Welke eigenschap van je partner stoort je (mateloos)?

[Sylverscythe]

geen ergernis, het levert gewoon soms grappige gesprekken op...

Die van ons kan aan iets denken of iets zien en daar gewoon over beginnen ranten, en dan denkt ze dat ik weet waar ze het over heeft zonder de context....

Vanmorgen was er iemand van het onderhoud van de waterverzachter bezig in de berging en het gesprek ging daarover nadat ie vertrokken was (verbruik van zout, product ed) en opeens zegt mijn madam vanuit de berging "hij heeft godverdomme in de berging gepist!!!!!!"

WTF? Die gast van de waterverzachter??????

Nee, onze Noah (de kater)

Vertelt zo een dinges niet in het midden van een gesprek, ik heb moeite met overschakelen!!!!!!

Zéér herkenbaar.

Vraag is/ heeft ze zich geëxcuseerd?

Ik vind dat altijd een vreemde "voorwaarde". Hoeveel excuses zouden er zo ter wereld oprecht zijn uiteindelijk? Iemand zonder schuldbesef kan zich ook excuseren, en het opnieuw doen.
Doet me altijd wat terugdenken aan hoe mijn vader altijd kwaad was wanneer ik als kind geen "dank u" zei voor zowat alles en iedereen, want ja dat als automatisme aanleren heeft veel te maken met dankbaarheid.

 

[Green Mamba]

geen ergernis, het levert gewoon soms grappige gesprekken op...

Die van ons kan aan iets denken of iets zien en daar gewoon over beginnen ranten, en dan denkt ze dat ik weet waar ze het over heeft zonder de context....

Vanmorgen was er iemand van het onderhoud van de waterverzachter bezig in de berging en het gesprek ging daarover nadat ie vertrokken was (verbruik van zout, product ed) en opeens zegt mijn madam vanuit de berging "hij heeft godverdomme in de berging gepist!!!!!!"

WTF? Die gast van de waterverzachter??????

Nee, onze Noah (de kater)

Vertelt zo een dinges niet in het midden van een gesprek, ik heb moeite met overschakelen!!!!!!

Dat zout zou nochtans de pis goed moeten ophouden.

 

[Hellsdinner]

Al vaker gemerkt dat als iemand hier iets komt zeggen dat ge overstelpt wordt met ‘red flag’ comments en diagnoses over narcisme. Gelukkig weet ge zelf uiteindelijk wel het beste hoe het echt in elkaar zit thuis!

Kunnen ook gewoon momenten zijn waarop dat ze beseft dat haar gedrag er een beetje over was en ze nu denkt van ik geef hem wat rust , om daarna een nieuw offensief te starten.

Vraag is/ heeft ze zich geëxcuseerd?

Het is niet omdat het nu oke is, dat dat gedrag plots genegeerd of goedgepraat dient te worden. Als je elke keer op eischalen dient te lopen om een volgende escalatie te voorkomen, dat is niet oke.

Goh ja, ik snap het wel hoor. Je kan natuurlijk enkel reageren op wat er geschreven staat dus voor de lezers hier is dat dan de volledige situatie.
Ik kan uiteraard moeilijk een relatie van 5 jaar, geschiedenis van de relatie en de persoonlijkheden, persoonlijke geschiedenis van 2 volwassen personen uitleggen in 1 post.

Het is een ergernis, maar we kunnen er uiteindelijk wel over babbelen. Ik babbel er liever meteen over, zij heeft wat langer nodig voordat ze erover kan praten. Dat is een beetje de middle ground zoeken. Je kan moeilijk zeggen -> Nee ik wil er nu over praten dus we praten er nu over! Zonder ooit na te denken over waarom de andere persoon er nog niet over kan praten. Ik ben iemand die steeds denkt "ik behandel andere personen zoals ik ook behandelt zou willen worden" maar als ik dan boos zou worden als iemand anders op een andere manier behandelt wilt worden, dan ben ik toch de gene die niet empathisch is op dat moment? We denken allemaal wel eens dat onze manier steeds de juiste manier is, en als je in een internationale relatie zit is die gap tussen wat we denken dat juist is met momenten nog wat groter door oa cultuur verschillen. Gelukkig zijn er voor mij ook heel wat positieve punten door die cultuur verschillen, als het enkel kommer en kwel was zouden we ook geen 5 jaar samen zijn gebleven.

Nog iets extra over cultuurverschillen, voor mij is het (zeker als je in een ander land woont) de bedoeling dat je je aanpast aan de cultuur van de ander MAAR als bepaalde zaken jouw persoonlijke waarden en normen overschrijden is dat de grens. Bvb, in Aziatische culturen is er nog een grote cultuur van respect tov ouderen. Basically kan je geen kritiek geven tov ouderen/ouders. Ok ik probeer dat dan te ook niet te doen, tenzij deze ouderen/ouders een bepaalde persoonlijke norm of waarde van me overschijden zoals bvb een geliefde van me fysiek of mentaal pijn doen.

Niet mateloos storend, maar wel een verzuchting:

Het is avond. De huishoudelijke taakjes zijn gedaan. Niets meer dat gedaan "moet" worden. Enfin, dat denk ik dan maar.

"Schattie, mag ik een theetje?"
"Schattie, nog chippies"
"Schattie, mag ik nog iets anders om te knabbelen?"
"Schattie, mag ik het seuzeke?"
"Schattie, nog een theetje!"

Daar kan ze ook wat van.
Strong independent woman tot ze thuis in haar pyjama in de zetel zit .

 

[Sylverscythe]

Goh ja, ik snap het wel hoor. Je kan natuurlijk enkel reageren op wat er geschreven staat dus voor de lezers hier is dat dan de volledige situatie.
Ik kan uiteraard moeilijk een relatie van 5 jaar, geschiedenis van de relatie en de persoonlijkheden, persoonlijke geschiedenis van 2 volwassen personen uitleggen in 1 post.

Het is een ergernis, maar we kunnen er uiteindelijk wel over babbelen. Ik babbel er liever meteen over, zij heeft wat langer nodig voordat ze erover kan praten. Dat is een beetje de middle ground zoeken. Je kan moeilijk zeggen -> Nee ik wil er nu over praten dus we praten er nu over! Zonder ooit na te denken over waarom de andere persoon er nog niet over kan praten. Ik ben iemand die steeds denkt "ik behandel andere personen zoals ik ook behandelt zou willen worden" maar als ik dan boos zou worden als iemand anders op een andere manier behandelt wilt worden, dan ben ik toch de gene die niet empathisch is op dat moment? We denken allemaal wel eens dat onze manier steeds de juiste manier is, en als je in een internationale relatie zit is die gap tussen wat we denken dat juist is met momenten nog wat groter door oa cultuur verschillen. Gelukkig zijn er voor mij ook heel wat positieve punten door die cultuur verschillen, als het enkel kommer en kwel was zouden we ook geen 5 jaar samen zijn gebleven.

Nog iets extra over cultuurverschillen, voor mij is het (zeker als je in een ander land woont) de bedoeling dat je je aanpast aan de cultuur van de ander MAAR als bepaalde zaken jouw persoonlijke waarden en normen overschrijden is dat de grens. Bvb, in Aziatische culturen is er nog een grote cultuur van respect tov ouderen. Basically kan je geen kritiek geven tov ouderen/ouders. Ok ik probeer dat dan te ook niet te doen, tenzij deze ouderen/ouders een bepaalde persoonlijke norm of waarde van me overschijden zoals bvb een geliefde van me fysiek of mentaal pijn doen.

De algemene boodschap van je posts komt me wel herkenbaar over. Ik heb ook al, vooral in het begin, van die WTF-drama-momenten beleefd in de relatie, die hier waarschijnlijk ook als rode vlag zouden gelden. Maar dan speelt enerzijds het culturele verschil, en anderzijds ook haar bij momenten nogal traumatische opvoeding waardoor communicatie niet altijd meteen lukt. Voor mij is het echter duidelijk dat ze dit zelf besefte, en ze er ook wat aan probeerde te doen.

 

[Général Zantas]

Doet me altijd wat terugdenken aan hoe mijn vader altijd kwaad was wanneer ik als kind geen "dank u" zei voor zowat alles en iedereen, want ja dat als automatisme aanleren heeft veel te maken met dankbaarheid.

Ik vind dat gewoon een vorm van elementaire beleefdheid en ik spreek mijn zoon er ook telkens op aan als hij geen goeiedag zegt, of aub, of dank u. Mensen negeren als ze u iets geven, vind ik vrij onbeleefd. Een dank u is dan maar een hele kleine moeite.

 

[Green Mamba]

Ik vind dat gewoon een vorm van elementaire beleefdheid en ik spreek mijn zoon er ook telkens op aan als hij geen goeiedag zegt, of aub, of dank u. Mensen negeren als ze u iets geven, vind ik vrij onbeleefd. Een dank u is dan maar een hele kleine moeite.

Mijn dochter loopt hier ook altijd iedereen straal voorbij. Elke keer weer meegeven dat ze wel eens een goeiedag mag terugzeggen Er gaat vast heel veel om in zo'n kinderhoofd.

 

[Sylverscythe]

Ik vind dat gewoon een vorm van elementaire beleefdheid en ik spreek mijn zoon er ook telkens op aan als hij geen goeiedag zegt, of aub, of dank u. Mensen negeren als ze u iets geven, vind ik vrij onbeleefd. Een dank u is dan maar een hele kleine moeite.

Ja, het is beleefdheid, een soort van gewoonte/voorwaarde in deze maatschappij. Mijn punt is gewoon dat het weinig te maken heeft met oprecht zijn, je excuses aanbieden en gewoon verder doen is eenvoudig.

 

[Muñoz]

Ik vind dat gewoon een vorm van elementaire beleefdheid en ik spreek mijn zoon er ook telkens op aan als hij geen goeiedag zegt, of aub, of dank u. Mensen negeren als ze u iets geven, vind ik vrij onbeleefd. Een dank u is dan maar een hele kleine moeite.

'Beleefdheid' is dan ook iets typisch menselijk. Het heeft zoals @Sylverscythe zegt niks te maken met oprechtheid. "Danku" zeggen is gewoon een sociale gewoonte en een 'verbale' manier om de indruk te wekken dat we oprecht dankbaar zijn. Een gewoonte die we moeten aanleren, daarom dat je ouders constant tegen hun kinderen hoort zeggen "zeg eens danku/goeiedag/...". Maar op zich zijn oprechtheid en 'dankbaarheid' totaal verschillende zaken: je kan perfect constant met twee woorden spreken maar nooit niks menen, maar ook 'boertig' overkomen en niet constant "danku", "goeiedag", etc. liggen rondstrooien maar wel altijd heel oprecht zijn.

Bestaat er trouwens iets irritanter dan mensen die om de 5 seconden "sorry" zeggen?

 

[Général Zantas]

Ja, het is beleefdheid, een soort van gewoonte/voorwaarde in deze maatschappij. Mijn punt is gewoon dat het weinig te maken heeft met oprecht zijn, je excuses aanbieden en gewoon verder doen is eenvoudig.

Ja, over die excuses ga ik me niet uitspreken. Daar heb ik het ook minder mee. Dank u zeggen, staat wat los van excuses aanbieden en het was ook enkel daarop dat ik reageerde.

 

[Tomski]

Bestaat er trouwens iets irritanter dan mensen die om de 5 seconden "sorry" zeggen?

ja, sorry ze

 

[R@ndom]

Het ergert mij al jaren maar heb er leren mee leven, mijn madam sorteert NOOIT !!
Al verschillende keren over gehad maar het blijft zich herhalen.
Alles gaat in de vuilbak (waar ik naderhand uitvis en sorteer wat glas is PMD etc...)

 

[Deleted member 3056]

Niet mateloos storend, maar wel een verzuchting:

Het is avond. De huishoudelijke taakjes zijn gedaan. Niets meer dat gedaan "moet" worden. Enfin, dat denk ik dan maar.

"Schattie, mag ik een theetje?"
"Schattie, nog chippies"
"Schattie, mag ik nog iets anders om te knabbelen?"
"Schattie, mag ik het seuzeke?"
"Schattie, nog een theetje!"
"Schattie, ik ga slapen, ruim jij dit hier allemaal op voor je naar boven komt?"

Ben ik (weer) de enige die niet weet wat een seuzeke wilt zeggen?
Word jij echt 'schattie' genoemd? Das zowat het lelijkste woord, zelfs nog lelijker dan 'bollie' .
Wie noemt er zijn of haar partner nu 'bollie' for the sake of love.

 

[Green Mamba]

Ben ik (weer) de enige die niet weet wat een seuzeke wilt zeggen?
Word jij echt 'schattie' genoemd? Das zowat het lelijkste woord, zelfs nog lelijker dan 'bollie' .
Wie noemt er zijn of haar partner nu 'bollie' for the sake of love.

Hier kennen we iemand die haar partner Lolly noemt. *gniffel*

 

[Deleted member 3056]

Hier kennen we iemand die haar partner Lolly noemt. *gniffel*

That's my kinda girl!

 

[arevee]

Een seuzeke is een dekentje.

Voor de rest effectief, lief(f)ie en schattie zijn echt verschrikkelijk, de splinternieuwe van mij die doet dat ook al wel is, maar ondertussen heb ik het precies naar schat kunnen krijgen, een grote opluchting.

Dan heb ik echt nog liever bollie dan schattie. Schattie is goed voor een verwijfd homo koppel (niks tegen verwijfde homo koppels als ze gelukkig zijn met elkaar).

 

[Coolguy]

Wie noemt er zijn of haar partner nu 'bollie' for the sake of love.

Nu begin ik te twijfelen of mijn nicht haar vent graag ziet of gewoon haat.

 

[MisterV]

Nu begin ik te twijfelen of mijn nicht haar vent graag ziet of gewoon haat.

Hangt ervan af hoe lang ze al samen zijn.

 

[Avondland]

Kom, niets zo erg als prottie of scheetje.

 

[derp]

Die van mij kan slecht dingen afmaken, slecht dingen plannen, en slecht dingen wegsmijten.

Dus als ik de garage uitruim dan kan die gelijk een zeemeeuw naar binnen vliegen en dingen uit het vuilnis beginnen rapen die ze nog naar de kringloop, naar het leger des heils, of op 2dehands.be wilt brengen. Dat blijft dan nog super lang ergens in de garage rondslingeren die ik juist ben aan het uitruimen (want ja, zij zal het niet doen).

Dan is er ook nog een deel zaken waar ze ooit nog 'iets mee wil doen', die moeten dan ook weer ergens gestockeerd worden, maar aangezien ze slecht dingen kan afmaken en slecht dingen kan plannen komt dat er ook niet van.

Ze heeft dat van haar moeder, heel het huis van mijn schoonouders steekt vol (echt letterlijk vol) met dingen die eigenlijk gewoon naar het stort zouden moeten. Goeie manier om ruzie te krijgen thuis is dan ook het vergelijk maken met hoe het bij haar ouders thuis er aan toe gaat, vuurwerk gegarandeerd.

Nog een voorbeeld: we hebben een lekkende kraan in de gang, ik wil niet weten hoeveel m3 water er daar al uit gevloeid is, ik wou gewoon naar de ikea gaan om zo'n kastje te gaan halen en die ouwe spoelbak en kraan te vervangen, er waren op dat moment ook werkmannen in huis die gewoon in een uurke da spel vervangen hebben maar dat mocht dan niet want da 'past niet in het karakter van het huis'.

Ik zeg zo ok prima regelt gij het dan (echt met hele lange tanden hoor, want na 8j is het stevig opboksen tegen de verwachtingen - waarschijnlijk ook niet super behulpzaam voor de situatie). Dan gaat ze zo ene avond op allerlei sanitair websites en op 2dehands afschuimen naar een mega specifieke schelpvormige spoelbak uit de jaren 30 o.i.d, maar alles wat ze vindt is te duur/te slecht onderhouden/past niet, of ze weet niet welke kraan er dan op zou moeten -> ze kan niet beslissen -> blijft maanden aanslepen.

Als ik ne vrije dag heb dan sta ik 's morgens op en 's avonds heb ik bij wijze van spreken 6 dingen gedaan, zij begint aan 6 dingen, maakt niks af, geraakt gedemotiveerd en dan mag ik het 3/4 keer nog gaan afmaken/opruimen/oplossen als het ergens weer eens vast is komen te zitten.

Hoorndol word ik daar van. Emotioneel is da echt een topgriet maar praktisch is dat een pure ramp.

 

[Green Mamba]

Die van mij kan slecht dingen afmaken, slecht dingen plannen, en slecht dingen wegsmijten.

Dus als ik de garage uitruim dan kan die gelijk een zeemeeuw naar binnen vliegen en dingen uit het vuilnis beginnen rapen die ze nog naar de kringloop, naar het leger des heils, of op 2dehands.be wilt brengen. Dat blijft dan nog super lang ergens in de garage rondslingeren die ik juist ben aan het uitruimen (want ja, zij zal het niet doen).

Dan is er ook nog een deel zaken waar ze ooit nog 'iets mee wil doen', die moeten dan ook weer ergens gestockeerd worden, maar aangezien ze slecht dingen kan afmaken en slecht dingen kan plannen komt dat er ook niet van.

Ze heeft dat van haar moeder, heel het huis van mijn schoonouders steekt vol (echt letterlijk vol) met dingen die eigenlijk gewoon naar het stort zouden moeten. Goeie manier om ruzie te krijgen thuis is dan ook het vergelijk maken met hoe het bij haar ouders thuis er aan toe gaat, vuurwerk gegarandeerd.

Nog een voorbeeld: we hebben een lekkende kraan in de gang, ik wil niet weten hoeveel m3 water er daar al uit gevloeid is, ik wou gewoon naar de ikea gaan om zo'n kastje te gaan halen en die ouwe spoelbak en kraan te vervangen, er waren op dat moment ook werkmannen in huis die gewoon in een uurke da spel vervangen hebben maar dat mocht dan niet want da 'past niet in het karakter van het huis'.

Ik zeg zo ok prima regelt gij het dan (echt met hele lange tanden hoor, want na 8j is het stevig opboksen tegen de verwachtingen - waarschijnlijk ook niet super behulpzaam voor de situatie). Dan gaat ze zo ene avond op allerlei sanitair websites en op 2dehands afschuimen naar een mega specifieke schelpvormige spoelbak uit de jaren 30 o.i.d, maar alles wat ze vindt is te duur/te slecht onderhouden/past niet, of ze weet niet welke kraan er dan op zou moeten -> ze kan niet beslissen -> blijft maanden aanslepen.

Als ik ne vrije dag heb dan sta ik 's morgens op en 's avonds heb ik bij wijze van spreken 6 dingen gedaan, zij begint aan 6 dingen, maakt niks af, geraakt gedemotiveerd en dan mag ik het 3/4 keer nog gaan afmaken/opruimen/oplossen als het ergens weer eens vast is komen te zitten.

Hoorndol word ik daar van. Emotioneel is da echt een topgriet maar praktisch is dat een pure ramp.

Maar verder is alles wel ok?