Welke eigenschap van je partner stoort je (mateloos)?

[Deleted member 3056]

Het gevoel van humor van meneer is beneden alle peil. (Laten we maar niet over mijnes hebben)
Ik vroeg onlangs of ik niet één van zijn ballen mocht zijn en toen hij vroeg waarom en dan zei dat we samen de hele dag konden rondhangen zei hij dat ik eens dringend mijn bakkus moest leren houden.
Volgens hem ben ik een vulgair wijf maar daar ben ik het niet volledig mee eens.

 

[derp]

Het gevoel van humor van meneer is beneden alle peil. (Laten we maar niet over mijnes hebben)
Ik vroeg onlangs of ik niet één van zijn ballen mocht zijn en toen hij vroeg waarom en dan zei dat we samen de hele dag konden rondhangen zei hij dat ik eens dringend mijn bakkus moest leren houden.
Volgens hem ben ik een vulgair wijf maar daar ben ik het niet volledig mee eens.

het klopt ook niet, als gij een van zijn ballen zijt dan is hij gewoon nog altijd zichzelf, en dan hangt gij dus eigenlijk gewoon naast een andere teelbal waar ge niet mee kunt communiceren (hier is nog niet genoeg wetenschappelijk onderzoek naar gedaan vermoed ik). Ge gaat er her van uit dat hij dan de andere teelbal zou zijn of iets.

ge zijt dus niet alleen een vulgair wijf maar wat ge zegt slaat ook nog eens nergens op.

 

[Deleted member 3056]

het klopt ook niet, als gij een van zijn ballen zijt dan is hij gewoon nog altijd zichzelf, en dan hangt gij dus eigenlijk gewoon naast een andere teelbal waar ge niet mee kunt communiceren (hier is nog niet genoeg wetenschappelijk onderzoek naar gedaan vermoed ik). Ge gaat er her van uit dat hij dan de andere teelbal zou zijn of iets.

ge zijt dus niet alleen een vulgair wijf maar wat ge zegt slaat ook nog eens nergens op.

Nou ja zeg.
Nee hij hoeft de andere niet te zijn, je mist het punt volledig.
Je slaat de bal compeet mis.

 

[Koonut]

het klopt ook niet, als gij een van zijn ballen zijt dan is hij gewoon nog altijd zichzelf, en dan hangt gij dus eigenlijk gewoon naast een andere teelbal waar ge vermoedelijk niet mee kunt communiceren (hier is nog niet genoeg wetenschappelijk onderzoek naar gedaan vermoed ik). Ge gaat er her van uit dat hij dan de andere teelbal zou zijn of iets.

ge zijt dus niet alleen een vulgair wijf maar wat ge zegt slaat ook nog eens nergens op.

Gij zijt dus duidelijk de humorloze vriend.

Het enige juiste antwoord was, "misschien moet je jezelf eens gaan voorstellen, kunnen jullie elkander al beter leren" of eender welke flauwe seksuele voorzet dat ge maar kunt verzinnen.

Ot: soms, heel soms, smakt mijn vrouw tijdens het kauwen van haar eten. Daar kunnen maanden tussen zitten en plots hoor ik haar alsof ze terug 4 jaar is. Ongeloofelijk.

En eentje over mezelf omdat ik altijd alles wel graag in balans houd, ik heb echt degoutante gewoonte om altijd, gelukkig meestal enkel geuit tegen mezelf, in verwijt/vingerwijs modus te gaan. Vandaag nog over het simpelste, een broodmes. Dacht dat ze het al voorbarig had opgeruimd in de vaatwas en direct die stomme "grbrksmvloekvloek" modus in mijn kop met een dwaas non brood mes mijn brood aan het snijden en terwijl ik bezig ben net niet mijn vingers er af te snijden zie ik in mij ooghoek het mes liggen EXACT waar ze me had verteld waar het ging liggen. En dat gaat dus bijna met alles zo..

 

[Avondland]

Het gevoel van humor van meneer is beneden alle peil. (Laten we maar niet over mijnes hebben)
Ik vroeg onlangs of ik niet één van zijn ballen mocht zijn en toen hij vroeg waarom en dan zei dat we samen de hele dag konden rondhangen zei hij dat ik eens dringend mijn bakkus moest leren houden.
Volgens hem ben ik een vulgair wijf maar daar ben ik het niet volledig mee eens.

Om blauwe ballen van te krijgen.

 

[nestorius]

Het gevoel van humor van meneer is beneden alle peil. (Laten we maar niet over mijnes hebben)
Ik vroeg onlangs of ik niet één van zijn ballen mocht zijn en toen hij vroeg waarom en dan zei dat we samen de hele dag konden rondhangen zei hij dat ik eens dringend mijn bakkus moest leren houden.
Volgens hem ben ik een vulgair wijf maar daar ben ik het niet volledig mee eens.

Ik zie het probleem niet.

 

[shellshock]

Het gevoel van humor van meneer is beneden alle peil. (Laten we maar niet over mijnes hebben)
Ik vroeg onlangs of ik niet één van zijn ballen mocht zijn en toen hij vroeg waarom en dan zei dat we samen de hele dag konden rondhangen zei hij dat ik eens dringend mijn bakkus moest leren houden.
Volgens hem ben ik een vulgair wijf maar daar ben ik het niet volledig mee eens.

Ideale antwoord zou geweest zijn: "Ha ja, want ge hangt me toch al sowieso de kloten uit..."

 

[Mr.Anderson]

Het gevoel van humor van meneer is beneden alle peil. (Laten we maar niet over mijnes hebben)
Ik vroeg onlangs of ik niet één van zijn ballen mocht zijn en toen hij vroeg waarom en dan zei dat we samen de hele dag konden rondhangen zei hij dat ik eens dringend mijn bakkus moest leren houden.
Volgens hem ben ik een vulgair wijf maar daar ben ik het niet volledig mee eens.

Gedurfde uitspraak. Daarvoor moet je ballen hebben.

 

[shellshock]

Gedurfde uitspraak. Daarvoor moet je ballen hebben.

Je zou kunnen zeggen dat ze een beetje BALlorig was.

 

[Marsu]

Het gevoel van humor van meneer is beneden alle peil. (Laten we maar niet over mijnes hebben)
Ik vroeg onlangs of ik niet één van zijn ballen mocht zijn en toen hij vroeg waarom en dan zei dat we samen de hele dag konden rondhangen zei hij dat ik eens dringend mijn bakkus moest leren houden.
Volgens hem ben ik een vulgair wijf maar daar ben ik het niet volledig mee eens.

Ik vermoed op een grappende toon? Alle, ik hoop het?

 

[Deleted member 3056]

Ik vermoed op een grappende toon? Alle, ik hoop het?

Ja gelukkig voor hem wel ja.

Alhoewel maar 80% grappig voor de rest is er altijd wel een bepaalde ernst bij die droogkloot.

 

[Biljart]

Ja gelukkig voor hem wel ja.

Alhoewel maar 80% grappig voor de rest is er altijd wel een bepaalde ernst bij die droogkloot.

Het is een man, ernstig zijn hoort daarbij.

 

[Mr.Anderson]

Ja gelukkig voor hem wel ja.

Alhoewel maar 80% grappig voor de rest is er altijd wel een bepaalde ernst bij die droogkloot.

Dat is jouw verdienste!

 

[mac-bc]

Ik heb toch onderschat hoe zwaar het kan doorwegen wanneer je partner uit "een ander milieu" komt. En daarmee bedoel ik niet "welgesteld" vs "arm" maar eerder qua mentaliteit.
Mijn vrouw komt uit een gezin waarvan beide ouders in het onderwijs stonden, dus:
- werken van 9 to 5
- Veel vakantie
- Bijgevolg altijd beschikbaar voor de kinderen
- Bijgevolg draaide gans hun leven om er te zijn in functie van de kinderen, 's avonds en in de weekends vaak thuis om de kinderen te entertainen. Etc.
- Relatief vrije opvoeding, amper klusjes moeten doen, ...
Kortom, een heel bescherm(en)de omgeving. Alles netjes "onder controle". Geen uitspattingen. Veel sparen. Weinig risico's. Enzovoort. You get the picture.

Ikzelf kom daarentegen uit een zelfstandigen-gezin. Mijn pa heeft grote financiële risico's genomen op zijn 18 jaar, en is dit blijven doen. Hij heeft een heel onregelmatig leven en was vaak niet thuis 's avonds of in het weekend. Mijn moeder ging daarin mee. We waren met 3 broers thuis en moesten vaak ons plan trekken. Entertainment moesten we zelf voor zorgen. Ook heel vaak moeten meehelpen, zowel in het huishouden als in het bedrijf. Daar ook met heel wat werkmateriaal en machines in aanraking gekomen, wat mijn schoonouders wellicht als "gevaarlijk" zouden bestempelen. Enzvoort. You get the picture.

We beseften al langer dat die verschillen er waren, maar dat vonden we eerder grappig. Niet storend. Maar sinds de kinderen (en dus de wijze waarop we onze kinderen willen opvoeden) en sinds we wat financiële ademruimte krijgen om terug te investeren, komen die verschillen steeds nadrukkelijker naar boven. Ik zou graag mijn kinderen niet zo bescherm(en)d willen opvoeden als mijn vrouw, en ik zou graag investeren in een project die onvermijdelijk ook impact zal hebben op mijn beschikbaarheid voor de kinderen. Niet per se minder beschikbaar, maar op onregelmatige momenten. Mijn vrouw vindt dat een grote bekommernis, terwijl ikzelf dat net als een verrijking zou zien voor de kinderen. Om er hen mee in te betrekken, ervaringen op te doen, ... Dat lijkt mij veel verrijkender dan elke week staan aan te schuiven met het gezin bij Plopsaland. Dat vloeit wellicht allemaal voort uit de verschillende milieus waaruit we komen.
Ze zegt wel dat ze er wil in meestappen maar in de feiten en in haar gedragingen voel ik dat dat enthousiasme daar niet is. Waarbij ik me afvraag of dat wel een gezonde situatie is, wanneer niet beiden daar 100% achter staan.

Zijn er mensen die zich daarin herkennen ?

 

[Pikachu]

Ik heb toch onderschat hoe zwaar het kan doorwegen wanneer je partner uit "een ander milieu" komt. En daarmee bedoel ik niet "welgesteld" vs "arm" maar eerder qua mentaliteit.
Mijn vrouw komt uit een gezin waarvan beide ouders in het onderwijs stonden, dus:
- werken van 9 to 5
- Veel vakantie
- Bijgevolg altijd beschikbaar voor de kinderen
- Bijgevolg draaide gans hun leven om er te zijn in functie van de kinderen, 's avonds en in de weekends vaak thuis om de kinderen te entertainen. Etc.
- Relatief vrije opvoeding, amper klusjes moeten doen, ...
Kortom, een heel bescherm(en)de omgeving. Alles netjes "onder controle". Geen uitspattingen. Veel sparen. Weinig risico's. Enzovoort. You get the picture.

Ikzelf kom daarentegen uit een zelfstandigen-gezin. Mijn pa heeft grote financiële risico's genomen op zijn 18 jaar, en is dit blijven doen. Hij heeft een heel onregelmatig leven en was vaak niet thuis 's avonds of in het weekend. Mijn moeder ging daarin mee. We waren met 3 broers thuis en moesten vaak ons plan trekken. Entertainment moesten we zelf voor zorgen. Ook heel vaak moeten meehelpen, zowel in het huishouden als in het bedrijf. Daar ook met heel wat werkmateriaal en machines in aanraking gekomen, wat mijn schoonouders wellicht als "gevaarlijk" zouden bestempelen. Enzvoort. You get the picture.

We beseften al langer dat die verschillen er waren, maar dat vonden we eerder grappig. Niet storend. Maar sinds de kinderen (en dus de wijze waarop we onze kinderen willen opvoeden) en sinds we wat financiële ademruimte krijgen om terug te investeren, komen die verschillen steeds nadrukkelijker naar boven. Ik zou graag mijn kinderen niet zo bescherm(en)d willen opvoeden als mijn vrouw, en ik zou graag investeren in een project die onvermijdelijk ook impact zal hebben op mijn beschikbaarheid voor de kinderen. Niet per se minder beschikbaar, maar op onregelmatige momenten. Mijn vrouw vindt dat een grote bekommernis, terwijl ikzelf dat net als een verrijking zou zien voor de kinderen. Om er hen mee in te betrekken, ervaringen op te doen, ... Dat lijkt mij veel verrijkender dan elke week staan aan te schuiven met het gezin bij Plopsaland. Dat vloeit wellicht allemaal voort uit de verschillende milieus waaruit we komen.
Ze zegt wel dat ze er wil in meestappen maar in de feiten en in haar gedragingen voel ik dat dat enthousiasme daar niet is. Waarbij ik me afvraag of dat wel een gezonde situatie is, wanneer niet beiden daar 100% achter staan.

Zijn er mensen die zich daarin herkennen ?

Je hebt nu al teveel hooi op u vork als ik u rants lees, je lijkt op de rand van een burn-out te zitten en je wilt nog meer hooi erbij nemen? Mss is dit een manier dat u madam zegt Mac het is genoeg?

PS: niet aanvallend bedoeld

 

[Str8_6]

Je hebt nu al teveel hooi op u vork als ik u rants lees, je lijkt op de rand van een burn-out te zitten en je wilt nog meer hooi erbij nemen? Mss is dit een manier dat u madam zegt Mac het is genoeg?

PS: niet aanvallend bedoeld

Was ook het eerste dat ik dacht.

 

[DarK-OnE]

Je hebt nu al teveel hooi op u vork als ik u rants lees, je lijkt op de rand van een burn-out te zitten en je wilt nog meer hooi erbij nemen? Mss is dit een manier dat u madam zegt Mac het is genoeg?

PS: niet aanvallend bedoeld

Hoe jij hier een burn-out ziet is mij een absoluut raadsel. Het toont voor mij alleen maar weer aan hoe snel de term burn-out wordt gebruikt wat enorm afbreuk doet aan de mensen met een échte burn-out.

@mac-bc : deels wel, maar wij hebben geen kinderen. Ik kom uit een nest zelfstandigen die hard werkten en risico’s namen. Mijn vriendin komt uit een gezin waar ook hard gewerkt werd, maar geen risico’s genomen werden. Haar beide ouders zijn ingenieurs die in een bedrijf een mooi loon hadden. Ik merk nu dat ik, ook zelfstandige, bepaalde risico’s wil nemen door een appartement bij te kopen om te verhuren maar zij staat daar sceptisch tegenover. Ze zegt niet “nee” maar ik merk wel dat het niet met volle goesting is. Ik heb haar al proberen te overtuigen met een zelfgemaakt financieel plan waarbij we een kleine lening zouden aangaan op 10 jaar en de verhuurders die lening in feite laten aflossen maar dan nog lijkt het haar niks. Nochtans hebben wij nu geen lening dus veel risico is er niet. Ze staat wel open voor andere beleggingen natuurlijk.

Je vermeldt in uw post ook het "project die onvermijdelijk ook impact zal hebben op mijn beschikbaarheid voor de kinderen" maar dat is heel breed. Gaat het over een moto voor uzelf waarmee je lekker elk weekend gaat touren en daardoor minder thuis zult zijn terwijl uw vrouw doodsbang zit te wachten of je het wel overleeft? Gaat het over een opleiding die je in uw vrije tijd gaat volgen waardoor jullie (incl de kinderen) er financieel op vooruit gaan? Ik weet dat het 2 extreme voorbeelden zijn, maar in het ene geval begrijp ik de reactie van uw vrouw al ietsje meer dan in het andere geval.

 

[Tomski]

Hoe jij hier een burn-out ziet is mij een absoluut raadsel. Het toont voor mij alleen maar weer aan hoe snel de term burn-out wordt gebruikt wat enorm afbreuk doet aan de mensen met een échte burn-out.

@mac-bc : deels wel, maar wij hebben geen kinderen. Ik kom uit een nest zelfstandigen die hard werkten en risico’s namen. Mijn vriendin komt uit een gezin waar ook hard gewerkt werd, maar geen risico’s genomen werden. Haar beide ouders zijn ingenieurs die in een bedrijf een mooi loon hadden. Ik merk nu dat ik, ook zelfstandige, bepaalde risico’s wil nemen door een appartement bij te kopen om te verhuren maar zij staat daar sceptisch tegenover. Ze zegt niet “nee” maar ik merk wel dat het niet met volle goesting is. Ik heb haar al proberen te overtuigen met een zelfgemaakt financieel plan waarbij we een kleine lening zouden aangaan op 10 jaar en de verhuurders die lening in feite laten aflossen maar dan nog lijkt het haar niks. Nochtans hebben wij nu geen lening dus veel risico is er niet. Ze staat wel open voor andere beleggingen natuurlijk.

Wij zien "hier" in deze reply geen burnout, wij zien een burnout afkomen in 90% van zijn andere posts.

 

[Sylverscythe]

We beseften al langer dat die verschillen er waren, maar dat vonden we eerder grappig. Niet storend. Maar sinds de kinderen (en dus de wijze waarop we onze kinderen willen opvoeden) en sinds we wat financiële ademruimte krijgen om terug te investeren, komen die verschillen steeds nadrukkelijker naar boven. Ik zou graag mijn kinderen niet zo bescherm(en)d willen opvoeden als mijn vrouw, en ik zou graag investeren in een project die onvermijdelijk ook impact zal hebben op mijn beschikbaarheid voor de kinderen. Niet per se minder beschikbaar, maar op onregelmatige momenten. Mijn vrouw vindt dat een grote bekommernis, terwijl ikzelf dat net als een verrijking zou zien voor de kinderen. Om er hen mee in te betrekken, ervaringen op te doen, ... Dat lijkt mij veel verrijkender dan elke week staan aan te schuiven met het gezin bij Plopsaland. Dat vloeit wellicht allemaal voort uit de verschillende milieus waaruit we komen.
Ze zegt wel dat ze er wil in meestappen maar in de feiten en in haar gedragingen voel ik dat dat enthousiasme daar niet is. Waarbij ik me afvraag of dat wel een gezonde situatie is, wanneer niet beiden daar 100% achter staan.

Zijn er mensen die zich daarin herkennen ?

Het is toch compleet normaal dat zij niet zo enthousiast is over een vader die aangeeft dat hij met zijn extra geld wil investeren in iets waardoor hij (nog) minder thuis gaat zijn voor de kinderen? Want ondanks hoe je hier doet alsof het gangbaar is in "een bepaalde milieu" om kinderen maar hun plan te laten trekken is dat gewoon niet de standaard. En vermits zij niet zo in elkaar zit, wordt dat gewoon meer werk voor haar.

Het klinkt voor mij ook gewoon als er een draai aan geven: een project waardoor je je minder moet/kan aantrekken van de kinderen, maar je moet dat als een verrijking voor hen zien. Je opmerking over Plopsaland zal misschien kloppen, voor kinderen boven de 10-12 jaar.

 

[Str8_6]

Ik heb toch onderschat hoe zwaar het kan doorwegen wanneer je partner uit "een ander milieu" komt. En daarmee bedoel ik niet "welgesteld" vs "arm" maar eerder qua mentaliteit.
Mijn vrouw komt uit een gezin waarvan beide ouders in het onderwijs stonden, dus:
- werken van 9 to 5
- Veel vakantie
- Bijgevolg altijd beschikbaar voor de kinderen
- Bijgevolg draaide gans hun leven om er te zijn in functie van de kinderen, 's avonds en in de weekends vaak thuis om de kinderen te entertainen. Etc.
- Relatief vrije opvoeding, amper klusjes moeten doen, ...
Kortom, een heel bescherm(en)de omgeving. Alles netjes "onder controle". Geen uitspattingen. Veel sparen. Weinig risico's. Enzovoort. You get the picture.

Ikzelf kom daarentegen uit een zelfstandigen-gezin. Mijn pa heeft grote financiële risico's genomen op zijn 18 jaar, en is dit blijven doen. Hij heeft een heel onregelmatig leven en was vaak niet thuis 's avonds of in het weekend. Mijn moeder ging daarin mee. We waren met 3 broers thuis en moesten vaak ons plan trekken. Entertainment moesten we zelf voor zorgen. Ook heel vaak moeten meehelpen, zowel in het huishouden als in het bedrijf. Daar ook met heel wat werkmateriaal en machines in aanraking gekomen, wat mijn schoonouders wellicht als "gevaarlijk" zouden bestempelen. Enzvoort. You get the picture.

We beseften al langer dat die verschillen er waren, maar dat vonden we eerder grappig. Niet storend. Maar sinds de kinderen (en dus de wijze waarop we onze kinderen willen opvoeden) en sinds we wat financiële ademruimte krijgen om terug te investeren, komen die verschillen steeds nadrukkelijker naar boven. Ik zou graag mijn kinderen niet zo bescherm(en)d willen opvoeden als mijn vrouw, en ik zou graag investeren in een project die onvermijdelijk ook impact zal hebben op mijn beschikbaarheid voor de kinderen. Niet per se minder beschikbaar, maar op onregelmatige momenten. Mijn vrouw vindt dat een grote bekommernis, terwijl ikzelf dat net als een verrijking zou zien voor de kinderen. Om er hen mee in te betrekken, ervaringen op te doen, ... Dat lijkt mij veel verrijkender dan elke week staan aan te schuiven met het gezin bij Plopsaland. Dat vloeit wellicht allemaal voort uit de verschillende milieus waaruit we komen.
Ze zegt wel dat ze er wil in meestappen maar in de feiten en in haar gedragingen voel ik dat dat enthousiasme daar niet is. Waarbij ik me afvraag of dat wel een gezonde situatie is, wanneer niet beiden daar 100% achter staan.

Zijn er mensen die zich daarin herkennen ?

Ik vraag me vooral af welk project. Want je zegt verrijkend voor de kinderen, dan is dat wel een belangrijk aspect. Want als kinderen de keuze hebben tussen samen eens een balletje te trappen met hun vader of te gaan werken met hun vader dan denk ik dat ik weet wat hun keuze zal zijn.

Ook nogal tegenstrijdig dat je er minder zal zijn, maar langs de andere kant ook weer meer samen kan doen in dat project?
En is het iets dat zeker rendement zal opleveren? Want je vrouw denkt waarschijnlijk ook al eens aan de toekomst van de kinderen. Verder studeren kost ook een hoop geld.