Green Mamba
Well-known member
Hier is de rangorde Oma/Opa > Mama > Papa. Mama niet in de buurt en beste vrienden, maar als die op het toneel komt, dan bestaat de papa bijna niet meer. Ondertussen toch al 4 jaar en half.
Volg de onderstaande video om te zien hoe je onze site als web-app op je startscherm installeert.
Opmerking: Deze functie is mogelijk niet beschikbaar in sommige browsers.
Hier is de rangorde Oma/Opa > Mama > Papa. Mama niet in de buurt en beste vrienden, maar als die op het toneel komt, dan bestaat de papa bijna niet meer. Ondertussen toch al 4 jaar en half.
De kat en oma kunnen op relatief korte termijn plaats maken voor mamaHier ist op dit moment papa > de kat > oma > mama, dus ik zou het graag anders zien puur voor mn vriendin, want dat moet toch echt wel pijnlijk zijn.

Wa kost mij dat?De kat en oma kunnen op relatief korte termijn plaats maken voor mama![]()

Ik denk dat ge er met € 200 wel komt. Ik weet wel niet of ze zo krachtig zijn als in de jaren 80.Wa kost mij dat?![]()
check, en ik heb breaking bad gezien, dus komt goedIk denk dat ge er met € 200 wel komt. Ik weet wel niet of ze zo krachtig zijn als in de jaren 80.
Destop Original Gel Drain Cleaner Concentrated with Soda, Ideal for Slow Flow – 1 L Channel Product : Amazon.com.be: Health & Personal Care
Destop Original Gel Drain Cleaner Concentrated with Soda, Ideal for Slow Flow – 1 L Channel Product : Amazon.com.be: Health & Personal Carewww.amazon.com.be
/S voor de goede verstaander.
haha hier is de orde ook papa > kat > mama. Ook constant "papa papa" en de kat maar mama komt er, jammer genoeg, nauwelijks uitHier ist op dit moment papa > de kat > oma > mama, dus ik zou het graag anders zien puur voor mn vriendin, want dat moet toch echt wel pijnlijk zijn.
da's echt ongelofelijk. Gisteren in het ziekenhuis plotseling hélemaal geen zin om terug in de buggy te gaan.Die van ons kan slechte zin hebben, maar zodra ze de kat ziet, kan ze lachen.

Ik weet niet of je nog ondersteuning krijgt van psychologen ofzo, maar dat zou ik in elk geval proberen te doen/onderhouden. Ik heb het zelf even zwaar gehad in het eerste jaar (niks in vergelijking met wat jij hebt meegemaakt) en op een gegeven moment is er toen bij mij ook alles uit gekomen. Ik vond dat heel erg confronterend voor mezelf, maar het was nadien heel duidelijk dat het de goeie stap was. Wat jij hebt meegemaakt is ook gewoon iets dat niet zomaar te verwerken is he...Na een periode van even minder te denken aan wat er met onze zoon gebeurd is heeft zich dat blijkbaar toch lichamelijk op mij gewroken.
Liep overstresst rond, ook al was het rustig op het werk. Kon niet slapen, licht ontvlambaar, precies constant een blok op de maag, stijve spieren in mijn rug van onbewust op te spannen, ...
Ben naar de dokter gegaan en die vroeg even door en alles kwam terug boven. Heb er laatste maand bewust niet zoveel over willen praten omdat dat zeer emotioneel en vermoeiend is. Moet dat duidelijk terug meer doen want sindsdien is er weer een last van mijn schouders.
Onze dochter is duidelijk ook nog altijd aan het verwerken. Ze heeft plots een denkbeeldig vriendje die overal met haar mee naartoe gaat. Als we haar vragen of ze een broer heeft (om een vriendenboekje in te vullen) zegt ze "nee, ik heb geen broer". Dat komt heel hard binnen want het lijkt alsof ze hem al vergeten is. Maar da's haar manier om er mee om te gaan want ze weet wel degelijk waarom we iedere avond een kaarsje aansteken of waarom mama en papa soms moeten wenen.
Gisteren was het vijf maand geleden dat hij overleden is en dat lijkt weinig maar ook een eeuwigheid. Herinneringen vervagen, zeker omdat we er maar zo weinig hebben kunnen maken.
We zijn vorige week als koppel een paar dagen naar de Ardennen geweest. Dat was heerlijk ontspannen maar bij elk rustig moment komen die gedachten aan hem terug boven, zowel bij mij als bij mijn vriendin. Da's iets wat waarschijnlijk altijd in onze rugzak zal zitten maar op sommige momenten weegt die zwaar.
Ook al heb je het gevoel dat je niet wilt praten, is het zeker niet slecht om naar een therapeut gespecialiseerd in rouw te gaan. Je bent niet verplicht om daar alles te lossen of continu te praten, alles gaat op je eigen tempo.Na een periode van even minder te denken aan wat er met onze zoon gebeurd is heeft zich dat blijkbaar toch lichamelijk op mij gewroken.
Liep overstresst rond, ook al was het rustig op het werk. Kon niet slapen, licht ontvlambaar, precies constant een blok op de maag, stijve spieren in mijn rug van onbewust op te spannen, ...
Ben naar de dokter gegaan en die vroeg even door en alles kwam terug boven. Heb er laatste maand bewust niet zoveel over willen praten omdat dat zeer emotioneel en vermoeiend is. Moet dat duidelijk terug meer doen want sindsdien is er weer een last van mijn schouders.
Onze dochter is duidelijk ook nog altijd aan het verwerken. Ze heeft plots een denkbeeldig vriendje die overal met haar mee naartoe gaat. Als we haar vragen of ze een broer heeft (om een vriendenboekje in te vullen) zegt ze "nee, ik heb geen broer". Dat komt heel hard binnen want het lijkt alsof ze hem al vergeten is. Maar da's haar manier om er mee om te gaan want ze weet wel degelijk waarom we iedere avond een kaarsje aansteken of waarom mama en papa soms moeten wenen.
Gisteren was het vijf maand geleden dat hij overleden is en dat lijkt weinig maar ook een eeuwigheid. Herinneringen vervagen, zeker omdat we er maar zo weinig hebben kunnen maken.
We zijn vorige week als koppel een paar dagen naar de Ardennen geweest. Dat was heerlijk ontspannen maar bij elk rustig moment komen die gedachten aan hem terug boven, zowel bij mij als bij mijn vriendin. Da's iets wat waarschijnlijk altijd in onze rugzak zal zitten maar op sommige momenten weegt die zwaar.
Hier ook bezig, ondertussen 2 scholen gedaan.Vanavond nog maar eens een schoolbezoek gedaan. We wonen er 1km van, plaats voor 5 kinderen. Van degene die vanavond aanwezig waren was ik nummer 12 op de lijst op basis van woonafstand![]()
Met het weinige aantal scholen en het teveel aan leerlingen heb je zelf toch niet echt meer een lepel in de pap te brokken anders dan thuisonderwijs.Is niet echt loterij hoor, is gebaseerd op afstand tot de woning... Ik vind het eigenlijk een goed systeem, zeker tov het kamperen van vroeger.Wij hebben daarin toch veel chance gehad. Vanaf dit jaar is het bij ons in de buurt ook met loterij.
hier ook toch in bepaalde scholen wat vreemde vibes gehad2e school een goeie uitleg gekregen, moderner gebouw, goed ingerichte klassen. 22 kleuters max per klas en voor elke klas ook een zorgjuf.
Nu... Die zorgjuf was er gisteren dus ook en heeft op 10 minuten tijd mijn visie wel aangepast...
Dochter speelt met pop in de klas en wil die niet direct terugleggen.
"Leg die pop maar terug, anders gaan onze kindjes Wenen". Euhm, psychologische chantage van kinderen is not done he.
Wij zeggen dat ze thuis geen pop heeft: "hoe, waar speelt ze dan mee?" Euhm, meisjes spelen ook met andere dingen .
Kindjes zijn appel aan het eten, ik gok dat er een tweeling bij zit. Eentje geen zin in appel. "Uw broer eet toch appel, dus jij lust dat ook"
Nu is dat maar 1 persoon die we gezien hebben natuurlijk, maar die had overduidelijk geen kaas gegeten van pedagogie...
ik denk dat we er ondertussen al 6 hebben gedaan.
plus ook echt absurd veel pushen dat het kind zindelijk moet zijn voor ze starten. Let op, ik snap het wel hé daar niet van, maar het kwam zéér opdringerig over.