was. Elke film van LOTR volgt het boek van begin tot eind. Ik zou het dan eerder vergelijken met een Deathy Hallows Part 1 ofzo. Maar Dune met Harry Potter vergelijken, meh.
Blijkbaar. Wist ik niet!Huh de 3 LOTR films beslaan samen toch maar 1 boek?
Zelfs als je de drie boeken van LotR afzonderlijk leest, volgt Fellowship dat stramien niet volledig, maar heeft ook een stuk van TTT meegenomenEen vriend van me bracht ook Fellowship op als voorbeeld maar het mag daar voor mij toch niet mee vergeleken worden.
Fellowship is volledig verfilmd terwijl Dune Part One de helft van een boek was. Elke film van LOTR volgt het boek van begin tot eind. Ik zou het dan eerder vergelijken met een Deathy Hallows Part 1 ofzo. Maar Dune met Harry Potter vergelijken, meh.


Ik vind dat nochtans van de fellowship off the ring ook, zei het zelfs gisteren dat hopelijk de 2de Dune dan ook aan aan the two towers kan tippen.Ergens snap ik de kritiek op dat einde maar het verschil met een film als fellowship of the ring is nu ook niet zo gigantisch en daar hoor ik die kritiek nooit

Ik vond dat ook een absoluut meesterwerk tbh. Ik interpreteerde de film op een gelijkaardige manier als bvb een film van Cronenberg, of toch op z'n minst de '80s en '90s, "new flesh" body horror Cronenberg. Films als The Brood, Videodrome, Naked Lunch etc... Films waarin hij interne emotionele, filosofische of psychische processen fysieke gedaante geeft. Datzelfde zag ik ook gebeuren bij Possession, in dit geval een gedoemde relatie en het ineenstorten van een huwelijk. Het energieke acteerwerk, de knotsgekke camera en uiteraard de andere horroraspecten maakten dit voor mij een unieke ervaring. Zeer uitdagend ook, want de film is nogal extreem in zijn vormgeving als ik me dat goed herinner, en bevindt zich altijd op de grens tussen prachtig en walgelijk.Dag 22 van Spooktober:
Possession - Andrzej Zulawski (1981)
Mijn excuses aan fans van deze film, maar wat een verschrikkelijke kutfilm was me dat. Kan er iemand mij uitleggen wat er zo goed aan deze film was dat hij een average score van 4.1/5 verdient op Letterboxd? Eerste keer sinds lang dat ik zo hoge verwachtingen had voor een film om ze dan echt tot in de grond geboord te zien. Heel jammer.
Hmm ok interessant. Voor mij kwam het precies niet aan. Misschien met de foute instelling aan begonnen... Wie weet geef ik het nog eens een kans, mijn score is ook beïnvloed door hoe teleurgesteld ik was erin (door de foute verwachtingen te hebben).Ik vond dat ook een absoluut meesterwerk tbh. Ik interpreteerde de film op een gelijkaardige manier als bvb een film van Cronenberg, of toch op z'n minst de '80s en '90s, "new flesh" body horror Cronenberg. Films als The Brood, Videodrome, Naked Lunch etc... Films waarin hij interne emotionele, filosofische of psychische processen fysieke gedaante geeft. Datzelfde zag ik ook gebeuren bij Possession, in dit geval een gedoemde relatie en het ineenstorten van een huwelijk. Het energieke acteerwerk, de knotsgekke camera en uiteraard de andere horroraspecten maakten dit voor mij een unieke ervaring. Zeer uitdagend ook, want de film is nogal extreem in zijn vormgeving als ik me dat goed herinner, en bevindt zich altijd op de grens tussen prachtig en walgelijk.
Die zijn dan ook niet canonDune: Part One
Duurde me iets te lang maar voor de rest best ok. Ik dacht dat de Ordos ook nog gingen verschijnen maar helaas.