Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan?
FlyingHorseman
Well-known member
Werckmeister Harmonies (Béla Tarr, 2000)
Hebben hier al mensen films gezien van deze 'meester van de slow cinema'? Dit was mijn eerste film van hem en ik weet niet goed wat ik er van vond. Prachtige beelden en een heel mooie soundtrack maar bij momenten ging het me allemaal toch net iets te traag... Na een fantastische openingsscène waren er toch iets te veel lange shots van nogal alledaagse activiteiten waar de verveling op de loer lag. Werckmeister Harmonies heeft ook een bedrieglijk simpel verhaal dat bol staat van metaforen en symboliek. Ik heb de indruk dat ik de onderliggende betekenis gewoon niet voldoende vat. Misschien dat ik deze film ooit nog eens herbekijk als mijn hoofd er meer naar staat, want er was alvast ook veel positiefs te vinden. Maar momenteel zit hij wat onder de verwachtingen.
High and Low (Akira Kurosawa, 1963)
Deze film duurde niet zoveel minder lang dan de film hierboven, maar was qua gevoel tegenovergesteld. Hier zat geen enkel dood moment in en ik van in het begin tot het eind vol spanning te kijken. De eerste helft focust op de wanhoop van een rijke zakenman die geblackmaild wordt met een ontvoeringszaak, in de tweede helft staat het onderzoek naar de daders centraal. De wat meer drukke Japanse acteerstijl werkt hier in die eerste helft heel goed om spanning op te bouwen. Ook echt een genot om naar te kijken als je wat aandacht hebt voor beeldcompositie. Fantastische film.
Dungeons & Dragons: Honor Among Thieves (John Francis Daley & Jonathan Goldstein, 2023)
Ligt het aan mij of is dit tot nu toe een zwak filmjaar? Want dit is voorlopig de beste film van 2023 die ik al gezien heb
Niets speciaal maar gewoon een zeer vermakelijke fantasy avonturenfilm waar de goede elementen de slechte ruimschoots compenseren. Het enige wat ik er op aan te merken heb is dat de film misschien een kwartiertje te lang duurt, de slechteriken niet voldoende overtuigen en de film begint met zo'n stomme, ironische variant op "je vraagt je waarschijnlijk af hoe ik hier terecht kwam!". Chris Pine is een charismatische kerel.
Hebben hier al mensen films gezien van deze 'meester van de slow cinema'? Dit was mijn eerste film van hem en ik weet niet goed wat ik er van vond. Prachtige beelden en een heel mooie soundtrack maar bij momenten ging het me allemaal toch net iets te traag... Na een fantastische openingsscène waren er toch iets te veel lange shots van nogal alledaagse activiteiten waar de verveling op de loer lag. Werckmeister Harmonies heeft ook een bedrieglijk simpel verhaal dat bol staat van metaforen en symboliek. Ik heb de indruk dat ik de onderliggende betekenis gewoon niet voldoende vat. Misschien dat ik deze film ooit nog eens herbekijk als mijn hoofd er meer naar staat, want er was alvast ook veel positiefs te vinden. Maar momenteel zit hij wat onder de verwachtingen.
High and Low (Akira Kurosawa, 1963)
Deze film duurde niet zoveel minder lang dan de film hierboven, maar was qua gevoel tegenovergesteld. Hier zat geen enkel dood moment in en ik van in het begin tot het eind vol spanning te kijken. De eerste helft focust op de wanhoop van een rijke zakenman die geblackmaild wordt met een ontvoeringszaak, in de tweede helft staat het onderzoek naar de daders centraal. De wat meer drukke Japanse acteerstijl werkt hier in die eerste helft heel goed om spanning op te bouwen. Ook echt een genot om naar te kijken als je wat aandacht hebt voor beeldcompositie. Fantastische film.
Dungeons & Dragons: Honor Among Thieves (John Francis Daley & Jonathan Goldstein, 2023)
Ligt het aan mij of is dit tot nu toe een zwak filmjaar? Want dit is voorlopig de beste film van 2023 die ik al gezien heb
Niets speciaal maar gewoon een zeer vermakelijke fantasy avonturenfilm waar de goede elementen de slechte ruimschoots compenseren. Het enige wat ik er op aan te merken heb is dat de film misschien een kwartiertje te lang duurt, de slechteriken niet voldoende overtuigen en de film begint met zo'n stomme, ironische variant op "je vraagt je waarschijnlijk af hoe ik hier terecht kwam!". Chris Pine is een charismatische kerel.
Ik heb ooit het volgende geschreven over Werckmeister Harmoniak. Ik ben wel vrij grote fan van de man, al moet je er wat voor in de mood zijn en is het niemand waarvan ik er vijf op een week zou knallen. Vond The Turin Horse en Satantango (wel een hele rit denk een uur of acht) ook geweldig. Ik vond Dungeons & Dragons ook zeer amusant overigens, bij mij ook zeker bij de betere films die ik dit jaar al gezien heb 
.
Waar te beginnen bij een film als deze? Bij het begin dan maar, wat een magisch begin de eerste scène waarin ons hoofdpersonage gebruik maakt van de lokale karakterkoppen / dronkaards om een wetenschappelijk concept uit te leggen op een bijna kinderlijk eenvoudige manier en toch ben je méé meteen, je voelt dat dit misschien wel gaat zijn waarover de film gaat gaan, niet letterlijk maar figuurlijk gaan we beetje bij beetje richting totale verduistering waarna er opeens toch een moment komt dat het licht terug schijnt, inclusief nieuwe inzichten, het moment met de oude naakte man waarna de vernielers op hun stappen terugkomen past behoorlijk bij de zonsverduistering .
Niet de enige mooi gefilmde scène, ook de eerste keer dat ons hoofdpersonage Janos op het plein terechtkomt, en doorheen de mensenmassa kuiert, is fantastisch. Diezelfde mensenmassa die al van in het begin allerlei verhalen verteld, gehoord van ergens, over de wonderbaarlijke walvis en prins, de ene nog straffer dan de andere, beslist dan wel en masse om niet in die vrachtwagen te stappen om te gaan kijken. Dacht men toch reeds alles al gehoord te hebben over het circus? Heeft men angst voor het onbekende? Heeft men zich angst onnodig laten aanpraten? Is het fantaseren over altijd leuker dan de realiteit zelf? Kuddegedrag dat enkel doorbroken wordt door een enkeling? Zelfs niet door de intellectueel van de stad? Alles van dit een beetje en tegelijk misschien ook niks van dit alles, opvallend is het echter zeker en stof tot nadenken idem.
Ook het tergend traag aankomen van het circus, zou snel saai kunnen worden, maar hier straalt er zo'n rust en sereniteit en tegelijk opwinding en onheil vanaf, dat het gewoon sterk genoeg is om je aan je beeldscherm te kluisteren.
Over wat gaat deze film nu? Ik weet het niet zeker maar ik haal er wel vanalles uit, hoewel iemand anders er vast en zeker andere dingen uithaalt of misschien wel gewoon nog aanzienlijk meer.
De mens die zich als God gedraagt/probeert te gedragen en dingen probeert te veranderen en te verklaren die niet te veranderen of te verklaren zijn, zoals bv in de muziek bepaalde zaken onjuist gaan spelen of aanpassen om zo betere muziek te verkrijgen. Zoals bv de vele roddelaars die proberen te verklaren hoe alles in mekaar steekt maar onwetend zijn en op de momenten waarop ze wel echt kunnen weten hoe iets in mekaar steekt dan toch terug vervallen in kuddegedrag, angst voor het onbekende en angst om misschien wel ongelijk te krijgen. De angstigheid van de mens met andere woorden die zich uit in het proberen te verklaren van alles wat er in de wereld gebeurt: "They think because they are afraid and he who is afraid knows nothing".
Overduidelijk ligt er ook een politieke saus over deze film, wie bang is weet niks en de gewone mens wordt bang gehouden en doet dingen die hem, door de intellectueel van de film, die de bevolking toespreekt uit puur eigen belang, worden opgedragen. Kritiek op hoe de maatschappij op vlak van (politieke) macht in mekaar zit. Op een bepaald moment wordt ook duidelijk gemaakt dat men wel in staat kan zijn om dit om te draaien, geld gaat hen niet redden wordt letterlijk gezegd ergens rond de periode dat men het ziekenhuis binnengaat en dat blijkt ook zo, het volk is krachtig genoeg om alles kort en klein te slaan en daarnaast komen ze tot inkeer en beseffen dat de manier waarop men bezig is in het ziekenhuis niet ok is, de mens is dus van nature wel fatsoenlijk, als je hem te ver drijft kan dit fatsoen even stoppen maar in de kern weet de mens wat juist is en heeft die daar geen intellectueel of God voor nodig. Een oude zieke man, die laat men met rust. Durf ik uit de scène die de ommekeer inleidt in het ziekenhuis ook een voorzichtige poging afleiden om aan te geven dat ook het kapitalisme en de manier waarop we leven ook weer niet geheel fout is? En dat revolutie niet werkt of pas ten hoogste wanneer ze juist gericht is? Ik durf dat, al kan het prima dat ik het nu te ver zoek. "Geld redt hen niet"
Verder zie ik duidelijk een pleidooi voor kunstenaars, een pleidooi dan nog vooral voor kunstenaars om zichzelf te zijn en blijven en om géén toegevingen te doen, of zo weinig mogelijk. Ga je daarom een perfect gelukkig leven hebben en is er de zekerheid dat dit altijd goed gaat? Nee. Maar de ene keer dat onze musicus een toegeving doet, uit eigenbelang weliswaar, heeft dit enorme gevolgen. Ik denk ook aan "You will hang for it Janos".
Tegelijkertijd kun je je dan ook weer gaan afvragen in welke mate het een goed idee is om anders te zijn dan de norm, je vrouw kwijt, een enkeltje richting gekkenhuis/ziekenhuis, is jaknikken en zwijgen dan toch beter? Of zoekt men te moeilijke oplossingen op simpele problemen? Is de curiositeit van de mens een vloek of een zegen? Voor zichzelf of de mensheid? Ik twijfel nog steeds, fantastisch leuk.
Dit alles wordt dan vormgegeven door middel van (tracking) shots die zo'n rust uitstralen en tegelijk zo onwaarschijnlijk veel sfeer brengen. En ondersteund door perfect gekozen en gecomponeerde muziek en prachtig passende zwart-wit beelden dat ik absoluut van een kunstwerk durf spreken. Geen hapklare brok, en misschien zit ik zelf wel ronduit fout, maar ik heb kippenvel gehad en enorme pupillen tijdens het kijken, en dat vind ik al ruim voldoende.
.Waar te beginnen bij een film als deze? Bij het begin dan maar, wat een magisch begin de eerste scène waarin ons hoofdpersonage gebruik maakt van de lokale karakterkoppen / dronkaards om een wetenschappelijk concept uit te leggen op een bijna kinderlijk eenvoudige manier en toch ben je méé meteen, je voelt dat dit misschien wel gaat zijn waarover de film gaat gaan, niet letterlijk maar figuurlijk gaan we beetje bij beetje richting totale verduistering waarna er opeens toch een moment komt dat het licht terug schijnt, inclusief nieuwe inzichten, het moment met de oude naakte man waarna de vernielers op hun stappen terugkomen past behoorlijk bij de zonsverduistering .
Niet de enige mooi gefilmde scène, ook de eerste keer dat ons hoofdpersonage Janos op het plein terechtkomt, en doorheen de mensenmassa kuiert, is fantastisch. Diezelfde mensenmassa die al van in het begin allerlei verhalen verteld, gehoord van ergens, over de wonderbaarlijke walvis en prins, de ene nog straffer dan de andere, beslist dan wel en masse om niet in die vrachtwagen te stappen om te gaan kijken. Dacht men toch reeds alles al gehoord te hebben over het circus? Heeft men angst voor het onbekende? Heeft men zich angst onnodig laten aanpraten? Is het fantaseren over altijd leuker dan de realiteit zelf? Kuddegedrag dat enkel doorbroken wordt door een enkeling? Zelfs niet door de intellectueel van de stad? Alles van dit een beetje en tegelijk misschien ook niks van dit alles, opvallend is het echter zeker en stof tot nadenken idem.
Ook het tergend traag aankomen van het circus, zou snel saai kunnen worden, maar hier straalt er zo'n rust en sereniteit en tegelijk opwinding en onheil vanaf, dat het gewoon sterk genoeg is om je aan je beeldscherm te kluisteren.
Over wat gaat deze film nu? Ik weet het niet zeker maar ik haal er wel vanalles uit, hoewel iemand anders er vast en zeker andere dingen uithaalt of misschien wel gewoon nog aanzienlijk meer.
De mens die zich als God gedraagt/probeert te gedragen en dingen probeert te veranderen en te verklaren die niet te veranderen of te verklaren zijn, zoals bv in de muziek bepaalde zaken onjuist gaan spelen of aanpassen om zo betere muziek te verkrijgen. Zoals bv de vele roddelaars die proberen te verklaren hoe alles in mekaar steekt maar onwetend zijn en op de momenten waarop ze wel echt kunnen weten hoe iets in mekaar steekt dan toch terug vervallen in kuddegedrag, angst voor het onbekende en angst om misschien wel ongelijk te krijgen. De angstigheid van de mens met andere woorden die zich uit in het proberen te verklaren van alles wat er in de wereld gebeurt: "They think because they are afraid and he who is afraid knows nothing".
Overduidelijk ligt er ook een politieke saus over deze film, wie bang is weet niks en de gewone mens wordt bang gehouden en doet dingen die hem, door de intellectueel van de film, die de bevolking toespreekt uit puur eigen belang, worden opgedragen. Kritiek op hoe de maatschappij op vlak van (politieke) macht in mekaar zit. Op een bepaald moment wordt ook duidelijk gemaakt dat men wel in staat kan zijn om dit om te draaien, geld gaat hen niet redden wordt letterlijk gezegd ergens rond de periode dat men het ziekenhuis binnengaat en dat blijkt ook zo, het volk is krachtig genoeg om alles kort en klein te slaan en daarnaast komen ze tot inkeer en beseffen dat de manier waarop men bezig is in het ziekenhuis niet ok is, de mens is dus van nature wel fatsoenlijk, als je hem te ver drijft kan dit fatsoen even stoppen maar in de kern weet de mens wat juist is en heeft die daar geen intellectueel of God voor nodig. Een oude zieke man, die laat men met rust. Durf ik uit de scène die de ommekeer inleidt in het ziekenhuis ook een voorzichtige poging afleiden om aan te geven dat ook het kapitalisme en de manier waarop we leven ook weer niet geheel fout is? En dat revolutie niet werkt of pas ten hoogste wanneer ze juist gericht is? Ik durf dat, al kan het prima dat ik het nu te ver zoek. "Geld redt hen niet"
Verder zie ik duidelijk een pleidooi voor kunstenaars, een pleidooi dan nog vooral voor kunstenaars om zichzelf te zijn en blijven en om géén toegevingen te doen, of zo weinig mogelijk. Ga je daarom een perfect gelukkig leven hebben en is er de zekerheid dat dit altijd goed gaat? Nee. Maar de ene keer dat onze musicus een toegeving doet, uit eigenbelang weliswaar, heeft dit enorme gevolgen. Ik denk ook aan "You will hang for it Janos".
Tegelijkertijd kun je je dan ook weer gaan afvragen in welke mate het een goed idee is om anders te zijn dan de norm, je vrouw kwijt, een enkeltje richting gekkenhuis/ziekenhuis, is jaknikken en zwijgen dan toch beter? Of zoekt men te moeilijke oplossingen op simpele problemen? Is de curiositeit van de mens een vloek of een zegen? Voor zichzelf of de mensheid? Ik twijfel nog steeds, fantastisch leuk.
Dit alles wordt dan vormgegeven door middel van (tracking) shots die zo'n rust uitstralen en tegelijk zo onwaarschijnlijk veel sfeer brengen. En ondersteund door perfect gekozen en gecomponeerde muziek en prachtig passende zwart-wit beelden dat ik absoluut van een kunstwerk durf spreken. Geen hapklare brok, en misschien zit ik zelf wel ronduit fout, maar ik heb kippenvel gehad en enorme pupillen tijdens het kijken, en dat vind ik al ruim voldoende.
Laatst bewerkt:
Tof, ik heb deze ook als kind gezien, ik vind dit nu eigenlijk vooral een wat onterecht vergeten Pixarfilm (die wat op de achtergrond raakte door al het 00's Pixargeweld).
The Garden of Words (2013): 7/10 (dir. Shinkai)
Korte film van maar 46 minuten lang, dus even meegepikt. Mijn vierde film van de regisseur Makoto Shinkai, en wellicht kijk ik binnenkort Suzume die nu in de cinema afspeelt. Het is heel minimaal en de minst 'magische' van de vier die ik al gezien heb, maar je ziet wel weer opnieuw de stijl van Shinkai terug. En het zijn altijd tearjerkerfilms.
Personal Shopper (2016): 6/10 (dir. Assayas)
Behoorlijke film, slowburner die gedragen wordt door Kristen Stewart. Blijft wel een beetje te veel in de arthouseclichès hangen en komt te weinig to the point om echt impactvol te zijn, maar het verveelt ook wel nergens.
Behoorlijke film, slowburner die gedragen wordt door Kristen Stewart. Blijft wel een beetje te veel in de arthouseclichès hangen en komt te weinig to the point om echt impactvol te zijn, maar het verveelt ook wel nergens.
Laatst bewerkt:
Avondland
Well-known member
Mooi verwoord! Ik heb die film destijds gekeken terwijl mijn mond openviel van verbazing. Prachtige muzikale ondersteuning ook. Ongetwijfeld heb ik héél wat gemist in die film en kan ik er achteraf niet zoveel over vertellen en misschien moet ik het boek maar eens lezen, maar het is een film die ik me nog vrij levendig kan herinneren.Ik heb ooit het volgende geschreven over Werckmeister Harmoniak. Ik ben wel vrij grote fan van de man, al moet je er wat voor in de mood zijn en is het niemand waarvan ik er vijf op een week zou knallen. Vond The Turin Horse en Satantango (wel een hele rit denk een uur of acht) ook geweldig. Ik vond Dungeons & Dragons ook zeer amusant overigens, bij mij ook zeker bij de betere films die ik dit jaar al gezien heb
Waar te beginnen bij een film als deze? Bij het begin dan maar, wat een magisch begin de eerste scène waarin ons hoofdpersonage gebruik maakt van de lokale karakterkoppen / dronkaards om een wetenschappelijk concept uit te leggen op een bijna kinderlijk eenvoudige manier en toch ben je méé meteen, je voelt dat dit misschien wel gaat zijn waarover de film gaat gaan, niet letterlijk maar figuurlijk gaan we beetje bij beetje richting totale verduistering waarna er opeens toch een moment komt dat het licht terug schijnt, inclusief nieuwe inzichten het moment met de oude naakte man waarna de vernielers op hun stappen terugkomen past behoorlijk bij de zonsverduistering .
Niet de enige mooi gefilmde scène, ook de eerste keer dat ons hoofdpersonage Janos op het plein terechtkomt, en doorheen de mensenmassa kuiert is fantastisch. Diezelfde mensenmassa die al van in het begin allerlei verhalen verteld, gehoord van ergens, over de wonderbaarlijke walvis en prins, de ene nog straffer dan de andere, beslist dan wel en masse om niet in die vrachtwagen te stappen om te gaan kijken. Dacht men toch reeds alles al gehoord te hebben over het circus? Heeft men angst voor het onbekende? Heeft men zich angst onnodig laten aanpraten? Is het fantaseren over altijd leuker dan de realiteit zelf? Kuddegedrag dat enkel doorbroken wordt door een enkeling? Zelfs niet door de intellectueel van de stad? Alles van dit een beetje en tegelijk misschien ook niks van dit alles, opvaallend is het echter zeker en stof tot nadenken idem.
Ook het tergend traag aankomen van het circus, zou snel saai kunnen worden maar hier straalt er zo'n rust en sereniteit en tegelijk opwinding en onheil, vanaf dat die gewoon sterk genoeg is om je aan je beeldscherm te kluistere .
Over wat gaat deze film nu? Ik weet het niet zeker maar ik haal er wel vanalles uit, hoewel iemand anders er vast en zeker andere dingen uithaalt of misschien wel gewoon nog aanzienlijk meer.
De mens die zich als God gedraagt/probeert te gedragen en dingen probeert te veranderen en te verklaren die niet te veranderen of te verklaren zijn, zoals bv in de muziek bepaalde zaken onjuist gaan spelen of aanpassen om zo betere muziek te verkrijgen. Zoals bv de vele rodelaars die proberen te verklaren hoe alles in mekaar steekt maar onwetend zijn en op de momenten waarop ze wel echt kunnen weten hoe iets in mekaar steekt dan toch terug vervallen in kuddegedrag, angst voor het onbekende en angst om misschien wel ongelijk te krijgen. De angstigheid van de mens met andere woorden die zich uit in het proberen te verklaren van alles wat er in de wereld gebeurt: "They think because they are afraid and he who is afraid knows nothing".
Overduidelijk ligt er ook een politieke saus over deze film, wie bang is weet niks en de gewone mens wordt bang gehouden en doet dingen die hem, door de intellectueel van de film, die de bevolking toespreekt uit puur eigen belang, worden opgedragen. Kritiek op hoe de maatschappij op vlak van (politieke) macht in mekaar zit. Op een bepaald moment wordt ook duidelijk gemaakt dat men wel in staat kan zijn om dit om te draaien, geld gaat hen niet redden wordt letterlijk gezegd ergens rond de periode dat men het ziekenhuis binnengaat en dat blijkt ook zo, het volk is krachtig genoeg om alles kort en klein te slaan en daarnaast komen ze tot inkeer en beseffen dat de manier waarop men bezig is in het ziekenhuis niet ok is, de mens is dus van nature wel fatsoenlijk, als je hem te ver drijft kan dit fatsoen even stoppen maar in de kern weet de mens wat juist is en heeft die daar geen intellectueel of God voor nodig. Een oude zieke man, die laat men met rust. Durf ik uit de scène die de ommekeer inleidt in het ziekenhuis ook een voorzichtige poging afleiden om aan te geven dat ook het kapitalisme en de manier waarop we leven ook weer niet geheel fout is? En dat revolutie niet werkt of pas ten hoogste wanneer ze juist gericht is? Ik durf dat, al kan het prima dat ik het nu te ver zoek. "Geld redt hen niet"
Verder zie ik duidelijk een pleidooi voor kunstenaars, een pleidooi dan nog vooral voor kunstenaars om zichzelf te zijn en blijven en om géén toegevingen te doen, of zo weinig mogelijk. Ga je daarom een perfect gelukkig leven hebben en is er de zekerheid dat dit altijd goed gaat? Nee. Maar de ene keer dat onze musicus een toegeving doet, uit eigenbelang weliswaar, heeft dit enorme gevolgen. Ik denk ook aan "You will hang for it Janos".
Tegelijkertijd kun je je dan ook weer gaan afvragen in welke mate het een goed idee is om anders te zijn dan de norm, je vrouw kwijt, een enkeltje richting gekkenhuis/ziekenhuis, is jaknikken en zwijgen dan toch beter? Of zoekt men te moeilijke oplossingen op simpele problemen? Is de curiositeit van de mens een vloek of een zegen? Voor zichzelf of de mensheid? Ik twijfel nog steeds, fantastisch leuk.
Dit alles wordt dan vormgegeven door middel van (tracking) shots die zo'n rust uitstralen en tegelijk zo onwaarschijnlijk veel sfeer brengen. En ondersteund door perfect gekozen en gecomponeerde muziek en prachtig passende zwart-wit beelden dat ik absoluut van een kunstwerk durf spreken. Geen hapklare brok, en misschien zit ik zelf wel ronduit fout, maar ik heb kippenvel gehad en enorme pupillen tijdens het kijken, en dat vind ik al ruim voldoende.
Turin Horse is ook machtig, maar die laat je met een existentiëel depressief gevoel achter. Heel ander gevoel dan Werckmeister Harmonies. Het lijkt te gaan om de vervaging naar het Niets. Sindsdien kijk ik ook anders naar patatten.
Ja Turin Horse is compleet anders en tegelijkertijd helemaal dezelfde stijl . Vrolijk wordt je er niet van dat is een feit 
.
Zo mooi verwoord vind ik het precies zelfs niet meer nu ik het nog eens lees, ik vermoed met de GSM geschreven maar amai wat een kemels van fouten en vergeten van letters e.d.
. Vrolijk wordt je er niet van dat is een feit .Zo mooi verwoord vind ik het precies zelfs niet meer nu ik het nog eens lees, ik vermoed met de GSM geschreven maar amai wat een kemels van fouten en vergeten van letters e.d.
D
Deleted member 451
Guest
een ramp van een film avond gisteren.
Zowel Dungeons & dragons : among thieves,
als Renfield (nieuwe met Nick Cage)
allebei afgezet na een half uur.
Beide films waren vreselijk saai. Te saai om nog langer uit te houden.
Zowel Dungeons & dragons : among thieves,
als Renfield (nieuwe met Nick Cage)
allebei afgezet na een half uur.
Beide films waren vreselijk saai. Te saai om nog langer uit te houden.
Wadjda (2012): 7/10 (dir. Al Mansour)
Aardige film, ondanks de vrij korte speelduur voelt die wel wat lang aan, maar ik vond het wel een boeiende en interessante film uit een cultuur/regio waar je doorgaans niet zoveel van ziet. Het is een vrij simpele film in zijn opzet die de repressie van vrouwen in Saoedi-Arabië/islamcultuur bekritiseert. Geregisseerd trouwens door een vrouw uit Saoedi-Arabië. Dat op zich is al een huzarenstukje.
Aardige film, ondanks de vrij korte speelduur voelt die wel wat lang aan, maar ik vond het wel een boeiende en interessante film uit een cultuur/regio waar je doorgaans niet zoveel van ziet. Het is een vrij simpele film in zijn opzet die de repressie van vrouwen in Saoedi-Arabië/islamcultuur bekritiseert. Geregisseerd trouwens door een vrouw uit Saoedi-Arabië. Dat op zich is al een huzarenstukje.
DwightSchrute
Well-known member
Werckmeister Harmonies zit nochtans vol actie in vergelijking met zijn andere films
Openingsscène is inderdaad geweldig:
Mirai (2018): 7/10 (dir. Hosoda)
Deze is mijn vierde Hosoda (na Belle, The Girl Who Leapt Through Time en Wolf Children), maar het is wel de minste die ik gezien heb tot nu toe. Op zich is de film wel oké, maar ik weet niet goed wie de doelgroep is, omdat ik de film moeilijk vind voor kleinere kinderen en met een klein kind in de hoofdrol het ook wat moeilijk is voor volwassenen. De magie van een Totoro heeft deze bijvoorbeeld toch niet. Kleine zeven voor mij.
Deze is mijn vierde Hosoda (na Belle, The Girl Who Leapt Through Time en Wolf Children), maar het is wel de minste die ik gezien heb tot nu toe. Op zich is de film wel oké, maar ik weet niet goed wie de doelgroep is, omdat ik de film moeilijk vind voor kleinere kinderen en met een klein kind in de hoofdrol het ook wat moeilijk is voor volwassenen. De magie van een Totoro heeft deze bijvoorbeeld toch niet. Kleine zeven voor mij.
Looking Glass (2018)
Tegen beter weten in toch deze bekeken. Pover verhaal, weinig spanning en slecht acteerwerk. Maar toch een paar puntjes voor het Arizona woestijnsfeertje, om één of andere reden spreekt mij dat altijd aan. Mss dringend nog eens U Turn bekijken. 5/10
Tegen beter weten in toch deze bekeken. Pover verhaal, weinig spanning en slecht acteerwerk. Maar toch een paar puntjes voor het Arizona woestijnsfeertje, om één of andere reden spreekt mij dat altijd aan. Mss dringend nog eens U Turn bekijken. 5/10
Niks marketing? En de lente is al deprimerend genoeg.Release dag, lege zaal voor mezelf. Wat is er toch mis met deze wereld.
Ik ga hem wel zien hoor
De film is nu ook niet voor iedereen denk ik.Release dag, lege zaal voor mezelf. Wat is er toch mis met deze wereld.
FlyingHorseman
Well-known member
Beau Is Afraid is helaas ook wel een behoorlijk grote flop, voorlopig 8 miljoen verdiend op een budget van 35 miljoen...
Ik denk dat A24 het hier ook wel wat ingecalculeerd heeft en er niet te zwaar aan tilt aangezien Aster hun al heel wat centjes opgebracht heeft.
Ik ga zelf niet meer zoveel naar de cinema maar ik zit toch ook wel meestal in een lege zaal. Everything Everywhere All At Once was eigenlijk de enige uitzondering die ik me zo voor de geest kan halen. Mijn laatste film in de cinema was Aftersun en toen zat er buiten mij nog 3 man in een zaal voor 100 man..
Ik denk dat A24 het hier ook wel wat ingecalculeerd heeft en er niet te zwaar aan tilt aangezien Aster hun al heel wat centjes opgebracht heeft.
Ik ga zelf niet meer zoveel naar de cinema maar ik zit toch ook wel meestal in een lege zaal. Everything Everywhere All At Once was eigenlijk de enige uitzondering die ik me zo voor de geest kan halen. Mijn laatste film in de cinema was Aftersun en toen zat er buiten mij nog 3 man in een zaal voor 100 man..
