Welk fictieboek heb je net uitgelezen en wat vond je ervan?

[Deckard]

Julian Barnes - Vertrek(punt)

Ik moest er een beetje inkomen want het sprong precies van de hak op de tak. Maar eenmaal ik erin zat, las het vrij vlot. Afwisselend in de opbouw en hoewel de thematiek wat zwaarder is, leest het toch als een vrij 'luchtig' maar vooral mooi boek.

 

[Sond]

Ben Gally - Chasing Graves

het laat meer dan genoeg losse eindjes om uit te kijken naar deel 2.

Ben Galley - Grim Solace

More of the same maar in a good way.
Dezelfde personages ongeveer worden gevolgd waarbij alles richting elkaar toegroeit.
Alles is ook iets grootser qua gebeurtenissen.

Het blijft ook gewoon een heel cool concept en de audible versie is zeker de moeite. Ik kijk uit naar boek 3.

 

[Hellsdinner]

The Heroes - Joe Abercrombie
Eerlijk gezegd een beetje een let down na Best Served Cold.
Ik ben duidelijk meer fan van verhalen waar we een groep volgen die een soort queeste/missie moeten voltooien of een al dan niet metaforische reis doorgaan. Ook geen fan van lange verhalen (+500 paginas) maar waar de tijd in het boek dan maar enkele dagen zijn. Er gebeurt te veel, er is te veel verandering in de personages in te korte tijd.
Abercrombie zal nooit slecht schrijven. Ik zou ook nooit zeggen dat dit een slecht boek is. Het ligt me gewoon minder.

 

[Flappy]

Skippy tussen de sterren van Paul Murray.

Geweldig van genoten. Een roadtrip door het middelbaar, een Iers half/internaat geleid door wat laatste paters, waar we het leven van vrienden en leraren volgen. Heel wat nostalgie eigenlijk. Een aangrijpend en tragisch maar ook humoristisch boek vanuit verschillende gezichtspunten verteld. Zitten regelmatig scènes in waarbij ik hardop in de lach schoot. Het is een dikke pil maar het vormt zich mooi. Murray deed er blijkbaar 7 jaar over en haalde inspiratie in zijn scholierenperiode.
Direct in mijn favorieten gekatapulteerd.

Was er toevallig op gestoten en heeft mij overtuigd om zijn recentste boek, de Bijensteek, nu te gaan beginnen.

 

[:unsure:]

The Makioka Sisters - Junichiro Tanizaki
Gaat over 4 Japanse zussen in Osaka/Tokio en situeert zich vlak voor (en kort tijdens) de Tweede Wereldoorlog.
Het plot zelf valt eigenlijk moeilijk te beschrijven en is typisch Japans in de zin dat er in feite niet veel gebeurt, maar eigenlijk toch wel .
Het gaat over het alledaags leven van deze zussen die afstammen van een meer adelijke familie en hun positie in een moderniserende samenleving proberen te vinden, met een vleugje politieke onzekerheid op de achtergond door WOII, al wordt dat niet vaak expliciet vernoemd.

Heb zéér lang gedaan over dit boek vermits het traag leest. Ik begrijp waarom, het een klassieker is, en het geeft een mooi beeld van de Japanse samenleving op dat moment. Grootste thema voor mij is die clash tussen conservatieve en moderne samenleving.

3/5: het is een klassieker die gewaardeerd moet worden, maar voor mij iets te langdradig en niet captiverend genoeg


Volgende boek: Pallieter van Felix Timmermans

 

[Aspas]

Three Body Problem

De hype is niet overdreven

5/5 Instant classic

 

[coldplayke]

The Good Soldier Švejk - Jaroslav Hašek

Hoogst satirische, Tsjechische klassieker over de avonturen van een ogenschijnlijke simpleton in de eerste wereldoorlog. Sveijk steekt voortdurend de draak met zijn oversten, zogezegd vanuit een kinderlijke naïviteit omdat hij de sérieux van sociale situaties niet juist aanvoelt, maar stiekem weet hij goed genoeg wat hij moet doen en zeggen om met zijn fratsen weg te geraken. Mijn editie bevatte ook de originele bijbehorende tekeningen van Josef Lada, wat echt een meerwaarde was en de aandoenlijkheidsfactor van Sveijk nog aanzieklijk verhoogde.

Ik bedoel:

Spoiler

Train Dreams - Denis Johnson

Ik wou al langer iets van Johnson lezen, maar was zijn boeken nog niet eerder tegengekomen in een tweedehandszaak, en voor zulke dunne boeken die je in één zitting kan uitlezen, is de eerstehandsprijs mij vaak wat te kostelijk. Waarschijnlijk heb ik het dus aan de populariteit van de recente verfilming te danken dat ik deze roman toch eens tweedehands op de kop kon tikken.

Jaren geleden heb ik Walden gelezen, een boek waar ik me bijna niets over herinner, behalve de voetnoten in mijn Norton Anthology waaruit bleek dat Thoreau in het echt een charletan was die zich helemaal niet als een kluizenaar had teruggetrokken en zijn mammie nog voor de was en plas liet opdraaien. Wel, Train Dreams zou je kunnen omschrijven als een gritty, meer integere (hoewel fictieve) versie van Walden, met de transcendentele horror van een Toni Morrison (Beloved). De roman biedt een blik in het kluizenaarsleven en deed me nadenken over het risico om als introvert vereenzaamd te raken wanneer je eenmaal een zielsmaat hebt gekend, en daarna niet meer ernaar hunkert om die band opnieuw met iemand op te bouwen.

Frost - Thomas Bernhard

Intussen zou ik Bernhard in de top 3 van mijn favoriete Duitstalige auteurs durven zetten, dus ik ga hem deze halve faux-pas (tevens zijn debuut) vergeven. Thematisch heeft het alle elementen van een archetypische Bernhard roman, maar het mist de doordrammende, humoristische stijl waar Bernhard uiteindelijk zijn naam en faam mee heeft gemaakt. Mocht ik niet hebben geweten wie de auteur was, zou ik het eerder als verloren gewaand werk aan Thomas Mann hebben toegedicht. Het heeft qua filosofie en community-schetsing wel wat weg van Der Zauberberg, maar met die vergelijking doe ik het meesterwerk van Mann toch een beetje te veel oneer aan.

 

[Likes]

The Good Soldier Švejk - Jaroslav Hašek

Hoogst satirische, Tsjechische klassieker over de avonturen van een ogenschijnlijke simpleton in de eerste wereldoorlog. Sveijk steekt voortdurend de draak met zijn oversten, zogezegd vanuit een kinderlijke naïviteit omdat hij de sérieux van sociale situaties niet juist aanvoelt, maar stiekem weet hij goed genoeg wat hij moet doen en zeggen om met zijn fratsen weg te geraken. Mijn editie bevatte ook de originele bijbehorende tekeningen van Josef Lada, wat echt een meerwaarde was en de aandoenlijkheidsfactor van Sveijk nog aanzieklijk verhoogde.

Ik bedoel:

Spoiler

Bekijk bijlage 49659

Deze staat sinds onze reis naar Tsjechië op mijn leeslijst. Aanrader?

 

[coldplayke]

Deze staat sinds onze reis naar Tsjechië op mijn leeslijst. Aanrader?

Zeker! Toch als je graag satirische romans over de absurditeit van oorlogen leest.

 

[FlyingHorseman]

Cormac McCarthy - Child of God

Misschien is mijn appreciatie voor dit vroege werk van McCarthy wat afgenomen doordat ik al bekend was met zijn latere boeken. Veel uit dit boek heeft hij in later werk beter uitgewerkt, zowel thematisch als stilistisch. Daarentegen zorgt de kortere lengte voor meer focus en komt het verontrustende verhaal vooral krachtiger binnen.

Thomas Pynchon - Vineland

Dit wordt vaak omschreven als “Pynchon light” maar ik heb er meer leesplezier uit gehaald dan toen ik The Crying of Lot 49 en V. las. Is dat omdat ik ondertussen wat meer gewend ben aan de specifieke stijl van Pynchon? Of komt het doordat hij het de lezer in dit boek effectief wat makkelijker maakt, door de paranoia en dreiging van autoriteit, die in praktisch al zijn werk voorkomen, nu veel meer op de voorgrond te zetten? In ieder geval zou ik dit als eerste boek aanraden aan wie de wereld van deze unieke schrijver wil ontdekken, zij het met de waarschuwing dat het geen makkelijke kost blijft.

Adolfo Bioy Casares - The Invention of Morel

Zeer veel lovende woorden van grote Zuid-Amerikaanse schrijvers als Borges en Cortázar voor deze novelle. Misschien waren mijn verwachtingen daardoor wat te hoog. Op zich heb ik wel genoten van de vreemde mix van mysterie, sciencefiction en romance, maar op het einde bleef ik toch een beetje op mijn honger zitten. Zolang de uitvinding uit de titel nog niet onthuld werd, trok de mysterieuze sfeer me aan. Eens de onthulling er kwam, zweefde ik wat tussen onverschilligheid en bewondering voor het inventieve idee.

Albert Camus - L'Étranger

Ook dit was een boek waarvoor ik op voorhand een beetje schrik had, gezien de torenhoge status in de wereldliteratuur, maar hier pakte het beter uit. Ik bewonder de doelgerichtheid van dit boek: alles is zo gekozen om het centrale filosofische idee van Camus te dienen. L'Étranger is bijvoorbeeld in een vlakke stijl geschreven die goed past bij het hoofdpersonage en zijn daden, een stijl die wel vlot leest, maar niet meteen veel indruk maakt. Tot vlak voor het einde dacht ik dat dit een teleurstelling zou zijn, maar het laatste hoofdstuk is allesbepalend om al het voorgaande te kaderen als voorbeeld van de filosofie van Camus, en zette me uiteindelijk zelf aan het denken.

Salman Rushdie - Midnight's Children

Herinneringen zijn een vreemd, subjectief gegeven. Ik heb al zoveel gelezen in mijn leven dat ik op een punt ben gekomen waarop ik niet altijd meer goed weet welke boeken ik precies gelezen heb. Ik was ervan overtuigd dat ik Midnight’s Children al eens had gelezen, maar pas na Nahrtents vernietigende recensie van een poos geleden kwam ik erachter dat dat niet het geval was.

Dat is nu rechtgezet. Ik ga verre van akkoord met bovenvermelde review, maar had er ook wel wat meer van verwacht. Het grote probleem van deze maximalistische roman is dat hij vermoeiend is om te lezen. Rushdie heeft er een complexe, gelaagde roman van gemaakt die een beetje alle kanten uitgaat: tegelijk persoonlijk en breed opgezet, zowel een familiekroniek als een soort biografie van India. Hij eigent zich het magisch realisme toe om fantasie en humor toe te voegen, maar daaronder zit een dikke laag kritiek op identiteit en politiek. Alsof dat al niet ambitieus genoeg is, brengt hij het verhaal zeer fragmentarisch, met voortdurende verschuivingen in tijd en perspectief. Vooral in het midden moest ik me soms echt concentreren om mijn aandacht niet te verliezen en de ironische toon die over het boek hangt ging me na een tijdje ook wat tegen steken. Desondanks heb ik wel bewondering voor de ambitie van Rushdie en is mijn gevoel na het uitlezen positief.

 

[Général Zantas]

Elizabeth Gaskell - North and South

Dit boek uit 1855 liet me toch een beetje op mijn honger zitten. Ik had veel meer drama over de sociale ongelijkheid verwacht, maar het was echt eigenlijk een uitermate saaie Victoriaanse liefdesroman. 300 overbodige pagina's als de twee betrokken personages in het begin even met elkaar deftig communiceren ipv deze platte kak.
Desalniettemin was het wel mooi geschreven, was de schets van het leven destijds wel interessant om te lezen, en was de laatste pagina van het boek waarin ze eindelijk samenkomen een balm voor de etterende wonde die de voorafgaande 405 pagina's gecreëerd hadden.

2,5/5

 

[Deckard]

George Orwell - 1984

Topper. Of dat is toch wat het Ministry Of Turth mij vertelde .

Nee, eindelijk eens gelezen. Dacht vroeger op school er ook al in gelezen te hebben maar daar herinnerde ik mij niet veel meer van. Het begint goed en gaat vlot vooruit eigenlijk. Halverwege (het stuk met Goldstein's boek) wordt het wat minder en verslapt de aandacht wat. Maar daarna wordt de draad weer opgepikt en is het weer boeiend tot aan het best deprimerende einde.

 

[PBR Streetgang]

Thomas Pynchon - Vineland

Dit wordt vaak omschreven als “Pynchon light” maar ik heb er meer leesplezier uit gehaald dan toen ik The Crying of Lot 49 en V. las. Is dat omdat ik ondertussen wat meer gewend ben aan de specifieke stijl van Pynchon? Of komt het doordat hij het de lezer in dit boek effectief wat makkelijker maakt, door de paranoia en dreiging van autoriteit, die in praktisch al zijn werk voorkomen, nu veel meer op de voorgrond te zetten? In ieder geval zou ik dit als eerste boek aanraden aan wie de wereld van deze unieke schrijver wil ontdekken, zij het met de waarschuwing dat het geen makkelijke kost blijft.

Mijn favoriete Pynchon! Ik vond zijn latere boeken, Inherent Vice en Bleeding Edge ook best goed. En ik moet heel dringend The Crying of Lot 49 herlezen, ik herinner me daar helemaal niets meer van.

 

[Creeping Death]

J.R.R. Tolkien - The Fellowship of the Ring.

Eerste keer dat ik deze lees. Ik hinkel nog op twee gedachten: langs de ene kant vind ik het fantastisch: het straalt een grootsheids uit met de nodige epische en heroïsche momenten met de toch door de mijnen van Moria als hoogtepunt. Langs de andere kant is het zo gezapig. Dan heb ik het niet alleen over de Tolkien's stijl maar ook over het totale gebrek aan urgency.

Het vertrek uit de Shire is zo gemoedelijk. Nadien worden ze wel op de hielen gezeten door de Black Riders maar zelfs dan nog voelt alles heel gemoedelijk aan. Hun verblijven in Rivendell in Lothlorien lijken meer op vakanties dan op een korte stop onderweg naar Mordor.
De gedichten en liederen halen bij momenten de vaart helemaal uit het verhaal. Tolkien is goed met taal en die momenten lijken eerder op wat op showboating dan een nuttige bijdrage.

Daar over dit gelezen:

For instance, in the middle of a serious dinner party where the company is just trying to decide what to do about the ring (surely a simple task), all of a sudden little Frodo stands up and solemnly announces.

All that is gold does not glitter,
Not all those who wander are lost;
The old that is strong does not wither,
Deep roots are not reached by the frost.
From the ashes a fire shall be woken,

A light from the shadows shall spring;
Renewed shall be blade that was broken,
The crownless again shall be king

I was like what the fuck, man?! Where did that come from? It makes absolutely no sense in the context of the scene.

Uiteraard is de vergelijking met de films onvermijdelijk. Daar is de het gevoel van dreiging een pak groter en voelt de toch naar Mordor meer als race tegen de tijd dan een gemoedelijke scoutsdropping. De relatie tussen Gimli en Legolas en de arc van Boromir zijn dan weer een pak interessanter in het boek.

Al bij al kijk ik wel uit naar deel 2. Al las bewust een pauze in door 2 andere boeken te lezen vooraleer ik aan The Two Towers begin. Ik vrees anders voor een Tolkien moeheid.

 

[Aprella]

De gedichten en liederen halen bij momenten de vaart helemaal uit het verhaal. Tolkien is goed met taal en die momenten lijken eerder op wat op showboating dan een nuttige bijdrage

Tolkien heeft heel de wereld en het verhaal gemaakt als vehikel om met zijn talen te spelen. Als linguïst was hij gefascineerd door talen en heeft er zelf enkele gemaakt. Quenya is geïnspireerd door Fins, en Tolkien heeft ook inspiratie genomen uit de Kalevala (Finse mythologie).

Ik had het audioboek geluisterd ingesproken door Andy Serkis en ik vind dat hij dat heel goed heeft gedaan met de liedjes en gedichten.

 

[Avondland]

Fantasy is niet echt mijn genre, maar LOTR van Tolkien heeft me wel compleet omvergeblazen. Fenomenale worldbuilding en literair van een zeer sterk niveau. Ik ben nu bezig met ASOIAF (met tussen de boeken wat andere uitstapjes) en hoewel dat ook ijzersterk is staat het literaire niveau toch een pitje lager. Daarmee niet "slechter", wel "minder van de sokken blazend". Net zoals Stephen King een fenomenale verhalenverteller is maar op literair niveau niet op gelijk niveau staat met een Thomas Mann. Enfin, dat is allemaal heel persoonlijk aangevoeld en "meer" of "minder" literair wil zeker niet zeggen dat het minder boeiend is. ASOIAF is dus minder "gezapig" en etherisch dan Tolkien en toch ook wel een stuk grauwer en "grijzer" op vlak van moraal, hoewel LOTR zeker niet eendimensionaal is (de menselijke zwakte voor machtscorruptie staat zelfs tamelijk centraal).

Ik ben wel opgegroeid met de films, dus sowieso geeft dat Tolkien een extra elan.

Hier nog gelezen:

De tuinman en de dood van Georgi Gospodinov. Mijmeringen van de auteur over zijn pas overleden vader. Hoewel mijn vader nog springlevend is en hopelijk nog vele jaren mag gaan is dit een boek dat ik wellicht opnieuw ter hand ga nemen als ik hem verlies. Die man legt zijn ziel bloot en vertelt heel open hoe hij omgaat met het nakende verlies en hoe hij zijn vader herinnert. Heel warm aanbevolen boek.

Question 7 van Richard Flanagan. Tasmaanse auteur die het leven van zijn vader als krijgsgevangene in Japen tijdens WO II vertelt, dat koppelt aan zijn eigen leven in Tasmanië, de romance tussen H.G. Wells & Rebecca West, de impact van zijn boek over een fictieve atoomoorlog avant la lettre op Leo Szilard die betrokken was in het Manhattanproject en de ontwikkeling van de atoombom. Boeiende mengeling tussen autobiografie, essay en geschiedenis.

A clash of kings van G.R.R. Martin. Tweede luik van de romancyclus. Intussen ook met een rewatch begonnen en het gaat niet lang duren en ik zit op HBO Max verder dan in de boeken. Maar no pressure. A storm of swords volgt nog na het boek over de bloederige "vergeten" Italiaanse campagne in WO II dat ik momenteel lees (of het boek erna) en dan ga ik een kleine pauze inlassen denk ik. ASOIAF is zonder twijfel een indrukwekkende fantasycyclus maar ik ben het niet gewoon om een boekencyclus te lezen. Dat neemt allemaal heel veel tijd in beslag en ik wissel nogal eens graag af.

Al denk ik wel dat ik de Recherche-cyclus van Proust aan één stuk door ga lezen als ik ze allemaal heb verzameld en er ook de nodige tijd voor kan vrijmaken. Dat kan dus nog wel even duren.

 

[Deckard]

George Orwell - Animal Farm

Er ook maar ineens bij gedaan. Opnieuw zeer vlot leesbaar (in het Engels). Al alles over gezegd zeker. Zijn status van klassieker wel waard.

 

[Double_T]

Mist - Wilfried de Jong

Soms heb je van die boeken die echt uitnodigen om te lezen: boeiende pitch, aangenaam lettertype en een vlot tempo. Dit is er zo eentje. Verwacht geen knotsgekke avonturen van de hoofdrolspeler maar eerder het opvallende in het onopvallende.
Pas naar het einde toe gaat de schrijfstijl volledig de Hollandse toer op, met woorden die in Vlaanderen amper of niet te horen vallen. Maar dat stoort niet. Dit heb ik met plezier gelezen.

 

[Yulquen]

Matthew Reilly - Scarecrow (Shane Scofield #3)

Deze Australische auteur schrijft boeken in de stijl van een actiefilm (B-film) uit de jaren '80 en '90. Verstand op nul en vlammen maar. Over the top en volkomen ongeloofwaardig. Het hoofdpersonage staat op een lijst van premiejagers omdat hij samen met de rest die er op staat, een plan voor wereldheerschappij kan voorkomen. Actie gemengd met een beetje intrige en een verhaallijn die spelers van de videogames Deus Ex kennen.


Lee Child & Andrew Child - Exit Strategy (Jack Reacher #30)

Zoals al eerder gezegd, er begint sleet te komen op de formule. Het tandem schrijven helpt ook niet veel. De boeken blijven vlot lezen, maar de bijverhalen zijn in mijn ogen niet nodig, maar dient enkel voor het verhaal te rekken.

 

[coldplayke]

Zo stil hier

Light in August - William Faulkner

Verschillende verhaallijnen met Faulkners typische couleur locale worden door mekaar geweven. Centraal staat de tragische figuur van Joe Christmas, die als jong kind werd afgestaan en die zijn leven gepijnigd doorgaat omdat hij ondanks zijn blanke huidskleur denkt van gemengde (zwarte) afkomst te zijn. De behandeling van dat thema heeft de tand des tijds niet goed doorstaan, maar desondanks is dit een uitermate genietbare en sterke roman. De eerste 75% was ik er zelfs van overtuigd dat dit een 5-sterren recensie zou worden, maar daarvoor overdrijft hij in het laatste stuk toch wat met te Dickensiaanse, karikaturale personages die ineens hun intrede doen.