Welke eigenschap van je partner stoort je (mateloos)?

[exCite]

Wellicht zit daar wel een kern van waarheid in, ze laat soms merken dat ze graag wil dat ik af en toe spontaan eens iets voor haar koop maar dat is heel vaak een hit or miss-verhaal omdat ze dat altijd in een héél specifieke context aangeboden wil krijgen. Het is ook zo'n typische vrouw die op sommige dagen 10 winkels kan doen en dan telkens ligt te twijfelen of ze het wil hebben of niet of dat ze haar goesting niet vind. Als ik moet gaan winkelen voor kleren is dat héél doelgericht naar een bepaalde winkel (of twee) en probeer ik daar zo snel mogelijk vanaf te zijn.

Omgekeerd is dat anders: dan is het duidelijk tegen elkaar zeggen dat we naar winkel X gaan waar ik iets uit kies en dat koopt ze dan voor mij. Klaar. Geen spel van hints laten vallen of hopen dat de ander eens initiatief neemt om iets te kopen.

Op dat vlak vind ik relaties best vermoeiend.

Pro tip: volgende keer als ge samen in een winkel staat en ze vindt iets duidelijk mooi maar twijfelt of ze het wil hebben, zegt ge dat ge het zult weghangen en gaat ge da gewoon betalen aan de kassa. Uw vrouw gaat dat appreciëren omdat je initiatief neemt en omdat je ze verrast hebt.

 

[Green Mamba]

Pro tip: volgende keer als ge samen in een winkel staat en ze vindt iets duidelijk mooi maar twijfelt of ze het wil hebben, zegt ge dat ge het zult weghangen en gaat ge da gewoon betalen aan de kassa. Uw vrouw gaat dat appreciëren omdat je initiatief neemt en omdat je ze verrast hebt.

- Bedankt, maar het was toch niet helemaal mijn goesting
*Druipt af*

 

[kinxton]

Wellicht zit daar wel een kern van waarheid in, ze laat soms merken dat ze graag wil dat ik af en toe spontaan eens iets voor haar koop maar dat is heel vaak een hit or miss-verhaal omdat ze dat altijd in een héél specifieke context aangeboden wil krijgen. Het is ook zo'n typische vrouw die op sommige dagen 10 winkels kan doen en dan telkens ligt te twijfelen of ze het wil hebben of niet of dat ze haar goesting niet vind. Als ik moet gaan winkelen voor kleren is dat héél doelgericht naar een bepaalde winkel (of twee) en probeer ik daar zo snel mogelijk vanaf te zijn.

Omgekeerd is dat anders: dan is het duidelijk tegen elkaar zeggen dat we naar winkel X gaan waar ik iets uit kies en dat koopt ze dan voor mij. Klaar. Geen spel van hints laten vallen of hopen dat de ander eens initiatief neemt om iets te kopen.

Op dat vlak vind ik relaties best vermoeiend.

mja, nogmaals ik herken mij niet in dat hele verhaal. Als iemand tot 5 keer toe opnieuw over de panda’s begint vind ik het echt niet zo onlogisch dat die zelf de link legt dat gij daar graag naartoe wilt gaan zonder dat ge letterlijk nog eens bovenop moet zeggen 'ik wil graag naar de panda's gaan zien'. Als het niet na de 1e keer was, dan had 99% zeker bij de tweede opmerking ook wel begrepen dat ge blijkbaar wel echt graag panda's wilt gaan zien.

Ik wil daarmee niet zeggen dat uw lief iets verkeerd doet ofzo, iedereen is anders, ik wil alleen maar tegenspreken dat dit een soort van universeel mannending zou zijn dat wij niet instaat zijn om hints op te vangen of tussen de regels door te lezen.


Die hele situatie met dat kleedje is moeilijk om in te schatten, maar het klinkt alsof zij ergens wel van u verwacht dat ge probeert om uw oren een beetje meer te spitsen en wat proactiever te zijn. Zij zal misschien ook wel voor een deel ook moeten accepteren dat Avondland gaat Avondlanden en dat ge op dat vlak gewoon iemand zijt die nood heeft aan meer duidelijkheid.

Niet helemaal dezelfde situatie maar bij ons is het vaak zelfs omgekeerd, ik probeer altijd rekening te houden met wat mijn vrouw / anderen willen of wat voor iedereen het beste zou kunnen zijn, wil ook niet dicterend of bazig overkomen, ... dus krijg je van mij ook vaak antwoorden waar ik de keuze bij de andere leg in plaats van gewoon duidelijk te zeggen "ik wil dit doen". Mijn vrouw komt daar vaak zeer ambetant van :') (maar ze wordt ook ambetant als ik wel zelf beslis of 'dicteer', dus ik weet niet wat ik moet doen )

Pro tip: volgende keer als ge samen in een winkel staat en ze vindt iets duidelijk mooi maar twijfelt of ze het wil hebben, zegt ge dat ge het zult weghangen en gaat ge da gewoon betalen aan de kassa. Uw vrouw gaat dat appreciëren omdat je initiatief neemt en omdat je ze verrast hebt.

- Bedankt, maar het was toch niet helemaal mijn goesting
*Druipt af*

Pro tip? Absoluut! (Na 4 jaar) dacht ik haar ook 'eindelijk' eens te verassen toen we afgelopen zomer in een winkelstraatje in Zwitserland wandelden.
Ze zag wat in 't étalage van een boetiekske, ik viel haast achterover van de prijzen, maar zag gelukkig dat haar ogen specifiek gericht waren op een stuk die goed afgeprijsd en dus raisonnable van prijs was, en die ik ook wel mooi vond.
Gaan we binnen en probeert ze het uit, probeert ze ook nog een 4-tal andere stukken... 'k Zeg ik betaal je dit (eerste) stuk wel die ze al mooi aan de kant had gelegd alsof ze het echt wou kopen. Dus ik wacht en wacht, maar niks was uiteindelijk goed en we gingen naar buiten met lege handen.
Kreeg ik dan zeker wel geen preek dat ik haar vaker mag verassen of zoiets vaker mag doen...
Mocht ik het al betaald hebben aan de kassa was het ook een mooi initiatief om mijn bankrekening wat lichter te maken gezien het solden waren was er trouwens ook geen terugbetaling mogelijk.

Dan kreeg ze voor haar verjaardag een paraglide tandem als cadeau, die had ik nadien betaald met haar kaart (terwijl er wel een afspraak werd gemaakt alle kosten van die reis te betalen met haar kaart, en ik dan bepaalde zaken uiteraard terugbetaal).
Het was dus geen goede, echte cadeau, omdat ik het moest betaald hebben met mijn eigen bankkaart... Go figure. Maar geen probleem, ik ben verdraagzaam en soms heeft ze wel haar kuren...

Enkele dagen later had ik de ultieme verassing, en wou ik haar op m'n knie ten huwelijk vragen op een bergtop die 85.00 CHF per persoon kost om erop te geraken. Geen JA/NEE gehad. NIKS. Stond ik daar te blinken.
Bon de reden was misschien wel omdat ik de 'echte' ring voor het 3de jaar op rij was vergeten en alle andere keren was ze echt zodanig onaangenaam of was de situatie nooit deftig genoeg dat ik zelfs niet op de knie wou gaan.
De bergtop was dus geen verassing meer omdat ze gehoord had dat een familielid het had aangeraden... Terwijl ik het al van vorig jaar in gedachten had en ja, een familielid het gewoon weer ter sprake bracht toen we er waren.

Dus ja, ik stoor me serieus, na 4 jaar, nog meer dan mateloos. M'n geduld is op. Maar dat van haar ook, want ik ben natuurlijk niet perfect...

 

[JanusDR]

Geen JA/NEE gehad. NIKS. Stond ik daar te blinken.

Lijkt me nochtans een duidelijk antwoord

 

[Biljart]

@kinxton : ander en beter.
Toxisch en kinderachtig gedrag dat er niet zal op verbeteren vrees ik met ouder worden.

Als je daarmee trouwt, weet je m.i. al zeker dat je een scheiding aan uw been hebt na paar jaar.
Moest ze al ja zeggen.

Zulke relaties vreten toch alleen maar energie? Dat is u constant moeten afvragen: “en wat zal het morgen weer zijn” en “hoe ga ik me gedragen om geen ergernis op te wekken”.

Veel chance en courage zeg ik dan! Maar lijkt me dat dit wel in meerdere relaties is? Tolereren en zwijgen en opletten en etc. Wat een leven.

 

[Guazala]

Dan kreeg ze voor haar verjaardag een paraglide tandem als cadeau, die had ik nadien betaald met haar kaart (terwijl er wel een afspraak werd gemaakt alle kosten van die reis te betalen met haar kaart, en ik dan bepaalde zaken uiteraard terugbetaal).
Het was dus geen goede, echte cadeau, omdat ik het moest betaald hebben met mijn eigen bankkaart... Go figure. Maar geen probleem, ik ben verdraagzaam en soms heeft ze wel haar kuren...

Lees/interpreteer ik dit nu gewoon fout of ben je echt verbaasd dat ze niet blij is omdat je haar een cadeau koopt met haar eigen geld?

 

[horste]

Lees/interpreteer ik dit nu gewoon fout of ben je echt verbaasd dat ze niet blij is omdat je haar een cadeau koopt met haar eigen geld?

Als je op reis afspreekt om met één kaart te betalen en dat gewoon doet (met de intentie om later terug te betalen) is dat toch gewoon een cadeau?
Wij hebben ook maar één visa waarbij ik soms iets "geef" aan mijn vrouw op verlof. Dat wordt betaald van de gemeenschappelijke rekening en achteraf stort ik het bedrag daarop. Da's toch evengoed een cadeau (imo)

 

[Avondland]

Als je op reis afspreekt om met één kaart te betalen en dat gewoon doet (met de intentie om later terug te betalen) is dat toch gewoon een cadeau?
Wij hebben ook maar één visa waarbij ik soms iets "geef" aan mijn vrouw op verlof. Dat wordt betaald van de gemeenschappelijke rekening en achteraf stort ik het bedrag daarop. Da's toch evengoed een cadeau (imo)

Toen we in augustus op reis gingen maakten we ook de afspraak dat we één kaart gebruikten om te betalen, maar ik heb af en toe toch getrakteerd met mijn eigen kaart. Een cadeau geven met de gemeenschappelijke kaart en later daar geld op terugstorten probeer ik toch te vermijden.

 

[Guazala]

Als je op reis afspreekt om met één kaart te betalen en dat gewoon doet (met de intentie om later terug te betalen) is dat toch gewoon een cadeau?
Wij hebben ook maar één visa waarbij ik soms iets "geef" aan mijn vrouw op verlof. Dat wordt betaald van de gemeenschappelijke rekening en achteraf stort ik het bedrag daarop. Da's toch evengoed een cadeau (imo)

Hangt natuurlijk van de reden van die afspraak af. Maar vaak ga je dat op reis doen omdat dat de makkelijkste manier is om na de reis alle uitgaven op te tellen en door 2 te delen. En dan is er weinig logica om ook een cadeau op die manier te betalen.

Als dat voor jullie werkt, is dat uiteraard goed eh. Maar in Kinxton zijn geval was dat voor haar dan precies toch niet duidelijk dat ze niet gewoon haar eigen cadeau betaalde, want dan zou ze ook niet boos zijn.

 

[Sylverscythe]

Pro tip? Absoluut! (Na 4 jaar) dacht ik haar ook 'eindelijk' eens te verassen toen we afgelopen zomer in een winkelstraatje in Zwitserland wandelden.
Ze zag wat in 't étalage van een boetiekske, ik viel haast achterover van de prijzen, maar zag gelukkig dat haar ogen specifiek gericht waren op een stuk die goed afgeprijsd en dus raisonnable van prijs was, en die ik ook wel mooi vond.
Gaan we binnen en probeert ze het uit, probeert ze ook nog een 4-tal andere stukken... 'k Zeg ik betaal je dit (eerste) stuk wel die ze al mooi aan de kant had gelegd alsof ze het echt wou kopen. Dus ik wacht en wacht, maar niks was uiteindelijk goed en we gingen naar buiten met lege handen.
Kreeg ik dan zeker wel geen preek dat ik haar vaker mag verassen of zoiets vaker mag doen...
Mocht ik het al betaald hebben aan de kassa was het ook een mooi initiatief om mijn bankrekening wat lichter te maken gezien het solden waren was er trouwens ook geen terugbetaling mogelijk.

Dan kreeg ze voor haar verjaardag een paraglide tandem als cadeau, die had ik nadien betaald met haar kaart (terwijl er wel een afspraak werd gemaakt alle kosten van die reis te betalen met haar kaart, en ik dan bepaalde zaken uiteraard terugbetaal).
Het was dus geen goede, echte cadeau, omdat ik het moest betaald hebben met mijn eigen bankkaart... Go figure. Maar geen probleem, ik ben verdraagzaam en soms heeft ze wel haar kuren...

Enkele dagen later had ik de ultieme verassing, en wou ik haar op m'n knie ten huwelijk vragen op een bergtop die 85.00 CHF per persoon kost om erop te geraken. Geen JA/NEE gehad. NIKS. Stond ik daar te blinken.
Bon de reden was misschien wel omdat ik de 'echte' ring voor het 3de jaar op rij was vergeten en alle andere keren was ze echt zodanig onaangenaam of was de situatie nooit deftig genoeg dat ik zelfs niet op de knie wou gaan.
De bergtop was dus geen verassing meer omdat ze gehoord had dat een familielid het had aangeraden... Terwijl ik het al van vorig jaar in gedachten had en ja, een familielid het gewoon weer ter sprake bracht toen we er waren.

Dus ja, ik stoor me serieus, na 4 jaar, nog meer dan mateloos. M'n geduld is op. Maar dat van haar ook, want ik ben natuurlijk niet perfect...

Buiten de volgens mij nogal sterke focus op geld...dus je ging haar al 3 keer ten huwelijk vragen maar hebt dat dan niet gedaan wegens "onaangenaam" of "situatie niet deftig", en je had de "echte" ring vergeten? Ik snap er eerlijk gezegd weinig van maar als zij dat weet geeft dat volgens mij toch vooral de indruk dat jij met haar voeten aan het spelen bent, en nu speelt zij met de jouwe.

 

[Avondland]

Ook vrouwen hebben nood aan duidelijkheid. Ik wou mijn vrouw ten huwelijk vragen, maar wachtte op onze reis naar New York om dat te doen. Mijn fout was dat ik in de maanden naar aanloop van die reis te veel aan de oppervlakte bleef en zelfs de indruk leek te wekken dat ik geen interesse had om te trouwen. Dus heb ik, om drama te vermijden, mijn plannen moeten aanpassen en haar vervroegd ten huwelijk gevraagd.

 

[Avondland]

Wellicht zit daar wel een kern van waarheid in, ze laat soms merken dat ze graag wil dat ik af en toe spontaan eens iets voor haar koop maar dat is heel vaak een hit or miss-verhaal omdat ze dat altijd in een héél specifieke context aangeboden wil krijgen. Het is ook zo'n typische vrouw die op sommige dagen 10 winkels kan doen en dan telkens ligt te twijfelen of ze het wil hebben of niet of dat ze haar goesting niet vind. Als ik moet gaan winkelen voor kleren is dat héél doelgericht naar een bepaalde winkel (of twee) en probeer ik daar zo snel mogelijk vanaf te zijn.

Omgekeerd is dat anders: dan is het duidelijk tegen elkaar zeggen dat we naar winkel X gaan waar ik iets uit kies en dat koopt ze dan voor mij. Klaar. Geen spel van hints laten vallen of hopen dat de ander eens initiatief neemt om iets te kopen.

Op dat vlak vind ik relaties best vermoeiend.

En nu is ze het zelf gaan halen en belt ze vanuit de winkel dat ik maar een andere cadeau moet voorzien.

Gelukkig ben ik daarop voorzien, maar 't zal gezellig worden.

 

[Green Mamba]

En nu is ze het zelf gaan halen en belt ze vanuit de winkel dat ik maar een andere cadeau moet voorzien.

Gelukkig ben ik daarop voorzien, maar 't zal gezellig worden.

Scheidingspapieren en een Montblanc pen om te tekenen?

 

[Archaos]

Pro tip? Absoluut! (Na 4 jaar) dacht ik haar ook 'eindelijk' eens te verassen toen we afgelopen zomer in een winkelstraatje in Zwitserland wandelden.
Ze zag wat in 't étalage van een boetiekske, ik viel haast achterover van de prijzen, maar zag gelukkig dat haar ogen specifiek gericht waren op een stuk die goed afgeprijsd en dus raisonnable van prijs was, en die ik ook wel mooi vond.
Gaan we binnen en probeert ze het uit, probeert ze ook nog een 4-tal andere stukken... 'k Zeg ik betaal je dit (eerste) stuk wel die ze al mooi aan de kant had gelegd alsof ze het echt wou kopen. Dus ik wacht en wacht, maar niks was uiteindelijk goed en we gingen naar buiten met lege handen.
Kreeg ik dan zeker wel geen preek dat ik haar vaker mag verassen of zoiets vaker mag doen...
Mocht ik het al betaald hebben aan de kassa was het ook een mooi initiatief om mijn bankrekening wat lichter te maken gezien het solden waren was er trouwens ook geen terugbetaling mogelijk.

Dan kreeg ze voor haar verjaardag een paraglide tandem als cadeau, die had ik nadien betaald met haar kaart (terwijl er wel een afspraak werd gemaakt alle kosten van die reis te betalen met haar kaart, en ik dan bepaalde zaken uiteraard terugbetaal).
Het was dus geen goede, echte cadeau, omdat ik het moest betaald hebben met mijn eigen bankkaart... Go figure. Maar geen probleem, ik ben verdraagzaam en soms heeft ze wel haar kuren...

Enkele dagen later had ik de ultieme verassing, en wou ik haar op m'n knie ten huwelijk vragen op een bergtop die 85.00 CHF per persoon kost om erop te geraken. Geen JA/NEE gehad. NIKS. Stond ik daar te blinken.
Bon de reden was misschien wel omdat ik de 'echte' ring voor het 3de jaar op rij was vergeten en alle andere keren was ze echt zodanig onaangenaam of was de situatie nooit deftig genoeg dat ik zelfs niet op de knie wou gaan.
De bergtop was dus geen verassing meer omdat ze gehoord had dat een familielid het had aangeraden... Terwijl ik het al van vorig jaar in gedachten had en ja, een familielid het gewoon weer ter sprake bracht toen we er waren.

Dus ja, ik stoor me serieus, na 4 jaar, nog meer dan mateloos. M'n geduld is op. Maar dat van haar ook, want ik ben natuurlijk niet perfect...

Wat @Sylverscythe ook al zei. Komt toch ook maar zeer raar over, je verhaal Als je haar écht ten huwelijk wou vragen dan is het toch raar dat je de ring vergeten bent. Komt niet echt over alsof het met volle overtuiging was.

Nu niet om mezelf te bestoefen, maar eens ik hier had besloten om het te vragen, heb ik gewoon een moment geprikt, alles perfect voorbereid en op het einde van de avond het gewoon ook met volle overtuiging gevraagd.

Je laatste zin klinkt ook helemaal niet positief eerlijk gezegd. In die mate dat ik ook wel snap dat je er niet 100% voor gaat ...



Wat de rest van de discussie hier betreft. Ik denk dat zowel vrouwen als mannen wel bepaalde verwachtingen van elkaar hebben in bepaalde situaties. Moet natuurlijk ook niet té onredelijk worden. Na een tijdje in de relatie zou je wel moeten weten wat je partner hoopt of verwacht, maar het moet natuurlijk ook geen spelletje van helderziendheid worden.

Als vrouwen nogal heftig reageren omdat ze in een bepaalde situatie dachten verrast te worden, betekent dat misschien dat ze op andere momenten ook niet vaak verrast worden

 

[kinxton]

Bon, jullie lezen nu ook maar één kant van het verhaal éh, er zijn natuurlijk meer nuances dan dat.

Zulke relaties vreten toch alleen maar energie? Dat is u constant moeten afvragen: “en wat zal het morgen weer zijn” en “hoe ga ik me gedragen om geen ergernis op te wekken”.

Veel chance en courage zeg ik dan! Maar lijkt me dat dit wel in meerdere relaties is? Tolereren en zwijgen en opletten en etc. Wat een leven.

Inderdaad. Het erge is dat ik me er nog maar weinig zorgen om maak, me afscherm als het ware, er niet aan probeer te denken, en gewoon koppig m'n ding blijf doen (work, eat, sleep repeat) want anders duik ik op m'n eentje in m'n eigen negatieve spiraal. Ik moet bezig zijn met iets.

Vermoedelijk ben ik hier wel degelijk de klootzak en is zij het slachtoffer van mijn koppigheid, misschien depressie of simpelweg karakter... Ik weet het niet meer en ben precies wat verloren...

We zijn intussen dus iets meer dan 4 jaar samen en leefden al een half jaar voor we afgelopen zomer op vakantie gingen, en sinds we terug zijn, meer als vrienden naast mekaar, met regelmatig de benefits, tot onze, maar vooral haar grote ergernis natuurlijk. Het kan zo niet verder.

Zij wil niet toegeven, ik ook niet.

Zelf is ze ongelukkig en verwacht ze dat ik meer moeite en attentie geef aan voor haar zowel kleine als belangrijke zaken, zoals haar verjaardag, vrouwendag (zeer belangrijk in haar land van oorsprong), onze verjaardag, af en toe op dates gaan en ook meer leiding neem, terwijl ze me net doet twijfelen om dat effectief te doen door telkens opnieuw haar ongenoegen te uiten. Hierdoor zijn we allebei in een negatieve spiraal terechtgekomen, die soms wel weer eens opwaarts gaat als er iets positiefs gebeurt, maar we blijven in feite ter plaatse trappelen...

Ik heb op een of andere manier het gevoel dat ik haar ongewild gijzel met mijn gedrag en behalve maar blijven proberen om haar voeten te kussen met haar verwachtingen hierboven er weinig zal veranderen.

Waar ik gewoon simpel en down to earth ben en weinig nodig heb om gelukkig te zijn, doet zij graag het tegenovergestelde met wat activiteiten na het werk en in het weekend waar ik in tegenoverstelling gewoon graag thuis of in de natuur tot rust kom en op 't gemak een film zie of wat ga wandelen, of soms door moet werken omdat ik niet anders kan...
Neen voor haar moet het telkens iets anders zijn, een nieuwe uitdaging, een meeting (gepaard met een activiteit) met haar vriendengroepje, een reis of sport(en), een weekendtrip. En dat doen we soms wel, maar precies onvoldoende. Ik ga soms ook eens mee met haar, maar het is precies nooit genoeg. Waar ik in het begin van de relatie heel wat regelde qua dates, heb ik er tegenwoordig geen zin meer in.

Als ik ze dan bezig zie op Instagram met faken dat ze in een gelukkige relatie is naar haar familie & vrienden toe, door foto's van de letterlijk weinige kleine leuke momenten die we samen beleven, maar die ze ook alleen of met haar vrienden beleeft, te posten. Dan vraag ik me toch af waarmee ze bezig is.
Eind vorig jaar zag ik toevallig eens dat ze aan het zien was naar een Youtube video van een golddigger - influencer type vrouw in haar moedertaal. Het was precies een training voor toekomstige golddiggers en hoe ze mannen rond hun vinger moeten draaien om er meer uit te halen... Jawel zoiets bestaat dus echt...
Hoewel ze totaal zo'n persoon niet is nam ze wel kleine details over die ik soms wel of niet opmerk, maar als ik het opmerk dan kookt m'n bloed...
Voor mij stellen verjaardagen jammer genoeg weinig voor, ze deed voorheen veel moeite om voor mij iets te doen terwijl ik dat niet nodig heb of verwacht, en als ik haar 'maar op restaurant' uitnodigde voor een etentje, zonder bloemen of een cadeautje is het ook niet goed. Er moet een cadeau, hoe klein het ook maar is, zijn. Het etentje is voor haar dus mooi meegenomen maar facultatief omdat ik er zelf niks voor moet doen behalve betalen. Dus te gemakkelijk om ervan af te zijn, in haar ogen.

Het is precies of alles wat ik doe toch verkeerd is en dus ben ik zodanig gefrustreerd dat ik ook minder moeite doe of simpelweg niks...

En bevinden we ons in een status quo. Ik ben overduidelijk de kloot (l)(t)amzak die op haar verjaardag geen bloemen (+) of een cadeau gaf.

We passen gewoonweg niet (meer) bij mekaar, maar bij wie passen we dan wel?

Mocht ik rijk zijn zou ik letterlijk in het geheim iemand in dienst nemen om verassingen te organiseren voor haar in mijn naam, maar die zou ze dan afwimpelen omdat ikzelf niks heb gedaan van A tot Z...

Buiten die heikelpunten die me storen maar die een oorzakelijk verband hebben met de punten waar ik zelf aan moet werken om onze relatie in stand te houden, zie ik ze wel nog graag... Maar hoe lang nog...

Lees/interpreteer ik dit nu gewoon fout of ben je echt verbaasd dat ze niet blij is omdat je haar een cadeau koopt met haar eigen geld?

Omdat het zo afgesproken was. Haar reeds bijeengespaarde geld van voor haar verhuis naar België is wegens EU- en wereldsancties niet makkelijk en veilig van haar thuisland naar hier kan krijgen gebruiken we vooral haar kaart van ginder en betaal ik haar hier m'n aandeel terug op haar Belgische rekening. Die cadeau heb ik dus wel degelijk terugbetaald, natuurlijk samen met het geheel aandeel dat ik moest terugbetalen.

Gedurende de reis kochten we dus alles met haar kaart, op één keer na dat ik mijn bedrijfskaart heb gebruikt om cash af te halen omdat het niet lukte met die van haar en ze haar portefeuille met andere kaarten niet mee had.

Thuis gebruiken we ook quasi altijd haar kaart of onze maaltijdcheques voor de boodschappen.
Kwestie van het risico te verminderen dat ze plots niks meer heeft door de oorlog in de rechtstreekse buurlanden.

Ze was gewoonweg geschokt dat ik die cadeaus niet had gekocht met m'n eigen kaart en vond dit niet kunnen, uit principe...
Een principe die mij overdreven lijkt.

Wat @Sylverscythe ook al zei. Komt toch ook maar zeer raar over, je verhaal Als je haar écht ten huwelijk wou vragen dan is het toch raar dat je de ring vergeten bent. Komt niet echt over alsof het met volle overtuiging was.

Nu niet om mezelf te bestoefen, maar eens ik hier had besloten om het te vragen, heb ik gewoon een moment geprikt, alles perfect voorbereid en op het einde van de avond het gewoon ook met volle overtuiging gevraagd.

Je laatste zin klinkt ook helemaal niet positief eerlijk gezegd. In die mate dat ik ook wel snap dat je er niet 100% voor gaat ...

Wel ja, het plan was haar op onze 1ste verjaardag ten huwelijk vragen. Maar gedwarsboomd door het weer, kon toch moeilijk op m'n knie gaan midden in een storm, of ergens binnen gaan in een winkel of restaurant en daar dan op de knie gaan... Ik wil het kunnen doen op een leuk moment zonder al teveel volk rondom.

Over naar het 2de jaar dan maar... Op vakantie in Spanje, beperkte bagageruimte en totaal vergeten in de stress voor het vertrek... Ja, die ring ligt al even in een kast waar ze nooit komt, en die ben ik ook uit het oog verloren... Natuurlijk ziet ze me dan in 't vliegtuig piekeren en ze had meteen al door wat ik bedoelde (zonder een woord te reppen dat ik 't dus vergeten was)... ***GEBLEIT OP HET VLIEGTUIG*** ...

Dan maar het 3de jaar, een reisje naar Italië, onze zomervakantie vorig jaar dus, daar had ik het zodanig druk dat ik weinig tijd had om ons tripje te organiseren, reservaties te maken enz... Bagage last minute in de auto gepropt, gedacht aan de ring en tussen potten, pannen en huishouden weer vergeten...

Dit jaar opnieuw.

Wat ben ik toch een ferme klungel... En neen ik speel niet met haar voeten, ze pompt denk ik m'n hoofd zodanig vol met andere zaken dat ik het op den duur telkens vergeet en dement aan het worden ben.

Een Montblanc pen i.p.v. die ring die hier al 3,5 jaar stof ligt te vangen... That's it? ;-)

 

[coldplayke]

Ik denk dat er effectief te weinig raakvlakken zijn om langdurige aantrekkingskracht te hebben en voorbij die kleine strubbelingen te kunnen werken. Misschien ook eerlijk zijn naar jezelf toe over wat je precies aan haar aantrekkelijk vond? Als het enkel oppervlakkige zaken waren (uiterlijk), dan kan je het haar ook niet kwalijk nemen dat zij op een even oppervlakkige manier een partner zoekt (geld).

 

[Biljart]

Ik zie een koppel voor mij dat mentaal en emotioneel reeds afscheid heeft genomen van elkaar, maar die samenblijft voor het gemak (praktisch en financieel) en om niet alleen te zijn.
Op een dag zal één van de twee (ik vermoed zij) zeggen dat er een ander is, vertrekken en de andere partner zal het niet eens als een verrassing zien.

@kinxton : waarom heb je maar 1 kans per jaar om iemand ten huwelijk te vragen?
Jaar 1: niet gelukt (weer), hoppa jaartje wachten dan maar?
Komt idd over als je toch niet zo zeker bent. Maar oké snap wel dat je niet zo zeker bent als ik lees hoe haar gedrag is.

 

[Pompi]

@kinxton
Samenzijn met een vrouw uit een ander land heeft uiteraard gevolgen.
Zij is (moet ik ff veronderstellen) voor jou naar hier verhuisd, maar is wel daar opgegroeid.
Mijn vrouw komt uit letland, en daar zijn ook dingen belangrijk.. 'tis niet omdat dat hier niet is dat zij daar geen belang aan gaat hechten, en uiteindelijk zijn dat kleine dingen om je aan aan te passen, maar die moeite moet je er wel willen insteken.
Naamdag van haar en van haar vriendinnen staan in mijn agenda, want da's mínstens zo belangrijk als verjaardag.
Reminderke de week er voor da'k het ook zeker niet kan vergeten, idem voor haar verjaardag en moederkesdag en whatever, want anders vergeet ik dat 100%


Bloemen:
Ik koop veel meer bloemen dan in vorige relaties, kost dat veel moeite? totaal niet.
da's nu gewoon een automatisme, ik zie bloemen en ik denk "is het te lang geleden da'k er gekocht heb?"
ik koop dan ook gemakkelijk ineens is bloemen voor ons moeder mee, wat blijkt: ook belgische vrouwen zijn best content met spontane attenties maar zijn dat niet zo gewoon en maken er gewoon minder snel een zaak van

Trakteren:
Als ze in Riga uitgaat krijgen zij en haar vriendinnen zo goed als altijd drankjes aangeboden. Ze snapt na al die jaren niet dat dat hier niet evident is. Af en toe de moeite doen om is te zeggen "ik trakteer" kan er echt wel van af.
Als we daar zijn gebruiken we ook haar kaart van daar, als ik dan trakteer dan schrijf ik dan onmiddelijk over, zodat dat ook duidelijk is.

Cadeaus:
Als er iemand iets doet dan zal daar een presentje tegenover staan.. dat hoort daar zo.
We kregen bij de geboorte van onze kinderen een badje van haar collega, het had op facebookmarket niet voor €5 van de hand kunnen gaan, ze moet en zal daar ne cadeau voor in de plek geven, ik heb haar toen echt moeten overtuigen dat het niet klopt als ge die een fles champagne geeft.. het presentje terug was veel meer waard als dat plastieken ding. 'tzijn wat chocolaatjes geworden.

Ten huwelijk vragen:
Toen we op reis naar Mexico gingen had ze al tegen iedereen verteld dat het ging gebeuren, haar nagels laten doen voor de instapics, een mooi kleed mee.. ook al was dat voor ons vertrek uitgekomen en heb ik haar in haar ogen gekeken en gezegd: "ik ga u niet ten huwelijk vragen"
T'is uitendelijk op het terras van ons appartement gebeurd, en voor ons alletwee een mooie herinnering.
Da's echt niet iets dat maar 1x op een jaar een moment kan hebben.


Dat zij haar hobbies heeft en jij de jouwe ook niet.. zolang je elkaar de ruimte voor wil geven is da best okay.
Zolang je nog maar wel ook samen momenten hebt, een relatie is werken.. en als je ze laat doodbloeden dan zal dat ook zo zijn.
Dat zijn echt geen dingen waar je relatie op spaak loopt.

Ik wil hier zeker niet zeggen dat ge die relatie moét redden he.. ik zeg alleen dat ik geen gigantische problemen lees, maar gewoon wat rekening houden met.


Dat van die instafakeness is wel een mateloos irritant puntje, maar da's een gore ziekte van de tijd.. ik heb zo ne kameraad waarvan we ergens schrik hebben dat ze die gaan terugvinden aan het jammere eind van een gezinsdrama, maar haar instapics zijn #happyfamily #myman.. echt die hebben een perfect leven da wilde nie weten, om jaloers op te zijn wat een geluk.
Dat ze hem constant uitschijt, als nen havik zijne gsm in het oog houd, amper thuis is, haar kinderen schrik van haar hebben als ze weer roept, dat komt daar raar maar waar niet op.

 

[Avondland]

Het kan erger, ik ken een koppel, en dan vooral de vrouw, dat zichzelf #pawrents noemt van een hond voor wie ze een instagrampagina hebben aangemaakt.

 

[Karton]

Ik wil eens iets uitproberen (omdat ik wel te vinden ben voor gewaagde experimenten)
“Is er iets?”
-Nee (maar haar lichaamstaal/toon zegt iets anders)
“Ik zie dat er iets is, maar dat je er nog niet over wil praten, laat maar weten wanneer je zo ver bent schat!” (Als ik me echt dapper voel, met knipoog en zoentje op haar voorhoofd)

Is dat dapper? Ik doe altijd zoiets, minus de kus op het voorhoofd want dan krijgt ze het gevoel dat je hen (terecht) aan het uitlachen bent.

"Is er iets?"
"Nee"
"Zeker? Want het lijkt alsof er iets is"
"Nee hoor, echt niet"

En dan geloof ik haar op haar woord, en vaak is er dan ook niets, maar als ik blijf een vreemd gevoel krijgen check ik een uur later nog eens, "Zeg, zker dat er niets is? Want ik heb precies zo'n vreemd gevoel" en meestal, als er iets is, komt het er dan wel uit...

Pro tip: volgende keer als ge samen in een winkel staat en ze vindt iets duidelijk mooi maar twijfelt of ze het wil hebben, zegt ge dat ge het zult weghangen en gaat ge da gewoon betalen aan de kassa. Uw vrouw gaat dat appreciëren omdat je initiatief neemt en omdat je ze verrast hebt.

Dat zou ik echt nooit doen ik wil wel initiatief nemen en ze verrassen maar niet door als verrassing een kleed te kopen waarvan ze het zelf niet wou betalen. Zo geef je precies het signaal dat je als man wel eens graag de portefeuille voor haar opentrekt. Ik ben eerder voor de (financieel) gelijke relatie, 50/50 splitten op alles en soms eens een bloemetje ofzo uit dankbaarheid, maar da's dan eerder een teken van affectie... Ik stuur af en toe een berichtje doorheen de dag, een random "love you xxx", zodat ze weet dat ik aan haar denk, ik denk dat dat veel meer effect heeft. Maar ik ben ook nog nooit samengeweest met een vrouw die verwacht financieel verwend te worden (of zelfs maar blijk gaf dat ze dat zou appreciëren), alle (Vlaamse) vrouwen waar ik al mee samen ben geweest staan zelf hard op die 50/50 kostenverdeling (of toch minstens een eigen bijdrage).

Pro tip? Absoluut! (Na 4 jaar) dacht ik haar ook 'eindelijk' eens te verassen toen we afgelopen zomer in een winkelstraatje in Zwitserland wandelden.
Ze zag wat in 't étalage van een boetiekske, ik viel haast achterover van de prijzen, maar zag gelukkig dat haar ogen specifiek gericht waren op een stuk die goed afgeprijsd en dus raisonnable van prijs was, en die ik ook wel mooi vond.
Gaan we binnen en probeert ze het uit, probeert ze ook nog een 4-tal andere stukken... 'k Zeg ik betaal je dit (eerste) stuk wel die ze al mooi aan de kant had gelegd alsof ze het echt wou kopen. Dus ik wacht en wacht, maar niks was uiteindelijk goed en we gingen naar buiten met lege handen.
Kreeg ik dan zeker wel geen preek dat ik haar vaker mag verassen of zoiets vaker mag doen...
Mocht ik het al betaald hebben aan de kassa was het ook een mooi initiatief om mijn bankrekening wat lichter te maken gezien het solden waren was er trouwens ook geen terugbetaling mogelijk.

Dan kreeg ze voor haar verjaardag een paraglide tandem als cadeau, die had ik nadien betaald met haar kaart (terwijl er wel een afspraak werd gemaakt alle kosten van die reis te betalen met haar kaart, en ik dan bepaalde zaken uiteraard terugbetaal).
Het was dus geen goede, echte cadeau, omdat ik het moest betaald hebben met mijn eigen bankkaart... Go figure. Maar geen probleem, ik ben verdraagzaam en soms heeft ze wel haar kuren...

Enkele dagen later had ik de ultieme verassing, en wou ik haar op m'n knie ten huwelijk vragen op een bergtop die 85.00 CHF per persoon kost om erop te geraken. Geen JA/NEE gehad. NIKS. Stond ik daar te blinken.
Bon de reden was misschien wel omdat ik de 'echte' ring voor het 3de jaar op rij was vergeten en alle andere keren was ze echt zodanig onaangenaam of was de situatie nooit deftig genoeg dat ik zelfs niet op de knie wou gaan.
De bergtop was dus geen verassing meer omdat ze gehoord had dat een familielid het had aangeraden... Terwijl ik het al van vorig jaar in gedachten had en ja, een familielid het gewoon weer ter sprake bracht toen we er waren.

Dus ja, ik stoor me serieus, na 4 jaar, nog meer dan mateloos. M'n geduld is op. Maar dat van haar ook, want ik ben natuurlijk niet perfect...

Word je daar gelukkig van, van een vrouw die zo focust op het financiële? Dat zou mij zodanig veel stress bezorgen, ik zou ook niet het gevoel hebben dat ik in een gelijkwaardige relatie zit maar dat ik financieel gebruikt wordt, dat zou bij mij niet lukken.

Los daarvan, dat cadeautje van dat paragliden, dat ging ik nu ook wel met mijn eigen kaart betaald hebben hier doen we het ook vaak dat als we op reis gaan we alle uitgaven met 1 kaart doen, maar da's dan gewoon omdat het op het einde makkelijk 50/50 te splitsen is (gewoon de som van het totaal uitgegeven bedrag/2 en de ene stort dan terug naar de andere); als daar dan opeens een cadeautje tussen staat dat niet te splitsen is maakt dat de boel ook gewoon complexer (en ja het is ntrl ook niet zo romantisch )

Maar bij een huwelijksaanzoek of een huwelijk tout court zou geld toch nooit een factor mogen zijn. Jij was samen met een Oost-Europese vrouw zeker? Is dat niet iets dat daar wel vaker voorkomt? Ik kan me niet inbeelden dat dat bij veel Vlaamse vrouwen een issue zou kunnen zijn.

Het kan erger, ik ken een koppel, en dan vooral de vrouw, dat zichzelf #pawrents noemt van een hond voor wie ze een instagrampagina hebben aangemaakt.

Couple goals