Ik zou het zo dramatisch nu wel niet voorstellen.Ik ga geregeld iets drinken met mensen die aan hun doctoraat bezig zijn, en je krijgt toch wel altijd hetzelfde te horen: heel veel/te veel werkdruk.
Op het werk hier lopen er ook allemaal phd'ers rond, en de helft heeft gezondheidsklachten (hernia blijkt populair) overgehouden aan die 4/6 jaar.
Heb ook wat persoonlijke gesprekken gehad met mijn promotor (= een prille joviale 50'er), en zijn letterlijke woorden waren dat je echt gemaakt moet zijn voor academia, of dat je anders vroeg of laat onder de prestatiedruk bezwijkt. De man was echt door en door gepassioneerd, maar als ik zo'n beetje tussen de lijnen door luisterde, was er in zijn leven niet veel ruimte meer om niet met onderzoek/al de rest wat prof zijn inhoudt bezig te zijn.
Ik had tot redelijk recent enorm veel interesse om te doctoreren, maar die belangstelling is serieus getemperd. Er is gepolst geweest of ik interesse heb in een doctoraat, en er komen volgend jaar wel wat bursalen vrij bij mijn promotor of redelijk verwante domeinen, maar ik weet niet. Ik zie doctoreren in iets heel 'employable' (in mijn geval competition economics of macroprudentieel/financieel beleid) wel zitten, maar dan zal het doctoraat behalen en byebye zijn.
Val nog liever dood dan dat ik moet afhangen van journals om papers te willen publiceren, moet verhuizen naar het buitenland om toch maar een vaste positie vast te krijgen, altijd moet schooien voor financiering, etc. Dan nog veel liever een corporate whore of een statutaire lamzak worden.
Ik heb me tijdens mijn doctoraat ook serieus geamuseerd. Je bent ongeloofelijk vrij, goed betaald, en je collega's zijn allemaal leeftijdsgenoten. Ik had tijd voor hobbies en al de rest. Natuurlijk hangt dit ook wel af van je promotor en onderzoeksgroep, bij ons respecteerde men de doctorandi en besefte men dat er een leven buiten het lab was. Ja ik heb hard moeten werken tijden de periode van het schrijven, maar uiteindelijk liep dat allemaal wel vlot.
Natuurlijk zijn er promotoren die uitbuiting als strategie zien, net zoals er doctorandi zijn die al die vrijheid niet aankunnen. Ik heb ook de algemene primus van een hele faculteit weten stoppen uit frustratie omdat onderzoek ook kan mislopen als je een perfecte student bent.
Ook mijn postdoc in het buitenland vond ik een geweldige ervaring trouwens, en van daar had ik het geluk in een tenure track te rollen. Want dat komt er zeker bij kijken op dat niveau, omdat de plekken beperkt zijn.
.
.
