*sigh, here I go again.Ik vond het nu niet per se gedateerd, de visuele stijl lag me gewoon helemaal niet, zeker met die over the top graphics waar ik geen fan van ben.
En die verhalen vond ik ook niet dermate boeiend, dat het de saaie manier waarop het gebracht werd, goedmaakte.
Afin, bring on the
Thans, bij films als bvb the lighthouse werkt het zwart-wit net in hun voordeel
Ja die is gedateerd, maar niet omwille van zijn stijl. Eerder voor hoe vrouwen geportretteerd worden, als hoeren, engelen en lustobjecten. Ik heb me er zelf niet echt aan gestoord want ik denk dat het allemaal te kaderen valt binnen het "film noir hyperbole" aspect van de film. Maar ik kan het niemand kwalijk nemen moesten ze er wel aanstoot bij nemen.
Not sure if serious...
Een van de meest rewatchable Taranino's imo. Zeer leuke film.
De film heet dan ook SIN City hé
Dus je gaat eerst Years, dan Weeks en erna Days zien?
Days heb ik als eerste gezien, de kritiek hier kwam op het niet gezien hebben van weeks.Dus je gaat eerst Years, dan Weeks en erna Days zien?
Paul Thomas Anderson ranked https://boxd.it/boQiOIMO werk je beter achterstevoren dan worden ze beter en beter.
Lijstjestijd? Lijstjestijd!
1) Magnolia
2) Boogie Nights
2) There Will Be Blood
3) Hard Eight
5) Inherent Vice
7) The Master
9) Punch-Drunk Love
10) Phantom Thread
11) Licorice Pizza
(numbering dont have to make sense, them's quality gaps in between.)
Hoping Battle will hit me like his earlier stuff!
)
Paar jaar geleden op groot scherm gezien met aangepaste live soundtrack door Miaux. Heerlijke film gewoon.
toch boeiend om zo'n oudere films te zien.
Ten eerste is het een kijk in het verleden. Het Amerika van de jaren '60 is toch wel zo'n periode waar ik graag eens een tijdreis naar zou willen maken: de auto's, de muziek, de gebouwen, de kledij, ...
Ten tweede: fantastisch hoe de horror/mysterie gecreëerd wordt. Het hangt volledig af van de shots, geluid/muziek. Het acteerwerk is bij momenten theatraal, maar dat was nog eigen aan die tijd, denk ik.
Ik kan er niet direct een cijfer op plakken omdat je zo'n films niet kan vergelijken met die van onze tijd, maar ik zou zeker aanmoedigen om hem eens te bekijken.
Trivia:
wat het voor mij toch wat trippy maakte, zijn volgende punten:
- in de pastoor zijn gezicht zag ik heel veel trekken van mijn grootvader zaliger. Dat was wel freaky, want ik denk niet dat ik ooit al eerder iemand heb gezien die fysiek zo neig op hem trok.
- het hoofdpersonage lijkt op de dochter van een (vroegere) vriend van mij.
- het kapsel dat 1 van de verkoopster heeft herkende ik van foto's van mijn moeder van de jaren '60.
Al die 'connecties' maakte het toch nog wat vreemder om naar te kijken.
... of misschien was het niet echt en was het the carnival of souls en ben ik in dezelfde toestand als het hoofdpersonage.
Weapons was cool forum-vriendjes, de moeite om te gaan zien!
