Welk fictieboek heb je net uitgelezen en wat vond je ervan?

[Général Zantas]

James A Michener - Hawaii

Amai, kloefklapper van 1500 pagina's over de geschiedenis van Hawaii in fictievorm gegoten. Het las niet altijd even vlot en ik moet ook studeren voor herexamens, dus het duurde wel even om hier doorheen te geraken.

Bon, dit boek telt 6 hoofdstukken en omvat de belangrijkste gebeurtenissen van de eilandengroep.
Eerste hoofdstuk is het ontstaan van de eilanden zelf, dus een 40-tal pagina's over de gebeurtenissen in de zee, op de aardbodem, vulkaanuitbarstingen, ondergrondse zeebevingen, arriveren van vogels en planten, etc. Best interessant eigenlijk.
Tweede hoofdstuk vertelt over de Polynesiers die Hawaii koloniseerden omstreeks 800-900 na Chr. Focus vooral op de beschaving in Tahiti, en de reis naar Hawaii, 3000+ km in open oceaan in een soort van kano zonder map of kompas maar enkel gebaseerd op zon, sterren, wind en andere natuurlijke verschijnselen. Indrukwekkend. Veruit het interesantste hoofdstuk.
Derde hoofdstuk betreft de Protestantse missionarissen in de vroege 19e eeuw en hun impact op de maatschappij, alsook de gevolgen voor de lokale bevolking van de ontdekking van het eiland door Westerse mogendheden. Ziektes, alcohol, geweld, racisme tierden welig en hadden een grote impact. De bevolking daalde met meer dan 60% in 50 jaar. Veruit het saaiste hoofdstuk vanwege de nauwgezette focus op het Gereformeerd Protestantisme, met zeer veel religieuze passages, mijmeringen en discussies.
Vierde hoofdstuk betreft de golf van Chinese immigranten naar Hawaii in het midden van de 19e eeuw om op de plantages te werken, met ook veel aandacht voor de melaatsen destijds en hun kolonie op een van de eilanden. En de toevoeging van Hawaii tot de VS kwam ook aan bod.
Vijfde hoofdstuk gaat over de Japanse immigranten eind 19e eeuw, die de Chinezen kwamen vervangen toen die "evolueerden" van plantagewerknemers tot handelaars en gewone arbeiders. Gaat tot aan Pearl Harbor, en is een focus op de moeilijkheden die Chinezen en Japanners te verwerken kregen om te integreren in de maatschappij. Racisme was doodnormaal, maar was aanwezig tussen élke bevolkingsgroep. Zesde hoofdstuk gaat over de emancipatie van de buitenlandse bevolkingsgroepen in Hawaii, met Amerikaans staatsburgerschap en deelname aan politiek.

Boek werd gepubliceerd in 1959, en Michener spendeerde ettelijke jaren aan onderzoek en schrijven van dit boek, dus sommige dingen zijn wat gedateerd. Veel van zijn taalgebruik om bepaalde mensen te omschrijven zou tegenwoordig ook niet meer gebruikt worden, maar het geeft wat meer authenticiteit aan de verhalen, vind ik.

Een zéér interessant boek, ik wist op voorhand eigenlijk niets van Hawaii dus ik was vaak verbaasd over de gebeurtenissen. Michener's schrijfstijl was helaas nog niet zo gepolijst als in latere boeken, wat het lezen wat bemoeilijkte. Er zaten serieus saaie stukken in, zeker in het hoofdstuk over de missionarissen. Er zaten ook wat overdrijvingen in, die me wat minder lagen, maar over het algemeen was dit wel een sterke leeservaring en ik ben blij dat ik deze knoert achter de kiezen heb. Nog 9 boeken in zijn oeuvre te gaan.

4/5.

 

[Yulquen]

Gabriel García Márquez - Kroniek van een aangekondigde dood
Zomerboek 2 is ondertussen ook al uit. Korte vertelling van de dood (eremoord) van een jongeman in Colombia. Het hoe, door wie en waarom wordt al verteld op de achterflap, maar iedereen wordt erbij betrokken meer voor hun pacifisme of ongeloof.

Ondertussen ook al in boek 3 van de zomer begonnen en zal waarschijnlijk tegen einde van de maand uit zijn.

 

[SnakeGodRovinin]

Dan Simmons - Hyperion
Ik heb nog niet zoveel science fiction gelezen maar dit is waarschijnlijk de beste roman in het genre dat ik al tegen gekomen ben.

Heb hem net uit op jouw 'aanbeveling'.
Hoeveel bizarre hersenspinsels tijdens de nacht moet je niet doorstaan hebben om zoiets neer te pennen?
Dit gaat verder dan indrukwekkend, ook door de releasedatum. Ik dacht die recent geschreven zou zijn.
Je zou zelfs een leuk videogame kunnen maken met dit als bron.

 

[Ruben666]

^^

Ik kan van Dan Simmons ook Aasgieren ten zeerste aanbevelen.

 

[Double_T]

Ik was met veel zin aan François Bégaudeau's De liefde begonnen. Lovende recensies links en rechts maar het was ondanks het dunne formaat werken om het helemaal uit te lezen. Het zal wel aan mij liggen maar ik vond de stijl niet toegankelijk. Groot lettertype ook. Zeker niet slecht maar het is niet de topper van de maand.

​

 

[Hellsdinner]

^^

Ik kan van Dan Simmons ook Aasgieren ten zeerste aanbevelen.

En ik kan zijn Endymion boeken enkel maar afraden.

 

[Hellsdinner]

Day of The Jackal - Fredrik Forsyth
Een geweldig spelletje kat en muis. Het concept is sinds de uitgave van dit boek ontelbaar keren opnieuw gedaan, heruitgevonden en verbeterd. Toch staat deze thriller als een huis. Je waant je deel van dit ensemble en struint met hen mee door de straten van Parijs.
Met momenten hoop je dat de Jackal wint, andere momenten dan weer commissaris Lebel.
De beste vergelijking die ik kan maken is met de film Heat. Ook al zijn de verhalen anders, gaf deze me datzelfde gevoel.

 

[Ruben666]

En ik kan zijn Endymion boeken enkel maar afraden.

Niveauverschil met de 2 Hyperions is inderdaad ronduit verbazingwekkend.

 

[Straddle]

^^

Ik kan van Dan Simmons ook Aasgieren ten zeerste aanbevelen.

The Terror is imo zijn beste werk na de Hyperion Cantos.

 

[vloet]

Post Office - Charles Bukowski

Een paar maanden geleden op verlof met vrienden stond het nummer Broke van Scott Lavene op. Een maat merkte op dat dat wat in dezelfde sfeer zat als 't boek 'Post Office'. Charles Bukowski was me van naam niet onbekend maar ik had er nog nooit iets van gelezen.
Da's bij deze veranderd. Ik heb goed genoten van de tragikomische vertelsels vanuit het perspectief van een vrouwenzot met een respectabel drankprobleem. 't Is ook zo real. Het semi-autobiografische personage Henry Chinaski heeft veel karakter. En dat terwijl er eigenlijk niet veel plot in het boek zit. Eerder day to day gebeurtenissen die wél continuïteit hebben.

Het semi-autobiografische in combinatie met veel humor, bizarre situaties en (ook veel) drank deed me denken aan de 'alter ego' boeken van Hunter S. Thompson (1 van m'n favo auteurs). Vooral dan Fear & Loathing in Las Vegas (Raoul Duke) en The Rum Diary (Paul Kemp). Al is 'Post Office' natuurlijk veel meer grounded in reality.

Ham on Rye staat alvast ook op de lijst nu.

 

[Avondland]

Het gebeurt eigenlijk niet zo vaak, maar ik heb Dood op krediet van Louis-Ferdinand Céline toch naar het einde toe stilaan losgelaten. Ik vind zijn stijl onnavolgbaar en de bijtende cynische kijk op het vooroorlogse Parijse leven van armoedige koophandelaars ronduit geniaal, maar het verhaal ging in mijn ogen nergens meer heen. Misschien had ik hem wel uitgelezen als ik langer ondoorbroken kon lezen, maar ik had er geen plezier meer in.

Mogelijk lag het wel aan de vertaling uit 1979 dat heel erg Hollands aandoet. Reis naar het einde van de nacht heb ik in een recentere vertaling en die heb ik al een aantal keer herlezen. Dat is qua maatschappijkritiek gelijkaardig, maar van stijl minder vermoeiend en burlesk.

Mogelijk nu de nieuwste telg van Vincent Stuer lezen over Leopold III.

 

[coldplayke]

Giles Goat-Boy - John Barth

Mijn tweede Barth intussen. De achterflap deed me lichtjes in zweet uitbreken omwille van de associaties die het bij mij opriep met Gravity's Rainbow van Pynchon (tot op heden het moeilijkste boek waar ik me heb moeten doorworstelen), maar de ontzettend lieflijke herinneringen die ik aan The Sot-Weed Factor vorig jaar heb overgehouden, konden me overtuigen onze Giles toch van de vergetelheid in de krochten van De Slegte te redden.

Mijn vrees was niet helemaal ongegrond - er zijn thematisch zeker gelijkenissen met Pynchon, en waar de obscene taferelen me in het begin nog deden gniffelen, werden deze naar het einde toe toch wat te vulgair en over-the-top. Toch bleef het voor mij wel een veel genietbaarder werk, en ik was ook positief verrast door de visionaire blik die Barth in de jaren 60 al had. Giles is in essentie een allegorie over de koude oorlog, geen onbeschreven thema in die tijd, maar toch vond ik Barths behandeling ervan als science fiction roman met een almachtige, polariserende AI in een centrale rol verfrissend.

Human Acts - Han Kang

Dit is de meest gerenommeerde roman van de recente Nobelprijswinnaar. Met dit boek over de bloederige opstanden in het Korea van de jaren 90 is het niet moeilijk te begrijpen waarom Kang als een belangrijke stem in de Koreaanse cultuur geldt. Het verhaal zit structureel solide ineen, maar er zat toch een zekere stroefheid mijn beleving van de verschrikkelijke taferelen die Kang beschrijft in de weg. Sommige beslissingen van de vertaler (die ze in de introductie uit de doeken doet) werkten ook een beetje als een tang op een varken voor mij, zoals haar keuze om de moeder in een Yorkisch dialect te vertalen omdat de vertaler zelf van York is en haar dat wel een leuke persoonlijke touch leek.

Hiob - Joseph Roth

Een moderne herwerking van het verhaal van Job. Net als de Bijbelse figuur wordt in Hiob het geloof van een vader tijdens de eerste wereldoorlog op de proef gesteld. Roth is erg goed in menselijkheid en kleine kantjes op een grappige en charmante manier op het blad te zetten. De snelle afhandeling van zijn herwonnen geloof moet je er wel bijnemen.

 

[Général Zantas]

Sir Terry Pratchett - Jingo (Discworld #21, The Watch #4)

Net wat ik nodig had na die knoert van Michener en tijdens de voorbereiding voor mijn herexamen. Iets licht en luchtig.
Net zoals de vorige Watch-boeken hebben we hier een entertainend verhaal, maar ik kreeg de indruk dat hij minder focuste op grapjes (positief) en meer maatschappijkritiek wou afleveren, met zijn focus op het wij vs zij en racisme, en hoe onnozel dat eigenlijk niet is. Zo relevant, 30 jaar na datum.
Het plot leek me hierdoor ook beter in mekaar te zitten dan bij zijn vorige boeken.

4/5

 

[Hellsdinner]

The Black Company - Glen Cook
Zoals Steven Erikson het zo goed zegt in het voorwoord "Dit is Full Metal Jacket (het boek) in een fantasy wereld".
We volgen de medic en annalist van de befaamde "Black Company", een huurlingen leger. Alles wordt vanuit zijn oogpunt geschreven, nooit volgen we rechtstreeks de leider van het gezelschap. Erikson haalt dit boek aan als 1 van de eerste "grimdark" verhalen dat gewone soldaten in een fantasy verhaal volgt, waar hij en vele anderen veel te danken aan hebben.

Ondertussen is het al wat verouderd en in vergelijking met de vorige "grimdark" auteur die ik heb gelezen (Abercrombie) valt het allemaal nog wel mee. Maar als Vietnam veteraan beeld Cook wel echt heel goed het soldaten leven uit in dit boek, op een manier die ik nog zelden gezien heb.

 

[Général Zantas]

Sir Terry Pratchett - The Fifth Elephant (Discworld #24, The Watch #5)

Volgens mij mijn favoriete Discworld-boek tot dusver. Interessant verhaal, de nieuwe omgeving is verfrissend, de politieke insteek houd je geboeid, en Fred's powertripje is heerlijk hilarisch en oh zo realistisch.

Ik ben tot de constatering gekomen dat ik geen al te grote fan ben van Pratchett wanneer hij een quota aan mopjes per pagina probeert te vullen, waardoor een aantal moppen veel te geforceerd aanvoelen en het doel missen. Maar de boeken waarin hij het plot voldoende aandacht geeft om te boeien, met grappige en satirische commentaar als soort van maatschappijkritiek, dát zijn mijn boeken.

En daar was dit een goed voorbeeld van. 4,5/5.

 

[Hellsdinner]

The Black Echo - Michael Connoly
Een zeer aangenaam geschreven detectieve thriller. Deed me met momenten denken aan het werk van Dennis Lehane. Alhoewel het omgekeerde waarschijnlijk correcter is

Enkel jammer van de laatste twist die ik zeer onnodig vond, maar aangezien die Connoly zijn eerste boek was, vergeef ik het hem.
Ik ga zeker nog wat meer boeken van hem aanschaffen om in mijn rotatie te steken.

 

[Ruben666]

Afgelopen maanden de 7 boeken van de Jack Caffery-reeks van Mo Hayder gelezen (de boeken bouwen voort op elkaar dus in volgorde lezen strekt ten zeerste tot aanbeveling btw).

De haast peilloze duisterheid ervan laat alles wat ik in hetzelfde genre al gelezen heb zo ongeveer verbleken tot feelgood-sprookjes.
Wrange nasmaken & bepaald oncomfortabele blikken in de bodemloze verdorvenheid van de mens: sommige zaken gaan lang met me meewandelen denk ik.

 

[StBernardus]

The Terror is imo zijn beste werk na de Hyperion Cantos.

The Terror, Hyperion, Aasgieren zijn allemaal uitstekende boeken.

maar wou toch ook nog zijn Joe Kurtz trilogie vermelden : Hardcase, Hard Freeze, Hard as Nails.
Heerlijke pulp/film noir reeks dat leest als een trein.

je voelt echt dat hij enorm veel plezier had toen hij deze schreef.

 

[SnakeGodRovinin]

His Pain - Wrath James White

Kortverhaal / klein boekje over een jongeman, die altijd pijn ervaart.
Fluisteren doet immens veel pijn; eten; aanraken; ...
Van het genre 'splatterpunk' en ondanks het -gehalte, ben ik begeesterd geraakt.

 

[Creeping Death]

A Most Wanted Man - John le Carré
Een Tsjetsjeense man duikt op in Hamburg. Hij zoekt onderdak bij een Moslim gezin via wie hij contact zoekt met een advocate om zo aan het fortuin van zijn overleden vader te komen.

Slow burn. Het verhaal wordt vanuit verschillende standpunten: de advocate, de eigenaar van de bank waar het fortuin van de vader geparkeerd staat en iemand van de Duitse veiligheidsdienst.
Langerzamerhand vallen de puzzelstukjes in elkaar en komt het tot een spannende ontknoping. Geen top boek maar zeker niet slecht. Het heeft een zekere post 9/11 vibe, die misschien wat gedateerd kan aanvoelen. Al blijft het imo nog wel goed overeind.

Moonflower Murders - Anthony Horowitz

Eeh whodunit van één van m'n favoriete whodunit schrijvers.
Nadat een vrouw een detective leest die losjes gebaseerd is op een moordzaak van 8 jaar waar ze losjes/zijdelings bij betrokken was, beseft ze dat destijds een onschuldige is opgepakt. De vrouw verdwijnt en haar familie schakelt de editor van het boek in om mee te zoeken naar de echte dader in de hoop zo ook de dader te vinden van de ontvoering.

Zeer leuk boek dat leest als een trein.
Op een gegeven moment neemt het hoofdpersonage het fictieve boek in handen en start er een verhaal in een verhaal. Dat neemt het tempo er wel even uit maar uiteindelijk werkt de gimmick echt wel. In het fictieve boek zijn wel degelijk tips te vinden over wie de echte moordenaar is. Alleen moet je het wel door hebben.

Dat zijn imo de leukste whodunits: diegene waar je eigenlijk zelf de dader kan achterhalen.

De verdwijning van Stephanie Mailer - Joël Dicker
Een beetje een herhaling van hier voven qua inhoud: een vrouw ontdekt dat de dader van een 4 voudige moord 20 jaar geleden onschuldig was en verdwijnt dan. Maar daar stoppen de gelijkenissen.

Een pak minder goed als bovenstaande. Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende standpunten, wat geen probleem is als het niet zo rommeling zou gedaan worden. Eerst volgen we in iemand in derde persoon, dan weer in eerste persooon. Op den duur zit met je zo'n vreemde mix waarbij een hoofdstuk start in eerste persoon en opeens switcht naar derde.

Bijvoorbeeld: ik nem de trap en op weg naar beneden kruiste ik Jos die naar boven aan het gaan was. Jos komt boven aan en gaat naar het kantoor van de baas. Die kijkt verbaasd op wanneer Jos binnen komt.

Da's niks consistent en werkte me danig op de zenuwen.

Verder te veel side plots die er niet toe doen en sommige zelfs op het belachelijk af zijn, idem met de side characters.

Spoiler

Voorbeelden:
sideplot waarbij een man zijn minnares vermoord, die mee naar huis neemt in de koffer van zijn wagen. Dan z'n familie overtuigd om met een camper nr de andere kant van de States te rijden met wagen achter de camper zodat hij daar het lijk kan dumpen.

sidecharacter: een waanzinnige regisseur die beweert de dader te kennen. In ruil voor de naam eist hij dat hij twee weken later een toneelstuk mag brengen op een festival. Tot dan zwijgt hij. En iedereen gaat daar gewoon in mee. En de enige die tegengas geeft, krijgt naar z'n voeten.

Nee, het kon korter en beter.
Ook de dader wordt per toeval ontdekt en doet ook nog extreem vreemde zaken. En passant wordt er nog meer duiding gegeven bij de originele misdaad maar die plot rammelt ook langs alle kanten.

Soit, I do not recommend. Tenzij je graag eens zelf wil checken hoe abusrd dat boek bij momenten is.