Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan?
Valhalla Rising (2009): 8/10
Quite a surprise again, since I do like this a lot. The only thing that is a bit too much is the philosophy/allegory that sometimes dominate the story, which i'm usually not a fan off, and probably prevents an even higher rating for this film, but didn't bother me as it usually does, mostly because the film offers so many things in other regards, especially concerning style. Like with almost any Refn movie, the use of music is excellent. But the cinematography is wonderful too. It reminds me more of the later Refn's but without the retrosynth tracks, which would be a bit weird in a movie in a medieval Viking setting, but at times I even prefer the use of music/sound that is used here than in his later movies.
El secreto de sus ojos [The Secret in their Eyes] (2009): 2/10
There are those critically acclaimed movies where I just don't get the buzz at all, partially because they have nothing to offer to me, and this is one of them. A plot that isn't interesting to me, have a hard time paying attention to or barely even know what the movie is supposed to be about, combined with not an interesting cinematography, mostly because of the boring setting that is mostly indoors, except perhaps for the stadion scene. It was a real pain in the ass to finish this, and I wasn't able to pay attention all the time.
NWR ranked:
1. The Neon Demon - 10/10
2-3: Valhalla Rising - Drive - 8-9/10
4. Only God Forgives - 7/10
5. Bronson - 6/10
Ik zou graag Drive nog eens opnieuw willen zien, om te bepalen of ik hem boven VR plaats of onder. En mocht ik OGF nu eens beter kunnen volgen, want dat is zo een mooie film (qua stijl), maar zo moeilijk om te volgen qua plot.
Quite a surprise again, since I do like this a lot. The only thing that is a bit too much is the philosophy/allegory that sometimes dominate the story, which i'm usually not a fan off, and probably prevents an even higher rating for this film, but didn't bother me as it usually does, mostly because the film offers so many things in other regards, especially concerning style. Like with almost any Refn movie, the use of music is excellent. But the cinematography is wonderful too. It reminds me more of the later Refn's but without the retrosynth tracks, which would be a bit weird in a movie in a medieval Viking setting, but at times I even prefer the use of music/sound that is used here than in his later movies.
El secreto de sus ojos [The Secret in their Eyes] (2009): 2/10
There are those critically acclaimed movies where I just don't get the buzz at all, partially because they have nothing to offer to me, and this is one of them. A plot that isn't interesting to me, have a hard time paying attention to or barely even know what the movie is supposed to be about, combined with not an interesting cinematography, mostly because of the boring setting that is mostly indoors, except perhaps for the stadion scene. It was a real pain in the ass to finish this, and I wasn't able to pay attention all the time.
NWR ranked:
1. The Neon Demon - 10/10
2-3: Valhalla Rising - Drive - 8-9/10
4. Only God Forgives - 7/10
5. Bronson - 6/10
Ik zou graag Drive nog eens opnieuw willen zien, om te bepalen of ik hem boven VR plaats of onder. En mocht ik OGF nu eens beter kunnen volgen, want dat is zo een mooie film (qua stijl), maar zo moeilijk om te volgen qua plot.
DwightSchrute
Well-known member
Benedetta 8/10
Wat een beest van een film, totaal onverwacht want de recensies zijn gematigd.
Verhoeven wordt al een jaartje ouder maar houdt perfect die speelsheid in zijn films, een beetje zoals A portrait of a Lady on Fire maar dan met een hoger fungehalte.
Heel wat krachtige scènes dus voor mij een grote 8.
Wat een beest van een film, totaal onverwacht want de recensies zijn gematigd.
Verhoeven wordt al een jaartje ouder maar houdt perfect die speelsheid in zijn films, een beetje zoals A portrait of a Lady on Fire maar dan met een hoger fungehalte.
Heel wat krachtige scènes dus voor mij een grote 8.
PBR Streetgang
Well-known member
Oh, come on...
Avondland
Well-known member
A portrait of a lady on fire vond ik wel sterk. Maar als "witte cisgender heteronormatieve man" is dat altijd wat ... euhm ... "gemakkelijker" om te zien dan een film met twee verliefde mannen.
DwightSchrute
Well-known member
Als mede wit cis hetero man kan ik bij Benedetta nog meer appreciëren dat het geen twee verliefde mannen zijnA portrait of a lady on fire vond ik wel sterk. Maar als "witte cisgender heteronormatieve man" is dat altijd wat ... euhm ... "gemakkelijker" om te zien dan een film met twee verliefde mannen.
Je hoort dan ook zelden, "we bedreven de liefde in elkanders anus". Een gemiste kans voor Hollywood want uiteindelijk is het toch de warmste plek die je kan bezoeken. Ach, misschien de volgende Pixar.
Ot: Quiz Show (1994)
Indrukwekkend. Scherpe kijk op de manipulatieve kracht van mass media mid 60's. Op begot zoiets simpel en banaal als een Quiz Show. Meer relevant dan ooit. Mag zich mooi plaatsen naast Network imo. Hoop leuke cameo's ook.
Ot: Quiz Show (1994)
Indrukwekkend. Scherpe kijk op de manipulatieve kracht van mass media mid 60's. Op begot zoiets simpel en banaal als een Quiz Show. Meer relevant dan ooit. Mag zich mooi plaatsen naast Network imo. Hoop leuke cameo's ook.
Huh, waarom. Wat vind jij daar mis aan?
November (2017): 6/10
November kun je wel beschrijven als een Ests rariteitenkabinet, met fenomenaal geschoten beelden. Het is een gotische film met elementen van romantiek, folklore horror en drama verweven in de film, maar ik stoorde me zelf vooral aan het gebrek van samenhang en focus in het plot. Het komt heel verward en absurd over. Ik vermoed deels dat dit komt omdat het een boekverfilming heb. Ik heb dit soort akkefietjes wel vaker bij boekverfilmingen. Het is daardoor een surreële en absurde film onder andere, deels ook omdat de Estse mythologie eigenlijk wel intrigerend is. De openingsscène is ook wel fantastisch en absoluut een binnenkomer van jewelste.
Maar de film is zeker en vast dus de moeite waard om te kijken, alleen om die goddelijk schone cinematografie. Misschien wel de mooist geschoten zwart&wit film die ik al gezien heb. Bepaalde scènes zijn echt waar een kunstwerk en dan nog eens begeleid door de juiste muziek. Maar het plot is extreem complex, absurd en verwarrend en dat stoorde me toch te veel, zoals ik al zei. Al zal het thema daar ook wel een rol in spelen. Iets meer focus op bepaalde personages en weten dat je met het medium film bezig bent bij het script, had wel geholpen. De sectie cinematografie wist dat donders goed blijkbaar.
Ik vind het zonde omdat er zoveel meer inzat, en als het er dan niet uitkomt is dat echt waar frustrerend.
DwightSchrute
Well-known member
Niet verwacht hier November tegen te komen.Huh, waarom. Wat vind jij daar mis aan?
November (2017): 6/10
November kun je wel beschrijven als een Ests rariteitenkabinet, met fenomenaal geschoten beelden. Het is een gotische film met elementen van romantiek, folklore horror en drama verweven in de film, maar ik stoorde me zelf vooral aan het gebrek van samenhang en focus in het plot. Het komt heel verward en absurd over. Ik vermoed deels dat dit komt omdat het een boekverfilming heb. Ik heb dit soort akkefietjes wel vaker bij boekverfilmingen. Het is daardoor een surreële en absurde film onder andere, deels ook omdat de Estse mythologie eigenlijk wel intrigerend is. De openingsscène is ook wel fantastisch en absoluut een binnenkomer van jewelste.
Maar de film is zeker en vast dus de moeite waard om te kijken, alleen om die goddelijk schone cinematografie. Misschien wel de mooist geschoten zwart&wit film die ik al gezien heb. Bepaalde scènes zijn echt waar een kunstwerk en dan nog eens begeleid door de juiste muziek. Maar het plot is extreem complex, absurd en verwarrend en dat stoorde me toch te veel, zoals ik al zei. Al zal het thema daar ook wel een rol in spelen. Iets meer focus op bepaalde personages en weten dat je met het medium film bezig bent bij het script, had wel geholpen. De sectie cinematografie wist dat donders goed blijkbaar.
Ik vind het zonde omdat er zoveel meer inzat, en als het er dan niet uitkomt is dat echt waar frustrerend.
Echte aanrader voor liefhebbers van Bela Tarr.
PBR Streetgang
Well-known member
Aan The Neon Demon? Zoals te verwachten van post-Drive NWR nogal pompeus en met veel nonsenssymboliek, ondermaatse dialogen, een dom plot en een slecht gevoel voor pacing. Met deze film maakte hij bovendien een beetje een karikatuur van zijn eigen stijl, een echte 'tick the boxes'-film. Candy colors + superficial beauty + synth wave + mystical mumbojumbo + ultra violence... En voor diegenen die het nog niet wisten na Only God Forgives, bewees hij nogmaals dat hij zich best niet waagt aan een eigen scenario, maar beter dat van een ander als leidraad gebruikt. Het leek wel een verfilming van een enkele brainstorm sessie zonder ook maar één deftige revisie van die ene first draft. Scene na scene ofwel voorspelbaar ofwel volstrekt onnodig.
Wat niet wil zeggen dat ik de film of de regisseur per se slecht vind, hij heeft zeker massa's talent, maar als creatief individu is hij nogal overroepen, vind ik. Daarbij vind ik dat als hij het toch allemaal zelf wil doen, hij veel beter geschikt is voor een serieel medium als televisie. En dat bedoel ik heus niet kleinerend, zie ook het wonderlijke Twin Peaks: The Return als voorbeeld van hoe die langgerokken, seriële weirdness echt tot zijn recht komt. Hoewel ik nog steeds niet alle afleveringen heb gezien, vond ik de typische NWR stijl ontzettend goed werken in Too Old to Die Young, en ik zou er dringend werk van moeten maken om dat uit te zien. Jammer genoeg bezit ik niet de discipline om op m'n eentje series uit te kijken, dat lukt precies enkel als ik het met mijn vrouw bekijk.
Ik ben het niet echt eens met jou, maar het is wel zo dat het niet voor iedereen is weggelegd. Je bent niet de enige met die mening. Maar ik ben ook niet de enige met mijn mening. Dat zijn typisch films met verdeelde visies op de film, en ik denk niet per se dat er één fout is.
Wat in NWR's voordeel speelt, is ondanks dat hij misschien inderdaad een niche van zijn stijl maakt, dat er eigenlijk weinig zijn die vergelijkbare films maken. Sowieso staan regisseurs wel gekend voor hun trademarks. Bij Refn is het duidelijk dat je een Refn film aan het kijken bent (althans zeker bij Valhalla Rising, Only God Forgives en The Neon Demon). Bepaalde zaken zijn wel nieuw sinds Drive. Het is zijn derde film. Ik denk ook dat OGF en TND meer persoonlijkere projecten zijn. Je hebt het over een film die oppervlakkig mooi is, maar het gaat wel om een film die "superficial beauty" wel als thema heeft, dus dan lijkt mij ook dat perfect van toepassing. De "mystical mumbojumbo" kan wat geforceerd aanvoelen, maar in combinatie met "ultra violence" werkt de ultra violence dubbel en dik. En ik heb toch liever die "rustmomenten" in een film of in dialogen. Tegen candy colors en synthwave heb ik niets, het feit dat je die zaken opnoemt, bewijst juist dat er eigenlijk nauwelijks films zijn met candy colors en synthwave tracks. Hoeveel films hebben we met klassieke / jazz scores of met strijkers bij triestige momenten. Ik vind het juist triest dat zo weinig films elektronische muziek gebruiken, zeker in tijden als vandaag en dat het voorspelbare vaak terugkeert. En het is niet dat het past, genoeg films die bewijzen dat het wel kan, bvb. Millennium Mambo, en volgens mij Long Day's Journey Into Night en Come True ook. Zelfs een score zoals van Mysterious Skin hoor je zelden. En pas op, ik ben ook fan van Morricone, Kubrick's use of sound (ook terugkerend bij zijn latere films btw) en bvb. de score van Taxi Driver, maar het is wel zo dat te veel films vandaag voor een zelfde clichèscore kiezen en te weinig met het medium audio/muziek doen in film, en voor mij is het een onderschat element voor het medium film. Er is te weinig variatie in het algemeen.
De felle kleuren zijn er deels ook door Refn's kleurenblindheid, maar opnieuw hetzelfde als bij muziek. Het is enkel een trademark van Refn omdat weinig anderen felle kleuren gebruiken, en er iets mee doen, waardoor het opvalt bij Refn. En over die brainstorm sessies, veel films komen er door een brainstorm sessies, maar hier is dat idee versterkt doordat het bekend is dat is dat hij Jodorowsky als invloedsbron heeft, en dat dit je opvalt omdat je je er al veel over gelezen hebt, en misschien de methode niet correct vind, maar voor mij telt het resultaat.
Qua script had ik niet het idee dat The Neon Demon een zwak script had, maar de sterkte ligt wel in de stijl natuurlijk. Daar gaan we geen doekjes om winden.
Laatst bewerkt:
Pegasus
Well-known member
heel grote fan van Quiz Show hier! Beetje vergeten parel imo
PBR Streetgang
Well-known member
Dat films andere reacties en uiteenlopende meningen uitlokken is heus geen nieuws. Ik was echter wel verbaasd met een 10/10 score voor TND. Films beoordelen met een score is sowieso al een gek concept, maar om dan nog eens perfecte scores uit de delen, dat maakt de boel nog wat maffer.
Dat zou ik nu ook niet zeggen, de wereld van commercials en muziekvideo's loopt over van de neonovergoten, overgemaquilleerde modellen.
Er zijn nochtans bijzonder veel momenten in de film waarin hij er diepgang in tracht te krijgen. Hij is duidelijk geobsedeerd door die dingen. Als regisseur is het niet slecht om obsessies te hebben en ze achterna te jagen in films. Maar ik vind het gewoon een saai onderwerp en hij slaagt er niet in om mij geinteresseerd te krijgen.
You don't say
Ik moet hier direct aan films als The Guest, Blade Runner 2049, Promising Young Woman, Kate, en Atomic Blonde denken, maar er zijn er een heleboel anderen. Ik zou niet zeggen dat het de meest gebruikte stijlen zijn in film, maar er wordt wel echt heel vaak naar gegrepen, vind het nogal vreemd dat je doet alsof Refn de enige is om felle neonkleuren en synthy soundtracks te gebruiken.
Volledig mee akkoord, maar ik zie niet Refn hier uitspringt als een antwoord op of reactie tegen conventioneel gebruik van muziek in film. Goede muziek (Cliff Martinez ftw) en deftig toegepast, maar niet uniek en niets dat hem afzondert van andere regisseurs.
Ja, I know, maar mijn punt is dat niet elke gedachte die uit je brein ontspringt tijdens zo'n moment effectief sterk genoeg is om in film te steken. Hij is niet kritisch is geweest tov zichzelf, met als resultaat dat de film vol zit met gesprekken en metaforen die de reddit sub "im14andthisisdeep" waardig zijn.
Klopt, en ik besef ook wel dat er veel regisseurs zijn die geen perfect gevormd script nodig hebben om aan de slag te gaan. Maar dat vergt een speciaal talent en gevoel voor ritme dat Refn gewoonweg niet bezit.
Anyway, ik denk dat je mijn post wat misbegrepen hebt. Ik wou al die zaken niet opsommen als voorbeelden van wat ik slecht vind aan The Neon Demon (of aan NWR). Maar gewoon dat TND exact de film is die je zou verwachten dat Refn zou maken, zijnde een samenraapsel van de stijlen en thema's die hem al elke film sinds Drive bezighouden.
FlyingHorseman
Well-known member
Te moe om 's avonds iets anders te doen dan films te kijken dus het tempo gaat omhoog.
A Bout De Souffle (Jean-Luc Godard, 1960) - 8/10
5 sterren voor de filmhistorische waarde maar ik vind 'm nu nog altijd vlot te bekijken, wat de film toen vooruitstrevend maakt is nu misschien wat gimmicky.
Playtime (Jacques Tati, 1967) - 10/10
Rating omhoog na deze nieuwe rewatch. Perfecte film, eindeloos herbekijkbaar.
Alita: Battle Angel (Robert Rodriguez, 2019) - 6.5/10
Redelijk vreemde mix tussen twee aspecten van het werk van Rodriguez: de kinderfilms en de shlocky actiethrillers. Na het matige begin heb ik me niet meer verveeld, deze was beter dan verwacht. En vrij goed gebruik van de CGI.
The Deep Blue Sea (Terence Davies, 2011) - 7/10
Zeer degelijk romantisch drama met goede acteerprestaties, mooi vorm gegeven maar misschien een tikkeltje te conservatief voor mij.
7 Prisioneiros (Alexandre Moratto, 2021) - 7/10
Braziliaanse sociale thriller op Netflix, blind aan begonnen en positief verrast. De film heeft een vrij simpele boodschap maar Moratto weet er wel een meeslepend verhaal mee te vertellen gedurende de strakke speelduur.
A Bout De Souffle (Jean-Luc Godard, 1960) - 8/10
5 sterren voor de filmhistorische waarde maar ik vind 'm nu nog altijd vlot te bekijken, wat de film toen vooruitstrevend maakt is nu misschien wat gimmicky.
Playtime (Jacques Tati, 1967) - 10/10
Rating omhoog na deze nieuwe rewatch. Perfecte film, eindeloos herbekijkbaar.
Alita: Battle Angel (Robert Rodriguez, 2019) - 6.5/10
Redelijk vreemde mix tussen twee aspecten van het werk van Rodriguez: de kinderfilms en de shlocky actiethrillers. Na het matige begin heb ik me niet meer verveeld, deze was beter dan verwacht. En vrij goed gebruik van de CGI.
The Deep Blue Sea (Terence Davies, 2011) - 7/10
Zeer degelijk romantisch drama met goede acteerprestaties, mooi vorm gegeven maar misschien een tikkeltje te conservatief voor mij.
7 Prisioneiros (Alexandre Moratto, 2021) - 7/10
Braziliaanse sociale thriller op Netflix, blind aan begonnen en positief verrast. De film heeft een vrij simpele boodschap maar Moratto weet er wel een meeslepend verhaal mee te vertellen gedurende de strakke speelduur.
DwightSchrute
Well-known member
FlyingHorseman
Well-known member
Gek, ik zou bij Nouvelle Vague nooit aan Tati denken eigenlijk. Enige wat hij voor mij ermee gemeen heeft, is dat het ook een Fransman is.
Ik heb zo'n hekel aan French New Wave met Playtime op kop.
Heb de film ooit samen met iemand bekeken en die vond er ook niks aan, had de film ook wel verkeerd verkocht als een komedie (hoewel het wel een komische film is). Maar voor mij is de film 'perfect' omdat het een perfecte weergave is van wat de maker op voorhand wilde bereiken. Er gebeurt ook zodanig veel op het beeld dat meerdere views bijna verplicht zijn, je ziet altijd weer iets nieuws.
Dat films andere reacties en uiteenlopende meningen uitlokken is heus geen nieuws. Ik was echter wel verbaasd met een 10/10 score voor TND. Films beoordelen met een score is sowieso al een gek concept, maar om dan nog eens perfecte scores uit de delen, dat maakt de boel nog wat maffer.
Dat zou ik nu ook niet zeggen, de wereld van commercials en muziekvideo's loopt over van de neonovergoten, overgemaquilleerde modellen.
Er zijn nochtans bijzonder veel momenten in de film waarin hij er diepgang in tracht te krijgen. Hij is duidelijk geobsedeerd door die dingen. Als regisseur is het niet slecht om obsessies te hebben en ze achterna te jagen in films. Maar ik vind het gewoon een saai onderwerp en hij slaagt er niet in om mij geinteresseerd te krijgen.
You don't say
Ik moet hier direct aan films als The Guest, Blade Runner 2049, Promising Young Woman, Kate, en Atomic Blonde denken, maar er zijn er een heleboel anderen. Ik zou niet zeggen dat het de meest gebruikte stijlen zijn in film, maar er wordt wel echt heel vaak naar gegrepen, vind het nogal vreemd dat je doet alsof Refn de enige is om felle neonkleuren en synthy soundtracks te gebruiken.
Volledig mee akkoord, maar ik zie niet Refn hier uitspringt als een antwoord op of reactie tegen conventioneel gebruik van muziek in film. Goede muziek (Cliff Martinez ftw) en deftig toegepast, maar niet uniek en niets dat hem afzondert van andere regisseurs.
Ja, I know, maar mijn punt is dat niet elke gedachte die uit je brein ontspringt tijdens zo'n moment effectief sterk genoeg is om in film te steken. Hij is niet kritisch is geweest tov zichzelf, met als resultaat dat de film vol zit met gesprekken en metaforen die de reddit sub "im14andthisisdeep" waardig zijn.
Klopt, en ik besef ook wel dat er veel regisseurs zijn die geen perfect gevormd script nodig hebben om aan de slag te gaan. Maar dat vergt een speciaal talent en gevoel voor ritme dat Refn gewoonweg niet bezit.
Anyway, ik denk dat je mijn post wat misbegrepen hebt. Ik wou al die zaken niet opsommen als voorbeelden van wat ik slecht vind aan The Neon Demon (of aan NWR). Maar gewoon dat TND exact de film is die je zou verwachten dat Refn zou maken, zijnde een samenraapsel van de stijlen en thema's die hem al elke film sinds Drive bezighouden.
Een score bij mij is een indicatie, van hoeveel ik van de film genoten heb en hoe goed ik hem vond. Die schaal zal bij mij natuurlijk anders zijn dan als bij mij. Niets is perfect in de wereld, maar dat zorgt er niet voor dat een perfecte score plots taboe is. Er zijn meerdere films die 10/10 krijgen, maar van die 10/10's staat The Neon Demon wel ergens bovenaan.
Commercials en muziekvideo's zijn geen langspeelfilms, dus dat verandert mijn punt absoluut niet.
Voor jou is het een saai onderwerp en hij slaagt er niet in jou geinteresseerd te krijgen. Ik vind het een boeiend onderwerp dan weer, zeker gezien ik ook al fan ben van Helter Skelter die een gelijkaardig thema heeft, zonder de synth tracks dan.
Blijkbaar heb jij wel iets tegen candy colours en synthwave tracks. Enig kritiekpuntje van de synthwave tracks is dat het quasi het enige elektronische stijl is die vandaag gebruikt wordt door films.
Met The Guest, Blade Runner 2049, Atomic Blonde, Promising Young Woman en Kate noem jij films op die na The Neon Demon zijn gemaakt, op The Guest na maar dat is nog altijd na Drive gedaan. Bovendien vind ik de soundtracks van al deze films flink verschillen met elkaar, buiten dat ze inderdaad meer naar het poppy en de 80's aanleunen. We zitten dan ook in een 80's retro wave. Qua kleuren, ja misschien. Maar bvb. Blade Runner 2049 heeft dan weer een kleurenpalet dat typischer is aan Villeneuve. Toen ik The Neon Demon zag, was het alvast verfrissend voor mij. En als jij het een samenraapsel van stijlen noemt, dat is jouw mening. Maar het zijn wel zijn trademarks, en voor mij werkt het beter in The Neon Demon omdat hij er nog harder op inzet.
Atomic Blonde en Kate moet ik nog zien. Maar als we het dan toch over vergelijkbare films hebben, er zijn andere films die dichter bij Refn aanleunen dan deze, en er zijn wel degelijk films die voortbouwen aan de stijl van Refn, of ook aan de stijl van Cosmatos (Beyond The Black Rainbow, Mandy).
Voor mij mogen er nog zoveel films afkomen. Er zijn hoeveel films per jaar? (30.000? per jaar op letterboxd). Hoeveel daarvan hebben een elektronische soundtrack. Het zullen er niet veel zijn. En inderdaad een groter percentage onder de "hits", klopt. En dat is deels te danken aan Refn. Al zijn er veel elektronische stijlen die nog altijd genegeerd worden, en volgens mij perfect voor het medium film werken in veel omstandigheden (ambient dnb bvb.)
Laatst bewerkt:
Avondland
Well-known member
Wat is je probleem met de Franse nouvelle vague? Lang niet alle films gezien die daarmee worden geassocieerd, maar tot hiertoe wel genoten van de filmstijl.
Ik heb zo'n hekel aan French New Wave met Playtime op kop.
DwightSchrute
Well-known member
Even wat opgezocht en je hebt gelijk, 't is een twijfelgeval.
DwightSchrute
Well-known member
Ik vind het cinematografisch weinig boeiend, wat ironisch is aangezien er veel geëxperimenteerd wordt. De dialogen en verhaallijnen zijn pseudo-intellectueel en verwarrend.
Gebrek aan structuur is an sich geen probleem voor me, net zoals de verwarrende of niet bestaande verhaallijnen, Bunuel is bijvoorbeeld voor mij een top 5 regisseur.
Experimenteel gebruik van sound & muziek is ook minder mijn ding, dan heb ik bij experimentele cinema liever de violen bij Tarkovsky of Tarr. Als het dan toch om new wave gaat dan verkies ik bv. German New Wave.
Ik ben wel in de minderheid hoor dus ligt voornamelijk aan mezelf en ik kan de meerwaarde van French new Wave wel zien, misschien haat ik de Fransen gewoon.
