What is the What moet je sowieso lezen!
Welk fictieboek heb je net uitgelezen en wat vond je ervan?
- Onderwerp starter coldplayke
- Startdatum
- Boeken
Van Eggers ben ik groot fan van zijn meer biografische romans, waar de grens tussen fictie en non-fictie vervaagt. Naast What is the What werd ik zo ook lichtjes verliefd op het autobiografische A Heartbreaking Work of Staggering Genius.
Zeitoun en You shall know our velocity! waren goed, maar bliezen me niet omver.
Zijn meer recente boeken heb ik nog niet gelezen omdat ze me thematisch op eerste zicht minder aanspraken (ik denk dat die geflopte verfilming van The Circle, hoewel ik hem niet heb gezien, dat beeld ook wel gekleurd heeft), maar die ga ik dan toch ook eens op mijn lijst zetten.
Zeitoun en You shall know our velocity! waren goed, maar bliezen me niet omver.
Zijn meer recente boeken heb ik nog niet gelezen omdat ze me thematisch op eerste zicht minder aanspraken (ik denk dat die geflopte verfilming van The Circle, hoewel ik hem niet heb gezien, dat beeld ook wel gekleurd heeft), maar die ga ik dan toch ook eens op mijn lijst zetten.
Omdat Brave New World pas vandaag of morgen aankomt ben ik zaterdag nog begonnen aan The Prince van Machiavelli.
Vermits dat hier nog lag en het niet echt een dik boek te noemen is.
Ik ken het Machiavellisme als begrip en heb wel enige kennis over wie hij was maar dus nooit aan The prince geraakt.
Naar moderne standaard lijkt zijn raad natuurlijk een behoorlijk cynische kijk waar bloedvergieten een rechtvaardig middel is. De luchtige toon waarmee hij dat soms ook rechtvaardigt is frappant. Waarmee ik wel versta dat sommige mensen het als een poging tot satire zien.
Het blijft natuurlijk gissen naar dé reden waarom hij schreef wat hij schreef op de manier waarop hij het schrijf.
Als je niet in voldoende detail de hele historische bagage van Italië in die tijd en oa de Romeinse heerser en Alexander de Grote mee hebt (zoals ik), ben je ook wel ettelijke uren zoet met het lezen daarover om de historische vergelijking die hij maakt te verstaan.
En dan nog weet je 5 bladzijde verder weer niet hoe het precies in mekaar stak en kan je terug gaan opzoeken.
Op zich wel leuk en op dat vlak ook wel extra leerrijk al maakt het dat moeilijker om het in een stuk door te lezen.
In het herkennen (en voor hem ook effectief gebruik) van de schaduw van de mens vind ik het wel interessant omdat het incorporeren van de schaduw ook raakvlakken heeft met Jung. Al gaat Machiavelli dan natuurlijk verder omdat hij ook effectief nut ziet voor de macht om de slechte kant effectief uitwerken te geven in die mate dat het nodig is voor de macht.
Maar ik ben wel akkoord dat iemand dat een zekere erkenning van die schaduw belangrijk is.
Ook zie ik uit persoonlijke ervaring, op bijvoorbeeld professioneel vlak, dan wel dat een zekere mate van mate van angst zijn nut heeft en mensen dat ook nodig hebben.
Als werknemers menen dat je maar kan doen wat je wil zonder daar de gevolgen (oa ontslag) dan is er bij velen ook een soort revolte tegen de werkgever omdat die maar laat begaan en de luierikken evenzeer beloond worden.
Dus op zich vind ik er nog iets voor te zeggen dat het hebben van angst voor autoriteit zeker een nut is.
Al moeten we natuurlijk niet zover gaan door te plunderen en what not
Vermits dat hier nog lag en het niet echt een dik boek te noemen is.
Ik ken het Machiavellisme als begrip en heb wel enige kennis over wie hij was maar dus nooit aan The prince geraakt.
Naar moderne standaard lijkt zijn raad natuurlijk een behoorlijk cynische kijk waar bloedvergieten een rechtvaardig middel is. De luchtige toon waarmee hij dat soms ook rechtvaardigt is frappant. Waarmee ik wel versta dat sommige mensen het als een poging tot satire zien.
Het blijft natuurlijk gissen naar dé reden waarom hij schreef wat hij schreef op de manier waarop hij het schrijf.
Als je niet in voldoende detail de hele historische bagage van Italië in die tijd en oa de Romeinse heerser en Alexander de Grote mee hebt (zoals ik), ben je ook wel ettelijke uren zoet met het lezen daarover om de historische vergelijking die hij maakt te verstaan.
En dan nog weet je 5 bladzijde verder weer niet hoe het precies in mekaar stak en kan je terug gaan opzoeken.
Op zich wel leuk en op dat vlak ook wel extra leerrijk al maakt het dat moeilijker om het in een stuk door te lezen.
In het herkennen (en voor hem ook effectief gebruik) van de schaduw van de mens vind ik het wel interessant omdat het incorporeren van de schaduw ook raakvlakken heeft met Jung. Al gaat Machiavelli dan natuurlijk verder omdat hij ook effectief nut ziet voor de macht om de slechte kant effectief uitwerken te geven in die mate dat het nodig is voor de macht.
Maar ik ben wel akkoord dat iemand dat een zekere erkenning van die schaduw belangrijk is.
Ook zie ik uit persoonlijke ervaring, op bijvoorbeeld professioneel vlak, dan wel dat een zekere mate van mate van angst zijn nut heeft en mensen dat ook nodig hebben.
Als werknemers menen dat je maar kan doen wat je wil zonder daar de gevolgen (oa ontslag) dan is er bij velen ook een soort revolte tegen de werkgever omdat die maar laat begaan en de luierikken evenzeer beloond worden.
Dus op zich vind ik er nog iets voor te zeggen dat het hebben van angst voor autoriteit zeker een nut is.
Al moeten we natuurlijk niet zover gaan door te plunderen en what not
De Geruchten- Hugo Claus
Claus is zich posthuum aan het ontpoppen tot een van mijn meest geprezen auteurs.
Ook in De Geruchten maken we kennis met een resem aan uit-het-leven-gegrepen figuren die hun vermakelijke visie geven op de vreemde gebeurtenissen die in het dorp plaatsvinden nadat een jonge deserteur, René Catrijsse, onaangekondigd terugkeert van de koloniale oorlog in Congo.
De manier waarop Congolezen in deze roman worden neergezet is lang niet onproblematisch, maar dat kan ik nog kwijten aan het feit dat we deze fragmenten te zien krijgen door de ogen van de bekrompen, weinig wereldlijke dorpelingen.
Wat minder vergevingsgezind ben ik voor sommige erotische scènes: de manier waarop zowat alle vrouwen omgaan met hun eigen seksualiteit is weinig geloofwaardig en lijkt meer te zijn ingegeven door een simplistische mannelijke fantasie dan door een schrijver die de diepste gedachten en verlangens van zijn eigen creaties wil opgraven om deze op het blad tot uitdrukking te brengen.
Claus blijft echter een grote meneer, en dit punt van kritiek zal me zeker niet ervan weerhouden om nog meer van zijn boeken op te zoeken.
Claus is zich posthuum aan het ontpoppen tot een van mijn meest geprezen auteurs.
Ook in De Geruchten maken we kennis met een resem aan uit-het-leven-gegrepen figuren die hun vermakelijke visie geven op de vreemde gebeurtenissen die in het dorp plaatsvinden nadat een jonge deserteur, René Catrijsse, onaangekondigd terugkeert van de koloniale oorlog in Congo.
De manier waarop Congolezen in deze roman worden neergezet is lang niet onproblematisch, maar dat kan ik nog kwijten aan het feit dat we deze fragmenten te zien krijgen door de ogen van de bekrompen, weinig wereldlijke dorpelingen.
Wat minder vergevingsgezind ben ik voor sommige erotische scènes: de manier waarop zowat alle vrouwen omgaan met hun eigen seksualiteit is weinig geloofwaardig en lijkt meer te zijn ingegeven door een simplistische mannelijke fantasie dan door een schrijver die de diepste gedachten en verlangens van zijn eigen creaties wil opgraven om deze op het blad tot uitdrukking te brengen.
Claus blijft echter een grote meneer, en dit punt van kritiek zal me zeker niet ervan weerhouden om nog meer van zijn boeken op te zoeken.
Avondland
Well-known member
En nu op naar De Verwondering!
D
Deleted member 95
Guest
Liefde in tijden van cholera - Gabriel García Marquez
Prachtig boek, uiteraard. Honderd jaar eenzaamheid staat wel nog steeds enkele trapjes hoger, maar hier heb ik ook ten zeerste van genoten. De talloze anekdotes zijn een pak minder absurd of magisch maar daarom niet minder mooi. Het enige minpuntje misschien is dat sommige zijsprongen iets te langdradig waren, of dat er zijsprongen op zijsprongen op zijsprongen gemaakt werden waardoor je al eens de draad kan verliezen, zeker aangezien deze zich dan allemaal op een verschillend moment afspelen. Bepaalde passages zijn ook absoluut niet politiek correct meer in deze tijden, maar de pot op daarmee.
Ah, nog een minpunt maar dan één waar de auteur niets mee te maken heeft: fouten in de vertaling, gaande van spaties die ontbreken tot verkeerde leestekens of soms woorden waarvan ik mij niet kan voorstellen dat ze wel correct vertaald zijn. Het haalt je wel uit het boek als je om de zoveel pagina's een foutje tegenkomt, echt bijzonder jammer. Ik denk dat ik mij van deze en van Honderd jaar eenzaamheid eens een mooie Engelstalige hardcover ga aanschaffen.
Ondertussen is Midnight's Children eindelijk aangekomen, dus dat wordt de volgende. Blij dat ik de goede lijn van 2021 voorlopig kan doortrekken.
Prachtig boek, uiteraard. Honderd jaar eenzaamheid staat wel nog steeds enkele trapjes hoger, maar hier heb ik ook ten zeerste van genoten. De talloze anekdotes zijn een pak minder absurd of magisch maar daarom niet minder mooi. Het enige minpuntje misschien is dat sommige zijsprongen iets te langdradig waren, of dat er zijsprongen op zijsprongen op zijsprongen gemaakt werden waardoor je al eens de draad kan verliezen, zeker aangezien deze zich dan allemaal op een verschillend moment afspelen. Bepaalde passages zijn ook absoluut niet politiek correct meer in deze tijden, maar de pot op daarmee.
Ah, nog een minpunt maar dan één waar de auteur niets mee te maken heeft: fouten in de vertaling, gaande van spaties die ontbreken tot verkeerde leestekens of soms woorden waarvan ik mij niet kan voorstellen dat ze wel correct vertaald zijn. Het haalt je wel uit het boek als je om de zoveel pagina's een foutje tegenkomt, echt bijzonder jammer. Ik denk dat ik mij van deze en van Honderd jaar eenzaamheid eens een mooie Engelstalige hardcover ga aanschaffen.
Ondertussen is Midnight's Children eindelijk aangekomen, dus dat wordt de volgende. Blij dat ik de goede lijn van 2021 voorlopig kan doortrekken.
Général Zantas
Well-known member
Fonda Lee - Jade Legacy (The Green Bone Saga #3)
Damn son, damn. Geweldige afsluiter van de trilogie, nog beter dan de vorige boeken. Een aantal beresterke personages en een geweldig goed plot, met een normale villain. Schokkende wendingen die niet gebruikt worden puur om te schokken maar die heel realistisch en natuurlijk tot stand komen. Fantastisch.
Damn son, damn. Geweldige afsluiter van de trilogie, nog beter dan de vorige boeken. Een aantal beresterke personages en een geweldig goed plot, met een normale villain. Schokkende wendingen die niet gebruikt worden puur om te schokken maar die heel realistisch en natuurlijk tot stand komen. Fantastisch.
Crime and punishment.
Aan begonnen en niet kunnen stoppen met lezen. Ik versta absoluut waarom dit één van de belangrijkste boeken in de Russische literatuur is.
Zeker als je je dan wat inleest over Rusland in die periode.
Zowel als spannende roman, historisch, filosofisch,.... een enorm boeiend boek.
Sluit ook een beetje aan bij The prince, waarbij kleine misdaden te rechtvaardigen als ze het goede doel dienen (in de logica van het hoofdpersonage)
Enige punt van kritiek is dat de setting/sfeer soms net iets té gedetailleerd wordt beschreven en dan natuurlijk die namen hé.
Gelukkig was ik me daar op voorhand van bewust dat ieder personage verschillende namen wordt gegeven, maar dat blijft soms toch moeilijk zeker omdat sommige namen enorm op elkaar lijken en het zo al moeilijk genoeg is met zoveel klinkers en medeklinkers.
Aan begonnen en niet kunnen stoppen met lezen. Ik versta absoluut waarom dit één van de belangrijkste boeken in de Russische literatuur is.
Zeker als je je dan wat inleest over Rusland in die periode.
Zowel als spannende roman, historisch, filosofisch,.... een enorm boeiend boek.
Sluit ook een beetje aan bij The prince, waarbij kleine misdaden te rechtvaardigen als ze het goede doel dienen (in de logica van het hoofdpersonage)
Het nihilisme en utilitarisme die plaats nemen in afwezigheid van het moraal kompas van Godsdienst die toenemend minder belangrijk werd.
De tegenspelers zijn telkens heel goed uitgewerkt en vaak een goed contrast met hoe hij andere keuzes had kunnen maken in zijn leven, vermits een deel van hen in een gelijkaardige situatie leefden maar toch het lijden van het leven erkenden en mét een moraal kompas toch nog iets maakten van hun leven én daarbij ook goed deden voor hun naasten.
Terwijl het hoofdpersonage zich steeds verder en verder afsluit van alles wat menselijk is. Getuige ook dat hij geen rationele uitleg kan geven voor het vermoorden van zijn tweede slachtoffer dat volkomen onschuldig was en wiens moord geen nut had buiten zichzelf redden
Met momenten ook erg spannend. De scènes waarbij je vaak op erg overtuigende manier van links naar rechts gegooid wordt of de persoon tegenover het hoofdpersonage weet heeft van de feiten of niet zijn erg knap uitgewerkt.
En innerlijke strijd waaronder hij gebukt gaat zijn ook echt meesterlijk naar voor gebracht.
En dan de epiloog waar hij zijn aardelijke straf gewoon ondergaat tot het einde waar hij eindelijk liefde leert kennen en begint aan zijn échte ontwikkeling als mens door de Bijbel te beginnen lezen en de weg kan vinden naar écht berouw voor wat hij gedaan heeft
De tegenspelers zijn telkens heel goed uitgewerkt en vaak een goed contrast met hoe hij andere keuzes had kunnen maken in zijn leven, vermits een deel van hen in een gelijkaardige situatie leefden maar toch het lijden van het leven erkenden en mét een moraal kompas toch nog iets maakten van hun leven én daarbij ook goed deden voor hun naasten.
Terwijl het hoofdpersonage zich steeds verder en verder afsluit van alles wat menselijk is. Getuige ook dat hij geen rationele uitleg kan geven voor het vermoorden van zijn tweede slachtoffer dat volkomen onschuldig was en wiens moord geen nut had buiten zichzelf redden
Met momenten ook erg spannend. De scènes waarbij je vaak op erg overtuigende manier van links naar rechts gegooid wordt of de persoon tegenover het hoofdpersonage weet heeft van de feiten of niet zijn erg knap uitgewerkt.
En innerlijke strijd waaronder hij gebukt gaat zijn ook echt meesterlijk naar voor gebracht.
En dan de epiloog waar hij zijn aardelijke straf gewoon ondergaat tot het einde waar hij eindelijk liefde leert kennen en begint aan zijn échte ontwikkeling als mens door de Bijbel te beginnen lezen en de weg kan vinden naar écht berouw voor wat hij gedaan heeft
Enige punt van kritiek is dat de setting/sfeer soms net iets té gedetailleerd wordt beschreven en dan natuurlijk die namen hé.
Gelukkig was ik me daar op voorhand van bewust dat ieder personage verschillende namen wordt gegeven, maar dat blijft soms toch moeilijk zeker omdat sommige namen enorm op elkaar lijken en het zo al moeilijk genoeg is met zoveel klinkers en medeklinkers.
Avondland
Well-known member
Ja, die namen zijn soms ingewikkeld. Dimitri, Mitri, Mitja, Mitjenka, ... Het duurt even voor je dat door hebt maar ik begrijp dat je daardoor de draad kwijt bent en het gewoon opgeeft omdat je niet meer weet wie wie is.
Nu aan het einde van De Dubbelganger van Dostojevski. Kleiner boekje van een 160-tal pagina's maar erg sterk. Getuigt van psychologisch inzicht maar het heeft ook iets luchtigs, kolderiek en humoristisch. Ik heb nog een zéér dikke intellectuele Dostojevskibiografie van Joseph Frank liggen en op een mooie dag begin ik daar wel eens aan.
Ik moet zeggen dat, mbt de namen, ik meestal gewoon even doorlas en dan uit de context wel altijd kon opmaken wie het weer was.
Beter dan iedere keer weer te moeten gaan spieken en uit het verhaal getrokken te worden.
Maar als je niet weet dat die namen zo wijzigen kan dat wel érg frustrerend zijn.
Zou nog graag Brothers Karamazov lezen, jij al gelezen? Maar dat is ook weer best veel dus misschien me eerst ook es aan de dubbelganger wagen. Of andere die je misschien eerst aanraadt?
Brave new world zou vandaag (eindelijk) moeten aankomen dus dat komt sowieso eerst.
D
Deleted member 95
Guest
Avondland
Well-known member
Ik kan dat boek alleen maar aanraden, haha. In de herfst zal het inderdaad de 15de keer zijn. De click met het boek was er meteen, maar er zijn genoeg mensen die hun tanden erop hebben stukgebeten. Er zijn zware stukken bij en zelfs saaie stukken maar bij momenten ook opvallend luchtig.
Ik raad wel een goede vertaling aan, want dat maakt of kraakt een goed boek. De Nederlandse vertaling van Arthur Langeveld is fantastisch, maar voor het Engelse taalgebied moet je even gaan uitzoeken welke de beste is.
Ik raad wel een goede vertaling aan, want dat maakt of kraakt een goed boek. De Nederlandse vertaling van Arthur Langeveld is fantastisch, maar voor het Engelse taalgebied moet je even gaan uitzoeken welke de beste is.
Voor Karamazov: neem de vertaling van Richard Pevear en Larissa Volokhonsky. Daar staat ook een verklarende namenlijst in, met een overzicht van bijnamen voor ieder personage.
En dat is dus bij deze net gebeurdNet in boek 4 van WoT de bladzijde (859) gepasseerd waar ik de vorige keer was opgehouden (zo'n serie lezen terwijl ondertussen vader wordt van een huilbaby is écht geen goed idee).
Vanaf nu is het dus allemaal nieuw.
Hoop hem vandaag nog uit te kunnen lezen.
Boek met twee gezichten. het duurde -ook deels door omstandigheden- bijna twee maand om door de eerste driehonderd bladzijden te komen en iets minder dan twee weken om de resterende zevenhonderd te lezen. De reeks lijkt vanaf dit deel ook 'volwassener' te worden als het ware. Er komt nu ineens veel meer lore/achtergrond bij te kijken en dat is echt een meerwaarde. Ik hoop wel dat de reeks nog zo spannend blijft de komende tien boeken, al zal er onvermijdelijk wel eens een dip(je) komen
Dat gedeelte met die flashbacks als Rhand in Rhuidean is. Dan kwam het boek pas op dreef, en hoe! Heb me toch een keer of twee moeten dwingen om het boek neer te leggen omdat het tijd was om te gaan slapen of iets anders te doen. 
Vanavond gelijk aan deel vijf beginnen.
Enige jammere is wel dat niet alle namen vanachter in de appendix staan waardoor je soms wel het overzicht kwijtraakt van wie nu weer wie is. Dat was in GoT beter en iets overzichtelijker imo.
Ik heb op aanraden van andere fans de WoT compendium app geïnstalleerd om personages op te zoeken. Aangezien je moet selecteren welk boek je aan het lezen bent is het spoilervrij.
Super, ik durfde niets op te zoeken uit angst voor spoilers, maar dit is ideaal. Ik lees wel in het Nederlands, maar de meeste namen zijn toch grotendeels hetzelfde.
Net "The Broken Earth Trilogy" van N.K. Jemisin afgewerkt. Grofweg fantasy in een post-apocalyptische wereld met hier en daar wat geologie in verweven.
Ik vond het eerste boek echt interessant, maar erna toch wat bergaf gaan. Ik kan er niet echt plakken wat het was, het werd meer lezen om het af te werken. Maar al bij al blij dat ik de boeken gelezen heb. Al bij al een interessante kijk op verschillende genres.
Ik vond het eerste boek echt interessant, maar erna toch wat bergaf gaan. Ik kan er niet echt plakken wat het was, het werd meer lezen om het af te werken. Maar al bij al blij dat ik de boeken gelezen heb. Al bij al een interessante kijk op verschillende genres.
