Je gebruikt een verouderde webbrowser. Het kan mogelijk deze of andere websites niet correct weergeven. Het is raadzaam om je webbrowser te upgraden of een browser zoals Microsoft Edge of Google Chrome te gebruiken.
Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan?
Predator 2: man, wat voor idioot verhaal is dat.
Dat zijn ook wel films die ze nu niet meer zouden mogen maken vanwege de stereotiepen denk ik: voodoo jamaicanen en zo
Fight Club is geen gemakkelijke. De uiteindelijke boodschap, of liever, het gebrek aan een duidelijke boodschap, is de meeste kijkers ontgaan bij deze film. Ik denk dat het belangrijk is om Fight Club te zien als een gitzwarte komedie. Een verhaal over een cynische insomniac die duidelijk een boontje heeft voor de hopeloze Marla, maar zijn gevoelens niet kan plaatsen/ze niet wil toegeven omdat hij zichzelf te braaf/flauw acht. Enter Tyler, de knappe en gespierde man die zich kleedt in stijl en 'in the moment' leeft zoals Marla dat ook doet.
Misschien is de film een beetje verwarrend omdat alles wat Durden zegt over de moderne consumptiemaatschappij zodanig verleidelijk klinkt en genoeg waarheid en ernst bevat om je te prikkelen. Zie het gesprek in het café net voor hun allereerste gevecht. Daar heeft hij zeker en vast een punt, en dat gesprek is de vonk die een vlam aansteekt. Maar het duurt niet heel lang voor de boel compleet uit de handen loopt en het hoofdpersonage zich overgeeft aan zijn illusies, illusies waar hij zelf geen uitweg voor kan vinden. Tijdens een van de confrontaties tussen zichzelf en zijn alter ego, roept Durden nog "Look at you, running around in your underwear,you look like a crazy person!".
Er zijn echt veel elementen in de film die aantonen dat de ironie in deze film absoluut opzettelijk is. De kritiek van Tyler Durden op de mode- en consumptiemaatschappij, terwijl hij naar het einde toe rondloopt als een topmodel, en dat in een bontjas. De passage waar Durden projectionist is en hij vertelt over hoe leuk hij het vind om cinemabezoekers te kloten door een frame van een lul in de film te steken, wat ook gebeurt aan het einde van Fight Club zelf. Een knotsgek einde waarin de protagonist zich door de kop schiet, gepaard met "Where is My Mind" op de soundtrack... The list goes on.
Nee, dit is hoegenaamd geen serieuze film. Of zoals regisseur Fincher het zelf zegt: “We were making a satire. This is as serious about blowing up buildings as ‘The Graduate’ is about fucking your mom’s friend.”[\spoiler]
Fight Club vind ik mateloos boeiend, omdat er tal van interpretaties van zijn. De ene boodschap komt heel hard binnen bij de ene kijker terwijl de andere boodschap afwezig blijft, die voor de ander kijker zo pertinent aanwezig is. Er zit iets anarchistisch, fascistisch, nihilistisch en boeddhistisch in. Je zou kunnen stellen dat de film (en het boek) het actieve nihilisme belichaamt van enkele paria's tegen het passieve nihilisme van de massa. Het eerste nihilisme is gewelddadig, maar ook weer bevrijdend van het geweld van het geld dat de zielen koopt, van de politieke leugen die hen beduvelt, van de economische uitbuiting die hen ketent, van de grote media die hen afstompen, van de pornografie die hen verlaagt, van de reclame die hun laagste instincten bespeelt. Het andere, geuit in de spektakelmaatschappij (cf. Guy Debord), is tevens destructief, maar verslavend en geestdodend. Het gaat ook in zekere zin over zelfdiscipline door zelfvernietiging. Want discipline is het enige wat overblijft bij hen die niets bezitten.
Diarios de motocicleta [The Motorcycle Diaries] (2004): 7/10
Argentijnse roadmovie over de jonge jaren van Che Guevara en zijn beste vriend die een mooie reis willen maken doorheen het Latijns-Amerikaanse continent. De ervaringen tijdens deze reis zouden echter ervoor zorgen dat ze nooit meer dezelfde personen zouden zijn die ze ooit waren. Op dat vlak heel interessante film.
La jaula de oro [The Golden Dream] (2013): 9/10
Heel mooie Mexicaanse film die het harde leven van Centraal-Amerikaanse illegalen, in dit geval illegalen uit Guatemala naar de zoektocht van een beter leven in de VS volgt. Voor mij tot nu toe de beste film mbt op dit thema die ik gezien heb.
Ceniza Negra [Land of Ashes] (2019): 5/10
Costa Ricaanse arthouse coming-of-age film over een meisje en haar band met haar grootvader en grootmoeder. Ik kan de schoonheid van de film zeker apprecieren, heel erg mooi gefilmd, maar de inhoud was te diepzinnig, te vaag en het plot teerde veel te veel op symboliek waardoor dit eigenlijk gewoon niet boeiend genoeg was. Een teleurstelling dus [hoewel dan weer juist een aanrader voor bepaalde gebruikers op dit forum]. Verrassend onderbelichte film ook. Vind dit niet minder dan bepaalde andere films die wel weer de critical acclaim en buzz hadden in de voorbije jaren.
Dat is echt een zalige film die helaas wat ondergesneeuwt is in het repertoire van zowel Tony Scott als Tarantino vind ik. Arquette en Slater zijn al fantastisch maar hoe die film u van 'grote acteur in bijrol' meeneemt naar 'grote acteur in bijrol' is ongezien.
Voor sommigen beperkt horror zich tot een beperkt spectrum dat voornamelijk gedefinieerd wordt door klassiekers uit hun jeugd, terwijl horror eigenlijk gewoon een breed genre is. Wat mij betreft heeft een Quiet Place of een Bram Stoker's Dracula evenveel recht op het label horror als een Texas Chainsaw Massacre of Hellraiser.
Jolt (2021); begint leuk maar laatste halfuur zakt ie wel wat in, vind ik. 6.5/10 Aguirre, der Zorn Gottes (1972): fascinerend. 8/10 Evan Almighty (2007): heel flauw. 5/10
(grapke hé)
