Vlaams Belang:
Een extremistische partij die een bedreiging is voor onze democratie, voor onze normen en waarden, voor onze manier van samenleven. Van Grieken creëert een salonfähige smoel voor de partij, maar heeft met
Vandendriessche als partijstrateeg wel een van de radicaalste extremisten van het land binnengehaald. Iemand die zelfs door het Blok indertijd geweerd werd uit de partij wegens te extremistisch. Er gaan hier straks veel mensen op VB stemmen die zich in hun vrijheden beknopt voelen, maar die realiseren zich vermoedelijk niet dat er geen enkele partij is die zo diepgaand wenst in te grijpen in de persoonlijke vrijheden van de bevolking. Ze leggen er deze campagne geen nadruk op, maar in hun ideale wereld willen ze voor jou beslissen wie je mag liefhebben, hoe je je moet identificeren, of je kinderen mag adopteren, of je zelf mag beslissen over je lichaam, ... tot hoe je mag denken. En dat laatste is effectief al een programmapunt, met hun voorstellen voor een
gedachtepolitie op scholen en universiteiten.
Dan heb je nog het feit dat ze voor een zwakkere EU staan, in tijden dat het steeds duidelijker wordt dat we onze welvaart en manier van leven niet gaan kunnen vrijwaarden door terug te vallen op ons eigen kleine landje (dat zij nog eens willen halveren). Gecombineerd met hun geheul met de Russische en Chinese autoritaire regimes, is dat gewoon de rode loper uitrollen. Proteststem allemaal goed en wel, maar stemmen uit VB uit protest is nog altijd het equivalent van uw brandend huis proberen te blussen met petroleum.
N-VA:
Toonde de afgelopen legislatuur in de Vlaamse regering dat hun mantra 'wat we zelf doen, doen we beter' de vuilbak in kan. Er is een reden waarom in deze verkiezingscampagne Jan Jambon in geen Vlaamse velden en wegen te bespeuren is. In coronatijden is het de federale regering die ons gered heeft, en de Vlaamse die vooral uitblonk in een gebrek aan daadkracht, leiderschap en visie. Met amper drie partijen, die allen dan nog eens in hetzelfde politieke spectrum zwemmen, was de Vlaamse regering deze legislatuur zowaar een groter kibbelkabinet dan de federale.
Mijn kritiek op hun confederalisme blijft nog altijd dezelfde als vroeger, het is absurd om - zeker in deze geopolitieke tijden - proberen terug te vallen op zo'n kleine gemeenschap. Het blijft een visie die vooral is ingegeven door emotie, en niet door ratio. De primaire beweegredenen achter het confederalisme blijven nog altijd nationalisme en macht voor de eigen groep, niet beter bestuur, niet sterker staan als land in de wereld. Het is de tegenovergestelde richting die we uitmoeten als we niet onder de voet willen gelopen worden door buitenlandse machten.
In Vlaanderen stoorde ik me de voorbije legislatuur verder heel erg hard aan de politisering van administraties en Raden van Bestuur onder impuls van N-VA. Ook daaruit blijkt vooral een hang naar macht, dan naar goed bestuur.
CD&V:
Een partij waar ik eigenlijk niet veel over kan zeggen, behalve dat ik ze niet snap. Houden krampachtig vast aan een aantal kleinere doelgroepen zoals de landbouwers, die ze volgens mij eigenlijk al lang kwijt zijn, waardoor ze dossiers blokkeren waarvan ze volgens mij zeer goed weten dat ze nodig zijn voor het algemeen belang van het land. Van Peteghem leek een zeer competent minister, maar ze hebben ook een patent op compleet incompetente ministers. Vorige Vlaamse regering met Schauvliege, deze Vlaamse regering met Beke. Beiden zijn terug lijsttrekker. Ik mis bij CD&V een grotere visie op onze samenleving.
Open VLD:
Vlaams kan ik me eigenlijk niets uit de koker van Open VLD voor de geest halen waarvan ik dacht, goed idee. Integendeel. Op federaal vlak kon ik het leiderschap en de maturiteit van De Croo wel smaken in de internationale crisissen die we de afgelopen jaren hebben gehad. Ik zie mezelf nooit stemmen op hen, bij de stemtesten blijkt het water tussen mij en hen toch steeds te diep. Al hebben ze wel een aantal standpunten waar ik me wel in kan vinden, en die ik niet terugvind bij mijn voorkeurspartijen. Ik heb hen daardoor wel altijd graag mee in de coalitie, zodat die standpunten toch ook kunnen wegen in een regeerakkoord, en doordat ze toch vaak ook wat realiteitszin op tafel brengen ten opzichte van de linkse partijen.
Vooruit:
Ik ben er niet van overtuigd dat 'flinks' de manier is om de verrechtsing van de maatschappij te stoppen, maar het is wel de weg die Vooruit nu meer dan ooit gaat bewandelen. Ik kan me desondanks in heel veel van hun standpunten vinden, en ze hebben een sterke ploeg staan. Ik was zeer blij met de terugkeer van Vandenbroucke bij het begin van de federale legislatuur, en hij heeft dat vertrouwen niet beschaamd. Ik huiver al sinds zijn aanstelling als voorzitter van Rousseau, die voor mij te populistisch is en te veel bezig is met van de socialistische partij een cultus rond zijn persoon te maken. Waar ik toen voor vreesde, is dan met zijn dronken escapades werkelijkheid geworden. Desondanks zal mijn strategische stem allicht toch naar hen gaan. Zeker Vlaams, maar waarschijnlijk ook federaal en misschien ook Europees. Dat laatste dan vooral omwille van hun standpunt rond een Europees leger.
Groen:
De zwakke plek van Groen blijft voor mij hun complete incompetentie op communicatief vlak, en het gebrek aan charismatische beroepspolitici die de bevolking kunnen overtuigen van hun programma. Dat laatste ligt allicht ook aan het gegeven dat ze volgens mij nog altijd het grootste aandeel politici in de rangen hebben die in de eerste plaats aan politiek doen om het land en de wereld te verbeteren, en niet zichzelf. Maar hoezeer ik een Rousseau ook wantrouw, heeft Groen echt zo'n persoon nodig. Want als het komt op effectief bestuur, vind ik dat Groen een zeer goed parcours gereden heeft in deze regering. Ze worden dan wel steeds beschuldigd van dogmatisme, ze zijn samen met Ecolo de enige partij in dit land die er in slaagt om het algemeen belang van het land voorop te stellen op een van de bestaansredenen van hun partij. Partijen als N-VA en VLD hebben de afgelopen jaren voor veel zwakkere rode lijnen de regering laten vallen. Helaas hebben ze, net als bij hun vorige regeringsdeelname, de perceptie weer volledig tegen, waardoor ik vrees dat een stem voor hen een drupje in de oppositie-oceaan zal worden. En dan stem ik liever strategisch voor Vooruit ... Maar ik twijfel nog.
PVDA:
Een partij van fantasten. Ik geloof dat ze het hart vaak op de juiste plaats hebben, alleen het verstand ontbreekt. Maar ook hier is het in de huidige geopolitieke wereld gatachterlijk om op deze partij te stemmen. Zelfs nu nog pleiten ze er voor om uit de NAVO te stappen. Dat zegt eigenlijk al genoeg om heel ver weg te blijven van deze partij. En ook deze partij heeft net als VB veel te innige banden met de autoritaire regimes in Rusland en China.
Volt:
De enige kleine partij die ik hier ga uitlichten, omdat het de enige is waar ik me qua programmapunten op zie stemmen. Een federaal Europa, met de afschaffing van het vetorecht voor de lidstaten, is echt waar we naartoe moeten als we niet onder de voet willen gelopen worden door de (nieuwe) grote machtblokken in deze wereld, en onze welvaart en manier van leven willen beschermen voor de grote uitdagingen van onze tijd. Maar ze komen niet eens op in Oost- en West-Vlaanderen, dus ja. Dat is echt een weggegooide stem.
